II SA/Kr 667/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 14 marca 2017 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a; - art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej - E. D., od decyzji Starosty [...] [...] z 8 grudnia 2016 r., znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania jego poddasza na pomieszczenia mieszkalne wraz z budową lukarny na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Z. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpatrzeniu wniosku inwestora złożonego w dniu 20 lipca 2016 r., w sprawie pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania jego poddasza na pomieszczenia mieszkalne wraz z budową lukarny na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Z., Starosta [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r., znak: [...], zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia dokumentacji. W odpowiedzi na powyższe, odwołujący wystosował wniosek z 25 sierpnia 2016 r., o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Organ pierwszej instancji postanowieniem z 29.08.2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie, po czym podjął je w dniu 22.11.2016 r. W dniu 8.12.2016 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Z.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca, zarzucając przy jej wydaniu naruszenie niżej wymienionych przepisów: art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez nałożenie na inwestora postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. obowiązku usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz stwierdzenie przez Starostę K., że złożone przez projektanta działającego w imieniu inwestora wyjaśnienia nie są wystarczające, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuprawnione odmówienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo tego że inwestycja spełniała wymogi przewidziane prawem, § 19 i § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422), poprzez błędne uznanie braku możliwości stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z powołanymi przepisami, § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieuzasadnione uznanie przez Starostę K., że dostarczona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów przewidzianych prawem w tym zakresie, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462 ze zm.), poprzez błędne uznanie organu pierwszej instancji, iż część opisowa projektu architektoniczne - budowlanego nie jest zgodna z powołanym przepisem, - art. 7, poprzez niepodjęcie przez Starostę K. wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, art. 107 § 3 k.pa., poprzez nie zawarcie w decyzji wystarczającego uzasadnienia. Skarżąca zastrzegła, iż w przypadku nie zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 132 § 1 k.p.a. wnosi o uchylenie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez organ drugiej instancji w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w skarżonej decyzji było konsekwencją nieuzupełnienia przez inwestora projektu budowlanego o elementy wymienione w punkcie 3 punktor 1, częściowo punktor 2, 3 i 4 oraz w całości punktor 5 i 7, a także punktach: 5, 7 lit. a, 8 lit. a, b, c, f, 11, 15, 17, 18, 21, 22 wyżej opisywanego postanowienia, które zostały kolejno omówione. Wojewoda podkreślił, iż dokonał analizy akt sprawy na podstawie dokumentacji przesłanej przez organ pierwszej instancji, jednocześnie nadmienił, że projektant przy wprowadzaniu poprawek w projekcie budowlanym nie zachowywał materiału dowodowego, dokonał zupełnej dekompletacji oraz złożył ją ponownie w 4 egzemplarzach. Ze względu na brak materiałów, które projektant mógł zastąpić innymi, organ drugiej instancji dokonał analizy materiałów dostępnych. Starosta [...] w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazał, że skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków pomimo nałożonego na nią obowiązku wykazania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z 28 lipca 2005 r. Wojewoda podzielił w części to stanowisko, a to w zakresie braku zgodności projektu z: § 13 ust. 1 pkt 2 planu poprzez nie opisanie zgodności inwestycji z tradycją budowlaną miejsca. Organ odwoławczy podzielając to stanowisko wskazał, iż takie sformułowanie świadczy o oczekiwaniu na oświadczenie projektanta, że inwestycja spełnia te warunki i nie jest wystarczające w tym względzie tylko lakoniczne stwierdzenie faktu. Organ wskazał, że w opisie do projektu budowlanego winna znaleźć się opinia świadcząca, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie powinna naruszyć przytoczonego powyżej przepisu, który stanowi: w stosunku do istniejących budynków, których formy obniżają walory kulturowe miejsca, zaleca się stopniową zmianę ich formy przy okazji przebudowy bądź nadbudowy np. poprzez zmianę kształtu i pokrycia dachu oraz kolorystyki i wykończenia elewacji, na zgodne z tradycją budowlaną miejsca; § 13 ust. 2 pkt 8 planu poprzez niewskazanie w części graficznej projektu zagospodarowania terenu 2 stałych miejsc postojowych lub dwóch garaży, albo jednego miejsca postojowego i jednego garażu. Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu organ I instancji stwierdził, że graficznie oznaczono obszar i opisano go jako dwa miejsca postojowe, które według legendy stanowią "zielony parking" z płyt ażurowych. Obszar ten ma jednak takie wymiary, że nie jest możliwe wydzielenie tam dwóch miejsc postojowych z zachowaniem wymaganych odległości od granic działek budowlanych. Ww. miejsca postojowe nie spełniają bowiem warunków zawartych w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem miejsca postojowe zostały zaprojektowane bezpośrednio przy ścianie przebudowywanego budynku aż po granicę działki sąsiedniej, tj. nr [...]. Natomiast § 19 ust. 2 pkt l rozporządzenia stanowi: odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie; § 13 ust. 2 pkt 9h planu poprzez zaprojektowanie okna półokrągłego w szczycie elewacji wschodniej zamiast okna prostokątnego. Wojewoda wskazał, że powyższy przepis stanowi, iż otwory okienne winny być prostokątne, a dopuszczalne są inne rozwiązania okien o podobnym wyrazie plastycznym. Skarżąca podniosła, że okno półokrągłe stanowi, cyt.: element kompozycji elewacji i służy walorom wizualnym całej kompozycji. Powyższa argumentacja, w ocenie organu, nie zmienia jednak faktu, że jest to otwór okienny i powinien spełniać zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - organ I instancji zobowiązał także inwestora do przedstawienia szczegółowego sposobu wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, mając na uwadze § 8 ust. 1 pkt 19 oraz § 17 ust. 4 pkt 4 planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na powyższe projektant wskazał, iż wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej to procent udziału pow. zielonej do ogólnej pow. działki tj. 292,6 m2 do 500,00 m2 = 58,5 %po zaokrągleniu 60 %. Z treści powołanej regulacji wynika, że przez pojęcie wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnej należy rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni inwestycji. W ocenie Wojewody, ze względu na zakres zamierzenia budowlanego, zasadnym jest więc, w ramach obliczenia tych wskaźników, uwzględnienie istniejącej zabudowy kubaturowej oraz powierzchni zajętej pod projektowany parking i taras oraz istniejący chodnik. Tymczasem obliczenia przeprowadzone przez pełnomocnika inwestora nie zawierają powyższych elementów. Żądanie przedstawienia szczegółowego sposobu wyliczenia wskaźnika nie może być rozumiane jako wyjaśnienie działania matematycznego wykonanego w celu podania pewnej cyfry, lecz powinno zawierać podanie cząstkowych wielkości terenu z opisem ich lokalizacji (np. w wersji graficznej), składających się na ten obszar. Z informacji tej winno wynikać czy np. teren zielonego parkingu uwzględniono jako teren biologicznie czynny. - w ocenie organu odwoławczego Starosta [...] słusznie zauważył, że inwestor nie przedstawił na projekcie zagospodarowania terenu szczegółowego sposobu odprowadzania wód opadowych z całości projektowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012.462 ze zm.): część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych; - inwestor nie spełnił także obowiązku nałożonego przez organ I instancji dotyczącego naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Analiza akt sprawy wykazała, że jedynie na mapie do celów projektowych sporządzonej w skali 1:500 znajdującej się na stronie 5 projektu budowlanego zostały naniesione linie rozgraniczające obszary o różnym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz linie nieprzekraczalnej zabudowy. Natomiast, na projekcie zagospodarowania terenu pomimo zapisów "legendy MPZP" brak tych elementów w treści mapy co wskazuje że projekt zagospodarowania terenu wykonano na kopii innej mapy do celów projektowych a oznaczenie, że jest to mapa do celów projektowych zostało "wkserowane" na rysunku. Stanowi to w ocenie organu naruszenie przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U.1995.25.133), który stanowi: treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda podkreślił przy tym, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego: projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz cześć rysunkową sporządzona na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Natomiast, projekt zagospodarowania terenu przedłożony w niniejszej sprawie stanowi jedynie skan mapy do celów projektowych, nie uwierzytelniony przez projektanta; - organ II instancji przychylił się także do stanowiska Starosty [...], że dostarczona przez projektanta ekspertyza techniczna nie uwzględnia stanu podłoża gruntowego, a zatem projekt nie spełnił warunku zawartego w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi: rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego; - Starosta [...], ze względu na uwidoczniony na projekcie zagospodarowania terenu słup oraz sieć energetyczną, wezwał inwestora do określenia o jakim napięciu jest istniejąca sieć oraz podania odległości projektowanej inwestycji od linii energetycznej oraz od ewentualnych stref ochronnych sieci energetycznej oraz dostarczenia wymaganych uzgodnień z dystrybutorem sieci. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik inwestora pismem z 15 listopada 2016 r. odpowiedział, że słup niskiego napięcia obecnie nie istnieje. A zatem, organ pierwszej instancji uznał, że kopia mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu jest nieaktualna. Skarżąca w odwołaniu wyjaśniła, że zaszła pomyłka i słup nadal istnieje, a zostało zlikwidowane jedynie przyłącze napowietrzne na słupie. W związku z powyższym organ odwoławczy podkreślił, że przede wszystkim projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Na projekcie zagospodarowania terenu znajdującym się na stronie 29 projektu budowlanego zaznaczony jest słup oraz napowietrzna linia elektroenergetyczna. Ponadto, nie zostały określone odległości projektowanej inwestycji od istniejącej linii energetycznej. Co więcej, przedłożone przez pełnomocnika inwestora "zgłoszenie gotowości instalacji do przyłączenia" z 4 października 2016 r., nie stanowi właściwego ze względu na lokalizację projektowanej inwestycji w sąsiedztwie z istniejącą linią energetyczną, uzgodnienia z zarządcą sieci; - Starosta [...] wezwał inwestora do dostarczenia dokumentu potwierdzającego legalność istnienia budynku podlegającego przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik inwestora w piśmie z 15 listopada 2016 r. wyjaśnił cyt.: budynek wybudowano na początku lat 50-tych XX w, i wg relacji Inwestora powstał legalnie, jednak dokumentacja się nie zachowała. W opinii Wojewody w zaistniałym stanie faktycznym, pełnomocnik inwestora dokonując uzupełnień powinien przedłożyć oświadczenie inwestora potwierdzające, że budynek został wybudowany legalnie. Samo stwierdzenie, że budynek wg relacji Inwestora powstał legalnie, niepodpisane przez uprawnioną osobę (inwestora) jest niewystarczające; - organ I instancji wezwał także inwestora do przedstawienia w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, w jakie instalacje będzie wyposażony budynek mieszkalny jednorodzinny, w szczególności w części nadbudowanej. Przepis § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowi: opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano- instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń, przy czym należy przedstawić: dla instalacji ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych lub chłodniczych – założone parametry klimatu wewnętrznego z powołaniem przepisów techniczno-budowlanych oraz przepisów dotyczących racjonalizacji użytkowania energii, dobór i zwymiarowanie parametrów technicznych podstawowych urządzeń ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych i chłodniczych oraz określenie wartości mocy cieplnej i chłodniczej oraz mocy elektrycznej związanej z tymi urządzeniami. W opinii Wojewody punkt 8 opisu technicznego, nie spełnia wymagań zawartych w powyższym rozporządzeniu; - kolejny zarzut organu I instancji dotyczył nienaniesienia przez projektanta rzędnych terenów. Wojewoda po dokonaniu analizy projektu budowlanego potwierdził tę okoliczność; - Wojewoda uznał także , że analiza akt sprawy wykazała, że rzeczywiście projekt zagospodarowania terenu zawiera braki w metryce, wbrew § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, brak jest bowiem podpisu projektanta. Ponadto z legendy zawartej na tym załączniku graficznym nie wynika, które elementy są projektowane, a które istnieją. Wojewoda nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji w zakresie: - naruszenia § 13 ust. 2 pkt 3 c planu poprzez niewykazanie wysokości budynku oraz nieoznaczenie wysięgu okapów i wiatrownic. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji miał na myśli naruszenie § 13 ust. 2 pkt 9c obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi: w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej, agroturystycznej, oraz jednorodzinnej z usługami w parterach (MN, MNU, MW) określa się następujące warunki kształtowania zabudowy - dach czterospadowy lub dwu spadowy, symetryczny o nachyleniu połaci głównych 35° - 45° z dopuszczalnymi przyczółkami i naczółkami z kalenica równoległą do dłuższego boku budynku o maksymalnej wysokości kalenicy 9 m (wysokość nie jest obowiązująca dla budynków istniejących dla których zachodzi konieczność remontów (np. zmiany pokrycia dachu) przy założeniu, że remont nie powoduje powiększenia powierzchni użytkowej budynku). Długość kalenicy w przypadku dachów wielospadowych nie powinna być mniejsza niż 1/3 długości całego dachu (w celu uniknięcia zmierzania ku tak zwanej "kopertowej" postaci dachu). Dach z wyraźnie zaakcentowaną linią okapu. Minimalny wysięg okapu oraz wiatrownic poza ścianę szczytowa nie może być mniejszy niż 0,6m, dopuszczalne jest wprowadzenie daszków nad przybudówkami. Wojewoda oceniając przekazany przez Starostę projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zauważył, iż z rysunków przedstawiających elewacje oraz rzut więźby dachowej można jednak ustalić jaka jest wysokość kalenicy (8,55 m + 0.45m = 9.00 m) oraz wysięg okapów i wiatrownic (0,7 m), a zatem uznał, że przedmiotowa inwestycja spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w § 13 ust. 2 pkt 9c; naruszenia § 13 ust. 2 pkt 9 f planu poprzez niewskazanie sposobu zaakcentowania poziomu okapów oraz cokołu. W piśmie z 15.11.2016 r. pełnomocnik inwestora poinformował, cyt: na przedstawionych elewacjach szczytowych zaakcentowano poziom okapów w postaci linii sugerującej zmianę kolorystyki bądź faktury i to wyjaśnienie w opinii organu drugiej instancji było wystarczające; - naruszenia § 13 ust. 2 pkt 9 k poprzez nieokreślenie niwelacji terenu działki. W opinii organu wojewódzkiego na rysunkach elewacji (str. 56-59 projektu budowlanego) czytelnie przedstawiono niwelację terenu działki, która polegać będzie na obniżeniu od strony północnej, południowej i zachodniej istniejącego poziomu o 12 cm oraz od strony wschodniej zostanie podniesiony teren o 3 cm. Podkreślił organ przy tym, że projektowana niwelacja nie naruszy przepisu § 13 ust. 2 pkt 9k miejscowego planu, tj. nie spowoduje zmian terenowych na działkach sąsiednich oraz nie doprowadzi do katastrofy budowlanej. Organ odwoławczy wskazał, że pomimo tego, że nie wszystkie obowiązki nałożone na inwestora w postanowieniu Starosty [...] z 8.08.2016 r. były zasadne, należy jednak uznać, że inwestor nie wykonał pozostałych, prawidłowo określonych obowiązków, zawartych w postanowieniu organu pierwszej instancji, wydanego w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z powołanym przepisem, po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu, właściwy organ zobowiązany jest, do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych więc względów decyzję organu I instancji Wojewoda uznał za odpowiadającą prawu. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącej – E. D., w której zarzuciła: naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 Pr. Bud. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie przez Organ, że złożone przez inwestora, działającego przez pełnomocnika mgr inż. architekta J. J. wyjaśnienia stwierdzonych rzekomo nieprawidłowości w dokumentacji projektowej nie są wystarczające, podczas gdy wszelkie ewentualne nieprawidłowości zostały przez inwestora uzupełnione w terminie, poprzez co projekt budowlany i towarzysząca mu dokumentacja były kompletne i prawidłowo wykonane, naruszenie art. 35 ust. 4 Pr. Bud. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i niezatwierdzenie złożonego przez inwestora projektu budowlanego i odmowę wydania decyzji pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja spełniała wymogi przewidziane prawem i Organ nie był uprawniony do odmowy wydania decyzji pozwolenia na budowę, naruszenie art. 7 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i do jej załatwienia, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie przez Organ materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, tj. zapisów projektu budowlanego, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w zakresie uzasadnienia faktycznego, poprzez brak wystarczającego odniesienia się do dowodów na których oparł się Organ i przyczyn, dla których odmówił niektórym dowodom mocy dowodowej, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uniemożliwienie stronie i jej pełnomocnikowi wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, w szczególności poprzez brak zawiadomienia strony i jej pełnomocnika o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, naruszenie § 19 ust. 1 pkt 1 i § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 poz. 1422), poprzez uznanie przez Organ braku możliwości stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z powołanymi przepisami, podczas gdy zapisy projektu umożliwiały taką weryfikację, naruszenie § 206 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie przez Organ, że dostarczona przez inwestora ekspertyza nie uwzględnia stanu podłoża gruntowego, podczas gdy dostarczona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi przewidziane prawem w tym zakresie, 9. naruszenie § 11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez uznanie przez Organ, że część opisowa projektu architektoniczno - budowlanego nie jest zgodna z powołanymi przepisami, podczas gdy wszystkie zapisy projektu są spójne ze sobą i zgodne z przepisami rozporządzenia, naruszenie § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez uznanie przez Organ, że inwestor nie przedstawił na projekcie zagospodarowania terenu szczegółowego sposobu odprowadzania wód opadowych z całości projektowanej inwestycji, podczas gdy projekt zawiera wskazanie sposobu odprowadzania wód opadowych, naruszenie § 11 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez uznanie przez Organ, że część opisowa projektu budowlanego nie zawiera opisu instalacji, w jakie będzie wyposażony budynek, podczas gdy brak ten został przez inwestora uzupełniony w terminie, naruszenie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133) poprzez stwierdzenie, że na projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono nieprzekraczalnych linii zabudowy, podczas gdy linie takie znajdują się w dokumentacji