II SA/Kr 676/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Fronc SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skarg: [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. i D. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. odrzuca skargę D. N.; II. oddala skargę [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K.. Prezydent Miasta Krakowa, po rozpatrzeniu wniosku z 31 grudnia 2019 r. Firma A z siedzibą w K. , decyzją Nr [...].[...] z 7 sierpnia 2020 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr [...], nr [...], nr [...], każdy z garażem podziemnym wielostanowiskowym wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami zewnętrznymi, centralnego ogrzewania, gazowymi, elektrycznymi wraz z odcinkami zewnętrznymi, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej wraz z trzema zbiornikami szczelnymi podziemnymi na wody opadowe, wentylacji mechanicznej garaży podziemnych oraz drogami wewnętrznymi, parkingami, dojściami pieszymi, murami oporowymi przy pochylniach zjazdowych do garaży, placem zabaw oraz murem oporowym w północno-zachodniej granicy na działce nr [...] oraz fragmentach działek nr [...], [...], [...] (obecnie na działkach nr [...]) obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie. Obszarem oddziaływania inwestycji objęto działki nr: [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...],[...] i [...] obręb [...] Firma C w odwołaniu zarzucił naruszenie: - art. 10 § 1 kpa, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - poprzez brak wyznaczenia Skarżącemu terminu do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło wypowiedzenie się Skarżącemu co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone było w okresie, gdy funkcjonowanie organów administracji publicznej było ograniczone z powodu stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii wynikającej z rozprzestrzeniania się COVID-19, a w okresie od 31.03.2020 r. do "23.05.2020 r." bieg terminów w sprawach administracyjnych był zawieszony; - art. 7, art. 77 i art. 80 kpa - poprzez brak wnikliwego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego: a) uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy strony w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego nie zgłaszały żadnych uwag i zastrzeżeń, podczas, gdy organ nie zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego, co w konsekwencji pozbawiło strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, b) uznaniu, iż uzupełniające zawiadomienie o wszczęciu postępowania wypełniało obowiązek zawiadomienia stron o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy i składania wniosków dowodowych, podczas, gdy wskutek uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowalny został przez Inwestora zmieniony, a tym samym konieczne było ponowne zawiadomienie o rozpoczęciu procedury związanej z wydaniem decyzji w sprawie, a brak pouczenia strony o możliwości zajęcie ostatecznego stanowiska sprawie uniemożliwił przedstawienie stosownych oświadczeń i twierdzeń mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, c) pominięciu okoliczności związanych z zacienianiem nieruchomości sąsiednich, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 ze zmianami) - zwanej dalej Pb - poprzez brak dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, gdy realizacja planowanej inwestycji spowoduje zacienienie sąsiedniej nieruchomości Skarżącej spółki, pozbawiając jej dostępu do naturalnego oświetlenia; - § 13 w związku z art. § 57 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez przyjęcie, że spełnione zostały warunki w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia sąsiednich budynków, w sytuacji, gdy realizacja zamierzenia inwestycyjnego doprowadzi do przesłonienia i zacienienia sąsiedniej nieruchomości Skarżącej, w sposób uniemożliwiający dostęp do naturalnego oświetlenia. Wojewoda Małopolski decyzją z 12 kwietnia 2021 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z wypisami z rejestru gruntów z 28.12.2020 r., sporządzonymi dla działek objętych inwestycją, części działek nr [...], [...], [...] i [...] zostały scalone w działkę nr [...], a pozostałym częściom ww. działek nadano nowe numery: [...] (przed podziałem: [...]) oraz [...] (przed podziałem: [...] w części nieobjętej inwestycją), [...] (przed podziałem: [...] w części nieobjętej inwestycją) i [...] (przed podziałem: [...] w części nieobjętej inwestycją). 