II SA/Kr 68/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi I. G. i Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących I. G. i Z. G. kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. nr [....] znak [....] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.K. dla zamierzenia budowlanego polegającego na "dobudowie garażu jednostanowiskowego przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [....] na działce nr [....] , obr. [....] w K". Organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 31 lipca 2013 r. Ponadto projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska i posiada wymagane przepisami opinie i uzgodnienia. Od tej decyzji odwołanie wnieśli I.G. i Z.G. podnosząc, że decyzja o warunkach zabudowy, wydana dla przedmiotowej inwestycji nie została doręczona im w sposób zgodny z procedurą administracyjną. Zarzucili również, że zatwierdzony projekt budowlany nie dotyczył budynku wydzielonego ścianami zewnętrznymi z przestrzeni. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [....] decyzją z dnia 16 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego z 16 grudnia 2014 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 250/15. W uzasadnieniu wyroku wskazano zaistnienie trzech przesłanek skutkujących uchyleniem decyzji organu odwoławczego: brak zbadania przymiotu ostateczności decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla planowanej inwestycji; brak dostatecznego wyjaśnienia korekty załącznika graficznego do projektu budowlanego planowanej inwestycji, na etapie postępowania odwoławczego, w kontekście ekspertyzy technicznej, załączonej do tegoż projektu, sporządzonej przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę; oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy ponownie badając sprawę stwierdził, że na terenie, w którym znajduje się działka nr [....] obr. [....] , objęta planowaną inwestycją, nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor dla planowanej inwestycji uzyskał decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z wyznaczonymi w decyzji o warunkach zabudowy: linią zabudowy, wskaźnikiem powierzchni zabudowy. Projekt budowlany planowanej inwestycji jest zgodny z określonymi parametrami w decyzji o warunkach zabudowy szerokości elewacji frontowej, wysokości dobudowywanego garażu i geometrii dachu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stała się ostateczna z dniem 18 września 2013 r., co oznacza, że strony postępowania nie skorzystały z przysługującego im prawa wniesienia odwołania. W ocenie organu odwoławczego pozostaje ona w obrocie prawnym i stanowi podstawę rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno-budowlanej. Pismem z 29 września 2015 r. Urząd Miasta K. poinformował, że na podstawie posiadanych danych oraz treści uzasadnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 lipca 2015r. decyzja Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 31 lipca 2013r. stała się ostateczna dnia 20 września 2013 r. W ocenie Wojewody [....] w postępowaniu odwoławczym, w okolicznościach, gdy projekt budowlany został zatwierdzony przez organ I instancji i na jego podstawie udzielono pozwolenia na budowę, możliwe jest wprowadzanie w nim zmian niewykraczających poza zakres nieistotnego odstąpienia od projektu budowlanego, ponieważ zmiany te nie pociągają za sobą konieczności zatwierdzenia projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Korekta projektu w formie dodania wewnętrznej ściany działowej przy murze granicznym nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, nie zmienia charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, nie dotyczy warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, ani zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, nie dotyczy również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Oznacza to, że jest to nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta K. projektu budowlanego, które nie może skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Garaż jednostanowiskowy nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. W ocenie organu odwoławczego projektowany budynek garażu, lokalizowany pomiędzy istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a murem granicznym, dzielącym dwie działki ewidencyjne, jest wydzielony z przestrzeni ścianami, istniejącymi i projektowanymi. Jednocześnie z projektu budowlanego wynika, że konstrukcyjnie jest niezależny od muru dzielącego nieruchomości i nie oddziałuje na niego. W odniesieniu do uwag skarżących, dotyczących opinii geotechnicznej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać: w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Głównym elementem takiej opinii, poza określeniem warunków geotechnicznych miejsca planowanego posadowienia zamierzenia inwestycyjnego, jest wskazanie kategorii geotechnicznej. Opinia ta jest podstawą dla projektanta do sporządzenia projektu konstrukcyjnego planowanej inwestycji. Do projektu budowlanego inwestycji planowanej na działce nr [....] obr. [....] załączono opinię geotechniczną, sporządzoną na podstawie § 4 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Organ stwierdził, że ustawodawca rozróżnił sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1) oraz sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 2) od sprawdzenia kompletności projektu budowlanego pod względem zawartych w nim opinii i ekspertyz. Zatem sprawdzając kompletność projektu budowlanego, w świetle cytowanego art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji nie ma podstaw do szczegółowej kontroli zawartości merytorycznej opinii i ekspertyz. Oznacza to, że podważyć treść opinii geotechnicznej lub ekspertyzy technicznej można jedynie w drodze przedłożenia badania o odmiennych wynikach, sporządzonego przez uprawnionego projektanta. Skarżący nie załączyli do akt opinii geotechnicznej, ani ekspertyzy technicznej zawierających inne wyniki od tych, które znajdują się w projekcie budowlanym. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 27 sierpnia 2014 r. odpowiada prawu. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli I.G. i Z.G. domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu i instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, art. 2 ust. 2 prawa budowlanego, § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 10 § 1 K.p.a., art. 15 K.p.a. oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organy nie wykonały zaleceń zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 250/15. Ponadto organy nie rozważyły poodnoszonych zarzutów faktu braku doręczenia decyzji skarżącym. W niniejszej sprawie nie jest wiadomym jaki projekt został zatwierdzony i na jaki projekt udzielono pozwolenia na budowę. Wbrew stanowisku organu II instancji zmiany, jakie zostały wprowadzone do projektu przez architekta nie są zmianami polegającymi na nieistotnym odstąpieniu od projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Na wstępie zaznaczyć należy, że kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dla przedmiotowej inwestycji była przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu w postępowaniu II SA/Kr 250/15, w którym zapadł wyrok w dniu 14 maja 2015 r. W uzasadnieniu do tego wyroku sąd wskazał, iż " po pierwsze, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę może być wydana tylko po uzyskaniu przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Taką, ostateczną decyzję, inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Prawdą jest, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy opatrzona zaświadczeniem o jej ostateczności została do wniosku dołączona. W toku postępowania jednak strony zainteresowane zakwestionowały zgodność tego zaświadczenia z rzeczywistym stanem prawnym i nie uczyniły tego gołosłownie, lecz podały szczegółowe dane mające ich twierdzenia uzasadnić. Organ rozpoznający sprawę, choć prawidłowo uznał, że weryfikacja zaświadczenia nie leży w jego kompetencjach, to jednak nie podjął żadnych kroków zmierzających do wyjaśnienia spornej kwestii przez organ właściwy. Taka czynność "sprawdzająca" w podanych okolicznościach sprawy mieściła się w kompetencjach i zarazem obowiązkach organu, którego zadaniem jest należyte wyjaśnienie sprawy we wszystkich jej aspektach. Stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy opatrzona jest "klauzulą ostateczności" nie było więc w rozpatrywanej sprawie wystarczające, a już na pewno poza granice sprawy wykraczała uwaga o możliwości wszczęcia postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do wyeliminowania decyzji wz. Po wtóre na etapie postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasad postępowania, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zgłaszane przez skarżących zarzuty koncentrowały się wokół charakteru obiektu, który w projekcie nazwany został budynkiem garażowym. Skarżący twierdzili, że obiekt ten nie jest budynkiem, bo od strony ich działki nie jest wyodrębniony ścianą, odgradzający zaś mur graniczny w całości znajduje się na ich nieruchomości. Ta, zawarta także w odwołaniu polemika skarżących dotyczyła projektu budowlanego, który został dołączony do wniosku i który został zatwierdzony decyzją organu I instancji. W toku postępowania odwoławczego w jednym egzemplarzu projektu "dorysowano" ścianę projektowanego obiektu przy murze na działce skarżących. W ten sposób doszło do istotnej zmiany projektu: nie można bowiem inaczej ocenić "doprojektowania" całej ściany w budynku, który ma się składać z trzech ścian i dachu. W stosunku do wielkości, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu, wprowadzona zmiana nie była z całą pewnością zmianą "kosmetyczną". Pomimo tej zmiany, decyzja organu I instancji (zatwierdzająca istotnie różniący się projekt), została w całości utrzymana w mocy. W rzeczywistości więc nie wiadomo, jakiego obiektu udzielone pozwolenie dotyczy, zwłaszcza, że pozostałe egzemplarze pierwotnego projektu pozostały w dyspozycji inwestora. Opisane działanie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w przepisie art. 15 kpa, narusza też normę art. 104 kpa przez brak należytego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia. Dopiero ostateczne określenie cech przedmiotu postępowania pozwoli na prawidłowe wyjaśnienie wątpliwości skarżących co do charakteru obiektu, a także co do odpowiedniości dołączonej do projektu ekspertyzy sporządzonej na podstawie § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jakkolwiek Sąd przyznaje organowi rację co do tego, że zakres dokonywanej przezeń kontroli przedłożonego projektu jest ograniczony (por. art.) to już brak wyjaśnienia przyczyn, dla których ową ekspertyzę uznano za część składową projektu budowlanego – w nawiązaniu do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - ocenia jako naruszenie zasady należytego wyjaśnienia sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że ekspertyza dotoczyła obiektu w jego wersji sprzed zmiany projektu i koncentrowała się na sąsiedztwie przyszłego garażu ze ścianą budynku mieszkalnego inwestora. Zgodnie zaś z § 206 w zw. z § 204 ust. 5 warunków technicznych wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W sprawie zaś nie wyjaśniono, czy mur na działce skarżących jest obiektem budowlanym, o którym mowa w cytowanym przepisie i czy sytuowanie przy nim ściany garażu wymaga sporządzenia uprzedniej ekspertyzy". Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Rozpoznając niniejszą skargę organy administracji były zatem związane z ustaleniami dokonanymi przez sąd w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. w sprawie II SA/Kr 250/15, oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. W wyroku tym sąd poddał kompleksowej kontroli projekt budowlany oraz ocenił postępowanie organów administracji prowadzące do wydania zaskarżonej w tamtym postępowaniu decyzji. Ocena prawna i zalecenia wydane przez sąd były dla organu bezwzględnie wiążące. Ponownie rozpoznając sprawę organ do tej oceny i zaleceń się nie zastosował. Jak wskazuje i zaleca sąd w wyżej, obszernie zacytowanym fragmencie uzasadnienia, organ winien sprawdzić kwestie ostateczności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która stanowiła załącznik do wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia ta nie została wyjaśniona. Za wyjaśnienie sprawy w tym zakresie nie można bowiem uznać, zgromadzenie w aktach sprawy postanowienia SKO z 21 maja 2015 r. którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie stała się ostateczna – gdyż jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, zdaniem organu II instancji żądanie wydania zaświadczenia o tej treści nie mieści się w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy art. 217, art. 218 i art. 219 K.p.a. Także pismo z 29 września 2015 r. z Urzędu Miasta K. wskakuje wprost, iż wydział nie posiada dokumentów pozwalających na jednoznaczne ustalenie i potwierdzenie ostateczności