II SA/Kr 647/14

Kraków, dnia 9 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Z. na postanowienie Starosty O. z dnia 26 marca 2014r. nr [....] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia zaliczki postanawia: odrzucić skargę. Gmina Z. złożyła skargę na postanowienie Starosty O. z dnia 26 marca 2014r. nr [....] , mocą którego w oparciu o art. 262 § 2 kpa zobowiązano Gminę Z. do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów operatów szacunkowych dla potrzeb postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przepisy prawa nie przewidują możliwości zaskarżenia tego rodzaju postanowienia do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z treści skargi wynika, że skarżący podważa zasadność postanowienia Starosty O. , mocą którego w oparciu o art. 262 § 2 kpa zobowiązano Gminę Z. do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu skarga na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, ponieważ nie mieści się ono w żadnej kategorii postanowień, które, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a., można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Na powyższe postanowienie nie służy bowiem zażalenie, gdyż w przepisie art. 262 brak wprowadzenia takiego środka odwoławczego, a zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie przysługuje jedynie wtedy, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie, o którym mowa w art. 264 § 2 k.p.a. odnosi się zaś do ustalenia wysokości końcowych kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich poniesienia oraz terminów i sposobu ich uiszczenia. Jest to więc rozstrzygnięcie końcowe w sprawie kosztów postępowania. Zaś zaliczka, o której mowa w art. 262 § 2 k.p.a. stanowi tylko składnik kosztów postępowania i jest pobierana w toku trwającego postępowania administracyjnego. Dlatego też przyjąć trzeba, że na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 kpa stronie nie służy zażalenie jako samodzielny środek zaskarżenia i dlatego takie postanowienie strona może kwestionować tylko w odwołaniu od decyzji kończącej dane postępowanie (art. 142 kpa). Postanowienie o zaliczce nie kończy postępowanie administracyjnego, a także niewątpliwie nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Niezasadne jest zatem wskazywanie w skardze, że podstawą zaskarżenia jest pkt 4) art. 3 § 2 p.p.s.a. odnoszący się do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro więc na zaskarżone postanowienie nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.