II SA/Kr 676/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi Gminy M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej skargę oddala. Decyzją z 11 lutego 2019 r. Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 12, ust. 16 i 17 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 1161) po rozpatrzeniu sprawy z wniosku Zarządu Powiatu [...] o umorzenie należności finansowych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej: umorzył kwotę w wysokości 64100 tj. część opłat rocznych w wysokości 6410,00 zł za lata 2019-2028 z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, wynikających z decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] oraz odmówił umorzenia kwoty w wysokości 30303,50 zł tj. pozostałą część opłat rocznych w wysokości 3030,35 zł za lata 2019-2028 z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, wynikających z decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] Starosta [...] działając na wniosek Gminy M zezwolił na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu o powierzchni 0,3599 ha, o użytku i klasie: Rlllb, obejmującego cześć działek ewidencyjnych nr [...], [...] zlokalizowanych w miejscowości G. z przeznaczeniem pod rozbudowę cmentarza komunalnego i parkingu. W decyzji nałożono na Gminę obowiązek uiszczania opłat rocznych w wysokości 9440,35 zł płatnych przez okres 10 lat w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, począwszy od 2019 roku. W dniu 9 stycznia 2019 r. Zarząd Powiatu [...] złożył do organu wniosek o umorzenie Gminie M naliczonych należności finansowych. Wniosek uzupełniono w dniu 6 lutego 2019 r. We wniosku argumentowano, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest inwestycją o charakterze użyteczności publicznej. Inwestycja ma polegać na rozbudowie istniejącego cmentarza komunalnego w G. dz. ewid. Nr [...] i [...] jedn. ewid. M. w zakresie budowy parkingu, alejek, pól grzebalnych wraz z niezbędną infrastrukturą. Organ uznał, że część inwestycji polegająca na powiększeniu cmentarza w zakresie budowy pól grzebalnych, alejek wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu w Głogoczowie kwalifikuje się do umorzenia części należności finansowych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, zgodnie z art. 12, ust. 16 i 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Natomiast projektowany parking stanowiący 32,1% powierzchni całego gruntu wyłączonego z produkcji rolniczej nie jest – w ocenie organu - technicznie konieczny do funkcjonowania projektowanego cmentarza komunalnego w miejscowości G. i nie kwalifikuje się jako inwestycja o charakterze użyteczności publicznej i inwestycja zmierzająca do osiągnięcia celu publicznego zgodnie z art. 12, ust. 16 i 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co uzasadnia częściowa odmowę umorzenia kwoty. Odwołanie od ww. decyzji w części odmawiającej umorzenia kwoty w wysokości 30 303,50 zł za lata 2019-2028 złożyła Gmina M, zarzucając: - błędne ustalenie stanu faktycznego i brak uwzględnienia w decyzji odmawiającej umorzenia części opłaty za wyłączenie gruntu spod produkcji rolnej okoliczności, że część działki która będzie wykorzystana pod parking będzie jeszcze dodatkowo również wykorzystywana do utrzymywania urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w konsekwencji przyjęcie, że nie występują dalsze podstawy faktyczne do umorzenia dalszej części opłaty, - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez brak poczynienia ustaleń, że na parkingu będą znajdowały się miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych w konsekwencji przyjęcie, że nie występują dalsze inne podstawy faktyczne do umorzenia dalszej części opłaty, błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez brak poczynienia ustaleń, że przez parking będą szły ciągi drenażowe, w konsekwencji przyjęcie, że nie występują dalsze inne podstawy faktyczne do umorzenia dalszej części opłaty, błędne ustalenie stanu fatycznego poprzez brak poczynienia ustaleń czy brak urządzenia parkingu obok projektowanego cmentarza w G. będzie miał wpływ na bezpieczeństwo drogowe na drodze powiatowej znajdującej się obok cmentarza, - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia dowodów, w szczególności projektów, które wskazują dokładnie jakie dodatkowe urządzenia będą zlokalizowane na projektowanym parkingu położonym obok cmentarza komunalnego w G. , - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 pkt. 2, 3 i 10 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez brak zostawania i w konsekwencji odmówienia umorzenia kwoty w wysokości 30303,50 zł z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, pomimo że dalsza część nieruchomości wyłączonej spod produkcji rolnej będzie realizować kilka celów publicznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 10 kwietnia 2019 r. [...], na podstawie art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.poz. 2096 j.t.