tej decyzji. Wskazać w tym miejscu należy, iż decyzja staje się ostateczna jeżeli nie służy od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 K.p.a.). Odwołanie zaś służy stronie od decyzji wydanej przez organ I instancji (art. 127 § 1 K.p.a.). Termin do wniesienia dowołania to z kolei 14 dni od dania doręczenia decyzji (art. 129 § 2 K.p.a.). Jeżeli zatem strona nie otrzymała decyzji, nie rozpoczął biec w stosunku do niej termin do wniesienia odwołania - co z kolei implikuje to, iż decyzja przymiotu ostateczności nie mogła uzyskać, mimo że inne strony decyzję prawidłowo otrzymały w stosunku do nich termin do złożenia odwołania upłynął. Na konstrukcję tą w żaden sposób wpływać nie może fakt, iż K.p.a. przewiduje nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji ostatecznych w szczególności tryb wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tryb ten dotyczy bowiem decyzji ostatecznych (a nie tych które przymiotu tego nie uzyskały) oraz stron które bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. – tj. takich które organ w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie uwzględnił jako strony, mimo że sprawa dotyczyła także ich interesu prawnego. Jeżeli dany podmiot był przez organ traktowany jako strona tj. powiadomiono ją że wszczął postępowanie administracyjne dotyczące jej interesu prawnego, uprawnieniem takiej osoby jest oczekiwanie na doręczenie jej decyzji lub innego rozstrzygnięcia tej sprawy (np. postanowienia o umorzeniu) a decyzja w sprawie wydana nie uzyska przymiotu ostateczności do czasu kiedy po doręczeniu tej stronie decyzji nie minie termin do złożenia przez nią odwołania. Ponieważ skarżący w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy byli stroną tego postępowania, o czym świadczy rozdzielnik decyzji w którym są oni uwzględnieniu jako strony, a przeczą jakoby decyzję otrzymali (co za tym idzie, że nie stała się ona ostateczna bo termin odwołania od niej nie rozpoczął w stosunku do nich jeszcze biegu), najprostszym sposobem ustalenia czy twierdzenia ich oparte są na prawdzie jest zwrócić się do organu który wydał tą decyzję o informację czy w aktach sprawy zalega zwrotnie potwierdzenie dokonania doręczenia tej decyzji skarżącym i taką czynność organ prowadzący postępowanie winien był wykonać by zadośćuczynić zaleceniom sądu w sprawie II SA/Kr 250/15. Następnie wskazać należy, iż sąd wskazał wyraźnie, iż "dorysowanie" w projekcie budowlanym ściany jest istotną zmianą tego projektu bo nie można inaczej ocenić "doprojektowania" całej ściany w budynku, który ma się składać z trzech ścian i dachu. Wskazaniem tym organ był bezwzględnie związany, zatem niezrozumiałym a wręcz nagannym dla sądu rozpoznającego niniejszą sprawę jest ocena organu, iż zmiana ta jest w jego ocenie nieistotnym odstępstwem od projekty budowalnego a zatem dopuszczalna na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Poza kwestią związania organu przeciwnym poglądem sądu, wskazać należy, iż nieistotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego o których mowa w art. 36a ust 5 ustawy Prawo budowlane dotyczą realizacji obiektu sprzecznie z zatwierdzonym decyzją ostateczną projektem budowlanym. Przepis ten nie daje podstaw do zmian projektu budowlanego na etapie postępowania instancyjnego. W istocie bowiem dochodziło by do zatwierdzenia dwóch różnych projektów tj. przez organ I instancji (tak musi być skoro jego decyzja została utrzymana w mocy) i po zmianach przez organ II instancji. Jeżeli inwestor dokonuje zmian w projekcie budowlanym na etapie postępowania przed organem II instancji a organ uznaje zmiany te za dopuszczalne, może orzekać jedynie reformacyjnie o ile zakres zmian nie wpłynął by na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Na koniec wskazać należy iż organ nie spełnił wskazań sądów co do aktualności ekspertyzy technicznej. Ponowić należy zalecenie, iż ekspertyza ta jest nieaktualna bo dotyczyła obiektu z przed dokonania zmiany projektu budowlanego. W kompetencjach organu architektoniczno-budowlanego jest ocena czy załączona ekspertyza dotyczy obiektu który jest przedmiotem postępowania, co nie wpływa na fakt, że organ ten merytorycznie ekspertyzy nie bada. Zakres badania o którym mowa wyżej to zakres formalny. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.