II SA/Kr 677/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy Szczawnica na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu - Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 kwietnia 2020 r. znak: KR.ZUO.3.4700.1227.2020.JM w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej skargę oddala. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w decyzji z dnia 6 kwietnia 2020 r. (znak: KR.ZUO.3.4700.1227.2020.JM) określił Miastu i Gminie Szczawnica za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 1.432,00 zł za pobór wód powierzchniowych z potoku Sopotnickiego w km 4+700 za pomocą istniejącego ujęcia wody "Pokrzywy", dla potrzeb zaopatrzenia ludności w wodę. W podstawie materialnoprawnej decyzji podano art. 273 ust. 6, art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 poz. 310), § 1 pkt 5 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 roku, poz. 2502) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256). W uzasadnieniu wskazano, że ww. opłatę stałą obliczono zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy - Prawo wodne, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250.00 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0.01565 m3/s (pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu decyzją z dnia 3 czerwca 2019 r., znak: KR.ZUZ.3.421.62.2018.BD). W reklamacji Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej w Szczawnicy wniesionej od powyższej informacji rocznej nr 1227 ZZ, wskazano, iż przy ustalaniu opłaty organ popełnił błąd w obliczeniach, ponieważ: "wzięta do obliczeń wartość 0,01565 m3/s jest iloczynem maksymalnego poboru wody określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w przeliczeniu na m3/s i współczynnika nierównomierności godzinowej poboru wody i nie stanowi podstawy do obliczeń". Według podmiotu opłata stała za 2020 rok powinna wynosić 638 PLN, gdyż " pozwolenie wodnoprawne dla ujęcia wody "Pokrzywy" z dnia 03.06.2019r. (znak: KR.ZUZ.3.421.62.2018.BD) określa maksymalny pobór wód w ilości 220000 m3/rok wynoszącym po przeliczeniu 0,006976 m3/s". Ustosunkowując się do powyższych zarzutów, organ administracyjny przytoczył brzmienie art. 271 ust. 3 ustawy prawo wodne oraz wskazał, że w § 15 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód powierzchniowych przewidziano kwotę 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Opłata roczna została zatem ustalona na kwotę 1432 złotych. Opłatę stałą obliczono jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250.00 złotych na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0.01565 m3/s. W pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 3 czerwca 2019 r. znak: KR.ZUZ.3.421.62.2018.BD pkt. II ppkt. a, podana została ilość maksymalnego poboru wód powierzchniowych wyrażona w m3/s (Qmax/Sekundowe=0,01565 [...]). Parametrem na podstawie którego ustalana jest opłata stała jest maksymalny przepływ Qmax w m3/s. Jeżeli w pozwoleniu wodnoprawnym nie występuje wielkość przepływu w m3/s, należy ją wyliczyć w pierwszej kolejności korzystając z m3/h - Prawo wodne art. 552a. Powyższe rozstrzygniecie zostało zaskarżone do WSA w Krakowie w piśmie z 8 maja 2020 r. przez Miasto i Gminę Szczawnica, które wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż wskazana decyzja narusza obowiązujące przepisy. Pozwolenie wodnoprawne z dnia 03.06.2019 r. (znak KR.ZUZ.3.421.62.2018.BD) określa maksymalny pobór wód w ilości 220 000 m3/rok, wynoszącym po przeliczeniu 0,006976 m3/s. Zatem opłata stała obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy - Prawo wodne powinna wynosić 250*366*0,006976 638,00 zł. Tymczasem wzięta przez organ administracji w zaskarżonej decyzji jako podstawa obliczeń wartość 0,01565 m3/s jest iloczynem maksymalnego poboru wody określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w przeliczeniu na m3/s i współczynnika nierównomierności godzinowej poboru wody. Tym samym nie może stanowić podstawy do obliczeń wysokości opłaty stałej zgodnie z powołanym wyżej przepisem ustawy Prawo wodne. Dalej strona skarżąca wskazuje, że maksymalna roczna wielkość poboru