II SA/Kr 660/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąseczka - Duda po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2006r. Nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 17.03.2006r., Nr [...] sprostowanym postanowieniem z dnia [...].2006r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 ust. l ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 261 z 2004r., poz. 2603 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. S. i B. S. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania decyzji w sprawie dzierżawy nieruchomości uznało je za uzasadnione oraz wyznaczyło Burmistrzowi Miasta 7 dniowy termin o załatwienia sprawy w formie prawem przewidzianej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismem z dnia [...].2005r. A. i B. S. zwrócili się do Burmistrza Miasta z prośbą o wydzierżawienie na okres 15 letni działki ew. nr [...] Pismem z dnia [...] 2005r. Burmistrz Miasta poinformował wnioskodawców, że sprawa zostanie skierowana ma Komisje Rady Miasta, oraz kolejnym - z dnia [...].2005r., że wniosek został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Gospodarki Komunalnej, Ochrony Środowiska, Bezpieczeństwa, Porządku Publicznego oraz Komisję Finansowo-Budżetową i Rozwoju Gospodarczego Rady Miasta Kolejnym pismem z dnia [...].2005r. o rozstrzygnięcie ich wniosku w formie prawem przewidzianej, gdyż chcąc się odwołać nie wiedzą czy udzielona odpowiedź jest decyzją, postanowieniem, czy też zwykłym pismem, zaś przy braku odpowiedzi wnieśli skargę stanowiącą rozpoznawane zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano dalej na treść art. 123 § l -2 k.p.a., art. 104 § l - 2 k.p.a., art. l - 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśniono iż żaden z przepisów tej ustawy nie stwarza możliwości orzekania w przedmiocie dzierżawy w drodze administracyjnego aktu prawnego, jest to materia z dziedziny prawa cywilnego, wszelkie spory wynikłe na tym tle rozstrzygają sądy powszechne, a pismo Burmistrza Miasta z dnia [...].2005r. było informacją dla strony dotyczącą stanowiska w sprawie zawarcia umowy dzierżawy. Fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie postanowienia lub decyzji nie oznacza jednak, że organ do którego wpłynął wniosek może pozostawić go bez odpowiedzi. Wiążące regulacje w tym zakresie zawarte są w art. 66 § 3 kpa, który stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu, zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W sprawie niniejszej wskazane na wstępie okoliczności nakazują uznanie, że organ pierwszej instancji nie wyraził dotąd swojego stanowiska w formie przewidzianej prawem . Powyższe postanowienie, które przed dokonaniem sprostowania zawierało pouczenie o możliwości wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przesłane wnioskodawcom i organowi, zostało zaskarżone w tym trybie przez Burmistrza Miasta z zachowaniem ustawowego terminu. Domagając się w skardze z dnia [...].2006r. uchylenia zaskarżonego postanowienia, Burmistrz Miasta wskazywał na zawarte w nim niedokładności i wewnętrzne sprzeczności, jak również dokonując analizy łączącego wnioskodawców z Gminą Miasta na podstawie umowy z dnia [...] 2003r. stosunku dzierżawy nieruchomości, w nawiązaniu do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznawał za prawidłowe załatwienie przedmiotowej sprawy oraz kwestionował podstawy i zasadność obligowania skarżącego organu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydawania postanowienia trybie art. 66 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze informując o sprostowaniu zaskarżonego postanowienia wnosiło o odrzucenie skargi, która została złożona przez organ administracji publicznej, a nie podmiot nie będący w sprawie stroną, albo o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując prezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowisko co do powinności wydania przez Burmistrza postanowienia w trybie art. 66 § 3 k.p.a., zawierającego pouczenie o właściwości sądu powszechnego do załatwienia sprawy. Uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienie wydanego w trybie art. 37 § l k.p.a., który stanowi że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwalifikacja kierowanego do organu wyższego stopnia pisma A. S. i B. S. z dnia [...] 2006r., nazwanego skargą na bezczynność Urzędu Miasta w którym zwraca się między innymi uwagę na długotrwałość postępowania, brak przewidzianego przepisami orzeczenia dotyczącego złożonego przez nich wniosku oraz zaniechanie udzielenia odpowiedzi na pismo wyżej wymienionych z dnia [...].2005r., w którym na tle otrzymanej od organu odpowiedzi z dnia [...].2005r. w sprawie zawarcia umowy dzierżawy zmierzali do uzyskania informacji co do przyjętej formy załatwienia sprawy, ostateczności i zaskarżalności prezentowanego przez organ negatywnego stanowiska. Rozpoznane zaskarżonym postanowieniem zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. jest swoistym środkiem prawnym, bowiem nie służy od postanowień (art. 141 § 1), lecz na zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 160; Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 136). Za utrwalony w orzecznictwie na gruncie poprzednio i aktualnie obowiązującego stanu prawnego należy uznać pogląd, w myśl którego wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § l k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu , nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, stanowisko organu wyższego stopnia ma charakter wpadkowy (incydentalny), wyrażone zostaje w formie postanowienia , na które nie przysługuje zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego ( por. między innymi ( wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144, wyrok NSA z dnia 24.05.2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3, poz. 116, postanowienie NSA z dnia 12.02.2002r.II SA/Gd 3920/01, zam zb. LEX nr 76109, 2004.05.24 wyrok wsa w Warszawie z dnia 24.05.2004r. , IV SA 228/03, zam. zb. LEX nr 160589 ).Niezależnie od poglądów dotyczących możliwości i form obrony interesu prawnego przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jej organ, który jednocześnie wykonuje powierzone mu funkcje orzecznicze, z tych samych co wyżej wskazane powodów brak także podstawy prawnej dla przyznania uprawnienie do wniesienia skargi organowi administracji publicznej, do którego skierowane jest stanowisko organ wyższego stopnia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 37 k.p.a.. Postanowienie to pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną przewidziana w art. 3 § 2 - 3 p.p.s.a, zaś art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a. nakazuje odrzucenie skargi, która jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wskazane w pkt l - 5 tego paragrafu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia biorąc za podstawie art. 58 § l pkt 6 i § 3 p.p.s.a.