II SA/Kr 686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi E. P., L.P., P. K., A. S., L. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. odrzuca skargę P. K., A. S., L. M. i M. M.; II. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego E. P. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia 24 marca 2017 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23, ze zm.); - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290, ze zm.) ; po rozpatrzeniu odwołania E. P., L. P. oraz A. S.-K. od decyzji Starosty [...] z 15.12.2016 r., znak: [...], NR [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy ( 3 bliźniaki A-C), z instalacjami wewnętrznymi w budynkach: (wód.-kan., c.o. i elekt.) z zewnętrznymi inst. elekt, (od budynku do skrzynki przyłączeniowej), zewnętrznymi inst. gazowymi, budowa drogi wewnętrznej, miejsc postojowych, kanalizacji deszczowej i zbiornika szczelnego na wody opadowe na działce budowlanej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz budowa zjazdu indywidualnego z działki nr [...] (ul. [...] na działki nr [...] i [...] wraz z przebudową ul. [...] (dz. [...] w miejscowości B., G. Z. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane, udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Od decyzji tej w przepisowym terminie odwołali się L. P., E. P., P. K. i A. S.-K. - właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji od strony północnej i południowej. Odwołujący w jednobrzmiących odwołaniach zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa w związku z niezgodnością z obowiązującym planem miejscowym m.in. poprzez błędna interpretację terenu biologicznie czynnego, zabudowę w układzie szeregowym, zaprojektowaniu drogi wewnętrznej nie ujętej w planie. Zdaniem organu odwoławczego analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdziła trafności zarzutów odwołania. Odnosząc się do zarzutu braku pozostawienia wymaganej powierzchni terenu biologicznie czynnego, określonej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, na projektowanych pod zabudowę działkach ewidencyjnych, organ wyjaśnił że projektowana inwestycja znajduje się, zgodnie z obowiązującą Uchwałą Nr [...] Rady G. Z. z dnia 20.12.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej w skrócie m.p.z.p.), na obszarze G. Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości B., w terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę oraz w części - w terenie oznaczonym symbolem - [...] - tereny zieleni nieurządzonej, nadto zgodnie z Uchwałą Rady G. Z. Nr [...] z 18.11.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze G. Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości B. rejon [...] - w terenie oznaczonym symbolem 33.MN.3 - tereny zabudowy jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę, oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem - KDD - tereny tras i urządzeń komunikacyjnych. Zgodnie z identycznie brzmiącą definicją - podaną w ww. uchwałach (§ 8 ust. 1 pkt 19) przez wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnej należy rozumieć parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu, która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji. Powierzchnię terenu biologicznie czynną należy zatem liczyć nie w stosunku do poszczególnych działek ewidencyjnych, lecz w stosunku do powierzchni terenu całej inwestycji. W związku z tym projektant poprawnie policzył wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnej. Kolejny zarzut, iż projektowana inwestycja stanowi zabudowę szeregową jest chybiony. Organ wyjaśnił dalej, że projektowane osiedle składa się z sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie bliźniaczej, a w każdym budynku wydzielono dwa lokale mieszkalne. Projektowane domy w żadnym wypadku nie są budynkami w zabudowie szeregowej, nie stanowią też - zabudowy wielorodzinnej. Posadowienie opisanych wyżej budynków na jednej działce budowlanej nie świadczy o tym, że stanowią one zabudowę wielorodzinną. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez pojęcie zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Z kolei budynkiem jednorodzinnym stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ani ze wskazanych powyżej przepisów, ani z obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zdaniem organu nie wynika, aby istniał zakaz lokalizowania na jednej działce budowlanej kilku budynków o takim samym charakterze. Zagęszczenie projektowanej zabudowy regulowane jest bowiem określonymi w planach wskaźnikami zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie organu projektowana droga wewnętrzna stanowi projektowany układ komunikacyjny i nie musi być ujęta w planie miejscowym. Projekt obejmuje drogę stanowiącą ciąg pieszo jezdny o szerokości 5 m oraz dojścia i dojazdy do budynków jednorodzinnych, zgodnie z dyspozycją § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na zarzut odwołania dotyczący spadku wartości nieruchomości odwołujących, spowodowanej projektowaną inwestycją organ wyjaśnił, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę takie kwestie jak spodziewany spadek wartości działek w związku z realizacją planowanej inwestycji, nie są brane pod uwagę, a ewentualne roszczenia z tego tytułu mogą być dochodzone na drodze cywilnej. Projektowana budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy, usytuowana na terenie oznaczonym w planie symbolem 0,5 MN.3 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spełnia jednobrzmiące ustalenia planów