5 lutego 2021 r. Inwestor dostarczył do tut. Urzędu pismo wyjaśniające, do którego załączono decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z 19.08.2020 r., znak: [...] (ostateczną i prawomocną z dniem 20.08.2020 r.), zatwierdzającą podział nieruchomości - objętych księgą wieczystą nr [...] w obrębie [...] jedn. ewid. Kraków - [...] składającą się z działek nr: [...],[...],[...] i [...], na działki nr: [...] - zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian, wpisaną 18.08.2020 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...] (mapę załączono do pisma). W ww. piśmie wykazano, że suma powierzchni działek objętych wnioskiem nr [...] wynosi 9168 m2, zatem powierzchnia działki inwestycyjnej nie uległa zmianie. Wszystkie wskaźniki bilansu terenu (powierzchnia utwardzona, powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna) są identyczne ze wskaźnikami wykazanymi w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym. Do pisma załączono aktualną mapę do celów projektowych, zgłoszoną 10.09.2020 r. i pozytywnie zweryfikowaną przez Prezydenta Miasta Krakowa, pod numerem [...] 24 lutego 2021 r. uprawniony geodeta mgr inż. M. F. wprowadził na rysunku projektu zagospodarowania terenu, w 4 egzemplarzach projektu budowlanego, ww. nowe numery działek i nowy przebieg ich granic (protokół w aktach sprawy). Stwierdzono, że zakres inwestycji pokrywa się z nowymi granicami działek nr [...] Powyższa aktualizacja numerów działek, powstałych z podziału nieruchomości zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z 19.08.2020 r. (czyli już po wydaniu przez organ l instancji decyzji o pozwoleniu na budowę) nie stanowi zmiany zakresu wniosku o pozwolenie na budowę, ani też istotnej zmiany projektowej. 15.07.2020 r. Inwestor uzupełnił projekt budowlany i jednocześnie rozszerzył obszar oddziaływania inwestycji (zgodnie z obszarem określonym w zaskarżonej decyzji). Skarżąca spółka brała czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji i zapoznawała się wielokrotnie z aktami sprawy. Wstrzymanie biegu terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID (od 31.03.2020 r. do 24.05.2020 r.) nie spowodował ograniczenia stronie przysługującego jej prawa czynnego udziału w postępowaniu, gdyż dopiero 15.07.2020 r. Inwestor uzupełnił projekt budowlany. 23.07.2020 r. i 5.08.2020 r. pełnomocnik Skarżącej spółki zapoznał się z kompletnymi aktami sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu budowlanego załączono analizę przesłaniania sąsiednich nieruchomości przez projektowane obiekty budowlane, w formie rysunkowej i opisowej, z której wynika, że najbliżej projektowanych budynków, tj. ok. 60 m, znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne na działkach nr: [...]. Natomiast najbliższy z realizowanych (na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z 4.09.2019 r. o pozwoleniu na budowę) budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr: [...] i [...] znajduje się w najmniejszej odległości 79.5 m od projektowanych budynków. Na mapie do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, oznaczono rzędne terenu, z których wynika, że poziom terenu inwestycji i działek sąsiednich jest prawie płaski. Różnica poziomów terenu pomiędzy działką inwestycyjną, a działkami Skarżącej wynosi poniżej 1 m. Z projektu budowlanego wynika, że projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne mają wysokość 13 m, zatem nie występuje przesłanianie sąsiednich budynków przez projektowane. Wskazano na § 60 rozporządzenia podkreślając, iż do projektu budowlanego załączono analizę zacieniania sąsiednich nieruchomości przez projektowane obiekty budowlane, w formie rysunkowej i opisowej (karty 45a i 51a-51f). Z analizy tej wynika, że: projektowane budynki zacieniają sąsiednie nieruchomości niezabudowane nr [...] i [...] w godzinach od 7.00 do 9.00; w godzinach od 9.00 do 15.00 cień nie wykracza poza teren inwestycji; a w godzinach od 15.00 do 17.00 cień pada na niezabudowane działki nr [...] oraz nieruchomości nr [...] i [...], na których realizowana jest budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z 4.09.2019 r. - cień zachodni od godz. 16.45 do godz. 17.00 kładzie się na dwie elewacje bliższego z ww. budowanych budynków. W opisie ww. analizy wykazano szczegółowo jakie fragmenty parteru elewacji ww. budynku są zacieniane. Na rysunku nr 6 przedstawiono rzut kondygnacji parteru zacienianego budynku i przeanalizowano nasłonecznienie każdego z lokali znajdujących się w parterze tego budynku. We wnioskach z tej analizy zapisano, że każdy lokal mieszkalny ma zapewniony czas nasłonecznienia przynajmniej jednego pokoju mieszkalnego min. 3 godz. w czasie pomiędzy 7.00, a 17.00 w dniach równonocy wiosennej i jesiennej. Ww. przepisy nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości, wskazuje jedynie minimalne parametry, jakie muszą być w tym względzie zachowane. Nawet, gdy po wybudowaniu inwestycji Skarżący zaobserwują ograniczenie dostępu światła słonecznego i większe niż dotychczas zacienienie spowodowane przez nowy budynek, to nie będzie to automatycznie oznaczało, że naruszone zostały wymogi ww. przepisu. Na terenie przedmiotowej inwestycji od 23 marca 2009 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zesławice" w Krakowie, zatwierdzony Uchwałą Nr LXIV/820/09 Rady Miasta Krakowa z 4 lutego 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 82, póz. 557 z 20 lutego 2009 r.) - zwanym dalej MPZP. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana w terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej - o symbolu: 1 MW/MN. Wojewoda Małopolski dokonał analizy zgodności projektu budowlanego z warunkami MPZP i stwierdził, że zaprojektowane trzy budynki mieszkalne wielorodzinne spełniają te warunki. Zgodnie z wymogiem § 5 ust. 1 pkt 3 MPZP na terenie inwestycji uformowano wnętrze przestrzeni publicznej - ukształtowano zieleń, ciągi piesze, dojazdy, place (plac zabaw dla dzieci) oraz małą architekturę; zgodnie z § 8 pkt 1 lit. a) MPZP - zabudowę zlokalizowano zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy; zgodnie z wymogiem § 14 ust. 5 pkt 1 MPZP -zapewniono: a) dojazd do każdego budynku z drogi publicznej (ul. G. M.), b) projektowane budynki mieszkaniowe wielorodzinne mają wysokość 13,0 m, c) zastosowano dachy dwuspadowe z kalenicą na osi budynku i symetrycznych spadkach połaci dachowych o jednolitym kącie nachylenia 20° (MPZP dopuszcza od 20° do 40°) o pokryciu ceramiczno podobnym (imitacja dachówki) w kolorze ciemnoczerwonym, d) zachowano w sposobie zagospodarowania powierzchni objętej inwestycją wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 12, o wielkości nie mniejszej niż 40 % (bo jest 40,01%), e) zapewniono na działce, na której lokalizuje się nową zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, niezbędne miejsca parkingowe w ilości przyjętej w oparciu o wskaźniki określone w § 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) MPZP - tj. 138 miejsc postojowych na 108 mieszkań, co daje 1,28 miejsca na jedno mieszkanie, f) zlokalizowano garaże dla potrzeb mieszkaniowych wyłącznie na kondygnacjach podziemnych projektowanych budynków; zgodnie z wymogiem § 14 ust. 5 pkt 2 MPZP - zapewniono: a) lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, b) projektowane budynki mają długość nie większą niż 50,0 m (bo mają 50 m), d) zabudowano działkę budowlaną w stopniu nie przekraczającym wartości wskaźnika powierzchni zabudowy w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 11 MPZP, ustaloną na poziomie 0,3 (bo jest 0,2227). Spełnienie powyższych i pozostałych warunków MPZP opisano w projekcie budowlanym (karty od 43e do 43g). Stwierdzono zgodność projektu budowlanego z MPZP. Ponadto stwierdzono, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej gminnej (ul. G. M.), poprzez projektowany zjazd objęty odrębnym postępowaniem administracyjnym (do projektu budowlanego załączono decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 14.05.2020 r., znak: [...] zezwalającą na lokalizację ww. zjazdu oraz uzgodnienie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 3.06.2020 r., znak: [...], dot. budowy ww. zjazdu w celu obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji). Firma C w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim Organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie zaniechał weryfikacji poprawności i kompletności dokumentacji składającej się na projekt budowlany, która w istotnej części nie jest poprawna, spójna i kompletna, a także nie odpowiada przepisom, w tym technicznobudowlanym; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo że istotna część dokumentacji projektowej składającej się na projekt budowlany nie jest poprawna, spójna i kompletna, a także nie odpowiada przepisom, w tym techniczno budowlanym, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80. W zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim Organ uznał, iż przyjęty w zatwierdzonym projekcie budowlanym obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb został prawidłowo ustalony, gdy tymczasem w części opisowej projektu zagospodarowania terenu nie określono w sposób jednoznaczny i klarowny obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb. - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) w zw. z § 14 ust. 5 pkt 1 lit d uchwały Nr LXlV/820/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zesławice" w Krakowie (zwanej dalej "m.p.z.p,") w zw. z § 14 ust. 5 pkt 2 lit. d m.p.z.p. poprzez uznanie, iż zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem wadliwe obliczenie powierzchni zabudowy projektowanych budynków oraz powierzchni biologicznie czynnej prowadzi do wniosku, iż zatwierdzony projekt budowlany w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej narusza postanowienia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy, z uwagi na nieprawidłowe obliczenie powierzchni zabudowy, nie jest możliwym stwierdzenie zgodności przyjętego rozwiązania z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 35 ust 1 pkt 2 Pb w zw. z art 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art 81 ust 1 pkt 1 lit. c Pb poprzez uznanie, iż wszystkie rozwiązania zatwierdzonego projektu budowlanego są zgodne z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. [tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065] w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 35 ust 1 pkt 3 Pb w zw. z art 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art 81 ust 1 pkt 1 lit c PB poprzez m.in. uznanie, iż zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, gdy tymczasem istotna część dokumentacji składającej się na projekt budowlany nie jest poprawna, a także nie jest spójna i kompletna w stopniu uniemożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego; - art 35 ust 1 pkt 1 Pb w zw. z art 35 ust 1 pkt 3 Pb w zw. z art 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. 2021r. poz. 624) w zw. z art 389 pkt 6 w/w ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. (tj. Dz.U. 2021 r. poz. 624) Prawo wodne poprzez w szczególności brak uznania, iż zaprojektowany "pasaż roślinny" spełnia przesłanki do uznania go za urządzenie wodne, tj. obiekt służący do ujmowania wód powierzchniowych, a tym samym wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego lub przynajmniej stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie; - art 7. ust. 2 pkt 1 Pb w zw. z § 60 ust 1 i 2 WT poprzez brak uznania, iż sporządzona "Analiza nasłoneczniania, zacieniania i przesłaniania" narusza wymogi wynikające z przepisów § 60 ust. 1 i 2 WT; - art. 7. ust. 2 pkt 1 Pb w zw. z § 69 ust. 4 WT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d Pb poprzez uznanie, iż zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, gdy tymczasem schody wewnętrzne w projektowanych budynkach nie spełniają wymogów wynikających z przepisów prawa, co skutkuje niezapewnieniem bezpieczeństwa użytkowania i dostępności projektowanych budynków W uzasadnieniu podkreślono, iż nieprawidłowo obliczono powierzchnię