II SA/Kr 671/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi GTI Spółki z.o.o w K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącego GTI Spółka z.o.o w K. kwotę 500 zł. ( pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organ l instancji-Prezydent N., decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...], na podstawie art. 30 ust. 6 i 7 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane "(tekst jednol. Dz. U. nr 106/2000, poz. 1126 z póz. zm.), po rozpatrzeniu wniosku GTI Sp. z o.o. w sprawie przyjęcia zgłoszenia instalacji tablicy reklamowej w postaci plafonu świetlnego o długości 15,00 m i wysokości 0,80 m w kolorach żółtym i czarnym umieszczonym za pomocą metalowej konstrukcji mocującej na ścianie kamienicy J. 15 nad głównym ciągiem pieszym na Starówce N. nałożył na GTI Sp. z o.o. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wyżej wymienionych robót na kamienicy przy ul. [...] na Starówce N. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ustalił, że budynek przy ul. [...] jak i cała pierzeja ul. [...] wymaga ochrony ze względu na bogaty secesyjno-modernistyczny wystrój fasad kamienic, pomimo, że obiekty te nie są wpisane w rejestr zabytków. Wielkość proponowanej konstrukcji reklamy ma niekorzystny wpływ na wygląd budynku, dzieląc w poziomie ukształtowaną historycznie elewację budynku. Możliwy wygląd reklamy został określony w notatce spisanej w siedzibie organu 23. 04. 2003 r. z udziałem przedstawiciela GTI. Proponowane przez inwestora roboty związane z zamontowaniem konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 15mxO,80m wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na wielkość i formę konstrukcji, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz stanu zachowania zabytków. Organ stwierdził nadto, że postępowanie w celu wydania pozwolenia na budowę musi być poprzedzone postępowaniem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy a ze względu na trwające prace nad sporządzaniem planu miejscowego dla dzielnicy śródmieście "wszystkie decyzje o warunkach zabudowy są zawieszone do czasu sporządzenia planu. Nadto na budynku jest zawieszona reklama bez zgodny organu budowlanego i toczy się postępowanie administracyjne przed PINB dla N. Od decyzji Prezydenta N. z [...] 2004 r. odwołała się spółka [...] Sp. z o.o. W odwołaniu zarzuciła błędną interpretację przepisu art. 30 ust. 6 i 7 pkt. 1 i 2 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zainstalowanie wyżej opisanej reklamy wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz stanu zachowania zabytków, oraz naruszenie art. 9 kpa poprzez błędne poinformowanie strony przez PINB dla Miasta N., że instalacja reklamy wymaga jedynie zgłoszenia. Organ li instancji- Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że ocena, czy w stosunku do konkretnego zgłoszenia występuje prawdopodobieństwo wystąpienia którejkolwiek z sytuacji wymienionych w przepisie art. 30 ust. 7 należy do organu administracji architektoniczne - budowlanej. Wojewoda M. stwierdził, że podziela rozstrzygnięcie organu l instancji. Podniósł nadto, że w dniu [...] 2003 r., podczas spotkania z przedstawicielem [...] Sp. z o.o. przy udziale Konserwatora Zabytków została określona forma reklamy możliwa do zaakceptowania, na wykonanie której inwestor nie byłby obowiązany uzyskać pozwolenia na budowę, a jedynie dokonania zgłoszenia. Wojewoda zacytował fragmenty opinii konserwatorskiej z [...] 2003 r. negatywnie opiniującej zamontowanie plafonu świetlnego na znacznej długości elewacji. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że zamontowanie urządzenia w formie zaproponowanej przez inwestora jest niedopuszczalne. Skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2004 r. znak [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Sp. z o.o. Skarżąca wniosła : -o stwierdzenie nieważności decyzji organu l instancji jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, z uwagi na treść art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Skarżąca twierdzi, że w dniu [...] 2004 r. Prezydent Miasta N. nie posiadał kompetencji do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, - o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji powodu naruszenia prawa materialnego, a to art. 30 ust. 6 i ust. 7 pkt. 1 i 2 pr. bud. poprzez błędną interpretację tego przepisu polegającą na przyjęciu, że instalacja reklamy na budynku przy ul. [...] w N. wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, oraz stanu zachowania zabytków. Skarżąca podniosła, że Wojewoda M. nie wskazał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek do nałożenia na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Obowiązek taki nie wynika z istnienia notatki służbowej sporządzonej podczas spotkania z konserwatorem zabytków. Bezpodstawne jest uznanie, że umieszczenie reklamy spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz pogorszy stan zachowania zabytków. Uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie można uznać za wystarczające. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa. Zgodnie z przepisem art. 3 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 134 ppsa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, lub naruszenia przepisów postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie częściowo z przyczyn w niej podniesionych. Jak wynika z treści przepisów art. 30 ust. 1 pkt. 2, oraz art. 29 ust. 2 pkt. 6 ( wg. brzmienia w dacie wydania zaskarżonej decyzji) - zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (których instalowanie wymaga pozwolenia na budowę). Zwolnienie z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę nie oznacza całkowitego braku kontroli administracyjnej nad częścią robót budowlanych objętych tym zwolnieniem. Kontrola ta umożliwiona została wyznaczeniem 30-to dniowego terminu od dnia dokonania zgłoszenia, w ciągu którego właściwy organ uprawniony jest do wniesienia sprzeciwu w formie decyzji . Brak sprzeciwu jest równoznaczny z ze zgodą organu administracji architektoniczno-budowlanej na rozpoczęcie budowy obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych objętych zakresem dokonanego zgłoszenia. Jak stanowi przepis art. 30 ust. 2 pr. bud. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw-w drodze decyzji. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, pismem z dnia [...] 2004 r. skarżąca spółka Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia instalacji tablicy reklamowej na fasadzie budynku w N. przy ul.[...]. W załączeniu do zgłoszenia przedłożono wizualizację elewacji lokalu pod wskazanym adresem wraz z zaprojektowaną tablicą reklamową. Postępowanie w sprawie zgłoszenia organowi zamiaru instalacji reklamy zostało więc wszczęte w dniu [...] 2004 r. - zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 kpa., który stanowi, że data wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby po tej dacie organ l instancji podejmował jakiekolwiek czynności, do których upoważnia przepis ar. 30 pr. bud. Skarżąca spółka nie była wzywana o uzupełnienie zgłoszenia w trybie przewidzianym art. 30 ust. 2 pr. bud. Przepis art. 30 ust. 7 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 1 , obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub powodować (m. In.: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Organy prowadzące postępowanie ustaliły, że przesłankami nałożenia na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są okoliczności wymienione w przytoczonych wyżej pkt. 1 i 2 ust. 7 art. 30 pr. bud. Zaskarżona decyzja ani decyzja organu l instancji nie zawierają żadnych ustaleń, z których wynikałby nałożony na skarżącą obowiązek. Nie wynika z wydanych decyzji dlaczego zamontowanie przedmiotowej tablicy reklamowej spowoduje pogorszenie stanu zabytków, nie wiadomo dlaczego zamontowanie tablicy spowoduje zagrożenie ludzi lub mienia. Przedstawione przez organ argumenty nie stanowią wystarczających podstaw do uzasadnienia przyjętego przez organ stanowiska, jakkolwiek słusznie organ odwoławczy stwierdził, że ocena, czy w stosunku do konkretnego zgłoszenia występuje prawdopodobieństwo wystąpienia którejkolwiek z sytuacji wymienionych w przepis art. 30 ust. 7 pkt. 1 i 2 , ale też to organ winien wykazać, jakie konkretne okoliczności decydują o istnieniu zagrożeń wymienionych w pkt. 1, bądź okoliczności przewidzianych w pkt. 2 ust. 7. W przeciwnym wypadku ocena organu staje się podstawą do wydania rozstrzygnięcia noszącego cechy dowolności, co ma miejsce w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Zważyć należy, iż same tylko wymiary tablicy reklamowej, oraz zamieszczenie jej na budynku graniczącym z ciągiem pieszym - nie mogą być podstawą do uznania, że w przypadku jej zamieszczenia zachodzi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12. 04. 2005 r. (VII SA/Wa 779/04) "Organ musi wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę prawdopodobieństwa ich wystąpienia". Sąd w całości pogląd powyższy podziela. Organ nie wyjaśnił także, na jakiej podstawie powołał się na możliwość pogorszenia stanu zabytków. Z akt sprawy wynika, że kamienica przy ul. [...] nie jest wpisana do rejestru zabytków, a więc nie istnieje stan faktyczny objęty hipotezą przepisu ust. 7 pkt. 2. Jeżeli natomiast istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa miejscowego regulujące kwestie podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji to winny one zostać przytoczone jako podstawa nałożonego na skarżąca spółkę obowiązku. Nie może mieć znaczenia powoływanie się na samą tylko istniejącą opinię konserwatora zabytków, tym bardziej, że nie jest ona zawarta w dokumencie, który byłby sporządzony na potrzeby postępowania zainicjowanego zgłoszeniem przez skarżącą zamiaru montażu reklamy. Podobnie inne ustalenia, na które powołuje się organ nie miały miejsca w toku postępowania, lecz były spowodowane wcześniejszym zamontowaniem innej tablicy reklamowej przez skarżącą, co do której toczyło się odrębne postępowanie i dlatego powoływanie się na te -negatywne dla skarżącej- przesłanki jest sprzeczne z przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. nakładającymi na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego za pomocą dowodów zebranych w sposób wyczerpujący, zaś za podstawę ustaleń przyjmowanie dowodów zebranych w sprawie, chyba, że stanowią one fakty powszechnie znane - art. 77 § 4 kpa. Nie odpowiada także prawu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ani decyzji organu l instancji, naruszają one bowiem przepis art. 107 § 3 kpa, który nakazuje wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz - oprócz przytoczenia przepisów prawa - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Nie znajduje natomiast żadnego uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym (art. 82 pr. bud.) na dzień wydania decyzji l instancji zarzut skarżącej dotyczący braku właściwości po stronie organu do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Z wyżej wskazanych przyczyn - a to naruszenia prawa materialnego- art. 30 ust. 2 i ust. 7 pkt. 1 i pkt. 2 , oraz naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i lit. c) ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy.