II SA/Kr 651/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 marca 2022 r. znak WI-I.7840.2.15.2021.KL w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1798/6740.1/2020 z 25 listopada 2020 r., znak: AU-01-1.6740.1.1018.2020.ERM zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce P. Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Ul. [...] - budowa budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z jednokondygnacyjnym garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, zjazdem z drogi publicznej (na działce o nr ewid.[...] obr. [...]) i elementami zagospodarowania terenu (szlabany słupki oświetleniowe), instalacjami zewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji wody opadowej, elektrycznymi i słaboprądowymi oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., wentylacji, elektrycznymi instalacją odgromową oraz instalacjami słaboprądowymi i teletechnicznymi na działce o nr ewid. [...] obr. [...] Od ww. decyzji z 25 listopada 2020 r. E. M., a także E. C., M. D. i B. B., wnieśli odwołania zbieżne w swojej treści. Strony w swoich odwołaniach zarzuciły organowi I instancji naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351) dalej "P.b.", to jest: - wydanie pozwolenia na budowę mimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. , ponieważ w ich ocenie projekt budowlany nie zawiera uwierzytelnionej geodezyjnie elewacji zachodniej wymaganej w m.p.z.p., - projekt budowlany narusza § 7 pkt 3 m.p.z.p., bo przewiduje wycinkę istniejących drzew kolidujących z projektowanym budynkiem - bez znaczenia jest tutaj posiadana przez inwestora zgoda na wycinkę, udzielona w decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miast Krakowa przez Wydział Kształtowania Środowiska, Urzędu Miasta Krakowa, gdyż ta jest wymagana zawsze w wypadku kolizji istniejącego drzewostanu z projektowanym budynkiem; stan drzew jest dobry i opisany jasne w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i ich wycinka nie będzie miała związku z bezpieczeństwem, a tylko taką dopuszcza m.p.z.p.; obostrzenie wskazane powyżej w m.p.z.p. jest obostrzeniem odrębnym, niezależnym od uzyskania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, - projekt budowlany narusza § 19 ust. 4 pkt 3, w związku z § 1 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. poprzez pokrycie ok. 80% dachu płaskimi zadaszeniami nazwanymi w projekcie lukarnami a zmieniającymi nachylenie dachu z wymaganego 35-45% na mniejszy; dlatego to, co widać na rysunkach elewacji, rzutów i przekrojach budynku wielorodzinnego w projekcie, to nie lukarny tylko facjaty (facjatka, mansarda); w tym wypadku jest to praktycznie cała dodatkowa kondygnacja przykryta płaskim dachem, - naruszenie przepisów warunków technicznych przez projekt budowlany w zakresie braku wymaganej zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo udzielającej zgody na budowę w granicy, - nieuwzględnienie w analizie zacieniania i nasłonecznienia budynku wielorodzinnego na działce nr [...], a zachodzi podejrzenie, że okna wychodzące od strony zachodniej w tym budynku będą zacieniane przez nowo projektowany budynek, - projekt budowlany w obecnej formie doprowadzi do zaburzenia ciągu w przewodach kominowych dla budynku nr [...], co jest niezgodne z § 140 warunków technicznych, w zw. z PN-89/B-10425, - w projekcie budowlanym nie zapewniono dodatkowego dojazdu o szerokości 1,2 m osobie poruszającej się na wózku, do stanowiska postojowego P05 przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych, czym naruszono § 104 pkt 4 warunków technicznych, - nie zapewniono samochodom możliwości zawracania na terenie działki inwestora, co narusza ustalenia decyzji ZDMK o lokalizacji zjazdu (pkt 1.6), - projekt budowlany narusza § 39 w zw. z § 3 pkt 22 warunków technicznych poprzez niezapewnienie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Wojewoda Małopolski decyzją z 16 marca 2022 r. znak: WI-I.7840.2.15.2021.KL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a." i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 82 ust. 3 P.b., uchylił decyzję I instancji i odmówił pozwolenia na budowę inwestycji jw. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał po pierwsze, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Postępowanie wszczęte zostało wnioskiem z 15 czerwca 2020 r. Znamienną cechą planowanej inwestycji jest jej usytuowane w całej szerokości działki, w obszarze przeznaczonym do zabudowy i jednocześnie w stromym i wysokim stoku wzgórza św. B. oraz w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła św. S. w K.. Dalej organ II instancji wskazał, że podstawowym dowodem w postępowaniu o pozwolenie na budowę, który stanowił oparcie dla rozstrzygnięcia I instancji, był projekt budowlany (art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji jest zobowiązany w postępowaniu odwoławczym zbadać projekt budowlany ponownie w świetle przepisów, w stosunku do których wniosek winien być badany przez organ I instancji w postępowaniu podstawowym, z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i zmian w przepisach obowiązujących w dacie orzekania. Dokonana przez organ odwoławczy analiza projektu budowlanego i jego zgodności z przepisami doprowadziła do wyodrębnienia trzech kluczowych zagadnień mających zasadniczy wpływ na orzeczenie kończące postępowanie odwoławcze. Są to trzy elementy projektu budowlanego: 1. Zagadnienie ściany oporowej na działce nr [...], 2. Zagadnienie formy dachu planowanego budynku frontowego, oraz 3. Problem lokalizacji planowanego budynku frontowego przy granicy działki. Przywołując treść art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ II instancji wskazał, że działka nr [...], objęta omawianą inwestycją, znajduje się w obszarach dwóch planów zagospodarowania przestrzennego, a ich granica przebiega przez teren działki budowlanej po zewnętrznym licu tylnej ściany istniejących oficyn tylnych, która jest jednocześnie murem oporowym. Wschodnia część działki objętej badaną inwestycją, w granicach terenu, na którym obowiązuje uchwała nr LV/531/04 Rady Miasta K. z dnia 8 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "S. " w K. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2004 r., nr 319, poz. 3396), dalej "m.p.z.p. S. ", znajduje się w obszarze o symbolu MU2 - tereny zabudowy mieszkalno-usługowej (§ 19 m.p.z.p. S.). Zachodnia część działki objętej inwestycją znajduje się w obszarze, w którym od 4 września 2011 r. obowiązuje uchwała nr XXI/234/11 Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2011 r., nr 384 poz. 3387), dalej "m.p.z.p.. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ustaleń tego planu, zachodnia część tejże działki znajduje się w obszarze ZPo.3, z przeznaczeniem pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom (§ 25 ust. 1 m.p.z.p.. ). Planowana funkcja omawianej inwestycji w granicach m.p.z.p. S. jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu określonym w § 19 tego planu. Niemniej oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami m.p.z.p. dokonuje się nie tylko w stosunku do przepisów szczegółowych, ale również ogólnych, obowiązujących w całym obszarze objętym m.p.z.p. