II SA/Kr 676/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skarg B. B. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. B. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. B. kwotę zł 980,00 (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku [...] z siedzibą w K. pn.: "Budowa zespołu 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi i miejscami postojowymi w poziomie terenu zlokalizowanych na działce nr [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...],[...] i [...] obręb [...] oraz budową drogi dojazdowej po działkach nr [...], [...], [...], [...], i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "budowę zjazdu z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył T. B., B. B. oraz A. S.. Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 5 marca 2018 r., znak: [...] na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, póz. 1073 t.j. dalej u.p.z.p.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli B. B. i T. B., wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji (art. 145 § 1 pkt 1), stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2), bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 pkt 3). Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2018 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy zespołu 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na działce nr [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...],[...] i [...] obręb [...] oraz budową drogi dojazdowej po działkach nr [...], [...], [...], [...], i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Przepis art. 4 ust 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 4 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy również, że jak wynika z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Porównanie przywołanych powyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest więc możliwe ustalenie warunków zabudowy w sytuacji gdy nieruchomość, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wejdzie w życie w trakcie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, postępowanie to staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedłby w życie w trakcie postępowania odwoławczego, to wydana przez organ I instancji decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności i podlega uchyleniu, a postępowanie przed organem I instancji umarza się (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK [...], wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po [...], wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr [...]). Bezprzedmiotowość wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem co do nieruchomości których dotyczył złożony w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dniu 24 stycznia 2018 roku Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] a działki o nr ewid nr [...] [...], [...], [...],[...] i [...], [...], [...], [...], [...], i [...] położone są w obszarze objętym tym planem. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu 5 lutego 2018 r. pod poz. 950 a więc weszła w życie w trakcie prowadzonego przez Kolegium postępowania odwoławczego, przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Skoro więc w trakcie toczącego się postępowania zaistniała przesłanka powodująca jego bezprzedmiotowość, rolą Samorządowego Kolegium Odwoławczego było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zaznaczyć przy tym należy, że bez znaczenia dla zastosowania przepisu art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. pozostawał fakt, iż w momencie wszczęcia postępowania i wydania decyzji przez organ I instancji możliwe było merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Jednakże w niniejszym przypadku z uwagi na bezwzględną treść przytoczonych powyżej przepisów u.p.z.p. Sąd musi brać pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wyrokowania. Oznacza to, że skoro przed organem I instancji zakończyło się postępowanie decyzją nieostateczną, gdyż zaskarżoną w toku instancji, to organ ten nie może już umorzyć postępowania w sprawie, a kognicja w tym zakresie należy do sądu administracyjnego w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a. Tylko jeżeli organ odwoławczy stwierdziłby, że wydana przez organ I instancji decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności z racji uchwalenia planu miejscowego to podlegałaby ona uchyleniu przez organ odwoławczy, a postępowanie przed organem I instancji umorzone, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Z powyżej wskazanych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.p.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a. w pkt I sentencji wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz uznając że w sprawie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd umorzył to postępowanie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II i III sentencji wyroku.