zabudowy projektowanych budynków. Nie uwzględniono w powierzchni zabudowy części garażu podziemnego wysuniętej przed zachodnie elewacje projektowanych budynków. Co prawda pkt 5.1.2.2. normy PN-ISO 9836:2015-12 (Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych] stanowi, iż do powierzchni zabudowy nie zalicza się powierzchni "elementów budynku ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu", jednak z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, że stanowiące przekrycie części garażu podziemnego stropodachy - tarasy wysunięte są o ok. 30 cm ponad nawierzchnie otaczającego terenu, co wynika z przekrojów A-A, B-B, C-C, E-E branży architektonicznej (rys. 1.7 i 1.8). Jednocześnie dla zakwalifikowania fragmentu budynku jako "części nie wystającej ponad powierzchnię terenu" nie ma znaczenia forma jego przekrycia (np. zastosowanie stropodachu "zielonego"), a jedynie faktyczna różnica między górną powierzchnią warstw przekrywających a powierzchnią otaczającego terenu. Konsekwencją nieprawidłowo obliczonej powierzchni zabudowy jest błędne przyjęcie w zatwierdzonym projekcie budowlanym wskaźnika powierzchni zabudowy. Na nieprawidłowość w obliczeniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej istotny wpływ miało przede wszystkim błędne ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe jest niezwykle istotne, ponieważ w zatwierdzonym projekcie budowlanym określono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40,01%. który zdaniem Strony skarżącej, przy założeniach projektowych przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, faktycznie wynosi poniżej 40%. Koniecznym było uwzględnienie w ,Analizie nasłoneczniania, zacieniania i przesłaniania" wpływu budynków sąsiednich, w szczególności budynków realizowanych m.in. na działce nr [...] obr. [...] (wydzielonej z działki nr [...]] przy ul. [...] w Krakowie, na projektowaną zabudowę, czego jednak nie uczyniono. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazuje się, że "poprawnym rozwiązaniem w zastanej sytuacji braku miejskiej sieci kanalizacji deszczowej jest projektowane powierzchniowe odprowadzanie części wód opadowych na teren własny nieutwardzony działek budowlanych oraz części wód z terenów pochylni zjazdowych do garaży i rur spustowych z dachów do szczelnego podziemnego zbiornika wybieralnego no wody opadowe podczas gdy w części opisowej projektu branży sanitarnej wskazano, że "odbiornikiem wód deszczowych z dachu i terenów utwardzonych projektowanego budynku będzie projektowany szczelny zbiornik na wody opadowe" oraz, że konieczne jest "podczyszczanie ścieków z terenów utwardzonych na zewnątrz budynku", co sugeruje odprowadzanie wód opadowych również z dojść, dojazdów i parkingów. Ponadto, projektowany "pasaż roślinny" wzdłuż dłuższego boku powierzchni utwardzonej każdego parkingu, o którym mowa w opisie projektu zagospodarowania terenu (pkt 9.5], spełnia przesłanki do uznania go za urządzenie wodne, tj. obiekt służący do ujmowania wód powierzchniowych, w rozumieniu art 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. 2021 r. poz. 624]. Poza tym, w/w pasaż roślinny w istocie stanowi otwarty system kanalizacji deszczowej do oczyszczania zanieczyszczonych wód opadowych, tj. staw przeznaczony do oczyszczania ścieków, według części opisowej projektu zagospodarowania terenu mający oczyszczać wody opadowe z dojść, dojazdów i miejsc postojowych. W konsekwencji dla przedmiotowego "pasażu roślinnego" powinno uprzednio zostać wydane pozwolenie wodnoprawne (choćby na podstawie art. 389 pkt 6 oraz art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. 2021 r. poz. 624]] lub przynajmniej stanowisko Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Ponadto, nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (pkt 9.5], iż: "Poprawność projektowanego rozwiązania w całości zaopiniował pozytywnie UMK WKŚ, w szczególności podnosząc brak wymogu uzyskania pozwoleń wodno-prawnych dla przedmiotowego zakresu". W dołączonej bowiem do zatwierdzonego projektu budowlanego opinii Prezydenta Miasta Krakowa - Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 16 grudnia 2019 r. w sprawie zagospodarowania wód opadowych (...] wskazuje się, że: .rozsączanie wód opadowych w gruncie może wymagać uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne" oraz "proponowany wariant polegający na odprowadzeniu wód z terenu utwardzonego parkingu i dróg wewnętrznych stanowiących drogę manewrową parkingu na teren własny nieutwardzony z wykorzystaniem pasażu roślinnego nie został przedstawiony na mapie sytuacyjno wysokościowej w skali 1:500 załączonej do wniosku." Poza tym, w poszczególnych częściach zatwierdzonego projektu budowlanego wskazuje się na różne gabaryty projektowanych zbiorników na wody opadowe. Mianowicie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu znajdują się informacje o zbiornikach o objętości 50 m3 każdy, natomiast w części graficznej wskazuje się na zbiornik nr 1 o pojemności 40 i zbiorniki nr 2 i 3 o pojemności 29 m3 każdy. Z kolei w części opisowej projektu instalacji sanitarnych jest mowa wyłącznie o zbiornikach retencyjnych o objętości 29 m3. Z tych też względów, we wskazanym wyżej zakresie, zatwierdzony projekt budowlany jest w istocie wewnętrznie sprzeczny. Ponadto, w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie przedstawiono szczegółów technicznych i celu zastosowania widocznego na przekroju F-F drenażu opaskowego. Niewątpliwie realizacja drenażu opaskowego będzie miała wpływ na stosunki wodne w tym terenie, co z kolei determinowało konieczność uprzedniego uzyskania w tym zakresie stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ponieważ zbieranie, odprowadzanie lub zmiana poziomu wód gruntowych może wymagać w szczególności pozwolenia wodnoprawnego. Zaprojektowane zadaszenie pochylni zjazdowych do garaży podziemnych projektowanych budynków (warunkujące zastosowanie 20% nachylenia pochylni] zostało przedstawione w niezwykle lakonicznej formie (zarys przerywaną linią na jednej z elewacji i fragment zadaszenia na jednym z przekrojów], co nie pozwala na weryfikację zarówno zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych, jak i sposobu odprowadzania wód opadowych. Poza tym, mając powyższe na uwadze, w tym zakresie zatwierdzony projekt budowlany nie poddaje się weryfikacji w zakresie zgodności z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Schody wewnętrzne projektowanych budynków nie spełniają wymogów wynikających z treści § 69 ust. 4 WT. Pomimo rozbudowanej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu nie określono w sposób jednoznaczny i klarowny obszaru oddziaływania obiektów, o którym mowa w art 3 pkt 20 Pb. Powyższe jest o tyle istotne, iż znaczna część nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków pozostaje niezabudowana, w tym także nieruchomości stanowiące własność Strony Skarżącej oznaczone jako działki o nr: [...] i [...] (poprzednio składające się na działkę nr [...]) oraz [...] i [...] (poprzednio składające się na działkę nr [...]) oraz [...] (wydzielona z działki nr [...]) obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. W odpowiedziach na skargę, skarżony organ oraz inwestor wnieśli o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 17 marca 2022 r. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego, w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Stosownie natomiast do ust. 4 wskazanego przepisu dopiero w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 w/w ustawy, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo wykonał obowiązki, które nakłada na niego w/w przepis, a szczegóły w tym zakresie – m.in. ocena organu co do zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym i przepisami techniczno-budowlanymi - zostały przedstawione w części historycznej uzasadnienia, która zawiera obszerną w tym zakresie argumentację organu. W zasadzie jedynym uchybieniem – nie podnoszonym w skardze - jest rozstrzygnięcie organu II instancji oparte na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w sytuacji kiedy w toku postępowania odwoławczego doszło do zmian w zakresie konfiguracji, powierzchni i numeracji działek ewidencyjnych stanowiących teren inwestycji. Prawidłowym rozstrzygnięciem w tej