wód powierzchniowych z ujęcia wynika z uzasadnionego zapotrzebowania na wodę i została ustalona zgodnie z Rozporządzeniem NR 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły. Wielkość zapotrzebowania została oparta o analizę wielkości rzeczywistego wykorzystania wody w poprzednim okresie oraz analizę udokumentowanych potrzeb w zakresie rezerw wody. Zgodnie z § 14.2 w/w rozporządzenia, wielkość maksymalnego rocznego poboru wody musi wynikać z wielkości średniego dobowego poboru, uwzględniającego nierównomierności poboru wody w poszczególnych godzinach. Ujęcie wody "Pokrzywy" posiada możliwość większego poboru wody, zasobność potoku również na to pozwala, jednak nie ma takiego zapotrzebowania na wykorzystanie wód. Maksymalny pobór sekundowy określa wydajność z jaką może pracować ujęcie bez szkody dla środowiska, a nie wskazuje na ilość wody jaka może zostać pobrana w ciągu roku. Podstawą do obliczania opłaty stałej w myśl. art. 271 ust. 3 jest: "iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ". SNQ - średnia z najmniejszych przepływów rocznych określona na podstawie pomiarów z wielolecia, jest wartością niezbędną do określania przepływu nienaruszalnego, czyli takiej ilość wody, która nie może być zmniejszona na skutek działalności gospodarczej w dorzeczach, i powinna być utrzymana jako minimum w danym przekroju poprzecznym cieku wodnego ze względów społecznych (korzystanie z cieku przez lokalne społeczności związane z rekreacją i wypoczynkiem) i biologicznych (pozwalającej na utrzymanie życia biologicznego w cieku wodnym) poniżej ujęcia wody. Na podstawie powyższego dla ujęcia wody "Pokrzywy" określono zasoby dyspozycyjne wody w wysokości 0,01257 m3/s, przy czym zarządca ujęcia wody wnioskował o ujęcie średniodobowo 0,00698 m3/s, co w ujęciu rocznym równe jest około 220 000 m3 wody. Wartość od której została naliczona opłata stała, to dopuszczalny maksymalny godzinowy pobór wody (który może być realizowany w warunkach chwilowego, zwiększonego zapotrzebowania na wodę, przy założeniu, że nie zostanie naruszony przepływ nienaruszalny (biologiczny) - czyli poza okresami niżówkowymi), w wysokości 0,01565 m3/s. Wartość ta w ujęciu rocznym odpowiada pozyskaniu 493 487 m3 wody, co znacznie przewyższa wyliczony dopuszczalny pobór wody określony dla ujęcia wody "Pokrzywy" w rozmiarze 283 148 m3 oraz wnioskowany do pozyskania przez zarządcę na poziomie 220 000 m3. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca podała, że pobór wody w wysokości 0,01565 m3/s, który posłużył jako wartość do obliczenia opłaty stałej przez organ administracji jest wyższy niż określone zasoby dyspozycyjne, możliwe do ujęcia w obrębie przekroju ujęcia wody "Pokrzywy", a co za tym idzie naruszałby obliczony przepływ nienaruszalny, który powinien być pozostawiony w cieku dla zapewnia ciągłości życia biologicznego poniżej. Dlatego też niewłaściwe wydaje się naliczanie opłaty stałej za korzystanie z wód powierzchniowych opierając się na maksymalnych godzinowych dopuszczalnych poborach wody, a nie średnich dobowych poborach wody, które są podstawą do określenia wnioskowanych maksymalnych rocznych poborów wody dla wskazanego ujęcia wody. Zdaniem strony skarżącej, istota sporu dotyczy właściwej interpretacji art. 271 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. póz. 310), który określa sposób ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Zdaniem organu przepis ten nakazuje przyjęcie do obliczeń wskaźnika m3/s wskazanego w pozwoleniu wodnoprawnym bez względu na określony w pozwoleniu roczny dopuszczalny pobór wód podziemnych. W ocenie skarżącego stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż z brzmienia art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne wynika, że do obliczenia opłaty stałej powinien być zastosowany wskaźnik sekundowy określony w pozwoleniu wodnoprawnym, ale z uwzględnieniem ilości maksymalnego rocznego poboru. Następnie zwrócono w skardze uwagę, iż w przypadku obliczania opłaty stałej za pobór wód podziemnych w judykaturze dominuje pogląd, zgodnie z którym zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty stałej, jest maksymalny roczny pobór wód podziemnych (por. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 432/19; WSA w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1226/18; WSA w Gdańsku z 30 stycznia 2019 r., II SA/Gd 694/18; WSA w Krakowie z 3 października 2018 r., II SA/Kr 786/18; WSA w Szczecinie z 1 sierpnia 2018 r., II SA/Sz 555/18; WSA w Rzeszowie z 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 684/18; publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. W ocenie skarżącego analogiczna zasada powinna być zastosowana w przypadku ustalania wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Konstrukcja art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne jest identyczna jak brzmienie art. 271 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 273 ust. 3 wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W powyższym przepisie mowa jest zatem o maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, ze wskazaniem, że ma być ona wyrażona w m3/s. Z treści tego przepisu nie wynika jednak, że ma to być określony w pozwoleniu maksymalny pobór sekundowy. Należy zauważyć, że określony w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalny pobór roczny także można przeliczyć na jednostkę odkreśloną w m3/s. Wskazać przy tym należy, że opłata stała nie jest opłatą za faktycznie pobraną ilość wody powierzchniowej, a jedynie stanowi swojego rodzaju opłatę za możliwość takiego poboru. Jak pokazuje stan faktyczny taka interpretacja, jako przyjmuje skarżący, stosowana była również przez organ administracji w latach ubiegłych, na przykład przy ustalaniu wysokości opłaty stałej za rok 2019 r. Strona przeciwna do skarżącej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalanie. W uzasadnieniu podkreślono, że stanowiący podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji przepis art. 271 ust. 3 ustawy prawo wodne wszedł w życie z dniem 23 listopada 2019 r., przy czym zgodnie z art 9 ustawy nowelizującej, stosuje się go po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za 2020 r. Zaskarżona decyzja określa wysokość opłaty stałej właśnie za 2020 r. Dalej wskazano, że skoro art. 552a u.p.w. odnosi się do przypadków, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, to oczywistym jest, że jeśli pozwolenie wodnoprawne określa zakres korzystania z wód w m3/s, to do ustalenia wysokości opłaty należy zastosować właśnie ten wskaźnik. W takich przypadkach dla ustalenia wysokości opłaty stałej wskaźniki maksymalnego poboru godzinowego czy rocznego nie mają żadnego znaczenia. W przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne udzielone skarżącemu określa maksymalny pobór wód w m3/s i nie budzi wątpliwości, że to właśnie ten parametr należało uwzględnić obliczając wysokość opłaty stałej. W świetle powyższego zarzuty podniesione w skardze stanowią jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z treścią jednoznacznych przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Całkowicie chybione są też argumenty odwołujące się do informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty za 2019 r. czy orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych z lat 2018- 2019. Po pierwsze wyroki te zostały wydane na gruncie poprzedniego stanu prawnego, w którym nie było jeszcze regulacji art. 552a u.p.w. Po drugie zaś dotyczyły one jedynie tych przypadków, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określało maksymalnego zakresu korzystania z wód w m3/s, a jedynie w m3/godzinę i m3/rok. W sytuacji bowiem, gdy w pozwoleniu znajdował się wskaźnik wyrażony w m3/s, to sposób ustalania wysokości opłaty nie budził wątpliwości również przed wejściem w życie art. 552a u.p.w. Dopiero ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170) dodano do Prawa wodnego art. 552a, w którym postanowiono, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Jednocześnie w art. 9 ustawy zmieniającej postanowiono, że powołany art. 552a stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm. - dalej jako: "u.p.w.