II SA/Kr 683/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Mirosław Bator Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 marca 2009r., nr [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz K.S. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Postanowieniem z dnia 16.03.2009 r., (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w związku z odwołaniem K. S. z dnia 10.11.2008 r., od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].10. 2008 r., (znak: [...]) orzekającej o ustaleniu dla Odwołującego jednorazowej opłaty w wysokości 5.065,00 zł - z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr "1" o pow. 0,0888 ha, objętej księgą wieczystą KW [...] w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. - działając na mocy art. 134 kpa - stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa decyzja została doręczona adresatowi, K. S. w dniu 23.10.2008 r., za pośrednictwem Poczty [...]. Akt odbioru przedmiotowej decyzji został potwierdzony pocztowym drukiem potwierdzenia odbioru, na którym uwidoczniono datę odbioru decyzji - 23.10.2008 r., potwierdzenie jej odbioru poświadczone podpisem odbiorcy (podpis nieczytelnym), oraz rubrykę uwagi, w której znajduje się adnotacja - "S. W. (ojciec)". W dniu 14.11.2008 r. wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w S. odwołanie K. S., opatrzone datą 10 listopada 2008 r., nadane w Urzędzie Pocztowym K. listem poleconym w dniu 12.11.2008 r. zawierające zarzuty względem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S., orzekającej o ustaleniu dla Strony tzw. opłaty planistycznej. Powyższa przesyłka polecona zawierała także wniosek Strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Kolegium nie znalazło podstaw do przywrócenia terminu do złożenia środka zaskarżenia na podstawie art. 58 k.p.a., ponieważ Strona odwołująca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez Jej winy. W związku z powyższym postanowieniem datowanym na dzień 19.01.2009 r., znak: [...] Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do złożenia rzeczonego odwołania. Kwestionowana decyzja została doręczona, zgodnie z adnotacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji, pod podany przez Stronę adres w dniu 23.10. 2008 r. do rąk W. S. ojca Odwołującego. Zatem skutecznie została zastosowana zastępcza forma doręczenia przesyłki, uregulowana w przepisie art. 43 k.p.a. W związku z tym wskazana data decyduje o rozpoczęciu względem K. S. biegu terminu do wniesienia odwołania. Z kolei jeśli chodzi o datę złożenia odwołania, nie budzi wątpliwości, że złożono je w dniu 12.11.2008 r. za pośrednictwem poczty. W konsekwencji 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji ustanowiony w Kodeksie postępowania administracyjnego nie został dotrzymany. Podniesiono, że ostatnim dniem, w którym dopuszczalne byłoby złożenie niniejszego odwołania był dzień 6 listopada 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył K. S. i zarzucając: - naruszenie art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA w zw. z art. 126 KPA poprzez przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 października 2008 roku znak: [...] * naruszenie art. 58 KPA poprzez jego niezastosowanie i nie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 października 2008 roku znak: [...] pomimo tego, że skarżący wykazał, iż nie wiedząc o doręczeniu decyzji w czasie jego urlopu nie złożył odwołania w przepisanym czternastodniowym terminie, a przez to nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niezachowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, wniósł o: - uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2009 roku stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 października o sygnaturze akt [...]. - uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2009 roku odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16 października 2008 roku znak: [...] ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - znak [...]. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skoncentrował się na treści postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, podnosząc, że jeżeli strona nie przebywa pod adresem, na który kierowana jest korespondencja pochodząca od organu administracji to nie można przypisać jej winy w odbiorze przesyłki przez osoby tam zamieszkałe i nie przekazaniu o niej informacji. Tym bardziej, że osoby te nie były upoważnione do odbioru korespondencji i nie zobowiązały się wobec organu administracyjnego do przekazania przesyłki adresatowi. Zarządzeniem z dnia 18.09.2009 r., rozdzielono skargi, na złożoną w sprawie postanowienia z dnia 16 marca 2009 roku stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania ( Sygn. akt II Sa/Kr 683/09) i na postanowienie z dnia 19 stycznia 2009 roku odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ( Sygn. akt II Sa/Kr 1437/09). W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosząc o jej oddalenie i skoncentrowało się na kwestii odmowy przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postanowienie jest zgodne z prawem, gdy jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 §1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja (postanowienie) administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. W sprawie niniejszej Kolegium stoi na stanowisku, że kwestionowana decyzja została doręczona, zgodnie z adnotacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji, pod podany przez Stronę adres w dniu 23.10. 2008 r., do rąk W. S. ojca skarżącego. Zatem skutecznie została zastosowana zastępcza forma doręczenia przesyłki, uregulowana w przepisie art. 43 k.p.a. Pomija jednak Kolegium, że według tego przepisu w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Warunkiem koniecznym uznania doręczenia zastępczego za skuteczne, jest spełnienie wszystkich przesłanek tego przepisu a więc m.in. przesłanki zobowiązania się odbiorcy przesyłki do oddania pisma adresatowi. Przesłanka ta musi być wykazana w sposób nie budzący wątpliwości przez organ, który powołuje się na skuteczność doręczenia. Tymczasem w sprawie niniejszej Kolegium uznając doręczenie za skuteczne nad tą przesłanką przechodzi do porządku dziennego. Ze znajdujących się w aktach dowodów doręczenia nie wynika aby odbierający pismo, podjął się doręczenia ich adresatowi, na co trafnie wskazuje skarga. To zobowiązanie się odbiorcy pisma nie musi być sformalizowane ale musi być oczywiste, że odbiorca takie zobowiązanie na siebie przyjął. Dowodem potwierdzającym otrzymanie przez skarżącego przesyłki w terminie odbioru jej przez W. S. ojca skarżącego - nie może być fakt, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu. Uczynił to z tzw. ostrożności procesowej a obowiązkiem organu było obiektywne ustalenie faktu naruszenia terminu. Dopiero w przypadku stwierdzenia naruszenia terminu, mogło Kolegium wszcząć postępowanie w przedmiocie jego przywrócenia. W orzecznictwie sądowym sporna jest kwestia, czy na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przysługuje skarga. Kwestia ta dla sprawy niniejszej jest bez znaczenia bo przesłanką stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne przyjęcie przez Kolegium, że doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 16.10. 2008 r., skutecznie zostało dokonane w dniu 23.10. 2008 r. Tak więc, ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zbada, czy wszystkie przesłanki zastępczego doręczenia zostały spełnione i w zależności od dokonanych ustaleń zajmie stanowisko, co do odwołania skarżącego. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie narusza prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.