sytuacji powinno być uchylenie decyzji organu I instancji i merytoryczne rozstrzygnięcie, uwzględniające aktualną na dzień orzekania organu II instancji numerację działek ewidencyjnych stanowiących teren inwestycji. Niemniej jednak, uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy i dokumentacji projektowej oraz z sentencji i uzasadnienia decyzji organu II instancji, w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości wynika, jak określone są granice terenu inwestycji oraz że są one identyczne z terenem przed zmianą konfiguracji, powierzchni i numeracji działek stanowiących teren inwestycji. Z tych przyczyn powyższa nieprawidłowość organu II instancji, nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne. Co się tyczy wskaźnika powierzchni zabudowy, to jest on wyliczony prawidłowo. W tym zakresie istota problemu sprowadza się do oceny, czy garaże podziemne, z uwagi na wysunięcie części ich przekrycia, stanowiącego stropodachy – tarasy, o ok. 30 cm ponad nawierzchnię otaczającego terenu, powinny być potraktowane jako element zabudowy, który wlicza się do powierzchni zabudowy, a co za tym idzie, wpływa na zwiększenie się wskaźnika powierzchni zabudowy. W tym zakresie należy wskazać, że garaże podziemne są z każdej strony położone poniżej poziomu terenu, a ponad nią – na wysokość do 30 cm wystają tarasy, mające zapewnić prawidłowy odpływ wód opadowych. W rozumieniu § 3 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, garaże należy zatem kwalifikować jako kondygnację podziemną, która w związku z tym nie wlicza się do powierzchni zabudowy. A niezależnie od powyższego należy wskazać, że wliczenie stropodachów nad podziemnymi garażami do powierzchni zabudowy i tak nie spowodowałoby przekroczenia maksymalnego dopuszczonego planem miejscowym wskaźnika powierzchni zabudowy, który został określony w planie w wielkości 0,3. Byłoby to zatem uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy, gdyż wskaźnik powierzchni zabudowy planowanej inwestycji, choć byłby wyższy niż wskazany przez projektanta jako 0,2227, to jednak nadal mieściłby się wielkości jaką dopuszcza plan miejscowy. Również zarzut dotyczący wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie jest zasadny. W tym zakresie należy wskazać, że zarzut błędnego określenia tego wskaźnika, skarżący przede wszystkim wiąże z błędnym obliczeniem wskaźnika powierzchni zabudowy, który jak wyżej wskazano jest określony prawidłowo. W uzupełnieniu należy jednak wskazać, że wyliczając wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, w projekcie rozdzielono stropodachy zielone od innych terenów zielonych, wliczając ich powierzchnię w połowie do terenu powierzchni biologicznie czynnej (str. 43g projektu zagospodarowania terenu, pismo z 4.02.21r. k. 251 akt organu II instancji), a tak wyliczony bilans powierzchni biologicznie czynnej jest określony zgodnie z przepisami i jest zgodny z planem miejscowym. Co się tyczy analizy zacienienia i przesłaniania, to jest ona sporządzona w sposób wystarczająco czytelny, umożliwiający wyrażenie oceny, że planowane budynki nie przesłaniają i nie zacieniają sąsiednich budynków (w tym realizowanych na działce nr [...]) w sposób niezgodny z prawem. Wynika z niej również, że nie dochodzi do niezgodnego z prawem samozacienienia fragmentów planowanych budynków. Analiza zacienienia i przesłaniania sporządzona jest zarówno w formach graficznych (str. 45a i 46a projektu zagospodarowania terenu) jak i w formie tekstowej (str. 51a – 51f projektu zagospodarowania terenu), a analiza zacienienia została sporządzona w wariantach zarówno dla równonocy wiosennej, jak i jesiennej. Analiza ta zawiera szczegółowy opis, w tym także co do niezacieniania się (w sposób niezgodny z prawem) planowanych budynków (pkt. 3 części tekstowej analizy, str. 51d – 51e projektu zagospodarowania terenu). Podkreślenia w tym miejscu też wymaga, że planowane budynki mają mieć wysokość 13 metrów, a ich odległość od innych najbliższych budynków (w realizacji) wynosi ok. 60 metrów. Jest to odległość, która przy uwzględnieniu wysokości, w zasadzie wyklucza możliwość niezgodnego z prawem