II SA/Kr 681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokata M. O. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2017 r., sygn. II SA/Kr 681/16 o przyznaniu adwokatowi M. O. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w niniejszej sprawie w kwocie 295,20 zł w sprawie ze skargi J. F. i S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznać adwokatowi M. O., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej pod adresem [...] , [...], od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 1476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) zł, w tym 276 (dwieście siedemdziesiąt sześć) zł należnego podatku od towarów i usług. Postanowieniem z 29 marca 2017 r. referendarz sądowy orzekł o przyznaniu adwokatowi M. O. wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu z urzędu w kwocie 295,20 zł, w tym 55,20 zł należnego podatku od towarów i usług. Od postanowienia tego sprzeciw wniósł adwokat M. O., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a to § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1801) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia według zasad obowiązujących w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, wobec czego przy orzekaniu o kosztach winien znaleźć zastosowanie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 2952 zł brutto oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a. - od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Zgodnie z art. 260 rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§1), przy czym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z kolei art. 250 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jak wskazał referendarz pełnomocnik z urzędu ustanowiony postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2016 r. i wyznaczony zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z [...] grudnia 2016 r. na rozprawie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Co do zasady zostały wypełnione przesłanki przyznania mu wynagrodzenia. Słuszny jest jednak podniesiony w sprzeciwie zarzut dotyczący nieprawidłowej wysokości przyznanego wynagrodzenia. Na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. (Dz. U. poz. 1714) w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801 ze zm.) - dalej "rozporządzenie z 2015 r.". Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r. opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł. Referendarz zastosował lit. "c" powyższego przepisu w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., ustalając wynagrodzenie adwokata na 240 zł. W niniejszej sprawie jednakże, jak słusznie podnosi adwokat w sprzeciwie, należy zastosować § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a". Przedmiotem skargi jest bowiem kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia - niewątpliwie należność pieniężna. Ustalając wysokość należnego adwokatowi wynagrodzenia należy wskazać, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie tj. wysokość nałożonej kary pieniężnej wyniosła 38 631,74 zł. Zgodnie z § 8 pkt 5 rozporządzenia z 2015 r. opłaty wynoszą przy takiej wartości przedmiotu sprawy 2400 zł. W myśl jednak § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie konkretnej wysokości opłaty - nie niższej niż stawka wynikająca z § 4 ust. 1 i nie wyższej niż wynikającej z § 21 ust. 1 - następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata. W niniejszej sprawie udział adwokata z urzędu sprowadził się do uczestnictwa w rozprawie. Adwokat nie sporządził żadnego pisma procesowego przed rozprawą, nie użył argumentacji prawniczej celem rozwinięcia argumentów podniesionych przez skarżących w skardze, jedynie zwrócił uwagę na aktualny stan prawny. Nie uzasadnia to przyznania mu wynagrodzenia w kwocie wyższej niż wynikająca z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 22 października 2015 r. połowa stawki maksymalnej - a więc w niniejszej sprawie 1 200 zł. Do tej kwoty należy dodać 23% tytułem podatku od towarów i usług (276 zł), co łącznie daje kwotę 1476 zł. Uwzględnienie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem sprzeciwu według norm przepisanych nie jest możliwe, bowiem żadne normy zasądzenia takich kosztów nie przewidują. Biorąc powyższe pod uwagę sprzeciw wniesiony przez adwokata M. O. zasługiwał na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie należało zmienić, przyznając adwokatowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości opisanej w sentencji - na podstawie art. 259 § 1, art. 260 § 1 i § 3 i art. 250 § 2 p.p.s.a. oraz § 22 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 8 pkt 5 § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801 ze zm.)