II SA/Kr 655/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. S., J. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie waloryzacji ustalonego odszkodowania oddala skargę. Starosta [...] decyzją z 28 czerwca 2019 r. znak: [...], orzekł: w pkt 1 o tym, iż ustalone odszkodowanie w wysokości [...] zł, do wypłaty którego zobowiązany został Skarb Państwa na mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. znak: [...] z tytułu wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowiącej parcelę katastralną l. kat[...] o pow. 0,5672 ha, poł. w b. gm. kat. M., w wyniku jego waloryzacji wynosi [...] zł; w pkt 2 o ustaleniu odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania ustalonego ww. decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. znak: [...], które wynoszą [...] zł; w pkt 3 o wypłacie kwoty [...]zł odpowiadającej sumie kwot zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w pkt 1 i odsetek ustalonych w pkt 2 na rzecz spadkobierców A. J. po ˝ części, to jest na rzecz A. S. i J. N. oraz w pkt 4 o zobowiązaniu Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę K. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, do zapłaty wskazanej w punkcie 3 kwoty, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej "u.g.n." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a." Odwołanie od ww. decyzji złożyły A. S. oraz J. N., reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz 104 K.p.a. i wniesiono o jej uchylenie w całości, ewentualnie zmianę i ustalenie wysokości odszkodowania: "przyjmując za podstawę aktualną wartość rynkową wywłaszczonej nieruchomości, ewentualną wartość rynkową nieruchomości w chwili wywłaszczenia uwzględniając aktualne jej parametry położenia i optymalnego przeznaczenia. (...) Wg art. 132 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami strony wyrażały zgodę na inny sposób zapłaty przyznanego odszkodowania np. przekazanie odwołującym się stronom nieruchomości podobnej do wywłaszczonej tj. o powierzchni ok 0,56 ha w miejscowości R. lub M. za zatrzymaniem przez Starostę kwoty odszkodowania jakie zostało zwaloryzowane za tą nieruchomość, tj. A. S. i J. N. kwotą otrzymaną z wywłaszczenia nieruchomości zapłaci za inną działkę, która będzie podobna do wywłaszczonej nieruchomości. (...) Konkretne operacje wyliczenia zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji, które jedynie odsyła do akt sprawy. Sama waloryzacja, jak wynika z art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odnosi się do waloryzacji kwoty głównej, a pomija waloryzację odsetek od kwoty zaległego odszkodowania, co ewidentnie nie powinno podlegać denominacji." Wojewoda decyzją z 8 marca 2021 r. znak [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - po ponownym, na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 145/20, rozpatrzeniu odwołania A. S. oraz J. N., I. utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji, II. uchylił pkt 2, 3 i 4 decyzji i orzekł: 1. o ustaleniu odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania ustalonego decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. w wysokości: [...] zł i jej wypłacie na rzecz: A. S. w kwocie: [...] zł J. N. w kwocie: [...] zł 2. o wypłacie kwoty [...]zł stanowiącej kwotę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w pkt 1 decyzji Starosty [...] na rzecz: A. S. w kwocie: [...] zł J. N. w kwocie: [...] zł 3. o zobowiązaniu Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Starostę K., wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, do zapłaty wskazanych w punktach II. 1 i II. 2 kwot, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 25 listopada 2019 r. znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z 28 czerwca 2019 r. znak: [...] w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 145/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 25 listopada 2019 r. znak: [...], wskazując w uzasadnieniu: "Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje, że sprawa waloryzacji podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym i rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (...) Również błędny jest wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż tylko następcy prawni osób wywłaszczonych nie są uprawnieni do ubiegania się o wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Trzeba przypomnieć, że przedmiotowe odszkodowanie zostało ustalone decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 21 października 1969 r. Cytowane w tym zakresie orzecznictwo dotyczy wniosków o ustalenie wysokości i