II SA/Kr 641/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sygn. akt ll SA/Kr 641/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 14 maja 2009 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 maja 2009 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2009 r., pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i jednocześnie przedłożył dokument pełnomocnictwa podpisany przez skarżącego w dniu 5 czerwca 2009 r. Wskazał, że "skarżący niewątpliwie bez swojej winy nie dochował terminu", jak również, że "pełnomocnik skarżącego, zachowując należytą staranność wykonania czynności imieniem mocodawcy, nie mógł odpowiedzieć na zarządzenie Sądu, albowiem nie dysponował dokumentem, do którego złożenia został wezwany". Na uzasadnienie tego twierdzenia podał, że niezwłocznie po otrzymaniu wezwania sądu skontaktował się telefonicznie z mocodawcą, jednakże z uwagi na pobyt tego ostatniego za granicą i niemożność skorzystania z poczty elektronicznej udzielenie pełnomocnictwa było niemożliwe. Dopiero w dniu 5 czerwca 2009 r. A. M. był w stanie stawić się osobiście w kancelarii i podpisać pełnomocnictwo. Na potwierdzenie powyższych okoliczności do wniosku o przywrócenie terminu zostało dołączone oświadczenie A. M., w którym potwierdził opisane wyżej okoliczności. Nadto pełnomocnik wskazał, że skarżący został zaskoczony wezwaniem sądu, albowiem już raz udzielił pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, którego zakres rozciągał się także na postępowanie przez sądami właściwymi w sprawie. Na to właśnie pełnomocnictwo powołał się również w skardze. Powyższe fakty, w ocenie pełnomocnika, przemawiają za uznaniem, że niedotrzymanie terminu uzasadnione było przeszkodą, której strona, mimo zachowania należytej staranności, nie była w stanie usunąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika (por. wyr. NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., l SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). Wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony tego pełnomocnika (por. post. SN z dnia 9 maja 1960 r., IV CR 559/59, OSPiKA 1960, z. 4, poz. 120). W rozpoznawanym wniosku powołano się tak na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi samego skarżącego, jak i jego pełnomocnika. Oczywistym jest, że skarżącemu A. M. żadnej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypisać nie można. W sytuacji bowiem, gdy strona skutecznie udzieliła pełnomocnictwa, nie musi wykazywać zainteresowania tokiem postępowania sądowoadministracyjnego. To profesjonalny pełnomocnik zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej obsługi prawnej swego klienta. Ustalając z kolei istnienie, po stronie profesjonalnego pełnomocnika, przesłanki braku winy w niedokonaniu w terminie czynności, polegającej na uzupełnieniu braków formalnych skargi, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Jeżeli strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt l PKN 903/00, OSNP - wkł. 2002/19/11). W związku z tym podnieść należy, że stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a., o czym profesjonalny pełnomocnik powinien był wiedzieć, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nawet wtedy, gdy pełnomocnictwo (dokument) zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym i pełnomocnik nie dysponuje drugim egzemplarzem pełnomocnictwa. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie wzywał pełnomocnika skarżącego o podpisanie dokumentu pełnomocnictwa przez skarżącego. Skoro oryginał pełnomocnictwa, uprawniający również do działania w sprawie przed właściwymi sądami, został złożony w postępowaniu administracyjnym (k.58), to - w ocenie sądu - nic nie stało na przeszkodzie, aby z akt administracyjnych uzyskać jego kopię i uwierzytelnioną przedłożyć w sądzie w zakreślonym 7-dniowym terminie. Tym samym, poprzestanie na skontaktowaniu się z klientem, przebywającym za granicą nie stanowi o zachowaniu wymaganej, należytej staranności do jakiej był obowiązany. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. sygn. akt II SA/Kr 641/09 Uzasadnienie W dniu 22 kwietnia 2009 r. A. M. reprezentowany przez adwokata W. S., za pośrednictwem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji. Odpis zaskarżonej decyzji został doręczony pełnomocnikowi A. M. adwokatowi W. S. w dniu 23 marca 2009 r. Do dnia dzisiejszego skarga nie została opłacona. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca się bez wzywania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie do przepisu § 2 ust.3 pkt 10) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.03.221.2193 z późn.zm.) , wpis w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu kombatantów jest wpisem stałym i wynosi 100 zł. Przepis § 5 ust.2 rozporządzenia, stanowiący, że wpis od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a., utracił moc - na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego - z dniem 17 marca 2006 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia.