II SA/Kr 657/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Starosty C. z dnia [...] października 2008 r. nr [...]; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J.J. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 13 listopada 2008 r. Starosta, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) odmówił J.J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku "handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącze teletechniczne, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu, przebudowa kolidującej oprawy oświetlenia ulicznego i oświetlenie zewnętrzne) oraz budowę zjazdu publicznego z ul. [.....] i budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych w ilości 14 sztuk w L. przy ul. [.....] , na działkach nr nr [.....] , [.....] , etc...., w miejscowości L". W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w czterech egzemplarzach projektu budowlanego wskazanych nieprawidłowości w związku ze stwierdzeniem naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane i określił termin ich usunięcia na 7 dni od dnia doręczenia. Inwestor nie dokonał uzupełnienia w zakreślonym terminie. Pismem z dnia [.....] listopada 2008 r. P.S. (działający bez stosownego pełnomocnictwa) poinformował organ o braku możliwości przedłożenia wszystkich braków do wniosku o pozwolenie na budowę i wniósł o zawieszenie postępowania. Z uwagi na fakt, że P.S. nie był umocowany do działania w imieniu inwestora oraz, że wniosek został wniesiony po terminie nie został przez organ uwzględniony i na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane odmówiono zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewody [.....] złożył J.J. reprezentowany przez P.S. Podniósł w nim, że ze względu na zakres stwierdzonych nieprawidłowości niemożliwe było ich usunięcie w wyznaczonym terminie. Dlatego też wniósł o zawieszenie postępowania lub przedłużenie terminu do dnia 30 listopada 2008 r. W ocenie odwołującego się, wyznaczenie nierealnego terminu stanowiło naruszenie art. 50 § 2 oraz art. 6 kpa. Zarzucił również, że organ I instancji nie uwzględnił zaleceń organu odwoławczego (zwłaszcza w zakresie przeprowadzenia rozprawy) zawartych w decyzji z dnia 12 września 2008 r., na mocy której uchylona została poprzednia decyzja wydana przez organ I instancji. Nadto podniósł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest wewnętrznie sprzeczny, przez co ustalenie jego jednoznacznej treści oraz zakresu możliwych do realizacji przedsięwzięć będzie przedmiotem jeszcze wielu sporów, a jego naraża na wielomilionowe straty. Decyzją z dnia 6 lutego 2009 r. znak: [.....] Wojewoda [.....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Postanowienie z dnia 13 października 2008 r. zostało doręczone S.K. , pełnomocnikowi inwestora w dniu 20 października 2008 r. Termin zakreślony w postanowieniu upłynął zatem w dniu 27 października 2008 r. W tym też dniu został nadany listem poleconym wniosek o zawieszenie postępowania podpisany przez P.S. Do wniosku nie zostało dołączone pełnomocnictwo, ani dowód uiszczenia stosownej opłaty skarbowej. Natomiast pełnomocnictwo dołączone do odwołania nosi datę 28 listopada 2008 r., zatem w dniu złożenia wniosku o zawieszenie postępowania P.S. nie był jeszcze pełnomocnikiem inwestora. Organ podniósł także, że merytoryczne badanie sprawy przez organ I instancji miało nastąpić po uzupełnieniu wniosku o pozwolenie na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [.....] z dnia 6 lutego 2009 r. wniósł J.J. , domagając się jej uchylenia w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 28, art. 73, art. 77, art. 80, art. 81 kpa oraz art. 108 § 2 kpa. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja organu I instancji została wydana w sytuacji bezprawnego nie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania z dnia [.....] 2008 r. wniesionego przez pełnomocnika umocowanego do działania na mocy pełnomocnictwa z dnia [.....] 2008 r. złożonym do akt sprawy wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej z tego samego dnia. Podał, że na potwierdzeniu wykonania przelewu kwoty 17 zł widnieje adnotacja "opłata za pełnomocnictwo J.J". W tym czasie P.S. nie reprezentował inwestora w żadnej innej sprawie, zatem przesądza to, w ocenie skarżącego, o złożeniu przedmiotowego pełnomocnictwa z daty 23 września 2009 r. do akt przedmiotowej sprawy. Również w treści wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 27 października 2008 r. widnieje odwołanie się do pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.....] wniósł o jej oddalenie. Podał, że w przedmiotowej spawie zaistniały okoliczności określone w art. 35 ust. 3, natomiast powołane