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. S.: w granicach całego terenu objętego planem obowiązuje zakaz: naruszania istniejących skarp terenowych i murów oporowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor uzyskał wyprzedzająco decyzję nr 25/6741/2020 Prezydenta Miasta Krakowa z 9 marca 2020 r., znak: AU-01-1.6741.188.2019.ERM, o udzieleniu zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych na działce nr [...] obr. [...], ul. [...], K.. Z opisu planowanych robót budowlanych w projekcie rozbiórki, załączonym do wniosku o udzielenie zgody na rozbiórkę (k. 3 projektu rozbiórki, sprawa znak: AU-01-1.6741.188.2019.ERM) wynika, że: "Zakres prac zgodnie z zaleceniami Inwestora obejmuje całkowitą rozbiórkę budynków włącznie z fundamentami. Tylna ściana oficyny stanowi zarazem ścianę oporową, podtrzymującą skarpę znajdującą się w zachodniej części działki. Ściana ta musi zostać tymczasowo zachowana. Ścianę będzie można usunąć dopiero po wykonaniu za nią nowej, docelowej ściany oporowej np. w technologii ściany szczelinowej kotwionej. Do rozbiórki budynków można stosować koparkę wyburzeniową, przy czym prace w pobliżu obiektów na działkach sąsiednich należy prowadzić ze szczególną ostrożnością. Przy rozbiórce elementów bezpośrednio przylegających do budynków sąsiednich zaleca się prowadzenie prac metodą ręczną". Z powyższego opisu zdaniem organu II instancji wynika, że decyzja z 9 marca 2020 r. prawdopodobnie została wydana z naruszeniem ustaleń m.p.z.p. S., ponieważ dotyczy obiektu - ściany oporowej. W tym zakresie prowadzone będzie odrębne postępowanie administracyjne. Ściana oporowa w technologii ściany szczelinowej kotwionej, o której mowa w przywołanym cytacie, jest przedmiotem projektu budowlanego zatwierdzonego badaną w niniejszym postępowaniu decyzją z 25 listopada 2020 r. Z rysunków projektu budowlanego (k. 88 i 92) wynika, że jest ona usytuowana poza zewnętrznym licem istniejącej ściany oporowej zatem jest usytuowana w obszarze, w którym obowiązuje m.p.z.p. W.. W obszarze ZPo.3, w którym znajduje się zachodnia cześć działki nr [...], objętej omawianą inwestycją, zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 1 tego planu: ustala się następujące zasady i warunki zagospodarowania wyznaczonych terenów: zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12. Zgodnie z § 12 ustaleń m.p.z.p. Wzgórze, w przeznaczeniu terenu mieści się również wyposażenie terenu takie jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Przez urządzenie budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem rozumie się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 ust. 9 P.b.). Są to inwestycje dopuszczone w terenach ZPo.3. Prawo budowlane określa również definicje obiektu budowlanego, którego lokalizacja zgodnie z cytowanym przepisem jest zakazana w tym terenie - przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 ust. 1 P.b.). Do kategorii budowli zalicza się również konstrukcje oporowe (art. 3 ust. 3 Pb), którą bez wątpienia jest planowana ściana oporowa na działce nr [...]. Oznacza to, że w terenie, w którym zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym badaną decyzją z 25 listopada 2020 r., planowana jest budowa ściany oporowej, obowiązuje zakaz budowy konstrukcji oporowych. Z projektu budowlanego wynika, że istniejąca ściana oporowa jest posadowiona na głębokości ok. 1,20 m (pomiar linijką na projekcie przekroju budynku w skali 1:100, k. 92) natomiast planowana ściana szczelinowa, która jest przedmiotem badanego opracowania, jak i cały projektowany budynek, są posadowione na głębokości 7,89 m, czyli ok. 6,70 m poniżej istniejącego poziomu posadowienia. Nie można zatem traktować nowej konstrukcji ściany szczelinowej jako odtworzenia rozbieranej ściany oporowej. Planowana inwestycja może mieć wpływ na bezpieczeństwo posadowienia zabytkowego kościoła w sąsiedztwie, zlokalizowanego powyżej skarpy zabezpieczonej ścianą oporową. Warunki geotechniczne w rejonie inwestycji określono jako złożone, a projektowane obiekty zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej (k. 157 projektu budowlanego). Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), w przypadku obiektów budowlanych w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2021.1420 ze zmianami). Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 2 lipca 2019 r., znak: WS-06.6541.74.2019.RS o zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ww. ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że budowa muru oporowego przewidziana była w miejscu, w którym ustalenia m.p.z.p. W. nie dopuszczają takiej inwestycji, a udzielenie pozwolenia na budowę stanowiłoby naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. Następnie, w odniesieniu do ukształtowania dachu planowanego budynku, organ odwoławczy wyjaśnił, że w m.p.z.p. S. dopuszczono zabudowę do wysokości rzędnej 217,0 m n.p.m., a z projektu budowlanego wynika, że planowany budynek nie przekracza wskazanej wysokości (k. 48, 92 projektu budowlanego - § 19 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p. S.). Natomiast zgodnie z § 19 ust. 4 pkt 3 ww. planu: ustala się następujące warunki zagospodarowania wszystkich terenów MU: dachy noworealizowanych i przebudowywanych budynków należy kształtować jako dwu lub wielospadowe, o kącie nachylenia połaci 35+45°, z doświetleniem za pomocą lukarn bądź okien połaciowych. Z projektu budowlanego (k. 91) wynika, że planowany budynek na długości 25,84 m (szerokość elewacji frontowej) posiada tylko część dachu o wymaganym kącie nachylenia 35°, a pozostała część tej kondygnacji, nazywanej kondygnacją poddasza, doświetlona jest pięcioma oknami w ścianie frontowej oraz pięcioma tak samo skonstruowanymi oknami w ścianie tylnej, przykrytymi dachem płaskim (2,9°), o łącznej szerokości 14,0 m. Jest to dominująca część w stosunku do połaci dachu. W m.p.z.p. S. nie zawarto innych ustaleń dotyczący kąta nachylenia dachów, zatem projektant nie został zwolniony z obowiązku zastosowania przepisu dotyczącego połaci dachu do wszystkich jego elementów. W projekcie budowlanym doświetlenia kondygnacji nazwanej poddaszem, poddasza nazwano lukarnami, ale forma architektoniczna przyjęta przez projektanta nie jest lukarną w architektonicznym rozumieniu. W prawie nie ma definicji tego elementu kompozycji. Zgodnie z definicją słownikową lukarną jest okienko w połaci dachu, zwykle okrągłe lub owalne, w ozdobnym obramieniu architektoniczno-rzeźbiarskim (https://encyklopedia.pwn.pl/szukaj/lukarna.html). Zasadniczo konstrukcyjnie uznaje się, że lukarna jest elementem doświetlającym poddasze, ale wbudowanym w połać dachu, ponad nieprzerwanym jego okapem (lub gzymsem wieńczącym elewację). Okno lukarny najczęściej jest osadzone w płaszczyźnie cofniętej w stosunku do lica elewacji budynku. Istotne jest, że elementem dominującym pozostaje połać dachu. Dach zredukowany do spływów rynnowych między oknami, osadzonymi w ścianach zlicowanych z elewacją, jest dachem pozornym, nie tworzącym wizualnie i kompozycyjnie płaszczyzny połaci dachowej. Jego funkcję w omawianym przypadku w znacznym stopniu przejmują stropodachy nad oknami. Oznacza to, że w zaprezentowanym rozwiązaniu projektowym nie można mówić o lukarnach, które dopuszcza m.p.z.p. S.. Kolejno organ II instancji stwierdził, że dla uściślenia ustaleń dotyczących przeznaczenia i warunków zagospodarowania terenów w m.p.z.p. S. przyjęto, że elementem kompozycji przestrzennej jest pierzeja ulicy K. J., wyznaczająca przestrzeń publiczną wymagającą ukształtowania w formie wnętrza urbanistycznego o charakterze miejskim, poprzez zachowanie skali zabudowy - utrzymanie gabarytów wysokości, powierzchni zabudowy i podziałów, lokalizację wzdłuż ulic obiektów mieszkalnych i mieszkalno-usługowych usytuowanych frontem do ulicy, wzdłuż istniejącej lub wyznaczonej w planie linii zabudowy (§ 2 ust. 2 pkt 3 w związku z § 19 ust. 7 pkt 4 ww. planu). Organ odwoławczy zauważył, że pierzeja ulicy nie musi być ciągła, może być podzielona otwarciami i prześwitami. M.p.z.p. S. nie zawiera ustaleń, z których wynika, że dopuszczona jest w jego granicach lokalizacja budynków przy granicy działki. Budynek będący przedmiotem omawianego projektu budowlanego został usytuowany w pierzei ulicy K. J.. Jest on usytuowany bezpośrednio przy granicach działek sąsiednich nr [...]. Przywołując treść art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 P.b., do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), dalej "rozporządzenie". Przywołując treść § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że m.p.z.p. S. nie przewiduje możliwości, o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Oznacza to, że projektant nie jest zwolniony z obowiązku usytuowania planowanego budynku zgodnie z przepisami technicznymi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek nie pokrywa się z obrysem istniejących budynków na działce nr [...], co do których inwestor uzyskał decyzją z 9 marca 2020 r. zgodę na ich rozbiórkę. Projektowany budynek, w przeciwieństwie do dotychczasowej zabudowy, pokrywa całą powierzchnię działki nr [...] w granicach ww. planu, zatem jest usytuowany inaczej od dotychczasowej zabudowy. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia: dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projektowany budynek na działce nr [...] przylega swoją ścianą do budynków na działkach nr [...] i [...], ale budynki te są od niego mniejsze, więc nie przylega on do ich ścian całą powierzchnią swej ściany. Budynek frontowy na działce nr [...] nie jest usytuowany przy granicy z działką nr [...], objętą planowaną inwestycją, zatem w świetle przedstawionego stanu prawnego usytuowanie planowanego budynku na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] nie spełnia warunków § 12 ust. 3 rozporządzenia. Dalej organ II instancji przywołał treść art. 9 ust. 1 P.b. i wskazał, że inwestor nie ubiegał się dla swej inwestycji o uzyskanie odstępstwa w przedstawionym zakresie. Organ odwoławczy nie prowadził postępowania wyjaśniającego w przedstawionym zakresie, ponieważ nie miałoby to wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie i byłoby to niezgodne z zasadą wyrażoną w art. 12 K.p.a. Ponadto organ II instancji zauważył, że inwestor został powiadomiony pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 9 września 2019 r., znak: KZ-03.4120.6.759.2019.MT, iż między innymi z uwagi na lokalizację w sąsiedztwie zespołu kościoła św. [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z 12 sierpnia 1931 r., projekt budowlany planowanej inwestycji należy przedłożyć do Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków w celu uzgodnienia. Projekt budowlany zatwierdzony badaną decyzją z 25 listopada 2020 r. nie zawiera dowodu na to, że został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Krakowie, co w przedstawionym kontekście organ odwoławczy uznał za istotny brak zatwierdzonego projektu budowlanego. Dalej, przywołując treść art. 35 ust. 4 P.b., organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisem § 25 ust. 2 pkt 1 ustaleń m.p.z.p. W. i § 19 ust. 4 pkt 3 ustaleń m.p.z.p. S. oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia, stwierdził brak spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. Z kolei przytaczając brzmienie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ usunięcie stwierdzonych i wyżej opisanych wad projektu budowlanego wymaga wprowadzenia istotnych zmian, a de facto opracowania nowego projektu budowlanego, odstąpił od wezwania inwestora do ich usunięcia a także uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W formie zatwierdzonej przez organ I instancji, projekt budowlany narusza prawo, zatem obowiązkiem organu odwoławczego jest uchylając wadliwą decyzję rozstrzygnąć o odmowie pozwolenia na budowę. Końcowo organ odpowiadając na pozostałe zarzuty stron przytoczył treść § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, wyjaśniając, że z projektu budowlanego wynika, iż planowany budynek o wysokości 11,70 m mierzonej do kalenicy budynku jest usytuowany w odległości ok. 13 m (pomiar na projekcie zagospodarowania terenu w skali 1:500 oraz na opracowaniu w skali 1:200) od elewacji budynku na działce nr [...], znajdującego się po przeciwnej stronie ul. K. J. - na wschód od projektowanego budynku, w której znajdują się najbliższe okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zwrócone w stronę badanej inwestycji. Parametry te przesądzają o zgodności planowanego przedsięwzięcia z przywołanym przepisem. Z zasady pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700-1700 (§ 60 ust. 1 rozporządzenia). Projektant załączył do projektu budowlanego opracowanie Analiza zacieniania, obrazujące wędrówkę cienia projektowanego budynku (k. 54 projektu budowlanego). Analiza ta jest pozbawiona opisu, nie jest jasne, czy zostało ono sporządzone dla nasłonecznienia w warunkach określonych w przywołanym przepisie. Z opracowania tego wynika, że cień odsłania elewacje budynków na działkach nr [...] [...] o godzinie ok. 1150 a cień projektowanego budynku zaczyna je przesłaniać od godziny ok. 1530, co daje 3 godziny i 40 minut nasłoneczniania całych elewacji (od podnóża), przy czym pokoje mieszkalne w tych budynkach znajdują się na piętrze. W nawiązaniu do zarzutów odwołań ogniskujących się wokół zatwierdzenia przez organ I instancji projektu budowlanego, który narusza przepisy rozporządzenia w zakresie odnoszącym się do niezapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia okien sąsiedniej zabudowy przez projektowany budynek wielorodzinny, poprzez nieuwzględnienie zabudowy na działce nr [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że budynek na działce nr [...] jest cofnięty od krawędzi ulicy K. J. w stosunku do sąsiedniego istniejącego budynku na działce nr [...] i jest usytuowany w większej odległości od projektowanego budynku, niż budynek na działce nr [...]. Z kolei decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) wskazana w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., jest wymagana: dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do których, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), nie zalicza się inwestycji mieszkaniowych; lub dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55a przywołanego rozporządzenia z 10 września 2019r., do tej drugiej kategorii zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objętą ustaleniami m.p.z.p. o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, 4 ha na obszarach innych niż wymienione powyżej. Działka nr [...] nie znajduje się w terenie objętym formami ochrony przyrody i ma powierzchnię 638 m2 (k. 47 projektu budowlanego), czyli 0,0638 ha, co w związku z rodzajem planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego w świetle przywołanych przepisów zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołań dotyczących niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. organ II instancji wyjaśnił, że w odniesieniu do zarzucanego braku przedstawienia uwierzytelnionej geodezyjnie elewacji zachodniej wymaganej w § 2 ust. 4 pkt 2 lit. f i § 7 ust. 4 m.p.z.p. S., organ odwoławczy zwrócił się pismem z 16 września 2021 r. do inwestora o zajęcie stanowiska w odniesieniu do zarzucanych w odwołaniach i stwierdzonych braków projektu budowlanego. W odpowiedzi inwestor pismem z 26 października 2021 r. przesłał między innymi opracowanie pierzei zachodniej fragmentu ulicy K. J., sporządzone na uwierzytelnionych geodezyjnie przekrojach podłużnych i poprzecznych zawierających rzędne terenu i rzędne najwyższych punktów projektowanych budynków i budynków sąsiednich (rys. nr 1817_PB_UZW_01). Ponadto Inwestor przedłożył zakres przestrzenny koncepcji zagospodarowania, obejmujący co najmniej tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji (rys. nr 1817_PB_UZW_02). Załączniki te obrazują powiązanie planowanej do realizacji w ramach inwestycji zabudowy z bezpośrednim otoczeniem i zabudową historyczną wzgórza św. B., tj.: 1. Powiązanie funkcjonalne projektowanej inwestycji z otaczającymi terenami i zabudową; 2. Powiązanie widokowe; 3. Sposób zachowania istniejącej zieleni oraz układu zieleni projektowanej; 4. Zasady obsługi komunikacyjnej oraz powiązania z systemem komunikacji; 5. Obsługę i powiązania z systemem infrastruktury technicznej. W ocenie organu odwoławczego opracowanie to nie musi być wpięte w projekt budowlany, ponieważ stanowi wymagany ustaleniami m.p.z.p. dowód zgodności projektu budowlanego z przepisami m.p.z.p., co w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609 ze zm.) nie stanowi zawartości projektu budowlanego. W zakresie kształtowania zieleni na działce nr [...] objętej planowaną inwestycją organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane treścią wniosku o pozwolenie na budowę. Wycinka drzew, związana z realizacją inwestycji, musi być poprzedzona zgodą właściwych organów, które przed jej wyrażeniem winny przeanalizować wszystkie okoliczności dopuszczalności wycięcia wskazanych drzew. Udzielenie zgody na usunięcie drzew to zadanie, które nie mieści się w kompetencjach organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z dokumentacji projektowej wynika, że inwestor uzyskał zezwolenie Prezydenta Miasta Krakowa z 7 lutego 2020 r., znak: WS- 05.6131.2.248.2019.DM1 wydane w drodze decyzji na usunięcie drzew na terenie działki nr [...]. Jest to decyzja ostateczna, a zatem na mocy art. 110 K.p.a. wiąże organ, który ją wydał, a na mocy art. 130 § 1 K.p.a., po upływie terminu do wniesienia odwołania, podlega wykonaniu. Ostateczne rozstrzygnięcie uprawniające inwestora do wycięcia wskazanych drzew nie podlega weryfikacji w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ II instancji zauważył również, że elementy przegród poddasza usytuowane powyżej dachu pozornego w zbliżeniu od granicy z działką nr [...] posiadają ścianę o odporności pożarowej REI60, stanowiąc ścianę oddzielenia pożarowego (rys. nr [...]_PB_A_UZW_05) zgodnie z wymogami, o których mowa w § 232 ust. 4 rozporządzenia. W odpowiedzi na zarzuty odwołania, że planowany budynek doprowadzi do zaburzenia cugu przewodów kominowych dla budynku na działce nr [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że roboty budowlane dotyczące podwyższenia przewodów kominowych nie wymagają decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę mogą zostać zrealizowane przez inwestora zgodnie z umową cywilną zawartą z właścicielami budynku na działce nr [...], o której zawarciu Inwestor powiadomił organy administracji architektoniczno-budowlanej pismem z 26 października 2021 r. Dodatkowo w załączeniu do tegoż pisma inwestor załączył opracowanie przedstawiające zakres podwyższenia kominów (rys. nr 1817_PB_A_UZW_07). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezapewnienia prawidłowej szerokości dojazdu dla osób niepełnosprawnych do miejsca postojowego w garażu podziemnym przeznaczonego dla użytkowanego przez nich samochodu, organ II instancji wyjaśnił, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej w świetle przepisów warunków technicznych są uprawnione wyłącznie do badania projektu zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Natomiast, na marginesie zauważył, że miejsce postojowe dla samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne ma szerokość 3,6 m, samochód osobowy ma szerokość ok. 2 m, zatem bez trudu kierowca może przepisową odległość - 1,2 m - zapewnić osobie niepełnosprawnej ruchowo w granicach rezerwowanej szerokości miejsca postojowego przeznaczonego dla niej. W przepisach nie ma mowy o obowiązku dodania szerokości dojazdu do szerokości miejsca postojowego (§ 104 pkt 4 rozporządzenia). Nawiązując do zarzutu, iż w projekcie budowlanym nie zapewniono możliwości samochodom osobowym zawracania, czym projekt budowlany narusza uzgodnienia dotyczące lokalizacji zjazdu wydane w drodze decyzji przez Prezydenta Miasta Krakowa z 13 marca 2020 roku, znak: RU.463.464.2019 (pkt 1.6), organ odwoławczy wyjaśnił, że do pisma z 26 października 2021 r. inwestor załączył rzut garażu projektowanego budynku z analizą jego przejezdności (rys. nr 1817_PB_A_UZW_08). Powyższy dokument potwierdza, iż wymóg zapewnienia możliwości zawracania na terenie inwestycji został spełniony w poziomie garażu projektowanego budynku. Co do zarzutu niespełnienia obowiązku zapewnienia odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej, w ocenie organu odwoławczego sposób liczenia powierzchni biologicznie czynnej w przypadku omawianej inwestycji nie jest oczywisty, tzn. nie wynika wprost z przepisów m.p.z.p., ponieważ dla terenów MU2 w m.p.z.p. S. nie wyznaczono tego parametru urbanistycznego. Z kolei dla terenów ZPo.3 w m.p.z.p. W., ustalono obowiązek zapewnienia 50% powierzchni działki jako teren biologicznie czynny. Na działce nr [...] w jej zachodniej części znajdującej się w obszarze ZPo.3 - 154,1 m2, czyli 97% powierzchni zostało przewidziane jako teren biologicznie czynny. W razie braku ustaleń w m.p.z.p. zastosowanie znajduje § 39 rozporządzenia, zgodnie z którym, na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym przez działkę budowlaną rozumie się nie część działki objętej inwestycją znajdującą się w danej jednostce strukturalnej planu, lecz zgodnie z definicją działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (§ 3 ust. 1a rozporządzenia). Oznacza to, że wobec braku określenia parametru urbanistycznego dla części działki budowlanej określa się go dla całej jej powierzchni zgodnie z cytowanym przepisem warunków technicznych (25%), co nie zwalnia z obowiązku zachowania go dla tej części, dla której został określony w prawie miejscowym. W omawianym przypadku część działki jest budowlana - skoro w m.p.z.p. S. nie ma wymogu minimalnego rozliczenia niezbędnej powierzchni biologicznie-czynnej, winno nastąpić ono przy uwzględnieniu całej działki inwestycyjnej. Poza powierzchnią biologicznie czynną znajdującą się w obszarze ZPo.3 - 154,1 m projektant zaprojektował zielone tarasy na dachu, na poziomie pierwszego piętra o powierzchni 23 m2. Z uwagi na fakt, że jest to powierzchnia biologicznie czynna zaprojektowana na płaskim dachu jest liczona w 50% - 11,5 m2. Działka nr [...] ma powierzchnię 638 m2, powierzchnia biologicznie czynna w sumie wynosi 165,6 m2, czyli 25,9%. Wartość ta spełnia wymogi prawa w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. P. sp. z o.o. sp.k. w K. wniosła na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 marca 2022 r. znak: WI-I.7840.2.15.2021.KL, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 25 ust 2 pkt 1 m.p.z.p. W., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z niezgodnością planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy § 7 ust 3 pkt 3 w zw. § 3 ust 2 ww. m.p.z.p. dopuszcza wykonanie na terenie nieruchomości objętej obszarem Zpo.3 wykonanie muru oporowego; 2. art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 19 ust 4 pkt 3 m.p.z.p. S., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z niezgodnością planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy projektowane przez inwestora rozwiązanie w zakresie doświetlenia poddasza spełnia wszelkie warunki do uznania go za lukarnę, a co za tym idzie nie stoi w sprzeczności z postanowieniami m.p.z.p. w tym zakresie; 3. art. 35 ust 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12 ust 3 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnie prowadzącą do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z niezgodnością planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy projektowane usytuowanie budynku jest zgodne z wymogami określonymi w § 12 ust 3 rozporządzenia i w pełni dopuszczalne jest zlokalizowanie budynku w granicach działki. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, tj.: 1. art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób uniemożliwiający uczestnikom uzyskiwanie informacji na temat bieżących okoliczności mających wpływ na kształtowanie ich praw i obowiązków, oraz wydanie postanowienia wbrew zasadzie wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 2. art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie przez organ pod uwagę podnoszonych przez stronę argumentów w zakresie możliwości zakwalifikowania rozwiązania w zakresie doświetlenia poddasza jako lukarny oraz możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie § 12 ust 3 rozporządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący inwestor podniósł m.in., że kwestia rozbiórki istniejącej ściany oporowej była przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa zakończonego wydaniem 9 marca 2020 r. decyzji o udzieleniu zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych na działce na [...] obr[...] ul. K. J. Kraków (znak sprawy AU-01-1.6741.188.2019.ERM). W toku prowadzonego postępowania Inwestor przedstawił ekspertyzę techniczną, w której wskazano - we wszystkich budynkach stwierdzono szereg uszkodzeń wynikających z długotrwałego użytkowania bez przeprowadzania bieżących remontów i napraw oraz niefachowych przeróbek i przebudów dokonanych w przeszłości. Ponadto na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej stan techniczny konstrukcji budynku oficyny ocieniono jako zróżnicowany. Część parterowa jest w złym stanie technicznym. (...) Na betonowej ścianie oporowej, stanowiącej tylną ścianę oficyny są widoczne zarysowania. W opinii technicznej przygotowanej na potrzeby uzgodnienia koncepcji z Miejskim Konserwatorem Zabytków w K. pismem z 13 marca 2019 wraz z uzupełnieniami z 11 kwietnia 2019. i 22 lipca 2019 r. stwierdzono, że ze względu na zły stan techniczny betonowej ściany oporowej niezbędne będzie wykonanie nowego w pełni efektywnego zabezpieczenia skarpy. Stwierdzono także, że proponowane rozwiązanie gwarantuje bezpieczeństwo istniejącego muru kościelnego oraz kaplicy. Na powyższe rozwiązania uzyskano pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, zgodnie z pismem KZ-03.4120.6.759.2019.MT z 9 września 2019. Ponadto w aktach postępowania znajduje się inwentaryzacja istniejących murów oporowych i skarp na terenie działki [...], z której wynika jednoznacznie, iż wskazywany przez organ mur oporowy jest de facto ścianą budynków istniejących na działce [...]. Dlatego, zdaniem skarżącej, nie obejmuje go wskazany w § 7 ust 1 pkt 4 m.p.z.p. S. zakaz naruszania istniejących skarp i murów oporowych. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podniosła, że przez mur oporowy (ścianę oporową) rozumieć należy samodzielną, najczęściej masywną, budowlę (konstrukcję) powstrzymującą poziome parcie gruntu pochodzące od nasypu przez nią podtrzymywanego. Skoro chodzi o samodzielną konstrukcję - nie zaś ścianę istniejącego budynku, która pełni dodatkowo funkcję oporową, zatem § 7 ust 1 pkt 4 m.p.z.p. S. nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Rozbiórka przedmiotowego budynku i jej wpływ na stosunku gruntowe nieruchomości była przedmiotem prowadzonych szczegółowych ekspertyz. Utrzymywanie budynku będącego w złym stanie technicznym, na którego ścianach stwierdzono liczne spękania i uszkodzenia z cała pewnością nie miałoby pozytywnego wpływu na bezpieczeństwo posadowienia obiektów budowlanych znajdujących się w sąsiedztwie działki [...]. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę z 9 marca 2020 r. Nowoprojektowany mur oporowy zlokalizowany jest w obszarze obowiązywania m.p.z.p. W. - w obszarze oznaczonym symbolem ZPo.3. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, ww. m.p.z.p. nie wprowadza ograniczeń, które uniemożliwiają realizację muru oporowego w lokalizacji przewidzianej w projekcie. Zdaniem skarżącej zgodnie z § 7 ust 3 pkt 3 planu ustalono w szczególności dla obszarów oznaczonych symbolem ZPo dopuszczenie prowadzenia robót budowlanych w odniesieniu do istniejących budynków - w wyniku których powierzchnia zabudowy tych budynków oraz ich wysokość nie zwiększy się. Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z projektem całość planowanej ściany oporowej znajduje się poniżej istniejącego poziomu posadowienia - a zatem powierzchnia zabudowy działki objętej obszarem ZPo.3 nie ulegnie zmianie. Jednocześnie realizowane prace mają związek z istniejącym budynkiem - tj. budynkiem oficyny, którego stan techniczny, w świetle wskazywanych powyżej opinii - jest zły i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa działki inwestora oraz nieruchomości sąsiadujących. Budowa muru oporowego nie stanowi jakiejś nowej inwestycji, niezwiązanej z istniejącą zabudową nieruchomości - wręcz przeciwnie, związany jest z istniejącymi budynkami i koniecznością ich modernizacji w celu zabezpieczenia stosunków ziemnych panujących w tym obszarze. Wykładnia przepisów prezentowana przez organ prowadziłaby do absurdalnych wniosków - tj. że niemożliwe jest zrealizowanie nowego, w pełni funkcjonalnego i bezpiecznego obiektu budowlanego zabezpieczającego teren przed osuwaniem się, a należy pozostawić istniejący, popękany i uszkodzony obiekt. Podsumowując skarżąca wskazała, że budowa tego rodzaju muru oporowego jest dopuszczalna - jako że związana jest z istniejącym budynkiem, nie wpływa na powierzchnię zabudowy nieruchomości, a ponadto w sposób korzystny dla otoczenia zabezpiecza istniejące stosunki gruntowe i przeciwdziała osuwaniu się mas ziemnych. Zgodnie z § 3 ust 2 m.p.z.p. W., celem planu jest tworzenie podstaw do realizacji w obszarze planu zintegrowanej ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego i krajobrazu; oznacza to m.in,: 1) zabezpieczenie naturalnych i półnaturalnych zbiorowisk roślinnych lasów i terenów otwartych wraz ze stromymi zboczami, skarpami i jarami (...) 