projektowej, naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Gminy Z. nr [...] z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości [...] (zwany dalej m.p.z.p.), poprzez przyjęcie, że inwestor nie dokonał opisu zgodności inwestycji z tradycją budowlaną miejsca, podczas gdy inwestor wskazał na kontynuację tej tradycji, nadto obowiązek taki nie wynika z przepisów prawa, naruszenie § 13 ust. 2 pkt 9 h m.p.z.p. poprzez uznanie, że zaprojektowanie okna półokrągłego w szczycie elewacji jest niedopuszczalne, podczas gdy takie rozwiązanie konstrukcyjne, jako jedyny element ozdobny w kompozycji jest dopuszczalne i nie powoduje naruszenia przepisów m.p.z.p., naruszenie § 8 ust. 1pkt 19 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został przez inwestora wyliczony nieprawidłowo, podczas gdy sposób wyliczenia nie narusza przepisów obowiązujących w tym zakresie, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja Organu I instancji jest błędna i wymagała zmiany. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 8 grudnia 2016 r. Skarżąca podkreśliła, iż obowiązek dokładnego opisowego wykazania zgodności nie wynika z przepisów prawa, w tym również z zapisów m.p.z.p. dla Gminy Z.. Sporządzenie takiego opisu przez inwestora sprowadzałoby się de facto do powtórzenia opisu budynku i elewacji, czyli do powtórzenia danych, które Organ posiadał. Jeżeli oświadczenie inwestora w ocenie Organu nie spełniało Jego oczekiwań, wówczas Organ miał możliwość wezwania inwestora do dokonania bardziej precyzyjnego opisu, a jednak nie uczynił tego. Zobowiązanie Organu było nieprecyzyjne. Zdaniem skarżącej, wykazanie zgodności zamierzenia budowlanego z tradycją budowlaną miejsca nie polega na opisaniu historycznego kształtowania się zabudowania okolic, lecz na wskazaniu na zbieżność projektu, opisu budynku z dotychczasową zabudową, co uczyniła. W jej ocenie warunek ten został spełniony, a zatem niezasadne są zarzuty Organu, jakoby udzielone przez inwestora wyjaśnienie było niewystarczające. Tym samym Organ naruszył § 13 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wyjaśnienie złożone przez inwestora nie jest wystarczające. Skarżąca podniosła, że architekt J. J., w odpowiedzi z dnia 17.10. 2016 r. wskazał, że w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu podano informację o przewidzianych 2 miejscach postojowych oraz uzupełniono oznaczenie graficzne na planie zagospodarowania działki oraz w jego legendzie. Organ II instancji błędnie odczytał załącznik graficzny do projektu - miejsca postojowe dla samochodów są bowiem usytuowane wzdłuż wschodniej granicy elewacji (jedno za drugim). Inwertor planował parkować samochody wzdłuż wschodniej ściany. Taki usytuowanie miejsc parkingowych z kolei nie narusza istniejących przepisów w zakresie minimalnych odległości miejsc parkingowych od granic działek budowlanych, gdyż wymagana odległość zostaje zachowana. Powstały zarzut Organu wynikł z błędnego odczytania załącznika graficznego do projektu budowlanego. Tym samym doszło do naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 i § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne przyjęcie, że projektowane miejsca postojowe nie są oddalone min. 3 m od granicy działki budowlanej. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko co do charakteru otworu okiennego zlokalizowanego na elewacji wschodniej jako elementu kompozycji elewacji, który służy walorom wizualnym całej kompozycji. W ocenie skarżącej specjalista sporządzający projekt budowlany ma prawo do wprowadzenia takiego zastosowania, które poprawia walory wizualne obiektu. Pozostałe okna budynku posiadają pionową artykulację. Zdaniem skarżącej zastosowanie okna półokrągłego wpisuje się w tradycję historyczną miejsca oraz poprawia wizualnie wygląd budynku. W przypadku tego rodzaju zastosowań, Organ nie ma możliwości ingerowania w prawa autorskie projektanta, gdyż otworami okiennymi dominującymi w całej inwestycji są okna o ułożeniu pionowym. Rozwiązanie zastosowane przez architekta jest dopuszczalne i nie koliduje z zapisami m.p.z.p. ze względu na swoją funkcję. Skarżąca wskazała, że wskazane przez Organ elementy zostały przez inwestora wliczone dla obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, tak więc nie są prawidłowe ustalenie, że elementy te nie zostały przez inwestora wskazane. Pełnomocnik podał bowiem prawidłowe wyliczenie wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnej, który zgodnie z § 8 ust. l pkt 19 m.p.z.p. stanowi parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może zostać zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo. Wskaźnik procentowy został zatem przez pełnomocnika inwestora wskazany. Pełnomocnik nie wskazywał pełnych operacji matematycznych uznając je za zbędne, a nadto możliwe do weryfikacji przez Organ. Należy zauważyć, że Organ żądając szczegółowego sposobu wyliczenia wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnej w określony przez siebie sposób w rzeczywistości nakłada na inwestora obowiązki nieprzewidziane w przepisach prawa. Skarżąca podniosła, iż w projekcie budowlanym wskazano, że wody odpadowe będą rozprowadzane poprzez rozsączanie, tak więc wymóg wynikający z rozporządzenia wskazanego wyżej został spełniony. Przepisy prawa nie nakładają na inwestora przedstawiania szczegółowo tej kwestii, a projekt budowlany został w tym zakresie sporządzony zgodnie ze sztuką. W ocenie skarżącej dokumentacja projektowa również spełnia wymogi przewidziane prawem. W zakresie stwierdzonego braku podpisu projektanta należy wskazać, że jest to brak usuwalny, który projektant mógł uzupełnić na wezwanie Organu. Co do pozostałych zarzutów, Organ po raz kolejny wykazuje się daleką idącą nieprawidłowością w odczytywaniu dokumentacji projektowej - wszystkie bowiem elementy, linie, oznaczenia zostały naniesione na projekt, do którego załączona jest czytelna legenda. Zostały naniesione wszystkie obiekty i wymiary oraz odległości. Projektant już w piśmie z dnia 17 października 2016 r. wskazywał na to, że wszelkie dane znajdują się już w projekcie, pomimo tego, Organ w dalszym ciągu niezasadnie kwestionuje projekt w tym zakresie. Skarżąca wskazała, że w chwili składania w Organie dokumentacji projektowej wszystkie mapy pozostawały aktualne. Przyłącze napowietrzne zostało zlikwidowane, co wskazywał inwestor w wyjaśnieniach. Położenie słupa względem budynku spełnia wymagania w zakresie odległości usytuowania na działce tych elementów. Norma PN-E-05100-1:1998 dotyczy sieci napowietrznych, Norma ta wskazuje, że odległość sieci niskiego napięcia do lkV od budynku winna wynosić minimum 1 m. W przypadku inwestycji objętej niniejszym postępowaniem odległość ta wynosi ok. 3 m, zatem wymagania w tym zakresie zostały zachowane. Należy również zauważyć, że obiekt jest budynkiem już istniejącym, podobnie jak słup - elementy te istnieją na działce od lat. Zdaniem Skarżącej wszystkie rzędne terenu zostały naniesione na przekrojach i elewacjach, zatem zarzut Organu w tym zakresie jest niezasadny. Inwestor przedłożył również wszystkie wymagane prawem dokumenty, pozwolenia i oświadczenia. Skarżąca celem należytego przygotowania i złożenia dokumentacji projektowej ustanowiła pełnomocnika mgr inż. arch. J. J., który zdaniem skarżącej był uprawniony do złożenia oświadczenia. Wezwanie Organu do złożenia oświadczenia było kierowane do pełnomocnika. Pełnomocnik był uprawniony do składania oświadczeń tego rodzaju i nie istnieje wymóg, aby to inwestor osobiście takie oświadczenie powinien składać. Wskazać należy również, że Organ I instancji w wezwaniu nie wskazał, że dokument potwierdzający legalność powstania budynku ma zostać podpisany przez inwestora, lecz zwrócił się jedynie o dostarczenie takiego dokumentu. Z uwagi na fakt, że dostarczenie takiej dokumentacji nie było możliwe, co zostało wyjaśnione przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia 17 października 2016 r., pełnomocnik ograniczył wyjaśnienia jedynie do wskazania tych okoliczności, zatem niezasadny jest zarzut, że oświadczanie o legalności powstania budynku zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną. Skarżąca wskazała, że w części opisowej projektu architektoniczno - budowlanego zostały podane wszelkie podstawowe informacje co do kwestii technicznych dotyczących chociażby instalacji, w jakie budynek ten będzie wyposażony, tak więc powyższy zarzut jest zarzutem chybionym. Pomimo złożenia przez pełnomocnika inwestora wyjaśnień w piśmie z dnia 17.10.2016 r., które w przeważającej mierze opierały się na wskazaniu, że dana pozycja, opis znajdowała się już w dokumentacji projektowej, Organ I instancji nadal kwestionował złożone wyjaśnienia. Część z tych zarzutów została powielona przez Organ II instancji. Organ I jak i II instancji naruszył art. 35 ust. l i 3 Pr. bud., poprzez uznanie, że złożone przez inwestora wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości nie są wystarczające, podczas gdy wszelkie ewentualne nieprawidłowości zostały przez inwestora uzupełnione w terminie, poprzez co projekt budowlany i towarzysząca mu dokumentacja były kompletne i prawidłowo wykonane. Zdaniem skarżącej analizując działanie Organu II instancji w niniejszej sprawie, w szczególności treść decyzji i postawione w niej zarzuty należy stwierdzić, że Organ nie dokonał własnej wnikliwej oceny materiału dowodowego a jedynie oparł się na twierdzeniach i ustaleniach Organu I instancji. Tym samym Organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej wskazaną w art. 7 k.p.a. ale również art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozważenie materiału dowodowego w sprawie. Jak już wskazano powyżej, Organ II instancji nie rozważył uwag i uzupełnień złożonych przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia 17.10.2016 r., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do tych uwag lakonicznie, nie wskazując dlaczego wyjaśnienia złożone przez inwestora uznaje za niewystarczające dla rozpoznania sprawy. Tym samym Organ II instancji naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca zarzuciła Organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie przez Organ II instancji w mocy decyzji Organu I instancji, podczas gdy decyzja ta winna zostać uchylona w całości, a Organ II instancji winien orzec co do istoty sprawy. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Organ II instancji przepisu postępowania tj. art. 10 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed Organem II instancji, w szczególności poprzez brak powiadomienia pełnomocnika inwestora o zamiarze ukończenia tego postępowania i możliwości zaznajomienia się z materiałem dowodowym w sprawie. Z uwagi na fakt, że w ocenie skarżącej decyzja Organu II instancji jest w istocie powtórzeniem części zarzutów Organu I instancji, która została wydana z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, wniosła o uchylenie przez Wysoki Sąd również decyzji Organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, wobec tak sprecyzowanych kryteriów badania legalności, jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania jego poddasza na pomieszczenia mieszkalne oraz budową lukarny na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Z.. Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora nie spełnił wszystkich wymogów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), zwanej dalej: "Prawo budowlane", zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, że organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie uznały, że pomimo stosownego wezwania w trybie art.35 ust. 3 Prawa budowlanego, inwestor nie przedstawił szczegółowego wyjaśnienia obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w kontekście zgodności z § 8 ust. 1 pkt 19 oraz § 17 ust. 4 pkt 4 planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto, że przedłożony projekt budowlany narusza przepisy rozporządzenia: a) Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) co do odległości miejsc postojowych od granicy z działką sąsiednią (§ 19 ust.2 pkt 1); co do nieprzedstawienia w projekcie zagospodarowania terenu szczegółowego sposobu odprowadzenia wód opadowych z całej projektowanej inwestycji (§ 8 ust.3 pkt 6), nadto z legendy zawartej na tym załączniku graficznym nie wynika, które elementy są projektowane, a które istnieją na gruncie; braku odniesienia się w ekspertyzie technicznej do stanu podłoża gruntowego zgodnie wymogami określonymi § 206 ust. 2; b) Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (DZ.U. 1995.25.133) w zakresie braku naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 6 ust. 1 pkt 1). W ocenie Sądu z przyczyn wyżej wskazanych organy orzekając o odmowie udzielenia pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania jego poddasza na pomieszczenia mieszkalne wraz z budową lukarny na działce nr [...] w [...] gm. Z. wydały prawidłowe decyzje i brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich nieważności bądź uchylenia. Odnosząc się do skargi wskazać na wstępie należy, że część z podniesionych w niej zarzutów w ocenie Sądu była trafna o czym poniżej, lecz pozostawało to bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Otóż nie można odmówić racji skarżącej w kwestii nieuzasadnionego przyjęcia przez organy, że oświadczenie ustanowionego w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika w osobie architekta J. J. nie jest wystarczające do potwierdzenia legalności wzniesienia budynku na działce [...] w [...], wobec braku możliwości dostarczenia innej dokumentacji, z uwagi na okres jego budowy w latach 50 ubiegłego wieku. Także trafnie skarżąca wskazuje, że nie może być mowy o niezgodności projektu z § 13 ust. 2 pkt 9 h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaprojektowanie okna półokrągłego w szczycie elewacji wschodniej zamiast okna prostokątnego. Z projektu wynika bowiem, że jest to jedynie element dekoracyjny poprawiający walory wizualne budynku, wszak otwory okienne dominujące w całej inwestycji, są o ułożeniu pionowym, a więc zgodnym wymogami planu. Wreszcie nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że projektant w sposób niedostateczny, lakoniczny, w odpowiedzi na wezwanie uzasadnił zgodność inwestycji z tradycją budowlaną miejsca, co miałoby skutkować przyjęciem niezgodności projektu z § 13 ust. 1 pkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego. W przepisie tym, dla przypomnienia, "ustala się zasady kształtowania nowo-realizowanej i przebudowywanej zabudowy" przy czym "w stosunku do istniejących budynków, których formy obniżają walory kulturowe miejsca, zaleca się stopniową zmianę ich formy przy okazji przebudowy bądź nadbudowy np. poprzez zmianę kształtu i pokrycia dachu oraz kolorystyki i wykończenia elewacji, na zgodne z tradycją budowlaną miejsca". Przepis ten w przypadku istniejących budynków, nakłada zatem na inwestora obowiązek "poprawy" walorów obiektu, który formą odbiega od tradycji budowlanych miejsca. Przy czym zauważyć należy, że przepis ten zawiera przykładowe wyliczenie sposobu doprowadzenia do zgodności z tradycją budowlaną miejsca. Ocenie zatem podlega cały projekt i zawarte w nim rozwiązania, zaś projektant złożył w tym przedmiocie dodatkowe wyjaśnienia, których "lakoniczność" przy braku precyzyjnego w tej