skardze zarzuty są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi, sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. organ zobowiązał inwestora do: 1) doprowadzenia projektu budowlanego do ustaleń wynikających z obowiązującego planu przestrzennego przez wykazanie zgodności powierzchni przeznaczonej pod lokalizację wolnostojących obiektów usługowych z planem zagospodarowania przestrzennego i dookreślenia sposobu jej wyliczenia (zgodnie z planem powierzchnia ta nie może być większa niż 10 % ogólnej powierzchni terenu 01.MWU), wykazania spełnienia warunku wskaźnika intensywności zabudowy, wykazania, że przy założeniu 143 mieszkań zostanie zapewnione 147 miejsc postojowych w granicach terenu 01.MWU, wykazania akcentu urbanistycznego jako obowiązującego elementu rysunku planu – kompozycji przestrzennej, wykazania powierzchni sprzedażowej i sposobu jej wyliczenia, 2) przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, 3) przedłożenia dla całego zamierzenia budowlanego uzgodnienia z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w C. , 4) przedłożenia precyzyjnego rozwiązania projektowego rysunkowego i opisowego wszystkich projektowanych obiektów budowlanych, 5) doprowadzenia projektu budowlanego do wewnętrznej spójności w zakresie nazwy i oznaczenia działek, gdzie projektuje się lokalizację pawilonu, 6) Ponumerowania wszystkich stron i arkuszy uzupełnionego projektu. Wobec powyższego uznać należy, że zakres żądanych przez organ uzupełnień był znaczny i wymagał zaangażowania autora projektu. Pełnomocnik inwestora postanowienie to otrzymał w dniu 20.10.2008 r. (karta podwójnie numerowana:.64,53). Pismem nadanym w dniu [.....] 2008 (k.67), które wpłynęło do organu I instancji w dniu 3.11.2008 r. P.S. jako pełnomocnik J. J. wniósł o zawieszenie postępowania, ewentualnie o przedłużenie terminu wyznaczonego w postanowieniu z dnia 13.10.2008 r. do dnia 30.11.2008 r., podnosząc, że nie jest możliwe zachowanie wyznaczonego terminu. Tymczasem bez rozpatrzenia tego wniosku i bez wyjaśnienia statusu P.S. w tym postępowaniu organ I instancji już w dniu 13.11.2008 r. wydał decyzję odmowną. Skonstatować zatem należy, że wbrew twierdzeniu organu I instancji, pismo podpisane przez P.S. nadane zostało w siódmym dniu od dnia doręczenia postanowienia, czyli w terminie. Stosownie bowiem do treści art.57 § 1 kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło a dopiero upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Nadto, w myśl § 5 pkt 2) tego przepisu, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Nadto, stwierdzić należy, że nie dołączenie pełnomocnictwa do pisma sporządzonego przez P.S. w imieniu inwestora J.J. stanowiło brak tego pisma. Dlatego też obowiązkiem organu było wezwanie P.S. do jego przedłożenia w trybie art. 64 § 2 kpa. W żadnym jednak razie brak tego pełnomocnictwa nie mógł prowadzić do uznania, że wniosek o zawieszenie postępowania, ewentualnie o przedłużenie terminu był bezskuteczny. Powyższe stanowi już o naruszeniu przez organ wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych samych powodów decyzja organu II instancji, aprobująca opisane naruszenia, sama uchybia przepisom postępowania. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza również prawo materialne. Stosownie do przepisu art.35 ust.3 prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie projektu budowlanego organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko łącznie z decyzją kończącą postępowanie, to jest z decyzją o pozwoleniu na budowę lub odmową udzielenia pozwolenia. Ze względu na szeroki zakres nałożonych na inwestora obowiązków wyznaczony przez organ termin był niewystarczający. Wyznaczając ten termin organ architektoniczno-budowlany działa co prawda w ramach przyznanej prawem swobody, co jednak nie oznacza nieskrępowanej niczym dowolności. Organ powinien przy tym uwzględniać zakres i rodzaj nieprawidłowości podlegających usunięciu oraz obiektywne możliwości zadośćuczynienia przez inwestora obowiązkom nałożonym w postanowieniu. Termin ten jako termin wyznaczany przez organ administracji może być na wniosek strony przedłużany. Dlatego też Sąd uznał postanowienie z dnia 13 października 2008 r. za wydane z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to miało oczywisty wpływ na wydanie decyzji organu o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego też, w świetle powyższych rozważań, również zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem tego przepisu W tym stanie rzeczy, stwierdzając powyższe naruszenia, Sąd uwzględnił skargę i orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art.135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy