II SA/Kr 672/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA: Wojciech Jakimowicz WSA: Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi M.O. i M.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Organ I instancji - Starosta Powiatu K.. decyzją nr[...], z dnia [...].01.2005r., na podstawie art.28, art.33 ust l i 2, art.34 ust.4 i art. 36, a także art.82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane /tekst jednol. z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz.2016 z późn. zm./ oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Z.P., dla inwestycji pn. rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr "1" w N. w gminie K. - dobudowa wiatrołapu i tarasu oraz przebudowa strychu /z wewn. instalacjami wod.-kan. i elektr./ na cele mieszkalne. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz prawem do dysponowania działkami nr "2" i "3" jako drogą dojazdową do działki własnej nr "1" w N. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości N., M., C., P., Z., D., D. i S. w gminie K., zatwierdzonego Uchwałą z dnia [...].01.2004r., oraz wymaganiami ochrony środowiska. Organ wskazał, że na planie zagospodarowania terenu sporządzonym na mapie sytuacyjno-wysokościowej zatwierdzonej do celów projektowych dnia 28 czerwca 2002r. pod nr [...] odległość nowoprojektowanego tarasu od działki nr "4" wynosi 3,11 m, co jest zgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi.. Zgromadzono ostateczne decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu k. -ziemskiego, tj.: - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – [...] z dnia [...].06.2002r. umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie wykonania fundamentów pod dobudowę ganku do budynku na działce nr "1" w N., ze względu na rozbiórkę wykonanych elementów konstrukcyjnych związanych z zamierzoną dobudową ganku i doprowadzeniem terenu do stanu poprzedniego; - Nr [...] znak:[...] z dnia [...].07.2004r. umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie tarasu dobudowanego od strony południowej do budynku mieszkalnego na działce nr "1" w N., ze względu na stwierdzony fakt rozbiórki tarasu. W odwołaniu od powyższej decyzji M.O. i M.O. podnieśli, iż przedmiotowa rozbudowa narusza ich interes prawny, gdyż jest prowadzona w granicy z ich działkami. Nadto zarzucili, że mapa projektowo-geodezyjna wykonana przez inż. K. nie jest zgodna ze stanem faktycznym, bowiem granice między działkami skarżących a Z.P. wraz z drogą dojazdową nie zostały naniesione prawidłowo. Po wybudowaniu w/w tarasu zostanie zablokowany dojazd do działki nr "5". Odwołujący wskazali, że granice są sporne, nie zostało dokonane rozgraniczenie. Podnieśli że w aktach sprawy znajduje się protokół graniczny z dnia 4.06.1992r., wykonany na zlecenie odwołujących, stanowiący ich własność, który został wykorzystany przez inwestora niezgodnie z prawem. Wskazali, iż protokół ten dotyczył podziału działki nr "6" na działki nr: "7", "8", "9", "10", a nie rozgraniczenia między działką skarżących a inwestora., jak błędnie przyjął organ I instancji. Zarzucili, że granica między działkami inwestora a skarżących, ujawniona w protokole podziałowym nie pokrywa się z granicą katastralną, gdyż w 1992r. od granicy podziałowej odwołujący odstąpił ok. 3 m na drogę. Wojewoda, decyzją z dnia [...].03.2005r., nr[...], działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. l pkt 2, art. 81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z treści oświadczeń złożonych: 10 listopada 2004r. dotyczącego działki nr "1", oraz 14 stycznia 2005r. dotyczącego posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na podstawie ograniczonego prawa rzeczowego dotyczącego działek nr "2" i "3" jako drogi dojazdowej. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi art. 33 ust. 2 prawa budowlanego, został opracowany zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektanci legitymują się zaświadczeniami potwierdzającymi wpis do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu został wykonany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K., sporządzonej przez uprawnionego geodetę. W ocenie organu odwoławczego została zachowana zgodność z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem krawędź tarasu została zaprojektowana w odległości 311 cm od strony północnej granicy działki inwestora. Z w/w regulacji prawnej wynika, że przy usytuowaniu budynku na działce budowlanej powinny być zachowane odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na sąsiednich działkach budowlanych, określone w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych, w tym higieniczno - sanitarnych, o bezpieczeństwie i higienie pracy, o ochronie przeciwpożarowej oraz o drogach publicznych. Jeżeli z warunków nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej: przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku: z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, bez otworów okiennych lub drzwiowych - 3 m, przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku - 4 m do najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego w ścianach zwróconych w stronę tej granicy oraz 3 m do najbliższego narożnika, ryzalitu lub wykuszu budynku. Natomiast okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać wymaganych odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast takie elementy jak balkony, galerie, werandy, tarasy lub schody zewnętrzne - o więcej niż l m. Jak wskazał organ, w przedmiotowej sprawie projektowany taras jest odsunięty od granicy z działką sąsiednią o 311 cm, zatem spełnione są przepisy w/w rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu odwołujących, organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, aby toczył się spór o granicę pomiędzy inwestorem - właścicielem działki nr "1" i właścicielami działek nr "8" i "10". Zdaniem organu, w trakcie prowadzonego postępowania w celu wydania decyzji pozwolenia na budowę przez organ I instancji, strony miały możliwość zapoznania się z aktami oraz wniesienia uwag i zastrzeżeń, w tym również właściciel działki nr "5". Jednakże z akt sprawy nie wynika, aby właściciel w/w działki wniósł jakiekolwiek zastrzeżenia. Ponadto organ odwoławczy podał, że nie może kwestionować dokumentów znajdujących się aktach sprawy I instancji, co również dotyczy kserokopii protokołu granicznego sporządzonego w dniu 4 czerwca 1992r. i dołączonego do akt. Organ odwoławczy wskazał, iż nie jest upoważniony do zwrotu akt należących do organu I instancji stronom postępowania. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...].03.2005r., nr [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.O. i M.O. Skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja jest błędna i powinna być uchylona lub zmieniona. Argumentacja organu zawarta w uzasadnieniu nie ma znaczenia w sprawie. Zdaniem skarżących organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów przez nich podnoszonych, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż pomiędzy skarżącymi a inwestorem nie toczy się spór o granice, oraz że organ drugiej instancji nie jest władny kwestionować dokumentów znajdujących się w aktach. Taka argumentacja jest dla skarżących niezrozumiała i niezgodna z prawdą. Skarżący kwestionują przebieg granicy pomiędzy ich działką a działką inwestora od 2000 roku. O fakcie tym wielokrotnie informowane były odpowiednie organy (Inspektorat Nadzoru, Starostwo Powiatowe). Wielokrotnie również skarżący podnosili, iż dokumenty załączone przez inwestora do projektu nie są zgodne ze stanem faktycznym (przebieg granicy) oraz że inwestor posługuje się protokołem granicznym, do czego nie ma uprawnień. Skarżący nie zgodzili się ze stwierdzeniem Wojewody, jakoby organ odwoławczy nie mógł kwestionować dokumentów znajdujących się w aktach I instancji. Przyjęcie bowiem takiego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której organ może wydawać decyzje w oparciu o błędne lub wręcz fałszywe dokumenty. Organy nie wyjaśniły spornych kwestii związanych z przebiegiem granicy i dokumentami, które były podstawą wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do przepisu art. 3 l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 l ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Zarzuty zawarte w skardze, które zresztą nie dotyczą naruszenia konkretnych przepisów prawa, nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Jak stanowi przepis art. 35 ust. 4 prawa budowlanego: "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zasadnie uznał i ustalił, że inwestor spełnił wymagania określone w powyższych przepisach. Przepis art. 32 ust. 4 pr. bud. stanowi: Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto : -złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art. 35 ust. 1 pr. bud. stanowi: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: l zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego lub ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno - budowlanymi 2. kompletność projektu budowlanego posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3. wykonanie w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda słusznie stwierdził i ustalił, że inwestor spełnił warunki przewidziane w powyższych przepisach. Wszystkie ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w aktach sprawy administracyjnej. Ustalenia te uznać należy za prawidłowe. Stwierdzić dodatkowo należy, że wobec daty wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie była wymagana jako warunek uzyskania pozwolenia na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) , której art. 59 przewiduje, że ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonywaniu innych robót budowlanych a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części , z zastrzeżeniem art. 50 ust. l i art. 86 - w przypadku braku planu miejscowego. W sprawie niniejszej, na terenie projektowanej inwestycji obowiązuje powołany przez organy plan zagospodarowania przestrzennego, którego treść przedstawia stosowne zaświadczenie Burmistrza K. (oryginał, w tomie zawierającym projekt budowlany, k. 30). Biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu, na którym położona jest działka inwestora, zasadnie organy uznały, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu. W aktach sprawy znajduje także decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2002r., wydana w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. podczas obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymująca w mocy decyzje organu pierwszej instancji ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej dobudowę ganku oraz adaptację strychu na cele mieszkalne na działce "1" w N. Jednak wobec zmiany stanu prawnego fakt wydania tej decyzji nie ma żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Prawidłowe są ustalenia organu dotyczące sporządzenia projektu przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje, ponieważ stosowne dokumenty potwierdzające posiadanie wymaganych uprawnień budowlanych przez osoby, które sporządziły projekt. Przedłożony projekt został sporządzony zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 34 prawa budowlanego, oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, po. 1133). Ustalenie to ma szczególnie istotne znaczenie wobec zawartych w skardze zarzutów dotyczących kwestionowania granicy pomiędzy działką skarżących a działką inwestora. Art. 34 ust. 3 pkt 1) prawa budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać (m.in.) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, zawierający wymienione w tym punkcie elementy. Na podstawie delegacji zawartej w art. 34 ust. 6 - Minister Infrastruktury wydał cytowane wyżej rozporządzenie, które w § 8 stanowi, że projekt zagospodarowania działki powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową, sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10, który stanowi że projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na mapie w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniającej jego czytelność. Stwierdzić należy, że przedłożony projekt zagospodarowania działki sporządzony został na mapie odpowiadającej powyższym przepisom, (k. 31 projektu). Jest to mapa sytuacyjno - wysokościowa do celów projektowych, przyjęta do zasobu powiatowego w dniu 28 czerwca 2002 r., co potwierdza oryginalna pieczęć Starostwa Powiatowego w K. zaopatrzona stosownym podpisem z upoważnienia Starosty. Treść mapy jest zgodna z terenem według stanu na dzień 24 czerwca 2002r. Wobec zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania działki z przepisami regulującymi kwestię mapy, jaka ma być użyta do jego sporządzenia, organy nie miały żadnych podstaw do kwestionowania jej treści i prawdziwości, ani też żadnych kompetencji do czynienia jakichkolwiek ustaleń, czy też podejmowania czynności, które miałyby na celu dokonywanie rozgraniczenia, względnie jakichkolwiek korekt dotyczących granic, tym samym brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnośnie prawdziwości mapy i jej treści, to stwierdzić należy, że jest ona dokumentem urzędowym, sporządzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 240, poz. 2027), oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, a to na podstawie art. 76 kpa, który stanowi: "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Zatem organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego- czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją przebieg granicy wskazany na przedmiotowej mapie. Odnośnie natomiast kompetencji do rozstrzygania sporów dotyczących przebiegu granic, bądź dokonywania rozgraniczenia, to organy administracji architektoniczno-budowlanej kompetencji takich nie posiadają. Kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej zostały określone w przepisach art. 81, 81 c, 82 i 82b prawa budowlanego i obejmują one najogólniej mówiąc zadania z zakresu wynikającego z przepisów prawa budowlanego, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą prawo budowlane. Poza kompetencjami organów architektoniczno-budowlanych leżą kwestie poruszane przez skarżących w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zasadnie więc Wojewoda stwierdził, że te zarzuty odwołania nie mają znaczenia. Istotnie, gdyby w toku postępowania administracyjnego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę okazało się, że toczy się postępowanie dotyczące przebiegu granicy między działkami stron, przed właściwym organem, wówczas organ architektoniczno-budowlany miałby obowiązek zawiesić postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, do czasu zakończenia postępowania o rozgraniczenie prawomocnym orzeczeniem bądź organu geodezyjnego, bądź sądu powszechnego, w oparciu o przepis art. 97 par. l pkt. 4 kpa. Tylko bowiem te organy oraz sądy powszechne powołane są do wydawania rozstrzygnięć dotyczących rozgraniczania nieruchomości. Właściwość i kompetencja organów do rozgraniczania nieruchomości wynika z przepisów powołanej wyżej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis art. 1 pkt. 5 tej ustawy stanowi, że reguluje ona sprawy rozgraniczania nieruchomości. Natomiast przepisy rozdziału 6 ustawy zatytułowanego Rozgraniczanie nieruchomości zawierają szczegółowe normy regulujące właściwość organów i tryb postępowania w sprawach rozgraniczenia. Z przepisów tych wynika, że poza przypadkami określonymi w art. 30 ust. 2 ustawy postępowanie o rozgraniczenie wszczyna się na wniosek strony. Skoro skarżący nie wykazali w żaden sposób, aby jakiekolwiek postępowanie przed właściwymi organami, dotyczące rozgraniczenia zostało wszczęte i toczyło się- nie było podstaw do zawieszenia postępowania, tym bardziej do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zachodziła żadna przeszkoda do wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że sam fakt informowania przez skarżących organów, o których mowa w skardze, o kwestionowaniu granicy pomiędzy działkami nie może mieć znaczenia , skoro przekonanie skarżących o ewentualnych nieprawidłowościach nie przybrało formy konkretnego działania w kierunku ewentualnego wszczęcia stosownego postępowania przed organami kompetentnymi do orzekania w sprawach przebiegu granic. Za słuszne i oparte na właściwej podstawie należy uznać także ustalenia zaskarżonej decyzji dotyczące zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690, ze zm.). Ustalenia te należy przyjąć bez zastrzeżeń. Także stanowisko organu odnośnie żądania zwrotu skarżącym protokołu granicznego znajdującego się w aktach sprawy, jest prawidłowe. Organ nie ma także uprawnień do prowadzenia w toku postępowania dochodzenia ustalającego przyczyny, dla których strona postępowania pozostawała w posiadaniu dowodu załączonego do akt sprawy. Sąd stwierdza, że co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie omówiono szczegółowo problematyki dotyczącej właściwości i kompetencji organów dokonujących rozgraniczania nieruchomości, niemniej jednak kwestia ta nie została całkowicie pominięta, poprzez zawarcie stwierdzenia, że między stronami nie toczy się spór o granicę. Istotnie stwierdzenie to może nie powalać stronie na zrozumienie w sposób jasny przyczyny i podstawy prawnej stanowiska organu w kwestii, która była przedmiotem odwołania i jest zarzutem skargi, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Naruszenie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie stanowiłoby podstawę do uchylenia prze sąd zaskarżonej decyzji. Wynika to wprost z art. 145 § l pkt. l lit. c) ustawy ppsa, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie, o którym mowa nie daje jednak podstaw do zastosowania tego przepisu. W pozostałym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 par. 3 kpa. Przepis art. 1-51 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skoro zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa, zaś brak naruszeń prawa, których istnienie stwierdziłby sąd z urzędu, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, należało orzec jak w sentencji.