II SA/Kr 652/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. O. i M. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z 10 sierpnia 2018 r. Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., póz. 1332 ze zm.) na wniosek M. D. i T. D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi obejmującymi: przyłącz wody 2 wodociągu "grupowego", zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe wraz z instalacją kanalizacji sanitarnej, instalacja elektryczna zalicznikowa wiz, system kanalizacji deszczowej z terenu inwestycji i terenu zjazdu -dojazdu oraz utwardzenie nawierzchni komunikacyjnej dojazdu - dojścia, placu gospodarczo-manewrowego, miejsca postojowego oraz utwardzenie miejsca do gromadzenia odpadów stałych i budowa zjazdu z drogi gminnej publicznej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości B. gmina B. T.. Organ uznał, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Decyzją wydaną w dniu 10 września 2015 r., znak: [...], Wójt Gminy B. T. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (warunki te zostały zmienione decyzją z 2 listopada 2017 r. znak: [...], a następnie zmienione decyzją z 25 maja 2018 r.). Projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją. Przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na obszar Natura 2000 [...] Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Odległości od granic działek sąsiednich zaprojektowano zgodnie z § 12 i § 272 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany zawiera również dokumentację geologiczno- inżynierską opracowaną przez uprawnionego geologa, której zakres jest zgodny z wymaganiami dla trzeciej kategorii geotechnicznej. Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją z 5 stycznia 2017r. wydaną przez Starostę T. znak: [...] Inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskali wymagane przepisami szczególnymi, uzgodnienia pozwolenia oraz opinie innych organów. . Odwołanie od decyzji wnieśli A. O. i M. O., zarzucając: brak drogi dojazdowej do inwestycji tj. nieprawidłowe zaprojektowanie dojazdu do inwestycji, położenie działki inwestycyjnej w obrębie aktywnego osuwiska, brak w projekcie budowlanym informacji dotyczących zabezpieczenia skarpy od strony działek nr [...] i [...], nieprawidłowe wyliczenie wskaźnika zabudowy, niezgodną z przepisami lokalizację projektowanego budynku polegającą na zbliżeniu ściany z oknami na odległość niezgodną z przepisami, nieprawidłową lokalizację projektowanego budynku ze względu na przepisy przeciwpożarowe oraz zacienianie budynku zlokalizowanego na działce ew. nr [...]. Wojewoda decyzją z 12 kwietnia 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. - Dz. U. z 2018 r., póz. 2096 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył ustalenia i oceny organu l instancji. Wskazał, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej projektowanym zjazdem z drogi gminnej publicznej nr [...] (decyzja Wójta gminy B. T. z 28 listopada 2018 r), poprzez służebność gruntową przebiegającą po części działki ew. nr [...]. Decyzją Wójta Gminy B. T. znak: [...] z 10 września 2015 r., zmienioną decyzją znak: [...] z 2 listopada 2017 r. ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, gdzie w pkt 2.2 d) w/w decyzji wskazano, że działki ew. nr [...], [...], [...], a także część działki ew. nr: [...], położone są w obrębie osuwiska nieaktywnego. W związku z usytuowaniem planowanego obiektu na obszarze osuwiska nieaktywnego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. póz. 463) dla planowanej inwestycji wykonano dokumentację geologiczno-inżynierską. Warunki gruntowe planowanej inwestycji określono jako skomplikowane, a inwestycję zaliczono do III kategorii geotechnicznej. Zgodnie z informacją zawartą w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej analizowany teren znajduje się w obszarze osuwiska oznaczonego nr 66225 w bazie SOPO./P/G- P/B/w granicach jego nieaktywnej części, co potwierdzają dane zawarte w karcie rejestracyjnej osuwiska. Organ odwoławczy stwierdził, że samo zlokalizowanie planowanej inwestycji w obszarze osuwiskowym nie jest przesłanką decydującą o bezwzględnym braku możliwości powstania takiej inwestycji. Obowiązujące prawo określa w jakim zakresie i w oparciu o jakie przepisy należy wykonać dokumentację, w celu ustalenia, czy inwestycja w określonym obszarze jest możliwa do realizacji i jakie warunki należy spełnić aby była ona zgodna z tymi przepisami. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza dokumentacji wykazała, że w zakresie planowanej inwestycji, od strony działek ew. [...] i [...] przewiduje się wykonanie niewielkiej skarpy nasypowej o wysokości ok. 0,4 m - 0,55 m. Nie stwierdzono, aby w południowej części działki inwestycyjnej sąsiadującej z działkami [...], [...], poza obrysem projektowanego budynku, dla którego wykonano dokumentację geologiczno-inżynierską, planowane były prace polegające na naruszeniu struktury istniejącego zbocza. Ponadto na mapie do celów projektowych naniesiono istniejące zabezpieczenie skarpy w formie muru oporowego, zlokalizowane w północno-wschodniej części działek nr [...], [...]. Odnosząc się do zarzutu wadliwego wyliczenia wskaźnika powierzchni * zabudowy organ II instancji odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie wskazano, że do wyliczenia powierzchni zabudowy należy posłużyć się Polską Normą PN-ISO 9836:1997. W świetle powyższej normy, powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni tej nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części niewystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych np.: schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). W przedmiotowej sprawie wskazano, że powierzchnia zabudowy wynosi 58m2, które to wyliczenie odpowiada przedstawionym na projekcie zagospodarowania wymiarom obrysu projektowanego budynku, będącym podstawą do wyliczenia tej powierzchni. Organ odwoławczy nie stwierdził nieprawidłowości. Na projekcie zagospodarowania terenu przedstawiono lokalizację przedmiotowego obiektu w stosunku do granic działek sąsiednich, jak i sąsiednich budynków. Odległości te wynoszą: 4.86 m - od granicy z działką nr [...], 5.82 m - od granicy z działką [...] i [...], 4.56 m - od granicy z działką [...] oraz 12.70 m * od granicy z działką [...]. Od najbliższej zabudowy projektowany budynek znajduje się w odległościach: 23.51 m (budynek nr [...] - z mat. palnych), 15.90 m - budynek nr [...] * z mat. niepalnych, 16.44 m -budynek nr [...] - z mat. niepalnych). Żadna z wskazanych powyżej odległości nie jest mniejsza niż 4.0 m. Odnośnie do § 13 rozporządzenia, analiza wykazała, że nawet dodając do wysokości projektowanego budynku wartość wynikającą z różnicy poziomów usytuowania budynku projektowanego oraz budynku nr [...], łączna wartość nie jest większa od odległości między tymi budynkami czyli nie przekracza 15.90 m. Tak więc warunki wynikające z tego przepisu należy uznać za spełnione. Dalej organ wskazał, że miejsce postojowe zlokalizowano w najbardziej zbliżonych miejscach, w odległościach 4,31 m oraz 3,10 m a więc zgodnych z § 19 ust. 2 rozporządzenia. Analiza wykazała, że usytuowanie projektowanego budynku w północno-wschodniej lokalizacji w stosunku do istniejącego budynku nr [...], w odległości 15,90 m bez wątpienia zapewnia spełnienie warunków wynikających z § 13 oraz § 60 rozporządzenia. Odnośnie przepisów przeciwpożarowych oraz zarzutu ich niespełnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowany budynek jest budynkiem murowanym i zakwalifikowano go do klasy NRO. Sąsiadujące budynki tj. budynek nr [...] i budynek nr t 3 również są budynkami o konstrukcji murowanej. Zgodnie z § 271 rozporządzenia odległość między takimi budynkami powinna wynosi min. 8 m. W przedmiotowej sprawie odległość ta jest znacznie większa i wynosi 15,90 m od budynku nr [...] oraz 16,44 m od budynku nr [...]. Odnosząc się do argumentu, że budynek mieszkalny o nr [...] położony na działce o nr [...] ma elewację drewnianą, tak więc ma konstrukcję palną, organ odwoławczy wyjaśnił, że okładzina elewacyjna nie jest elementem konstrukcyjnym budynku, tak więc nie decyduje o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków rozprzestrzeniających ogień. Budynkiem rozprzestrzeniającym ogień (o konstrukcji drewnianej) jest budynek nr [...] zlokalizowany na działce ew. nr [...]. Odległość budynku projektowanego od budynku nr [...] wynosi 23,51 m, przy wymaganej 12,0 m (co wynika z § 271 ust.1, ust.2). Wyjaśniając jeszcze kwestię dostępu inwestycji do drogi publicznej organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził postępowanie uzupełniające w efekcie czego uzyskał oświadczenie inwestora. Z oświadczenia tego wynika, iż inwestor przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę uzyskał ustne zgody wszystkich współwłaścicieli działek ew. nr [...] oraz [...]