5) zachowanie i ochronę występujących w obszarze wartości kulturowych oraz racjonalne zagospodarowanie zespołów fortecznych i ich otoczenia, a także prawidłowe kształtowanie sąsiedztwa zabytków. Zdaniem skarżącej wykonanie muru oporowego zabezpieczającego istniejący w sąsiedztwie mur kościelny oraz kaplicę oraz przyczyniającego się do utrzymania istniejącego w tym obszarze ukształtowania terenu bez wątpienia realizuje cele wskazane w planie zagospodarowania. Jednocześnie z uwagi na umieszczenie muru poniżej poziomu posadowienia - nie będzie on oddziaływał w żaden sposób na ład przestrzenny rozumiany jako harmonię pomiędzy różnymi elementami składowymi przestrzeni. Powyższe potwierdzają przedstawione przez inwestora opinie i ekspertyzy. Skarżący inwestor zgodził się z organem, że ściana szczelinowa nie ma stanowić odtworzenia dotychczasowej ściany - jest to nowa ściana, która ma w pełni zabezpieczać skarpę i stanowić zabezpieczenie dla nieruchomości inwestora jak też dla działek sąsiednich. Inwestor w pełni zdaje sobie sprawę, że planowana inwestycja może mieć wpływ na bezpieczeństwo posadowienia zabytkowego kościoła w sąsiedztwie, zlokalizowanego powyżej skarpy zabezpieczonej ścianą oporową - dlatego też zasięgnął szeregu specjalistycznych opinii i uzgodnień, tak by umiejscowienie oraz technologia wykonania ściany zabezpieczała w możliwie najwyższym stopniu również zabytkowe obiekty znajdujące się w sąsiedztwie. Inwestor uzyskał w szczególności uzgodnienie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dot. planowanych robót (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 2 lipca 2019 roku, znak: WS-06.6541.74.2019.RS o zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej), co potwierdza, że planowane prace nie spowodują zagrożenia dla bezpieczeństwa gruntowego nieruchomości. Zdaniem skarżącej nie jest prawidłowe stanowisko organu, że budowa muru oporowego przewidziana była w miejscu, w którym ustalenia m.p.z.p. W. nie dopuszczają takiej inwestycji. Organ pominął bowiem § 7 ust 3 pkt 3 ww. planu, wprost wskazujący na możliwość lokalizacji obiektów budowlanych w terenach oznaczonych w szczególności symbolem ZPo, w odniesieniu do istniejących budynków, w wyniku których powierzchnia zabudowy tych budynków oraz ich wysokość nie zwiększy. Zatem warunki te zostały w przypadku projektowanego muru oporowego spełnione. Przechodząc do kwestii dachu, skarżąca podniosła, że zaprojektowane przez inwestora doświetlenie kondygnacji poddasza spełnia wszelkie warunki by być kwalifikowane jako, dopuszczalne w świetle zapisów § 19 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p. S. – lukarny. Nigdzie w planie miejscowym ani odrębnych przepisach nie jest zdefiniowany kształt lukarny jak i jej dopuszczalna wielkość w stosunku do dachu. Wywodzenie dopuszczalnego zakresu lukarny wyłącznie w oparciu o definicje tego pojęcia zawartą w słowniku języka polskiego z pominięciem literatury fachowej jest dalece niewystarczające i jako takie nieuzasadnione. Szczególnie, że także definicja słownikowa pojęcia "lukarna" nie jest przyjmowana we wszystkich źródłach w sposób jednolity. Przykładowo, zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego pod redakcją prof. dr. hab. Piotra Żmigrodzkiego, lukarna jest to "pionowe okno na dachu doświetlające poddasze, pochodzące się z architektury francuskiego gotyku". Powyższa definicja nie wskazuje zatem na rozmiary lukarny ani też na osadzeniu okna lukarny w płaszczyźnie cofniętej w stosunku do lica elewacji budynku. Opieranie się zatem wyłącznie słownikowej definicji pojęcia architektonicznego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie może mieć miejsca - szczególnie, że definicja nie jest w tym zakresie jednoznaczna. Skarżąca przywołała szereg pozycji z literatury dotyczącej budownictwa w zakresie definicji pojęcia lukarny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w tym przedmiocie. Podkreśliła niejednolite rozumienie tego terminu oraz brak jednoznacznego rozróżnienia pomiędzy lukarną a facjatą. Wskazała na brak konieczności projektowania pasa dachu oddzielającej lukarnę od gzymsu, a zatem możliwość łączenia lukarny z licem ściany frontowej, a także na brak skutku niespełnienia wymogu zachowania spadku dachu przez odmienne połaci dachowe samych lukarn. Skarżąca podniosła, że wielkość lukarn została dostosowana zarówno do kształtu dachu jak i wielkości zapotrzebowania na światło. Forma budynku jak i wielkość i kształt lukarn były przedmiotem szczegółowej analizy łącznie ze zgodnością z zapisami planu miejscowego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, który wydał pozytywną opinię o zaproponowanych rozwiązaniach projektowych. Pozytywna opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków potwierdza także, że projektowany budynek wbrew zarzutom odwołania komponuje się w istniejącą zabudowę na nieruchomościach sąsiednich i nie powoduje żadnej dysharmonii z otaczającymi go budynkami. Ani przepisy prawa, ani zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie nakładają na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie kształtu jak i rozmiarów lukarn. Nie można ich wyprowadzać wyłącznie z potocznego rozumienia tych pojęć. Organ nie jest uprawniony do wprowadzania ich w sposób całkowicie arbitralny i bez szczegółowego uzasadnienia. Odnosząc się do trzeciego z wskazywanych przez organ zarzutów skarżąca podniosła, że od strony północnej i południowej budynki istniejące na sąsiednich działkach usytuowane są w granicy działki inwestora i projektowany budynek ma przylegać do ścian budynków istniejących na sąsiednich działkach - tj. działce [...] oraz [...]