kwestii wezwania, nie świadczy o naruszeniu przepisu § 13 ust. 1 pkt 2, a w szczególności o braku zbieżności i nawiązania projektu do istniejącej już zabudowy. Jeżeli organ stwierdza, po analizie całego projektu, że brak jest takiej zgodności winien w razie odmowy zatwierdzenia projektu wskazać wyraźnie w jakim zakresie ją dostrzega, a zatem dlaczego uważa, że projekt wymaga zmiany formy istniejącego już budynku tak by spełniał on wymogi z § 13 ust. 1 pkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego. Rację ma także skarżąca w zakresie w jakim nieuzasadnione było przyjęcie braku wskazania w opisie technicznym w jakie instalacje będzie wyposażony budynek mieszkalny jednorodzinny, w szczególności w części nadbudowanej albowiem na stronie 40 projektu te informacje zostały podane i Sąd nie dostrzega tu naruszenia § 11 ust.2 pkt 8 rozp. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (DZ.U. z 2012 poz. 462 ze zm.). Przechodząc zatem do zarzutów, którym odmówiono zasadności, Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutu nieuzasadnionego przyjęcia przez organy braku uzupełnienia i tym samym przedstawienia w projekcie szczegółowego sposobu wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Otóż § 8 ust. 1 pkt 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera definicje pojęcia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, przez który należy rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni inwestycji. Sąd podziela w tym względzie stanowisko wyrażone przez organ II instancji, że przedstawienie szczegółowego sposobu wyliczenia omawianego wskaźnika nie może być rozumiane, jak uczynił to projektant, przez przedstawienie li tylko działania matematycznego. Po to by móc bowiem ocenić, zgodność tego parametru z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego konieczność zachowania do 60% powierzchni terenu inwestycji jako biologicznie czynnej (§ 17 ust.4 pkt 4) znane być muszą organowi, z uwagi na cel i zakres inwestycji, powierzchnie cząstkowych wielkości terenu składających się na ten obszar. Bez tych danych weryfikacja tego parametru byłaby czystą fikcją, albowiem do działania matematycznego można podstawić takie wielkości by ostateczny wynik był zgodny z oczekiwanym. Omawiając natomiast stwierdzone niezgodności projektu z przepisami budowlanymi w pierwszej kolejności Sąd zajmie się kwestią sytuowania miejsc postojowych od granicy działki sąsiedniej. Otóż stosownie do § 19 ust.2 pkt 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Z opisu projektu po uzupełnieniu wynika tymczasem, że zaplanowano na działce inwestycyjnej 2 miejsca postojowe, nie mniej z planu zagospodarowania terenu wynika, że teren przeznaczony na miejsca postojowe bezpośrednio przylega do granic działki sąsiedniej o nr [...]. Jest to niewątpliwie sprzeczne z przywołaną regulacją, a zatem słusznie organy zwracają uwagę na tę przyczynę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Następnie należy wskazać, że Organ I instancji wbrew stanowisku skarżącej słusznie wytknął brak zgodności części opisowej projektu z jego częścią rysunkową w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji. Na planie zagospodarowania terenu nie został bowiem naniesiony drenaż rozsączający ze zbiornikiem retencyjnym na deszczówkę, o którym jest mowa na str. 27 części opisowej projektu zagospodarowania terenu, co powoduje brak możliwości weryfikacji tego wymogu projektu z § 28 i 29 wyżej powołanego rozporządzenia. Także w ocenie Sądu projekt zagospodarowania terenu zawiera w legendzie opis nieprzekraczalnej linii zabudowy, lecz pomimo wyraźnego wezwania ten parametr nie został uzupełniony na rysunku mapy, z kolei w legendzie planu brak jest opisu instalacji istniejących i projektowanych. Nie można również odmówić słuszności stwierdzenia przez organ II instancji braku wskazania rzędnych terenu inwestycji, bowiem na kartach 56 do 59 w części dotyczącej opisu technicznego owszem projektant zaznaczył istniejący poziom oraz projektowany poziom terenu, nie mniej dalej brak jest na powołanych przekrojach wskazania rzędnych działki inwestycyjnej. Wreszcie z przepisu § 206 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że rozbudowa, nadbudowa , przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Analiza ekspertyzy technicznej dołączonej do projektu prowadzić zaś musi do stwierdzenia braku odniesienia się w niej do stanu podłoża gruntowego, co z uwagi na zakres prac związanych z przebudową i rozbudową istniejącego budynku, zwłaszcza w obszarze fundamentów i ścian fundamentowych, wydaje się konieczne. W związku z tym zasadne było przyjęcie przez organy braku uzupełnienia tego załączniku projektu w podanym zakresie. Mając na uwadze wyżej wskazane przyczyny uznać należało, że inwestor nie wykonał w sposób właściwy wszystkich nałożonych przez organ I instancji obowiązków postanowieniem z dnia 8.08.2016 r., co skutkować musiało w konsekwencji przyjęciem, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w badanej sprawie jest prawidłowe, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.