. Inwestor oświadczył również, że: "(...) pomimo naszych starań w latach 2015-2017 o uzyskanie pisemnych zgód od w/w współwłaścicieli działki nr [...] na dysponowanie jej częścią na cele budowlane -żaden z nich nie wyraził nam chęci potwierdzenia ich ustnej zgody w formie-pisemnej na formalnych oświadczeniu (...)". Tej samej treści oświadczenie złożono również w odniesieniu do działki ew. nr [...]. W oświadczeniu inwestora wskazano również, że na etapie obecnego postępowania, współwłaściciele przedmiotowych działek odmówili pisemnego wyrażenia swojej zgody, bądź też pisemnego jej wycofania. W tej sytuacji, organ odwoławczy wskazał, iż wszyscy współwłaściciele działki ew. [...] i [...], będący stronami toczącego się postępowania przed organem l instancji, jak również w obecnym postępowaniu odwoławczym byli informowani o kolejnych etapach tych postępowań, a pismo Wojewody z 13 grudnia 2018 r., (dotyczące wymaganych uzupełnień w zakresie wykazania przez inwestora, że posiada on zgody współwłaścicieli przedmiotowych działek) zostało skierowane do wszystkich stron postępowania i żadna ze stron (z wyjątkiem inwestora, który złożył oświadczenie) nie wniosła uwag w tym zakresie. Organ II instancji stwierdził zatem, że inwestor posiada ustne zgody współwłaścicieli na inwestowanie na częściach działek ew. nr [...] i [...]. Dalsza kontrola organu odwoławczego dotyczyła części dokumentacji obejmującej projektowany zjazd i dojazd. Wykazała ona, że decyzją z 28 listopada 2016 r. Wójt Gminy B. T. zezwolił inwestorowi na: "lokalizację zjazdu z drogi gminnej publicznej Nr [...] (...) dz. nr ewid. [...] do inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ewid. [...], [...], w miejscowości B. (...)". Jak wskazuje mapa do celów projektowych, w miejscu planowanego zjazdu z drogi gminnej znajduje się istniejąca studzienka kanalizacji deszczowej. Na działce ew. nr [...], na jej fragmencie stanowiącym służebność gruntową, znajduje się istniejący zbiornik na ścieki. W związku z faktem, że planowany zjazd oraz dojazd do działki inwestycyjnej nr ew. [...] będzie odbywał się po terenie zagospodarowanym jak wskazano powyżej, podczas prowadzonego postępowania przed organem l instancji, dokumentację uzupełniono o opracowanie "Ekspertyza techniczna zbiornika na ścieki nad proj. zjazdem-dojazdem". Analiza dokumentacji w zakresie możliwości dojazdu do planowanej inwestycji wykazała, że możliwość taka istnieje, a przedłożona dokumentacja w sposób szczegółowy określa jej techniczne rozwiązania autoryzowane przez osobę do tego uprawnioną. A. O. i M. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, zarzucając, że nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, nie przesłuchano świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w rzeczywistości opierając się na błędnej drodze dedukcji co do wydania ustnej zgody na budowę przez współwłaścicieli działek nr [...] i [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że inwestor nie uzyskał zgody ani pisemnej, ani ustnej właścicieli działek ew. nr [...] i [...] na realizację omawianej inwestycji. Brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na posiadanie takiej zgody przez inwestorów. Przeprowadzony przez Wojewodę wywód w zakresie uzyskania zgody na realizację inwestycji przez właścicieli działek nie może być brany pod uwagę jako racjonalny i zgodny z prawdą. Z pozyskanych informacji od właścicieli ww. działek wynika, że inwestorzy nigdy nie otrzymali takiej zgody na realizację inwestycji (zarówno ustnej jak i pisemnej). Dalej skarżący zarzucili, że planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla ich interesów. Inwestycja jest zlokalizowana w obszarze osuwiskowym. Dokumentacja geologiczno-inżynierska określająca warunki posadowienia dla projektowanego budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną budzi wątpliwości skarżących. W związku z powyższym wnieśli o dokładne zbadanie, na jakiej podstawie działki o nr [...], [...] oraz [...] jak również część działki o nr ew. [...] wg postanowienia Starostwa Powiatowego w Z. zakwalifikowano do działek położonych w obrębie osuwiska nieaktywnego. Inwestycja stanowi zagrożenie dla nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi (domy bliźniacze) na działkach o nr ew. [...] oraz nr ew. [...] i grozi katastrofą budowlaną. Jest więcej niż pewne, że przewidziana inwestycja doprowadzi do naruszenia struktury zbocza i będzie miała katastrofalne skutki. Skarżący ponownie podnieśli, że planowana inwestycja budzi również zastrzeżenia od strony przepisów przeciwpożarowych. Budynek usytuowany na działce o nr ew. [...] posiada drewnianą konstrukcję dachu (całe poddasze wykonane jest z drewna). Również elewacja budynku i ściany wewnętrzne obłożone są drewnem. Na koniec skarżący podważyli decyzję w zakresie drogi dojazdowej, gdzie zlokalizowany jest zbiornik na ścieki, oraz studzienka kanalizacji deszczowej. Ponadto przez część jednej z działek biegnie instalacja wodociągowa zaopatrująca sąsiednie budynki w wodę pitną. Zastrzeżenia skarżących budzi wykonana ekspertyza techniczna zbiornika na ścieki oraz wytrzymałości konstrukcyjnej. Dojazd do działki o nr [...] i zjazd będzie odbywał się na istniejącym zbiorniku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z 23 stycznia 2020 r. uczestnicy H. B. i A. B., będący współwłaścicielami działek nr [...] i [...] oświadczyli, że nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji. Podnieśli, że zostali poinformowani przez inwestora o zamiarze budowy małego domku letniskowego, a nie budowę domu jednorodzinnego przewidzianego w projekcie. Zostali wprowadzeni w błąd co do wielkości budynku i infrastruktury technicznej. Również w piśmie z dnia 20 stycznia 2020 r. uczestnik B. S. jako współwłaściciel działek nr [...] i [...] stanowczo oświadczył, że nie wyrażał zgody na budowę bądź wykorzystanie terenu jego nieruchomości do jakikolwiek infrastruktury przynależnej do działki inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia, choć nie podzielił wszystkich zarzutów skargi. Kwestią najwyraźniej podnoszona przez skarżących jest brak ich zgody na objęcie inwestycją działek nr [...] i nr [...]. Organ ustalił, że inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...], a także, że po działce nr [...] ustanawiano, na rzecz działki nr [...], służebność drogową. Organ odwoławczy powziął wątpliwość, czy taki tytuł jest tytułem wystarczającym i nawet zlecił organowi l instancji przeprowadzenie w tym zakresie postępowania uzupełniającego. Po złożeniu jednak przez inwestora zapewnienia, że jeszcze przed złożeniem wniosku właściciele działek [...] i [...] wyrażali ustną zgodę na realizację inwestycji obejmującej w/w działki, organ odstąpił od dalszych wyjaśnień i decyzję organu l instancji utrzymał w mocy. Uznał przy tym, że skoro wszyscy właściciele w/w działek brali udział w postępowaniu, to mieli możliwość wyrażenia swego stanowiska, a tego nie uczynili. Tych argumentów Sąd nie podziela. Zgodnie z art. 3,pkt 11 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym mającym wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w razie wątpliwości podlega badaniu przez organ. W razie zgłoszenia zastrzeżeń przez strony postępowania, obowiązkiem organu jest ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu twierdzeń inwestora, przytaczanych przez niego dowodów i innych okoliczności mających znaczenie prawne. W pierwszej kolejności należało więc wyjaśnić, czy, przy uwzględnieniu zakresu robót, które na tych działkach mają być zrealizowane, zgoda właścicieli działek [...] i [...] jest potrzebna. Organy, jak się wydaje, w ogóle w tym kontekście tytułu do dysponowania nieruchomością nie badały. Żaden z nich nie ustalił dokładnie, w jaki sposób obecnie w/w działki są zagospodarowane obecnie, a w jaki sposób zostaną zagospodarowane w wyniku realizacji zatwierdzonego projektu. Jak zdaje się wynikać z projektu zagospodarowania terenu, objęty służebnością szlak drożny po działce [...] ma służyć jako miejsce nie tylko urządzenia drogi, ale też urządzenia kanalizacji opadowej. Ponadto to na tej działce znajduje się betonowa obudowa zbiornika na nieczystości i kratka ściekowa, które inwestorzy mają zamiar "przebudować" w sposób opisany w projekcie (k.39). Konieczne jest zatem ustalenie, czy taki zakres inwestycji mieści się w zakresie ustanowionej służebności. Zgodnie z art. 206 kc każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Położenie działki nr [...] wskazuje na to, że stanowi ona część istniejącej drogi, a w takim przypadku powyższa reguła mogłaby mieć zastosowanie. W umowie jednak sprzedaży działki [...] i udziału w działce [...] z dnia 29 września 2014 r. podano, ze działka [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów jako użytek B-Ps IV klasy, a nie