. Ponadto, budynek zlokalizowany na działce [...], do którego ścianą przylegać ma projektowany budynek, znajduje się częściowo w granicy działki [...], sąsiadującej z działką inwestora. Również w tej części projektowany budynek przylega do ściany budynku znajdującego się na działce [...] Z uwagi na takie ukształtowanie zabudowy na nieruchomościach sąsiednich w sprawie znajduje zastosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia w związku z czym dopuszczone jest usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Przy tym wysokość projektowanego budynków pozostaje w zgodzie z ustaleniami przyjętymi w obowiązującym m.p.z.p. S.. Dodatkowo skarżąca wskazała, że mając na względzie fakt, iż obecnie budynki istniejące na działce inwestora [...] są budynkami usytuowanymi w granicy działek sąsiednich od strony północnej i południowej a zgodnie z § 1 pkt 3 ppkt 2 m.p.z.p. S. w obszarze planu należy zachować i utrwalić istniejący układ urbanistyczny, to dodatkowo zachowując charakter dotychczasowej zabudowy posadowionej w granicy działki inwestora także te wymogi m.p.z.p. S. zostały uwzględnione. Dodatkowo, zgodnie z § 2 pkt 2 ppkt 3 ww. planu - dla uściślenia ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów, warunków zagospodarowania terenów, ustala się następujące elementy kompozycji przestrzennej - pierzeję ulicy K. i ulicy K. J. wyznaczające przestrzeń publiczną wymagającą ukształtowania w formie wnętrza urbanistycznego o charakterze miejskim, poprzez dochowanie następujących warunków: zachowanie skali zabudowy /utrzymania gabarytów wysokości, powierzchni zabudowy i podziałów/. Zabudowa w formie proponowanej przez inwestora realizuje w pełni cytowane powyżej ustalenia planu zagospodarowania. Projektowany budynek wpisuje się w dotychczasową skalę zabudowy i stanowi kontynuację pierzei ulicy K. J.. Skarżąca podkreśliła, że rozporządzenie dla zastosowania wyjątku z § 12 ust 3 nie wprowadza obecnie wymogu, by budynki przylegały do siebie całą powierzchnią. Wręcz przeciwnie - wymóg przylegania wznoszonego budynku "całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce" zastąpiony został od 1 stycznia 2018 r. wymogiem, by wznoszony budynek przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Skarżąca przyznała, że inwestor nie ubiegał się o uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych, o których mowa w art. 1 P.b., w przedstawionym zakresie - a to z tego powodu, że inwestor nie był do tego zobowiązany w świetle obowiązujących przepisów, gdyż w rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajduje § 12 ust. 3 rozporządzenia. Podkreśliła, że ust. 3 § 12 rozporządzenia stanowi wyjątek od jego regulacji z ust. 1, jednak jest to normatywne odstępstwo od zasady, a nie indywidualne przewidziane w art. 9 P.b. Organ architektoniczno-budowlany nie jest władny ustalać innych warunków dopuszczalności zabudowy bezpośrednio przy granicy nieruchomości niż wynikające z przepisów rozporządzenia. Odnosząc się z kolei do sygnalizowanego przez organ braku uzgodnienia projektu budowlanego z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Krakowie inwestor wskazał, że organ I instancji trafnie przyjął, iż w przypadku przedmiotowej inwestycji nie ma konieczności ponownego uzgodnienia projektu budowlanego z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Przedłożona bowiem do uzgodnienia koncepcja architektoniczna z 22 lipca 2019 r., uzgodniona przez Miejskiego Konserwatora Zabytków pismem z 9 września 2019 r. i późniejszy projekt budowlany, będący przedmiotem niniejszego postępowania - były tożsame, zawierały takie same rozwiązania techniczne i projektowe, a zatem nie było konieczne uzyskiwanie ponownego uzgodnienia, w sytuacji gdy przedstawiona przez inwestora koncepcja została pozytywnie zaopiniowana przez Konserwatora Zabytków. W piśmie z 9 września 2019 r. Miejski Konserwator Zabytków jednoznacznie wskazał, że dopuszcza przedstawione w koncepcji rozwiązania projektowe - w sytuacji, kiedy zostały one wprost przeniesione do projektu budowlanego, uzyskiwanie ponownego uzgodnienia nie było konieczne. Końcowo skarżąca, zarzucając naruszenie ogólnych reguł K.p.a., w szczególności podniosła zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn przyjętego rozstrzygnięcia wobec braku jednoznacznej definicji pojęcia lukarny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W świetle art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o rozpoznanie w trybie uproszczonym, a żadna ze stron po jej zawiadomieniu, nie zgłosi w terminie 14 dni żądania wyznaczenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W piśmie z 20 maja 2022 r. (k. 20 akt sądowych) organ złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a strony postępowania zawiadomione o powyższym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 czerwca 2022 r. (k. 45 akt) się temu nie sprzeciwiły. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga nie jest zasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie oceny zgodności przedłożonego projektu budowanego z ustaleniami dwóch m.p.z.p. obowiązujących na terenie zamierzonej inwestycji budowy budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z jednokondygnacyjnym garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (...) na działce o nr ewid. [...]. Powyższa prawidłowa ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała uchyleniem decyzji I instancji i odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jego zgodność z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.), a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Co również istotne, w myśl § 12 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.): - ust. 1 - budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy; - ust. 2 - sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość; - ust. 3 - dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że planowane zamierzenie zostało usytuowane w całej szerokości działki nr [...] stanowiącej teren inwestycji, w obszarze przeznaczonym do zabudowy i jednocześnie w stromym i wysokim stoku wzgórza św. B. oraz w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła św. S. w K.. Budynek będący przedmiotem omawianego projektu budowlanego został zlokalizowany w pierzei ulicy K. J.. Jest on usytuowany bezpośrednio przy granicach zabudowanych działek sąsiednich nr [...] od południa oraz [...] [...] od północy. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek nie pokrywa się z obrysem istniejących budynków na działce nr [...], co do których inwestor uzyskał decyzją z 9 marca 2020 r. zgodę na ich rozbiórkę. Projektowany budynek, w przeciwieństwie do dotychczasowej zabudowy, pokrywa całą powierzchnię działki nr [...] w granicach m.p.z.p. S., zatem jest usytuowany inaczej od dotychczasowej zabudowy. Nie było również sporne, że działka objęta omawianą inwestycją znajduje się w obszarach dwóch planów zagospodarowania przestrzennego, a ich granica przebiega przez teren działki budowlanej po zewnętrznym licu tylnej ściany istniejących oficyn tylnych, która pełni jednocześnie funkcję muru oporowego. Nie było także przedmiotem sporu, że inwestor nie ubiegał się dla swej inwestycji o uzyskanie odstępstwa co do usytuowania projektowanego budynku na podstawie art. 9 ust. 1 P.b. Kluczowymi spornymi kwestiami były cztery zagadnienia: 1. lokalizacja planowanego budynku frontowego przy granicach działki, 2. zaprojektowana ściana oporowa na działce nr [...], 3. forma dachu planowanego budynku frontowego, 4. uzgodnienie projektu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w K.. Sąd podzielił w ww. kwestiach nr 1-3 stanowisko organu odwoławczego, przy czym należy podkreślić, że każda z nich stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do odmowy zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Najważniejszym i niebudzącym wątpliwości Sądu zagadnieniem jest wadliwa i nieuprawniona lokalizacja planowanego budynku frontowego przy północnej granicy działki nr [...], od strony działki nr [...] (omyłkowo opisywanej w skardze jako nr [...]). Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że budynek frontowy na działce nr [...] nie jest usytuowany przy granicy z działką nr [...] (jest odsunięty od granicy o ok. 1 m, w zbliżeniu do granicy jest jedynie krawędź dachu, a nie ściana budynku). Zatem usytuowanie planowanego budynku na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] nie spełnia warunków § 12 ust. 3 rozporządzenia. Co istotne, m.p.z.p. S. nie zawiera ustaleń, które dopuszczałyby w jego granicach sytuowanie budynków przy granicy działki bez zachowania przepisów techniczno-budowlanych (§ 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia). Oznacza to, że projektant nie jest zwolniony z obowiązku usytuowania planowanego budynku zgodnie z przepisami technicznymi. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że projektowany budynek ma przylegać do ścian budynków istniejących na sąsiednich działkach nr [...] oraz [...] nie zmienia faktu, iż niespełniony jest warunek usytuowania zamierzenia względem działki nr [...]. Tej konstatacji nie zmienia również wskazana przez skarżącą okoliczność, że budynek zlokalizowany na działce nr [...], do którego ścianą przylegać ma projektowany budynek, znajduje się częściowo w granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Nie znajduje potwierdzenia w aktach twierdzenie skarżącej, jakoby projektowany budynek miał przylegać do ściany budynku znajdującego się na działce nr [...]. Powyższego wniosku nie może zmienić również słuszny skądinąd zarzut skarżącej, że organ II instancji wskazując, iż budynki sąsiednie są od projektowanego mniejsze, więc nie przylega on do ich ścian całą powierzchnią swej ściany, w sposób nieuprawniony niejako nawiązuje do poprzednio obowiązującej treści § 12 ust. 3 rozporządzenia. Mimo zatem niespornego faktu, że w m.p.z.p. S. przyjęto, iż elementem kompozycji przestrzennej jest pierzeja ulicy K. J., wyznaczająca przestrzeń publiczną wymagającą ukształtowania w formie wnętrza urbanistycznego o charakterze miejskim, poprzez zachowanie skali zabudowy - utrzymanie gabarytów wysokości, powierzchni zabudowy i podziałów, lokalizację wzdłuż ulic obiektów mieszkalnych i mieszkalno-usługowych usytuowanych frontem do ulicy, wzdłuż istniejącej lub wyznaczonej w planie linii zabudowy (§ 2 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 19 ust. 7 pkt 4 ww. planu), to - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - pierzeja ulicy nie musi być w każdym miejscu ciągła, a może być podzielona otwarciami i prześwitami. Przechodząc do drugiego ze spornych zagadnień należy wskazać, że słusznie organ odwoławczy dostrzegł, iż ściana oporowa w technologii ściany szczelinowej kotwionej jest elementem przedmiotowego projektu budowlanego, a z rysunków projektu budowlanego (k. 88 i 92 projektu) wynika, że jest ona usytuowana poza zewnętrznym licem istniejącej ściany oporowej, a zatem w obszarze obowiązywania m.p.z.p. W.. W obszarze ZPo.3, w którym znajduje się zachodnia cześć działki nr [...], objętej omawianą inwestycją, obowiązują ustalenia § 25 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. W.: ustala się następujące zasady i warunki zagospodarowania wyznaczonych terenów: zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12. Należy tu podkreślić, że z jednej strony, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. S., w granicach całego terenu objętego planem obowiązuje zakaz naruszania istniejących skarp terenowych i murów oporowych, a z drugiej, na terenie m.p.z.p. W. dopuszczalne jest jedynie, w myśl § 12 tego planu, wyposażenie terenu takie jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Ściana oporowa ani jako samodzielna budowla, ani jako część projektowanego budynku, nie mieści się w katalogu wyjątków przewidzianych w treści § 12 m.p.z.p. W.. Podsumowując organ zasadnie stwierdził, że budowa muru oporowego przewidziana była w miejscu, w którym ustalenia m.p.z.p. W. nie dopuszczają takiej inwestycji, musi skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. Przechodząc do trzeciego ze spornych zagadnień, a to kwestii zgodności zaprojektowanej geometrii dachu z § 19 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p. S., należy na wstępie zaznaczyć, że zrekonstruowanie jednoznacznej definicji lukarny jest rzeczywiście problematyczne i pojęcie to jest niejednolicie definiowane zarówno w literaturze fachowej, jak i w orzecznictwie. Mimo, że w m.p.z.p. dopuszczono zastosowanie lukarn, natomiast nie określono jakichkolwiek warunków co do ich szczegółowego wyglądu (w tym nachylenia połaci dachu lukarn, ich liczby czy też stosunku powierzchni lukarn do powierzchni całej połaci dachu), zrozumiałe jest sceptyczne stanowisko organu II instancji co do zaprojektowanej geometrii dachu przedmiotowego zamierzenia. W szczególności zastosowanie przyjętego w projekcie rozwiązania, prowadzącego do końcowego efektu w postaci przeważającego dominującego dla całości dachu nachylenia 2,9° na dachach lukarn, jawi się jako próba ominięcia obowiązujących ustaleń planu (35°-45°). W konsekwencji takie rozwiązanie, nie tworzące wizualnie i kompozycyjnie płaszczyzny połaci dachowej o jaką chodziło autorom m.p.z.p., zdaniem Sądu słusznie zostało zakwestionowane przez organ II instancji. W tym zakresie nie można, wbrew stanowisku skarżącej, uznać za decydującą i wiążącą pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków, który nie jest organem kompetentnym do władczego potwierdzania zgodności inwestycji z zapisami m.p.z.p. Natomiast co do zagadnienia czwartego, Sąd podziela stanowisko skarżącej. Skoro bowiem Miejski Konserwator Zabytków pismem z 9 września 2019 r. uzgodnił koncepcję architektoniczną z 22 lipca 2019 r., a uzgodniona koncepcja i późniejszy projekt budowlany były tożsame, nie było podstaw do żądania od inwestora ponownego uzgadniania projektu. Sąd podziela również rzetelne i prawidłowe ustalenia oraz uzasadnienie decyzji organu odwoławczego co do pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniach, przytoczone w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni stosowanych przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i braku zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (§ 12 rozporządzenia). Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także rzetelnie odniósł się do okoliczności podnoszonych przez odwołujących się kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia I instancji. Organ odwoławczy rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów art. 35 P.b., obu m.p.z.p., rozporządzenia oraz K.p.a. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a argumenty i dowody zostały adekwatnie rozważone i ocenione. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że inwestorem i skarżącą w niniejszej sprawie była P. sp. z o.o. sp.k. w K., a nie P. sp. z o.o. w K., jak oznaczono stronę w decyzjach obu instancji. Jednak z uwagi na fakt, że P. sp. z o.o. w K. reprezentuje spółkę będącą inwestorem, a tożsamość strony nie była kwestionowana, uchybienia tego Sąd nie uznał za wystarczającego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.