oddziaływania w zakresie przesłaniania i zacienienia, a sama skarga nie zawiera w tym zakresie żadnych konkretnych argumentów. Z powyższych przyczyn, również ten zarzut należy ocenić jako nieuzasadniony. Odnośnie zarzutów w przedmiocie odprowadzania wód opadowych, to przyjęte w projekcie rozwiązania są zgodne z prawem, a sam projekt spójny i kompletny. Z rozwiązań odnośnie tzw. pasażu roślinnego, szczegółowo przedstawionych w punkcie 9.5 na stronie 43i projektu zagospodarowania terenu, tak jak wskazał inwestor wynika, że realizacja pasażu roślinnego sprowadza się do wymiany istniejącego gruntu na grunt przepuszczalny i filtracyjny do głębokości 45 cm. i nasadzenia roślinności wodolubnej. Z przyjętych rozwiązań co do wykonania pasażu wynika, że nie ma podstaw do kwalifikowania go jako urządzenie wodne o jakim mowa w art. 16 pkt. 65 prawa wodnego. Zaznaczyć przy tym należy, że w powyższym przepisie prawa wodnego wymienionych jest 10 różnych urządzeń wodnych (podpunkty od "a" do "j"), natomiast w skardze nie wskazano jak konkretnie zdaniem skarżącego pasaż ten należy kwalifikować, poprzestając na dość ogólnikowej argumentacji. Co się tyczy pojemności zbiorników na wody opadowe, to inwestor w odpowiedzi na skargę przyznał, że błędy takie były, lecz zostały skorygowane. W projekcie w jednym miejscu błędnie wskazano ich pojemność (str. 43d projektu zagospodarowania terenu). Niemniej jednak jest to fragment dotyczący opisu odprowadzania wód opadowych, który należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę, nie wiążącą w zakresie parametrów zabudowy. Z innych części projektu, gdzie wskazane są w sposób wiążący parametry zagospodarowania terenu spójnie wynika, że jeden z tych zbiorników ma mieć pojemność 40 m3, a dwa po 29 m3 (projekt zagospodarowania terenu – str. 43a, 44a, projekt architektoniczny T.I str. 197, T. II str. 400). Rozwiązania, co do drenażu opaskowego i pochylni zjazdowych, należy natomiast uznać za wystarczające w świetle przepisów obowiązujących co do zakresu i formy projektu budowlanego. Odnośnie schodów wewnętrznych, inwestor wskazał, że nieprawidłowość ta została skorygowana. Niezależnie od tego należy jednak zaznaczyć, że obowiązkiem organu nie jest badanie rozwiązań przyjętych w części architektonicznej projektu, za którą odpowiada projektant, ponieważ brak ku temu podstaw prawnych. Na tej płaszczyźnie można jedynie dodać, że w interesie samego inwestora jest doprowadzenie projektu architektonicznego do zgodności z prawem, jak w niniejszej sprawie inwestor wskazuje, aby uniknąć problemów przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Co się tyczy obszaru oddziaływania, to zarzut ten nawiązuje do tzw. podstawy wznowieniowej i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem może być skutecznie podnoszony jedynie przez podmiot, który w postępowaniu został pominięty. W przedmiotowym wypadku strona skarżąca udział w postępowaniu administracyjnym zapewniony miała, a kwestia związana z oddziaływaniem planowanej inwestycji wynika w szczególności z analizy zacienienia i przesłaniania, co do której strona skarżąca nie przedstawiła uzasadnionych i merytorycznych zarzutów. Tak samo zresztą jak nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania architektoniczne naruszały art. 5 prawa budowlanego i w związku z tym uzasadniały wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów o postępowaniu administracyjnym, w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji dopuścił się uchybienia, które opisano na wstępie, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Natomiast wbrew ogólnikowym twierdzeniom skargi, nie sposób doszukać się dalszego naruszenia przez organy przepisów postępowania, mogącego stanowić podstawę do kwestionowania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ II instancji przedstawił szczegółowo podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także ustosunkował się do istoty zarzutów i uwag wniesionych w toku postępowania przed Organem II instancji. W konsekwencji, nie sposób podzielić argumentacji skargi także i w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.