jako działka drogowa. Opisane braki w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowią powód uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. ł Oceniając prawidłowość tytułu do dysponowania nieruchomością organ musi uwzględnić, że stosunek zobowiązaniowy co do zasady powstaje w wyniku złożenia zgodnych oświadczeń woli, a więc pozytywnych wypowiedzi, a nie milczenia. To zatem, że w toku postępowania administracyjnego uczestniczący właściciele nieruchomości mieli nie sprzeciwiać się inwestycji obejmującej ich nieruchomości, nie oznacza istnienia stosunku zobowiązaniowego, o którym mowa. Zauważyć zresztą trzeba, że generalny sprzeciw wobec inwestycji zgłosił na piśmie, jeszcze w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, M. O. będący współwłaścicielem działki nr [...]. W odwołaniu wyraźnie już brak zgody został wyartykułowany. Pozostałe zarzuty skargi uznać należy za nieuzasadnione. Jak wynika z decyzji Starosty [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. zatwierdzającej dokumentację geologiczno-inżynierską (w projekcie), projektowana inwestycja położona jest na terenie dużego nieaktywnego osuwiska oznaczonego nr [...] w bazie Systemu Osłony Przeciwosuwiskowej (SOPO). Z powszechnie dostępnych danych wynika, że baza ta powstaje w ramach działalności Państwowego Instytutu Geologicznego i Państwowego Instytutu Badawczego na podstawie informacji zbieranych przez pracowników Centrum Geozagrożeń i współpracujących firm. W kolejnych krokach, mapa osuwisk i terenów zagrożonych stanowi punkt wyjścia do opracowania map podatności osuwiskowej oraz map zagrożenia -i ryzyka osuwiskowego. Zgodnie z art. 11 Oa ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2019.1396) starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach. Dokumentacja z rejestru w/o osuwiska została dołączona do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Jak podał organ, niewielki fragment tego osuwiska, odległo o ok.400 m, uległ uaktywnieniu w 2014 r. Fakt zatem istnienia osuwiska i jego dane były znane i projektantowi, i organowi. Warunki w podłożu projektowanych robót zostały określone jako skomplikowane, a projektowany obiekt zaliczono dom III kategorii geotechnicznej. Taka kwalifikacja warunków gruntowych i obiektu została dokonana na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych,(Dz.U.2012.463). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego aktu kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Do trzeciej kategorii geotechnicznej zalicza się m.in. obiekty budowlane posadawiane w skomplikowanych warunkach gruntowych (ust. 3 pkt 3a). Zgodnie z ust. 2 pkt 3 skomplikowane warunki gruntowe występują w przypadku warstw gruntów objętych występowaniem niekorzystnych zjawisk geologicznych, zwłaszcza zjawisk i form krasowych, osuwiskowych, sufozyjnych, kurzawkowych, glacitektonicznych, gruntów ekspansywnych i zapadowych, na obszarach szkód górniczych, przy możliwych nieciągłych deformacjach górotworu, w obszarach dolin i delt rzek oraz na obszarach morskich. Dokumentacja geologiczno-inżynierska znana była projektantowi, który, zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane, ponosi odpowiedzialność za zgodność • projektu z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W świetle powyższych uwag zarzuty skarżących dotyczące niewyjaśnienia sprawy w zakresie warunków posadowienia obiektu w związku z istniejącym osuwiskiem, uznać należy za nieuzasadnione. Podobnie trzeba ocenić zarzuty związane z bezpieczeństwem pożarowym. Tę kwestię organ szczegółowo wyjaśnił opisując dane techniczne obiektu oraz istotne odległości i powołując się na stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 t.j.), a także przywołując dokonaną przez projektanta kwalifikację obiektu jako nierozprzestrzeniającego ognia. Skarżący podnieśli, że ich zastrzeżenia budzi ekspertyza zbiornika na nieczystości, który znajduje się na działce nr [...] i po którym (po przebudowie) ma być urządzony zjazd. Nie wskazali jednak skarżący co konkretnie jest źródłem ich obaw. Dołączona do projektu ekspertyza została opracowana przez projektanta, uwzględniono w niej dane techniczne i parametry konstrukcyjne, a także warunki posadowienia obiektu. W tej sytuacji także i ten zarzut ocenić należy jako niezasadny. Mając powyższe/ia względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. Z art. 135 ppsa orzeczono jak w wyroku.