wypłatę odszkodowania, nie zaś o jego waloryzację. Rozważania te są nieadekwatne do niniejszej sprawy, gdzie mamy do czynienia z odszkodowaniem ustalonym i skonkretyzowanym w ostatecznej decyzji administracyjnej. Tego rodzaju roszczenie jest prawem majątkowym, które wchodzi w skład spadku i przechodzi na następców prawnych uprawnionego na zasadach ogólnych prawa spadkowego. W świetle powyższego należało przyjąć, że w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego." Pismem z 6 listopada 2014 r. A. S. i J. N., reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego, wystąpiły z wnioskiem o waloryzację odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości oraz jego wypłatę wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. znak: [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość stanowiącą parcelę katastralną l. kat. [...] o pow. 0,5672 ha, poł. w b. gm. kat. M., stanowiącą własność A. J. oraz ustalono odszkodowanie w łącznej kwocie [...]zł. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. Wydział I Cywilny z 23 lutego 2001 r. spadek po A. J. nabyły F. J., J. N. i A. S.. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. Wydział I Cywilny z 29 marca 2000 r. spadek po F. J. nabyły J. N. i Pani A. S.. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji nie ujawnił żadnego dokumentu świadczącego o tym, aby kwota odszkodowania ustalona w ww. decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. została wypłacona. Nie potwierdzono również, aby kwota ustalona w ww. decyzji została złożona do depozytu sądowego. Po uwzględnieniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych zamieszczonych na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego i przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego organ I instancji ustalił, że kwota zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. znak: [...] wynosi [...] zł. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przepisem art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania ustalona w drodze decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Ustęp 2 tego przepisu stanowi o prawie podmiotu pozbawionego własności nieruchomości do waloryzacji kwoty odszkodowania na dzień jej zapłaty. Art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami odnosi się do trybu wypłaty odszkodowania, którego wysokość orzeczona została już ostateczną decyzją i ma on na celu jedynie uaktualnienie wysokości tego świadczenia z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił między jego ustaleniem, a datą faktycznej wypłaty. "Ustawodawca w przepisie tym przyjął, że wartość rzeczywiście wypłaconego odszkodowania ma odpowiadać wartości nabywczej odszkodowania ustalonego w decyzji o wywłaszczeniu, a nie wartości nominalnej. Tylko takie uregulowanie odpowiada bowiem konstytucyjnej zasadzie słusznego odszkodowania" (T. Woś "Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot", Warszawa 2010 r.). Artykuł 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi przy tym samodzielną podstawę waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, której dokonuje się w oparciu o zasady obowiązujące na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Waloryzacja oznacza przerachowanie wysokości odszkodowania i dotyczy okresu między datą wydania decyzji o wywłaszczeniu, kiedy ustala się wysokość odszkodowania, a datą wypłaty tego odszkodowania (por. wyrok NSA z 1 marca 2011r., sygn. akt I OSK 621/10). Przy dokonywaniu waloryzacji odszkodowania ustalonego w decyzji organ, który ją wydał, zobowiązany jest więc do dokonania waloryzacji z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 5 ust. 1 u.g.n., tj. przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen i wartości nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku, gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 5 ust. 4 u.g.n.). Z uwagi na fakt, iż do chwili obecnej nie zostały ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźniki zmian cen nieruchomości gruntowych, organ I instancji prawidłowo przyjął dla określenia kwoty zwaloryzowanego odszkodowania wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych zamieszczonych na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego, tj. [...] i szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Zastosowany mechanizm waloryzacji odszkodowania przedstawiony został szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzi wątpliwości organu odwoławczego i w tym zakresie zarzut strony odwołującej należy uznać za nieuzasadniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, tj. wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie zmianę i ustalenie wysokości odszkodowania: "przyjmując za podstawę aktualną wartość rynkową wywłaszczonej nieruchomości, ewentualną wartość rynkową nieruchomości w chwili wywłaszczenia uwzględniając aktualne jej parametry położenia i optymalnego przeznaczenia", organ odwoławczy wskazał, że aktualna wartość nieruchomości brana jest pod uwagę przez organ już przy ustalaniu odszkodowania, natomiast waloryzacja jest jedynie urealnieniem tak ustalonego odszkodowania za pomocą ściśle określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami mechanizmów, tj. przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W konsekwencji organ dokonując waloryzacji odszkodowania ustalonego pozostającą w obrocie prawnym decyzją, nie może uwzględniać aktualnej wartości nieruchomości, utraconych korzyści. Organ odwoławczy podkreślił, że wysokość odszkodowania została już ustalona w ostatecznej decyzji, a waloryzacja oznacza jedynie przerachowanie wysokości odszkodowania i dotyczy okresu między datą wydania decyzji o wywłaszczeniu, kiedy ustala się wysokość odszkodowania, a datą wypłaty tego odszkodowania. Podstawę orzekania przez organ I instancji w pkt 2 zaskarżonej decyzji stanowił art. 132 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym "Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego". Kwotę zaległości Starosta [...] uzyskał poprzez przemnożenie ustalonej w decyzji o wywłaszczeniu kwoty [...]zł przez wartość odsetek ustawowych za opóźnienie i liczbę dni zwłoki, co dało kwotę po denominacji [...] zł za okres od 24 listopada 1969 r. do 31 grudnia 1994 r. Następnie organ I instancji błędnie wyliczył odsetki za opóźnienie za okres od 1 stycznia 1995 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., poprzez faktyczne wyliczenie odsetek od odsetek należnych za okres od 24 listopada 1969 r. do 31 grudnia 1994 r., co dało nieprawidłową kwotę [...]zł, zamiast prawidłowego wyliczenia odsetek za okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do 28 czerwca 2019 r. od kwoty odszkodowania, w związku z czym konieczne było uchylenie decyzji Starosty [...] w tym zakresie i orzeczenie o naliczeniu odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania poprzez przemnożenie kwoty odszkodowania przez wartość odsetek ustawowych za opóźnienie i liczbę dni zwłoki za okres od 1 stycznia 1995 r. do 8 marca 2021 r. W przedmiotowej sprawie odsetki naliczone zatem zostały za okres od 1969 r. do dnia wydania decyzji administracyjnej przez przemnożenie ustalonej w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21 października 1969 r. znak: [...] kwoty odszkodowania [...] zł przez wartość odsetek ustawowych za opóźnienie (ustalonych na podstawie rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych publikowanych w Dzienniku Ustaw oraz obwieszczeń Ministra Sprawiedliwości publikowanych w Monitorze Polskim) i liczbę dni zwłoki, co dało kwotę [...]zł (po denominacji [...] zł) za okres od 24 listopada 1969 r. do 31 grudnia 1994 r. Następnie, mnożąc kwotę [...]zł przez wartość odsetek ustawowych za opóźnienie i liczbę dni zwłoki za okres od 1 stycznia 1995 r. do 8 marca 2021 r. ([...]), uzyskano kwotę [...]zł (po denominacji [...] zł). W konsekwencji kwota odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania wyniosła [...] zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 27 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1934/18 stwierdził: "Istota sporu prawnego sprowadza się tym samym do wyjaśnienia czy dopuszczalne na podstawie art. 132 ust. 2 u.g.n. w związku z art. 481 § 1 K.c. odsetki za opóźnienie lub zwłokę w zapłacie odszkodowania liczyć należy od kwoty odszkodowania ustalonego pierwotną decyzją, czy też od kwoty odszkodowania zwaloryzowanego na podstawie art. 132 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z art. 132 ust. 3 u.g.n. wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Istotą waloryzacji jest przerachowanie wysokości odszkodowania celem przywrócenia jego pierwotnej ekonomicznej wartości. Dotyczy ona okresu między datą wydania decyzji o wywłaszczeniu, kiedy ustala się wysokość odszkodowania, a datą wypłaty tego odszkodowania. Zarówno decyzja ustalająca odszkodowanie, jak i decyzja waloryzująca odszkodowanie mają charakter decyzji kształtujących, gdyż tworzą one nowe prawo po stronie adresata decyzji, które powstaje dopiero z chwilą ich wydania i doręczenia. Oznacza to, że wywierają one skutki prawne prospektywne, tj. ex nunc. Decyzja z dnia [..] marca 2017 r. o waloryzacji niewypłaconego odszkodowania wygenerowała po stronie skarżącej prawo do odszkodowania w kwocie [...]zł z dniem jej wydania. Zaś wywrzeć skutek prawny mogła od dnia, w którym stała się ostateczna. Podobnie decyzja z [..] września 1974 r. ukształtowała na rzecz jej adresata prawo do odszkodowania w kwocie [...]starych złotych i wywierała ona swoje skutki prawne od dnia, gdy stała się ostateczna, tj. od 20 września 1974 r. Skuteczność prawną decyzji administracyjnej, rozumianą jako normatywną zdolność wywierania przez decyzję skutków prawnych określonych w normach ustawowych, które podlegają w niej konkretyzacji lub które przewidują powstanie tych skutków z związku z samym faktem wydania decyzji (por. M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczne, Warszawa 2006, s. 131, 135), odróżnić należy od wymagalności odszkodowania oraz uprawnień wierzyciela z tytułu niewykonania zobowiązania pieniężnego wynikającego z decyzji w terminie wskazanym w ustawie. W świetle przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania pierwotnej decyzji wypłata ustalonego odszkodowania powinna była nastąpić do dnia 20 grudnia 1974 r. Niewykonanie decyzji do tego terminu zrodziło po stronie skarżącej na podstawie art. 132 ust. 2 u.g.n. prawo do odsetek za opóźnienie lub zwłokę. Słusznie przyjął Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody, że odsetki ustala się od kwoty ustalonej pierwotną decyzją odszkodowawczą. Tylko bowiem ta decyzja była częścią obowiązującego wówczas porządku prawnego, tylko ona była skuteczna prawnie i wykonalna i tylko z zapłatą odszkodowania ukształtowanego jej treścią opóźniał się organ począwszy od dnia 21 grudnia 1974 r. Skoro zgodnie z art. 132 ust. 2 u.g.n. do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy K.c., to odsetki nie mogą być liczone od kwoty zwaloryzowanej, gdyż dłużnik nie opóźniał się z zapłatą odszkodowania w kwocie zwaloryzowanej. Zwaloryzowane odszkodowanie nie było nigdy zaległością i nie było wymagalne od dnia 21 grudnia 1974 r., gdyż w tej dacie prawo tej treści nie było jeszcze ukształtowane mocą decyzji administracyjnej. W doktrynie (zob. Ciszewski Jerzy (red.), Nazaruk Piotr (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2019) zgodnie wskazuje się, że obowiązek zapłaty odsetek powstaje w chwili opóźnienia, bez względu na przyczynę opóźnienia i chociażby wierzyciel nie poniósł żadnej szkody. Dlatego też dochodzący odsetek na podstawie art. 481 Kodeksu cywilnego nie musi wykazywać swej szkody. Odsetki należą się wierzycielowi za cały czas opóźnienia, począwszy od dnia wymagalności świadczenia. Brak jest tym samym podstaw prawnych do przyjęcia, iż odsetki liczyć należy od kwoty zwaloryzowanego odszkodowania i od daty wymagalności odszkodowania. Zgodzić się należy z wykładnią Sądu I instancji przepisu art. 132 ust. 3 u.g.n., iż stanowi on podstawę materialnoprawną do dokonania waloryzacji niewypłaconego odszkodowania. Reguły wykładni językowej nie pozwalają zaś na wyciągnięcie z treści tego przepisu innych wniosków od tych, które wyprowadził Sąd I instancji. Przepis ten przewiduje tylko uprawnienie do waloryzacji należności głównej. Kwestia odsetek za opóźnienie lub zwłokę objęta została zakresem przedmiotowym przepisu art. 132 ust. 2 u.g.n., który odsyła do przepisów K.c. w tym zakresie. W konsekwencji brak było podstaw prawnych do przyjęcia, iż odsetki za opóźnienie w zapłacie zwaloryzowanego odszkodowania liczyć należy od kwoty świadczenia zwaloryzowanego za cały okres opóźnienia." Równocześnie, mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 139 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, bowiem w sprawie organ I instancji nieprawidłowo wyliczył odsetki za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., poprzez faktyczne wyliczenie odsetek od odsetek należnych za okres od dnia 24 listopada 1969 r. do dnia 31 grudnia 1994 r., zamiast prawidłowego wyliczenia odsetek za okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., od kwoty odszkodowania. Organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie to było oczywiste i wynikało z przyjęcia przez organ I instancji nieprawidłowego mechanizmu naliczenia odsetek, a więc rażąco naruszało przepisy art. 132 ust. 2 u.g.n. w związku z art. 482 § l K.c., który stanowi, że od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa (w omawianej sprawie: złożenia stosownego wniosku), chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Z powyższych przyczyn organ odwoławczy orzekł jak w sentencji decyzji. A. S. i J. N. wniosły na