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji odwołał się do treści art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i podzielił stanowisko przedstawione przez organ I instancji. Podniósł, że Marszałek Województwa [...] orzekając o umorzeniu części opłat rocznych w wysokości 6 410,00 zł za lata 2019 -2028 z tytułu wyłączenia gruntu pod część inwestycji przeznaczoną, na powiększenie cmentarza, pół grzebalnych, alejek i niezbędnego zagospodarowania terenu inwestycji skorzystał z możliwości jaką daje przepis art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w ten sposób, że umorzył należną opłatę częściowo. Rozbudowa cmentarza komunalnego spełnia warunki jakie wynikają z powyższego przepisu. Dalej kolegium odwołując się do orzecznictwa uznał, że odmowa umorzenia opłat rocznych dotyczących części gruntu wyłączonego z produkcji rolniczej pod parking o powierzchni 0,1155 ha również jest uzasadniona, albowiem parking nie spełnia zadań o charakterze użyteczności publicznej. Parking nie jest przestrzenią technicznie konieczną do funkcjonowania cmentarza. Takie zagospodarowanie przestrzeni publicznej jak budowa parkingu nie stanowi samo w sobie inwestycji powiększenia cmentarza. Nie kwalifikuje się jako niezbędne zamierzenie dla realizacji inwestycji celu publicznego, jakkolwiek może mu sprzyjać. W art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie chodzi o powiązanie danej inwestycji z zakresem inwestycji w nim określonych, ale o inwestycję z konkretnego zakresu tam wymienionego. Natomiast takiego charakteru nie można przypisać parkingowi, który ma pełnić niejako rolę służebna wobec cmentarza. Budowa zaś parkingu stanowiąca około 30% powierzchni inwestycji nie stanowi części powiększenia cmentarza lecz infrastruktury technicznej. Ponadto dopuszczalność interpretacji przesłanek warunkujących możliwość skorzystania z prawa do umorzenia należności i opłat z tytułu wyłączenia danego gruntu rolnego z produkcji rolniczej nie może mieć charakteru rozszerzającego. Wynika to nie tylko z samego celu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którym jest ochrona takich gruntów przez ich odmiennych zagospodarowaniem, ale także i treść art. 12 ust. 16 ww. ustawy. W ocenie organu odwoławczego art. 12 ust. 16 ustawy pozwala na umorzenie tylko opłat za wyłączenie wobec samej inwestycji wprost wymienionej w tym przepisie, a nie innej i to nawet powiązanej z tak wyłączoną. Rola zaś parkingu wobec cmentarza jest jedynie służebna. Ponadto Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania, że decyzja organu I instancji w sposób istotny narusza prawo procesowe, tj. między innymi art. 7, art. 77 § 1 i art. 10 § 1 kpa. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny był niesporny, a istota sprawy sprawdzała się do dokonania wykładni przepisów prawa której organ I instancji dokonał w sposób prawidłowy. Gmina M wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę wskazując, że zaskarża w części decyzję Marszałka Województwa [...] w zakresie dotyczącym odmowy umorzenia kwoty 30303,50 zł oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzji z 10 kwietnia 2019 roku zarzuciła brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym do zarzutów dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych i braku uwzględnienia, że część działki która będzie wykorzystana pod parking jeszcze dodatkowo również będzie wykorzystywana do utrzymywania urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, a w konsekwencji przyjęcie, że nie występują dalsze podstawy faktyczne do umorzenia dalszej części opłaty, oraz brak odniesienia do pozostałych zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez brak poczynienia ustaleń, że przez parking będą szły ciągi drenażowe, w konsekwencji przyjęcie, że nie występują dalsze inne podstawy faktyczne do umorzenia dalszej części opłaty, Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia dowodów, w szczególności projektów, które wskazują dokładnie jakie dodatkowe urządzenia będą zlokalizowane na projektowanym parkingu położonym obok cmentarza komunalnego w G. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 pkt. 2, 3 i 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak zastosowania i w konsekwencji odmówienie umorzenia kwoty w wysokości 30 303,50 zł z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, pomimo, że dalsza część nieruchomości wyłączonej spod produkcji rolnej będzie realizować kilka innych celów publicznych. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie odmawiającym umorzenia należności. W uzasadnieniu skargi wskazane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 kwietnia 2019 r. którą organ odwoławczy utrzymał w decyzję Marszałka Województwa [...] z 11 lutego 2019 r., którą po rozpatrzeniu sprawy z wniosku Zarządu Powiatu M. o umorzenie należności finansowych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej: umorzył kwotę w wysokości 64.100,00 zł tj. część opłat rocznych w wysokości 6410,00 zł za lata 2019-2028 z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, wynikających z decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] oraz odmówił umorzenia kwoty w wysokości 30.303,50 zł tj. pozostałą część opłat rocznych ustalonych w wysokości 3030,35 zł za lata 2019-2028 z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, wynikających z decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Decyzja organu II instancji jest prawidłowa, a Sąd podziela przedstawioną w niej argumentację. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.), wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 tej ustawy, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Zgodnie natomiast z treścią art. 12 ust. 16 cyt. ustawy na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa - w odniesieniu do gruntów rolnych, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych, a w odniesieniu do obszarów wchodzących w skład parków narodowych - dyrektor parku mogą umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych, a w odniesieniu do gruntów leśnych również jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w przypadku inwestycji o charakterze użyteczności publicznej z zakresu oświaty i wychowania, kultury, kultu religijnego oraz ochrony zdrowia i opieki społecznej, jeżeli inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, oraz dotyczącej powiększenia lub założenia cmentarza, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Zgodnie z art. 12 ust. 17 na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. W tym miejscu należy dodać że w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami określone zostały cele publiczne przez ich wyliczenie. Z analizy przepisu art. 12 ust. 16 wynika zatem, że marszałek województwa jest uprawniony do umorzenia całości lub części należności z tytułu opłaty rocznej, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: 1. wniosek o umorzenie złożył organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, 2. inwestycja ma charakter użyteczności publicznej w zakresie wymienionym w tym przepisie i służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, względnie gdy służy powiększenia lub założenia cmentarza, 3. jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Z treści ww. przepisu wynika że wyłączenie gruntów z produkcji, jest powiązane – co do zasady z obowiązkiem uiszczenia należności i opłat rocznych, natomiast możliwość umorzenia opłaty rocznej ma charakter wyjątkowy i odnosi się tylko do ściśle wskazanych przypadków (art. 12 ust. 16 i 17 ustawy). Wynika także, iż organ administracji w procesie stosowania prawa, rozstrzygając wniosek o umorzenie opłaty rocznej w przypadku zaistnienia łącznie wszystkich przesłanek wskazanych w art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych korzysta ze swobody w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że cyt. przepisy, dopuszczają rozstrzygnięcie, gdy mimo spełnienia ustawowych przesłanek dla umorzenia należności z tytułu opłaty rocznej opłaty – organ odmówi ich umorzenia. Odmowa taka będzie jednak dopuszczalna tylko po wnikliwym rozważeniu prawidłowo zebranego materiału dowodowego i po wykazaniu w uzasadnieniu decyzji w sposób nie budzącym wątpliwości, że podjęcie innej decyzji w okolicznościach rozpoznanej byłoby niewłaściwe. Uznanie administracyjne nie oznacza bowiem dowolnego postępowania organów administracyjnych, ale umożliwia godzenie - w konkretnych okolicznościach sprawy - zróżnicowanych interesów stron, w tym przede wszystkim indywidualnych i społecznych. W związku z powyższym trzeba zwrócić uwagę, że jeżeli nawet w odniesieniu do sytuacji wymieniowych wprost w art. 12 ust. 16 lub w ust. 17 możliwa jest – w ramach uznania administracyjnego – odmowa umorzenia opłat rocznych, to tym bardziej należy odmówić umorzenia opłat rocznych w odniesieniu do inwestycji, które nie zostały wskazane w art. 12 ust. 16 względnie, które nie stanowią celów publicznych w rozumieniu art. 6 u.g.n. Wiąże się to także z zasadą ścisłego stosowania wyjątków od ogólnej zasady, z której wynika obowiązek uiszczania opłaty rocznej ustalonej w związku z zezwoleniem na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że umorzenie opłaty rocznej w wysokości 64 100, 00 zł jest niesporne miedzy stronami i nie budzi wątpliwości Sądu w odniesieniu do tej części gruntu wyłączonego spod produkcji rolnej, która została przeznaczona pod powiększenie (rozbudowę) cmentarza komunalnego w G. . Sporna jest natomiast odmowa umorzenie opłat rocznych ustalonych w kwocie 30 3003, 50 zł z tytułu wyłączenia gruntu rolnego pod parking, służący do obsługi cmentarza. Parking ten w części zamierzony się na terenie użytków rolnych (działka ewid. Nr [...] o pow. 496.00 m˛ oraz części działki ewid. Nr [...] na obszarze 659,00 m˛). W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w tym przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. gdyż w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejsza sprawę materiał dowodowy sprawy zebrany został w sposób wyczerpujący, wyjaśniona została podstawa prawną rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonano jej analizy, a organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów odwołania. Pozwala to przyjąć, że organ odwoławczy dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § k.p.a. Organ odwoławczy przed podjęciem zaskarżonej przeprowadził bowiem analizę projektu technicznego inwestycji planowanej na odrolnionych gruntach tj. części działki nr [...] o pow. 496 m˛ i dz. ewid. Nr [...] o pow. 3103 m˛, ustalając, że pod budowę parking przeznaczono ok. 30% powierzchni inwestycji, a resztę pod rozbudowę cmentarza, a dokładnie pod aleje utwardzone i żwirowe oraz teren grzebalny pod groby ziemne i murowane. Z przedłożonego do akt administracyjnych sprawy projektu technicznego rozbudowy cmentarza komunalnego w G. (K. 5-15 akt adm.) wynika, że projekt obejmuje rozbudowę cmentarza, budowę parkingu na 36 samochodów wraz odwodnieniem parkingu i cmentarnych alejek oraz przełożeniem istniejącego wodociągu. Okolicznością mająca zasadnicze znaczenie dla sprawy jest fakt, że projektowany parking nie znajduje się w obrębie rozbudowanego cmentarza. Przeciwnie, tak jak potwierdzono w skardze jest on położony obok cmentarza. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że o ile budowa lub powiększenie (rozbudowa) cmentarza należą do przedsięwzięć o charakterze użyteczności publicznej wskazanych wprost w przepisie art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych to parking jakkolwiek służyć będzie społeczności lokalnej korzystającej z cmentarza komunalnego nie ma takiego charakteru, nie został bowiem wymieniony w katalogu z ustępu 16. Budowa parkingu nie stanowi również inwestycji celu publicznego wymienionej w art. 6, do którego odsyła przepis art. 12 ust. 17. W tym miejscu trzeba podkreślić, że zarówno katalog inwestycji o charakterze użyteczności publicznej z art. 12 ust. 16 jak inwestycji celu publicznego z art. 6 u.g.n., do którego odsyła art. 12 ust. 17 stanowią w ramach przywołanych przepisów katalog zamknięty i nie podlegają interpretacji rozszerzającej. Parking sytuowany w sąsiedztwie cmentarza jest więc funkcjonalnie związany z cmentarzem, nie stanowi jednak niezbędnego elementu technicznego cmentarza jak alejki lub teren wytyczony pod miejsca miejsca grzebalne. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji rola parkingu wobec cmentarza jest służebna, ale sam parking nie stanowi elementu technicznie niezbędnego do budowy lub rozbudowy cmentarza (por. wyrok WSA w Krakowie z 9.09. 2013 r. II SA/Kr 632/13). W konsekwencji organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji zasadnie uznały, że przedmiotowy parking, nawet gdy jest przeznaczony do obsługi cmentarza komunalnego nie spełnia kryterium inwestycji o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. przepisu art. 12 ust. 16, nie stanowi też inwestycji, która pozwala na zrealizowanie celów publicznych wskazanych w art. 6 u.g.n. Jak nietrafny należy też ocenić zarzut, że takim celem jest planowane wykorzystanie części działki nie tylko pod parking ale "jeszcze dodatkowo do utrzymania urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów co w konsekwencji uzasadnia umorzenie dalszej części opłaty". Zarzut ten jest bowiem gołosłowny w świetle dokumentów przedłożonych w aktach administracyjnych, dotyczących inwestycji projektowanej na odrolnionych działkach. Dotyczy to w szczególności stwierdzenie, że na parkingu znajdą się "urządzenia do gromadzenia, przesyłania, oczyszczania ścieków". Dodać należy, że przełożenie, a nawet doprowadzenie instalacji wodociągowej do cmentarza i parkingu czy jego odwodnienie nie stanowi inwestycji celu publicznego w znaczeniu wskazanym w art. 6 ust. 2 u.g.n. Podkreślić należy, że fakt, iż projektowany parking przy cmentarzu komunalnym ma służyć społeczności lokalnej nie przesądza jeszcze, że jest to inwestycja celu publicznego z art. art. 12 ust. 16 i 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z a art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok WSA w Krakowie z 9. 09. 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 632/13). Na koniec wypada dodać, że w sytuacji gdy znacząca większość opłaty rocznej (2/3) ustalonej w decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...] w związku z wyłączeniem gruntu z produkcji rolnej ze względu na zaplanowaną przez stronę skarżącą realizację rozbudowy cmentarza i budowę parkingu została umorzona nie można mówić o nadmiernym finansowym obciążeniu gminy, która planując inwestycje na gruntach rolnych powinna je uwzględniać w swoich planach finansowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.