II SA/Kr 678/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda, decyzją z dnia 14 maja 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Starosty [...] z 3 września 2018 r., znak [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na "budowie stacji telefonii komórkowej [...] składającej się z masztu rurowego, ramy stalowej wraz z urządzeniami teletechnicznymi, trasy kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie, system antenowy składający się z 3 anten sektorowych (3 x 80010291V02 na Az. 0°, 180°, 270°) zainstalowany na wysokości 27,2 m n.p.t. oraz 1 antena radioliniowa średnicy 0,6 m, AZ. 810 zainstalowana na wysokości 20 m n.p.t. oraz wewnętrzna linia zasilająca na działce nr ewid. [...] położonej w Z. Gmina P." – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 5 marca 2018 r. Firma A złożyła do Starosty [...] wniosek o pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej [...]" składającej się z masztu rurowego, ramy stalowej wraz z urządzeniami teletechnicznymi, trasy kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie, system antenowy składający się z 3 anten sektorowych (3 x 80010291V02 na Az. 0°, 180°, 270°) zainstalowany na wysokości 27,2 m n.p.t. oraz 1 antena radioliniowa średnicy 0,6 im AZ. 81° zainstalowana na wysokości 20 m n.p.t. oraz wewnętrzna linia zasilająca na działce nr ewid. [...] położonej w Z. Gmina P.. W dniu 19 marca 2018 r. organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku; wniosek uzupełniono w dniu 9 kwietnia 2018 r. Zawiadomieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. organ powiadomił strony postępowania administracyjnego o jego wszczęciu i możliwości zapoznania się z przedłożoną dokumentacją. Strony postępowania w dniu 23 maja 2018 r. złożyły pismo z którego wynika, że nie wyrażają zgody na budowę stacji telefonii komórkowej [...]". W piśmie tym nie podano żadnych zarzutów oraz merytorycznych uwag znajdujących potwierdzenie w obowiązujących przepisach, lecz jedynie jednoznaczne stanowiska, że strony nie wyrażają zgody na inwestycję. Postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia i poprawy dokumentacji projektowej w terminie do dnia 21 czerwca 2018 r. W dniu 21 czerwca 2018 r. wpłynęło pismo inwestora z prośbą o przedłużenie terminu uzupełnienia dokumentacji projektowej zgodnie z postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. Organ, przychylił się do powyższej prośby i postanowieniem wydanym w dniu 22 czerwca 2018 r. zmienił termin uzupełnienia dokumentacji projektowej do dnia 13 lipca 2018 r. Dnia 16 lipca 2018 r. wpłynęło pismo inwestora, w którym ponownie zwrócił się o przedłużenie terminu na uzupełnienie dokumentacji projektowej zgodnie z postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. Organ ponownie przychylił się do powyższej prośby i postanowieniem wydanym w dniu 20 lipca 2018 r. zmienił termin uzupełnienia dokumentacji projektowej ostatecznie do dnia 31 sierpnia 2018 r. W dniu 20 sierpnia 2018 r. wpłynęło pismo w odpowiedzi na postanowienie z dnia 21 maja 2018 r. wraz z czterema egzemplarzami projektu budowlanego. Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 5 marca 2018 r. (uzupełnionego w dniu 9 kwietnia 2018 r.), decyzją z dnia 3 września 2018 r., znak [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Firma A inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej "[...]" składającej się z masztu rurowego, ramy stalowej wraz z urządzeniami teletechnicznymi, trasy kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie, system antenowy składający się z 3 anten sektorowych (3 x 80010291VO2 na Az. 0°, 180°, 270°) zainstalowany na wysokości 27,2 m n.p.t. oraz 1 antena radioliniowa średnicy 0,6 m, AZ. 81° zainstalowana na wysokości 20 m n.p.t. oraz wewnętrzna linia zasilająca na działce nr ewid. [...] położonej w Z. Gmina P.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego, na terenie zamierzenia budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. , zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia 19 czerwca 2013 r. Zgodnie z ustaleniami mpzp teren, na którym planowana jest inwestycja, oznaczony jest symbolem 1UP1 – tereny usług publicznych. Podstawowym przeznaczeniem terenu są usługi publiczne oraz obiekty sportu i rekreacji związanej z funkcją podstawową. Przeznaczenie dopuszczalne terenu 1UP1 to m.in. obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Natomiast rozwiązania projektowe są niezgodne z zapisami § 6 ust. 5 mpzp, który stanowi, że na obszarze objętym planem, położonym poza obszarem szczególnej ochrony krajobrazowej, obowiązuje zakaz realizacji słupów i masztów o wysokości powyżej 15 m. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany maszt telefonii komórkowej, biorąc pod uwagę wysokość budynku szkoły, przekracza 15 m. Zapisy mpzp nie określają jednoznacznie, jak należy liczyć wysokość masztu. Pomimo to wysokość samego masztu przedstawiona w projekcie budowlanym wynosi ponad 15 m. Nie można uznać, że wysokość masztu liczy się od poziomu dachu budynku, na którym będzie montowany maszt do jego wierzchołka, jak założył projektant. Wysokość masztu należy liczyć od podstawy masztu aż po iglicę (wierzchołek). Przyjmowanie wysokości samego trzonu masztu do wykazania zgodności z zapisami z mpzp nie jest właściwe. Projektant w projekcie wykazuje, że maszt ma wysokość 12 m. Natomiast z rysunków załączonych do projektu budowlanego wynika, że podstawa masztu tj. rama stalowa z urządzeniami zlokalizowane są w budynku szkoły na poziomie 11,1 m n.p.t.. Koniec wierzchołka masztu zgodnie z rysunkami znajduje się, na wysokości 29,56 m n.p.t. Z wartości tych wynika, że wysokość masztu wynosi 18,46 m, co przekracza dopuszczalne 15 m. Również rysunek projektu zagospodarowania terenu nie został poprawiony. Nie uzupełniono rysunku zagospodarowania terenu o orientację położenia działki w stosunku do terenów sąsiednich, co było podniesione w postanowieniu z dnia 21 maja 2018 r. W projekcie budowlanym na stronie tytułowej nie podano nazwy jednostki ewidencyjnej. Nie uzupełniono prawidłowo opisu do projektu zagospodarowania terenu w zakresie istniejącego stanu, jak i projektowanego zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 19 września 2018 r. Firma A złożyła odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...]. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 k.p.a., a także błędną interpretację ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. . Działając na skutek odwołania, Wojewoda, opisaną na wstępie decyzją z dnia 14 maja 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że organ I instancji prawidłowo wezwał wnioskodawcę do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 6 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. , a wnioskodawca nie uczynił temu wezwaniu zadość. Organ odwoławczy zauważył, że działka inwestycyjna o nr [...] w miejscowości Z. usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 1UP1 – tereny usług publicznych, gdzie zgodnie z § 28 ust. 3 pkt 5 mpzp jako przeznaczenie dopuszczalne tego terenu wymieniono obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Przytoczywszy § 6 ust. 5 mpzp, Wojewoda ocenił – podobnie jak wcześniej organ I instancji – że projektowany maszt będzie wyższy niż dopuszcza mpzp i to nawet bez sumowania wysokości projektowanej budowli (masztu) z wysokością budynku, na którym maszt ten będzie zamocowany (przekrój podłużny – karta 40 projektu budowlanego, przekrój poprzeczny – karta 41 projektu budowlanego); zatem inwestor planuje budowę masztu o wysokości 18,46 m, co przekracza 15 m dopuszczone w mpzp. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Starosty [...] co do tego, że rysunek projektu zagospodarowania terenu nie został poprawiony; nie uzupełniono rysunku zagospodarowania terenu o orientację położenia działki w stosunku do terenów sąsiednich (co było podniesione w postanowieniu z dnia 21 maja 2018 r.); w projekcie budowlanym na stronie tytułowej nie podano nazwy jednostki ewidencyjnej; nie uzupełniono prawidłowo opisu do projektu zagospodarowania terenu w zakresie istniejącego stanu jak i projektowanego zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego, dodatkowo potwierdza to prawidłowość rozstrzygnięcia o odmowie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20 maja 2019 r. Firma A w K. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1202 ze zm.) poprzez niezasadne wezwanie inwestora postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nie ma zgodności projektu budowlanego z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r. poz. 4601); 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez nieuwzględnienie, że maszt telefonii komórkowej stanowi odrębny obiekt od budynku, na którym jest zrealizowany. Skarżąca wniosła uchylenie w całości decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi skarżąca sformułowała argumentację na poparcie swojego stanowiska. Skarżąca podniosła w szczególności, że nie może zgodzić się z nieprawidłową wykładnią § 6 ust. 5 miejscowego planu dokonaną przez organy rozpatrujące sprawę. Maszt telefonii komórkowej stanowi odrębny obiekt od budynku, na którym jest zrealizowany. Wysokość masztu powinna być ustalana od poziomu dachu budynku, na którym będzie montowany maszt do jego wierzchołka; w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolite stanowisko, iż przy ustaleniu wysokości masztu bierze się po uwagę wyłącznie wysokość masztu i jego wspornika, a nie wysokość budynku na którym ma zostać zamontowany. Kryterium wysokości masztów zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczy samego urządzenia, które nie może przekraczać 15 merów, co w okolicznościach niniejszej sprawy zostało zachowane. Zakładając spójność regulacji planu zagospodarowania przestrzennego, wykluczyć należy sytuację, w której dopuszczona w danym terenie inwestycja, byłaby jednocześnie objęta zakazem. Takie znaczenie interpretowanych zapisów pozostaje w zgodzie dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie wieża, jako element sieci telekomunikacyjnej, jest inwestycją celu publicznego, rolnicze przeznaczenie terenu w planie nie stanowi więc, co do zasady, przeszkody w jej lokalizacji. Skoro zaś jej lokalizacja byłaby w tych warunkach dopuszczalna nawet bez pozytywnych regulacji planu, to tym bardziej dopuszczenie lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej rozumieć należy jako obejmujące także wieżę telefonii komórkowej. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy uznać należy, że normy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winny być interpretowane w sposób eliminujący zakazy (ograniczenia) w lokalizowaniu na danym terenie takich inwestycji celu publicznego, które dotyczą łączności publicznej. Nieprecyzyjne, a zatem niejasne ustalenia planu miejscowego, muszą być interpretowane zgodnie z celem (istotą) powołanego przepisu, którym jest znoszenie prawnych ograniczeń w rozwoju łączności publicznej. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 ustawy, aby lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach przeznaczonych w planie na cele zabudowy wielorodzinnej oraz na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji. Z art. 46 ust. 2 ustawy wynika prawo do realizacji inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Ponadto regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym zakresie w planie. Jednocześnie, wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zdaniem skarżącej, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. . Skarżąca oceniła też, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej jako "pr.bud.") "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Z drugiej strony, w razie ich niespełnienia zachodzą podstawy do rozstrzygnięcia odmownego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie odnośne wymagania zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane; w szczególności organy te zasadnie przyjęły, że kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mieści się w zakresie ich rozpoznania i kontroli. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wcześniej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji precyzyjnie wskazano powody wydania decyzji odmownej, a mianowicie nieuczynienie zadość nałożonemu na inwestora w formie postanowienia obowiązkowi uzupełnienia i poprawy dokumentacji projektowej, w szczególności w zakresie doprowadzania projektu budowlanego do zgodności z § 6 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r. poz. 4601). Na obecnym etapie istotą sporu jest nie tyle to, czy wspomnianemu obowiązkowi uczyniono zadość, ile to, czy w ogóle były podstawy do jego nałożenia, innymi słowy, czy projekt budowlany, w przedłożonym przez inwestora kształcie, rzeczywiście koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd w tej mierze podzielił w całej rozciągłości stanowisko zaprezentowane przez organy obu instancji. Działka inwestycyjna o nr [...] w miejscowości Z. usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 1UP1 – tereny usług publicznych, gdzie zgodnie z § 28 ust. 3 pkt 5 mpzp jako przeznaczenie dopuszczalne tego terenu wymieniono obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Jednak to nie przeznaczenie terenu ma w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie, lecz zakaz ustanowiony w § 6 ust. 5 planu. Zgodnie z tym przepisem, ulokowanym pośród ustaleń obowiązujących na całym obszarze objętym planem (rozdział 2): "Na obszarze objętym planem, położonym poza obszarem szczególnej ochrony krajobrazowej, obowiązuje zakaz realizacji słupów i masztów o wysokości powyżej 15 m. W przypadku lokalizacji słupów lub masztów w odległości do 50 m od granic terenów lasów, dopuszcza się zwiększenie ich wysokości do 30 m. Zakaz ten nie dotyczy realizacji słupów lub masztów związanych z prowadzeniem lub modernizacją sieci elektroenergetycznej wysokiego i średniego napięcia". W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy można racjonalnie rozważać dwie interpretacje odnośnego zakazu: pierwszą, w myśl której liczy się wysokość budynku i masztu (zsumowana), i drugą, w myśl której liczy się wysokość samego masztu. Za pierwszą interpretacją przemawia to, że maszt i budynek są funkcjonalnie powiązane – wszak maszt jest sytuowany na budynku właśnie po to, aby uzyskać określone parametry wysokościowe. Za drugą interpretacją przemawia zaś to, że maszt może być również traktowany jako odrębny od budynku obiekt budowlany. Zdaniem Sądu, nie do obrony jest natomiast teza, że nie liczy się ani wysokość budynku i masztu (zsumowana), ani nawet wysokość samego masztu – lecz tylko określona część masztu, w szczególności ta, która wystaje ponad dach. Taka teza trąci sprzecznością: generalnie zasadza się na założeniu o odrębności masztu od budynku, a zarazem – z drugiej strony – do tegoż właśnie budynku w kluczowej kwestii nawiązuje. Analiza projektu budowlanego, w tym wskazanych przez Wojewodę kart 40 i 41 (przekrój podłużny i przekrój poprzeczny), potwierdza poczynione przez organy ustalenia, że wysokość projektowanego masztu, nawet bez jej sumowania z wysokością budynku, wynosi 18,46 m i tym samym przekracza wysokość dopuszczalną w świetle relewantnych ustaleń planu. Implikuje to decyzję odmowną, która w tych okolicznościach jawi się jako prawidłowa i zgodna z prawem. Na marginesie dodać należy, że organy obu instancji zasadnie zauważyły również – upatrując w tym dodatkowych podstaw decyzji odmownej – że rysunek projektu zagospodarowania terenu nie został poprawiony; nie uzupełniono rysunku zagospodarowania terenu o orientację położenia działki w stosunku do terenów sąsiednich; w projekcie budowlanym na stronie tytułowej nie podano nazwy jednostki ewidencyjnej; nie uzupełniono prawidłowo opisu do projektu zagospodarowania terenu w zakresie istniejącego stanu jak i projektowanego zagospodarowania terenu. Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Jeszcze raz podkreślić należy, że – w ocenie Sądu – skoro akcentuje się odrębność masztu jako obiektu budowlanego, to nie można jednocześnie relatywizować jego parametrów wysokościowych do w założeniu innego, również odrębnego obiektu, jakim jest budynek; stąd koncepcja strony skarżącej, jakoby liczyć się powinna tylko ta część masztu, która wystaje ponad dach budynku, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie został zatem naruszony art. 35 ust. 3 ani art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Wbrew twierdzeniem skargi, przyjęta przez organy wykładnia planu nie prowadzi do jego niespójności, a w szczególności nie prowadzi do wniosku, że dopuszczona w danym terenie inwestycja jest jednocześnie objęta zakazem – inwestycja, gdy idzie o jej charakter, pozostaje dopuszczalna, jednak przy zachowaniu określonych parametrów wysokościowych. Nie ma w tym żadnej niespójności. Zdaniem Sądu, nieprzekonująca jest również argumentacja skarżącej nawiązująca do art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wszak kwestia, o której mowa w zdaniu drugim art. 46 ust. 2, w ogóle nie stanowi problemu w niniejszej sprawie. Z kolei zdanie pierwsze, w którym mowa o dopuszczalności lokowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności mimo braku postanowień planu w tej mierze, zawiera zastrzeżenie zrelatywizowane do ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Takie właśnie zakazy i ograniczenia z odnośnego planu wynikają i mają moc wiążącą. Kwestia zaś oceny zgodności z prawem tudzież ewentualnego wzruszenia samego planu pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu, istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego, w sposób czytelny ukazuje prawne i faktyczne motywy rozstrzygnięcia. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 ani art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.