powyższą decyzję Wojewody z 8 marca 2021 r. znak [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 132 ust. 2 i 3 w zw. z art. 130 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że sprawa, której przedmiotem jest żądanie zwaloryzowania i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w ostatecznej decyzji wydanej przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. (decyzja z dnia 21 października 1969 r. znak [...] ustalająca wypłatę na rzecz wywłaszczonego A. J. odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość stanowiącą parcelę katastralną l. kat[...] o pow. 0,5672 ha, poł. w gm. kat. M.) odnosi się wyłącznie do kwoty przedstawionej w decyzji wywłaszczeniowej, tj. [...] zł, pomijając przy tym obowiązek spełnienia świadczenia - wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także naprawienie szkody z tytułu powstałej zwłoki w kwocie odpowiadającej utracie zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się zdolności nabywczej pieniądza wg stanu na dzień zaspokojenia wierzyciela. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2019 r. skarżące podniosły zarzut, że ustalając waloryzację wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość (decyzja z dnia 21 października 1969 r. ustalająca wypłatę na rzecz wywłaszczonego A. J. odszkodowania w wysokości [...] zł) organ niewłaściwie ustalił podstawę waloryzacji. Przede wszystkim odniósł się wyłącznie do kwoty jaka została przyjęta w decyzji wywłaszczeniowej, nie zajmując się zupełnie faktyczną możliwością jej realizacji - wykonania decyzji. Zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda w toku postępowania administracyjnego nie odniósł się do tego czy w ogóle istnieje podstawa waloryzacji odszkodowania, które nie zostało wypłacone właścicielowi albo przekazane do depozytu sądowego jako spełnienie świadczenia pieniężnego. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. dokonując wywłaszczenia nieruchomości należącej do A. J. zobowiązało Skarb Państwa do zapłaty odszkodowania, co mogło nastąpić poprzez działania faktyczne i wypłatę środków pieniężnych uprawnionemu albo zdeponowanie odszkodowania depozycie sądowym. Odszkodowanie jako szczególna instytucja mająca na celu wynagrodzenie uszczerbku majątkowego winno zostać wypłacone albo zdeponowane w depozycie sądowym, co dawałoby podstawy do przyjęcia, iż do naprawienia szkody doszło. W przeciwnym razie organ reprezentujący Skarb Państwa pozostaje w zwłoce z wypłatą odszkodowania, co zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywołuje skutki wynikające z art. 477 K.c., tzn. wierzyciel (A. J.) niezależnie od przysługującego mu odszkodowania mógł domagać się naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki. Szkodą wynikającą ze zwłoki jest spadek wartości pieniądza, co zaowocowało wprowadzeniem ustawy z 7 lipca 1997 r. o denominacji złotego, gdzie w art. 1 ust 1 NBP dokonał denominacji wprowadzając do obrotu nową polską jednostkę pieniężną o nazwie złoty dzielącą się na 100 groszy, a także wg art. 2 ust. 2 ustawy waluta ta miała odpowiadać nominałowi 10.000 starych złotych. Ryzyko niespełnienia świadczenia poprzez niezdeponowanie odszkodowania w depozycie sądowym zaskutkowało powstaniem zwłoki po stronie Skarbu Państwa i tym samym obowiązkiem naprawienia szkody jaką poniósł A. J.. Szkodą jaką poniósł właściciel była nie tylko utrata wartości pieniądza na skutek inflacji, ale także utrata wartości nabywczej, jaką wynosiłoby sumarycznie odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. W związku z utrudnionym sposobem ustalenia wysokości odszkodowania, za którego wypłatę odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa, zachodzi konieczność ponownego ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, tj. zwaloryzowania kwoty odszkodowania w oparciu o art. 132 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako świadczenie za wywłaszczoną nieruchomość, a także do zapłaty odszkodowania z tytułu zwłoki, tj. wyrównanie utraty zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się do nabycia nieruchomości o podobnych walorach, jakie posiadała nieruchomość wywłaszczona, wg stanu na dzień wywłaszczenia a wg cen na dzień ustalenia w tym zakresie szkody i możliwości zaspokojenia wierzyciela (skarżące jako spadkobierczynie właściciela wywłaszczonej nieruchomości). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 17 listopada 2021 r. wyznaczył na 18 stycznia 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 17 listopada 2021 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, uczestników i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Istotne dla rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazały organy obu instancji. Kontrolowany akt został wydany przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, w postępowaniu przeprowadzonym bez wad procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli sądowej była ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody w przedmiocie waloryzacji ustalonego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami organów - ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21.10.1969 r. znak: [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość stanowiącą parcelę katastralną l. kat. [...] o pow. 0,5672 ha, poł. w b. gm. kat. M., stanowiącą własność A. J. oraz ustalono odszkodowanie w łącznej kwocie [...]zł. Po uwzględnieniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych zamieszczonych na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego i przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego organ I instancji ustalił, że kwota zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w ww. decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 21.10.1969 r. wynosi [...] zł. Wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości określonego w formie pieniężnej następuje przede wszystkim poprzez wypłatę kwoty odszkodowania osobie uprawnionej. Wykonanie zobowiązania odszkodowawczego (realizacja decyzji odszkodowawczej) może polegać także na złożeniu przez dłużnika (podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania) kwoty odszkodowania do depozytu sądowego, bowiem skuteczne (ważne) złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego ma takie same skutki jak spełnienie świadczenia. Organ I instancji ustalił w niniejszej sprawie, że w toku postępowania nie ujawniono żadnego dokumentu świadczącego o tym, aby kwota odszkodowania za ww. nieruchomość wywłaszczoną A. J. została odebrana przez osoby uprawnione lub złożona do depozytu sądowego. Zatem nie doszło do realizacji ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 21.10.1969 r., co upoważnia do waloryzacji ustalonej w w/w orzeczeniu kwoty odszkodowania. Zgodnie z art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Z mocy w/w przepisu osoba wywłaszczona lub jej następca prawny posiada roszczenie o waloryzację, które organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania uwzględnia, gdy stwierdzi, iż istnieje niewykonana ostateczna decyzja administracyjna o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, waloryzacja przewidziana w art. 132 ust. 3 u.g.n. polega na przerachowaniu wysokości odszkodowania ustalonego w decyzji według zasad określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Waloryzacja ma na celu zagwarantowanie wywłaszczonemu w przypadku opóźnienia w zapłacie odszkodowania otrzymanie odszkodowania w zaktualizowanej, urealnionej wysokości. Waloryzacja dotyczy okresu między datą, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości stała się ostateczna (datą ostatecznego ustalenia wysokości odszkodowania), a datą wypłaty tego odszkodowania (datą stwierdzenia, iż ostateczna decyzja o ustaleniu odszkodowania nie została wykonana i przeliczenia na nowo wysokości odszkodowania). Waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w u.g.n. dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen i wartości nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 u.g.n.). W przypadku gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w u.g.n. w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 5 ust. 4 u.g.n.). Wobec tego, że do chwili wydania zaskarżonej decyzji Wojewody nie doszło do ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmian cen nieruchomości gruntowych organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że określenie kwoty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w przedmiotowym orzeczeniu o ustaleniu odszkodowania powinno nastąpić przy uwzględnieniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych. Zastosowany mechanizm waloryzacji odszkodowania został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji I instancji, nie budził wątpliwości organu odwoławczego i nie budzi też wątpliwości Sądu. Nie kwestionując, że zwaloryzowane odszkodowanie jest niskie, to należy raz jeszcze zaakcentować, że waloryzacja oznacza jedynie przerachowanie wysokości odszkodowania. Art. 132 ust. 3 u.g.n. odnosi się do trybu wypłaty odszkodowania, którego wysokość orzeczona została już ostateczną decyzją i ma on na celu jedynie uaktualnienie wysokości tego świadczenia z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił między jego ustaleniem, a datą faktycznej wypłaty. Zarzut skargi, że organ pominął obowiązek spełnienia świadczenia - wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także naprawienie szkody z tytułu powstałej zwłoki w kwocie odpowiadającej utracie zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się zdolności nabywczej pieniądza wg stanu na dzień zaspokojenia wierzyciela – okazał się więc niezasadny. Odnosząc się natomiast do wywodów skargi, że "zachodzi konieczność ponownego ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość tj. zwaloryzowania kwoty odszkodowania w oparciu o art. 132 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako świadczenie za wywłaszczoną nieruchomość, a także do zapłaty odszkodowania z tytułu zwłoki tj. wyrównanie utraty zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się do nabycia nieruchomości o podobnych walorach jakie posiadała nieruchomość wywłaszczona wg stanu na dzień wywłaszczenia a wg cen na dzień ustalenia w tym zakresie szkody i możliwości zaspokojenia wierzyciela (skarżące jako spadkobierczynie właściciela wywłaszczonej nieruchomości)" Sąd wskazuje, że nie są one uprawnione. Należy zauważyć, że aktualna wartość nieruchomości jest brana pod uwagę przez organ przy ustalaniu odszkodowania, natomiast waloryzacja jest jedynie urealnieniem tak ustalonego odszkodowania za pomocą mechanizmów ściśle określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, tj. przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W konsekwencji organ administracji, dokonując waloryzacji odszkodowania ustalonego orzeczeniem pozostającym w obrocie prawnym, nie może uwzględniać aktualnej wartości nieruchomości czy utraconych korzyści. Podstawę orzekania przez organ o ustaleniu odsetek za opóźnienie w zapłacie ustalonego odszkodowania stanowi art. 132 ust. 2 u.g.n., zgodnie z którym do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy w pełni prawidłowo dostrzegł błędne wyliczenie odsetek przez organ I instancji, co znalazło wyraz w reformatoryjnym orzeczeniu organu odwoławczego, którego szczegółowe, wyczerpujące i prawidłowe uzasadnienie znalazło się w zaskarżonej decyzji z 8 marca 2021 r., które Sąd w pełni aprobuje. Ma rację organ odwoławczy, że Starosta przyjął nieprawidłowy mechanizm naliczenia odsetek, przez co naruszył przepisy art. 132 ust. 2 u.g.n. w związku z art. 482 § 1 K.c., który stanowi, że od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa (w przedmiotowej sprawie od chwili złożenia stosownego wniosku), chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Przepis art.138 § 1 pkt 2 K.p.a. zawiera upoważnienie organu odwoławczego do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy, jeżeli organ ten dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa między innymi wtedy, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena prawna zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego, co miało miejsce w niniejszym przypadku. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, prawidłowa jest reformatoryjna decyzja Wojewody wobec prawidłowego stwierdzenia przez organ odwoławczy, że organ I instancji błędnie wyliczył odsetki za opóźnienie za okres od 1 stycznia 1995 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., poprzez faktyczne wyliczenie odsetek od odsetek należnych za okres od 24 listopada 1969 r. do 31 grudnia 1994 r., co dało nieprawidłową kwotę [...]zł, zamiast prawidłowego wyliczenia odsetek za okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do 28 czerwca 2019 r. od kwoty odszkodowania, w związku z czym konieczne było uchylenie decyzji Starosty [...] w tym zakresie i orzeczenie o naliczeniu odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania poprzez przemnożenie kwoty odszkodowania przez wartość odsetek ustawowych za opóźnienie i liczbę dni zwłoki za okres od 1 stycznia 1995 r. do 8 marca 2021 r. W kontrolowanej decyzji zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Jest przekonujące i jasne zarówno co do ustalonego stanu faktycznego, jak i co do zastosowanego prawa. Wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a zaskarżone rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji wynika również, że organ odwoławczy nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez odwołujących. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżących nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa przez organ administracji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.