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502 - dalej zwanego "rozporządzeniem"). Jak wynika z art. 35 ust. 3 pkt 1 u.p.w. usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Z kolei stosownie do art. 267 u.p.w. instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią m.in. opłaty za usługi wodne (pkt 1). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 268 ust. 1 u.p.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się m.in. za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (ust. 1 pkt 1). Stosownie do art. 270 ust. 1 u.p.w. opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (ust. 6 tego przepisu). W myśl art. 272 ust. 1 u.p.w. wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3, przy czym - stosownie do ust. 10 - ustalając wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-9, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał. Zgodnie natomiast z art. 272 ust. 17 u.p.w. wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-7 i 9, ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Z kolei - na mocy art. 273 ust. 1 u.p.w. - podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5 u.p.w.), natomiast w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 u.p.w.). Stosownie do art. 298 pkt 1 u.p.w. opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić podmioty korzystające z usług wodnych. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na uregulowanie prawne wynikające z art. 389 pkt 1 u.p.w., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Takie pozwolenie - co wynika z akt sprawy - posiada strona skarżąca. Mianowicie, decyzją z dnia 3 czerwca 2019 r., (znak: KR.ZUZ.3.421.62.2018.BD) zostało udzielone Miastu i Gminie Szczawnica pozwolenie wodnoprawne na pobór wód powierzchniowych z potoku Sopotnickiego (...), w ilości: a) maksymalnej sekundowej – 0,01565 m3/s, b) maksymalnej godzinowej – 56,33 m3/godz, c) średnio dobowej – 603 m3/d, d) maksymalnej rocznej - 220 000 m3/rok. Pozwolenie to zostało udzielone na czas oznaczony tj. do 31 maja 2039 r. Przechodząc do spornego zagadnienia – Sąd nie dopatrzył się uchybień w wyliczeniu przez organ należnej stronie skarżącej opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w całości podtrzymując wyżej przytoczone stanowisko organu administracyjnego zawarte w odpowiedzi na skargę. Ustalenia wysokości należnej od Miasta i Gminy opłaty stałej za 2020 r. organ dokonał w oparciu o art. 271 ust. 3 u.p.w. oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., tj. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty - 250 zł na dobę za 1 m3/s; czasu wyrażonego w dniach - 366 dni oraz maksymalnej ilości wód powierzchniowych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego - 0,01565 m3/s. Jak bowiem wynika wprost z brzmienia przepisu art. 271 ust. 3 u.p.w. - Wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Skoro zatem wydanym stronie skarżącej pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 3 czerwca 2019 r. podano wpółczynnik maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s ( w wysokości 0,01565 m3/s) - składnik ten stanowi podstawę obliczeń iloczynu obrazującego wysokość opłaty stałej za pobór wody w tej sprawie. Za niedorzeczne i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych należy ocenić stanowisko autora skargi, że do obliczenia opłaty stałej na podstawie art. 271 ust. 3 u.p.w. powinien być zastosowany wskaźnik sekundowy określony w pozwoleniu wodnoprawnym, ale z uwzględnieniem ilości maksymalnego rocznego poboru. Powołane w skardze orzecznictwo sądowoadministarcyjne nie mogło znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem dotyczyło ono poprzedniego stanu prawnego (sprzed 23 listopada 2019 r.). Niebudzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych brzmienie art. 271 ust. 3 u.p.w. dodatkowo wzmacnia treść przepisu art. 552 a u.p.w. Podsumowując, skoro w niniejszej sprawie udzielone stronie skarżącej pozwolenie wodnoprawne określa maksymalny pobór wód w m3/s, to nie budzi żadnych wątpliwości, że to właśnie ten parametr należało uwzględnić przy obliczeniu wysokości opłaty stałej. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.