miejscowych, dotyczące warunków zabudowy. Spełniony został wskaźnik zabudowy terenu - do 40%, utrzymano minimalną 60% powierzchnie terenu inwestycji jako biologicznie czynną. Wysokość projektowanych budynków, jest zgodna z § 13 ust. 7 pkt 4 obu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje maksymalną wysokość kalenicy - 9 m, dach z wyraźnie zaakcentowaną linią okapu, minimalnym wysięgiem okapu poza ścianą szczytową - 0,6 m. Szerokość traktu - określającego rozpiętość dachu, wynosząca 9,5 m, jest zgodna z zapisami planów. Dachy budynków dwu spadowe, symetryczne o nachyleniu połaci głównych 35°- 45° z kalenicami równoległymi do dłuższych boków budynków - zgodne z § 13 ust. 7 pkt 4 ww. planów miejscowych. Uwzględniono wymóg wymaganej ilości stałych miejsc postojowych, zgodnie z § 13 ust.6 pkt 6 m.p.z.p. W obrębie działki budowlanej projektant przewidział - zgodnie z tym wymogiem - 9 miejsc postojowych, oświadczając jednocześnie, iż: ilość zaprojektowanych miejsc postojowych jest wystarczająca dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji. Organ podkreślił, że zgromadzone akta sprawy wskazują, że przedmiotowa inwestycja, obejmująca budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy, wraz z opisaną wyżej, towarzyszącą jej infrastruktury, na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B., G. Z., jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady G. Z. Nr [...] z dnia 20.12.2005 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze G. Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości B. oraz Uchwałą Rady G. Z. Nr [...] z 18.11.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze G. Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości B. rejon [...]. Ponadto, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy, sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planów miejscowych, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budo wlanymi, sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby uprawnione, (art. 35 ust. 1). W powyższym zakresie nie stwierdzono uchybień. W ocenie organu odwoławczego analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji architektoniczno-budowlanej do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżących E. P., L. P., P. K., A. S.-K., L. M. oraz M. M.. Zaskarżyli oni powyższą decyzję w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię interpretację treści i znaczenia zapisów zawartych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego G. Z. nr [...] w obszarze miejscowości B. rejon [...] oraz Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego G. Z. nr [...] w obszarze miejscowości B., oznaczane w dalszej części skargi jako MPZP. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie skarżących na projektowanych pod zabudowę działkach ewidencyjnych nie pozostawiono, wymaganego przepisami prawa, terenu biologicznie czynnego, interpretując teren inwestycji niezgodnie z definicją podaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją. MPZP jednoznacznie definiuje pojęcie terenu biologicznie czynnego oraz terenu inwestycji, odnosząc go do działki ewidencyjnej. Skarżący powołali się tu na treść § 8 i § 15 MPZP. Wskazali, iż projektowana inwestycja obejmuje w sumie 5 działek ewidencyjnych i zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami na każdej działce ewidencyjnej musi być zachowane minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej. W ich ocenie zapisy MPZP definiują jednoznacznie pojęcie terenu inwestycji. Nadto Planowana inwestycja stanowi zabudowę w układzie szeregowym, zakazaną w MPZP § 11 ust. 1 pkt 8. Podnieśli, że układ szeregowy nie jest tożsamy z zabudową szeregową. W tym przypadku projektowany jest układ szeregowy. Developer sam zaś reklamuje inwestycję jako domy w zabudowie szeregowej i bliźniaczej na swoich portalach internetowych. Podnieśli także, że projektowana droga wewnętrzna nie jest ujęta w MPZP. Na podstawie § 3 ust. 1 MPZP zarzucili, że zamierzone przedsięwzięcie nie spełnia zgodności inwestycji z § 3 ust. 2 pkt 1, § 3 ust. 2 pkt 3, § 3 ust. 2 pkt 4, § 3 ust. 2 pkt 5, § 3 ust. 2 pkt 8. Naruszony jest § 3 ust. 3 MPZP. Ich zdaniem przy 12 domach jednorodzinnych także 9 zaprojektowanych miejsc postojowych to zdecydowanie za mało, ponieważ należy spodziewać się co najmniej 24-36 samochodów. Podkreślili, że obszar oddziaływania planowanych obiektów budowlanych wkracza istotnie i niekorzystnie na działki sąsiednie, spowoduje uciążliwość i obniżenie standardu sąsiedztwa. Jest to tamowanie światła i powietrza, zapachy i nieczystości wynikające z gromadzenia odpadów stałych, hałas. W szczególności, uciążliwość i obniżenie standardu sąsiedztwa wynikać będzie z nadmiernego zagęszczenia projektowanych budynków (po 4 rodziny na jednej działce ewidencyjnej o powierzchni około 10 ar na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne) oraz zabudowy de facto wielorodzinnej pod pretekstem, że jest to zabudowa jednorodzinna. Za wyjątkiem stanowiska, że jest to zabudowa jednorodzinna, z czym skarżący się nie zgadzają, Wojewoda zaś nie odniósł się jednoznacznie do pozostałych zastrzeżeń. Zdaniem skarżących naruszenie prawa materialnego jest rażące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd odniesienie się do wyrzeczenia zawartego w pkt I sentencji wyroku. Otóż zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 24.07.2017 r. skarżący P. K., A. S.-K. oraz L. M. zostali wezwani do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwotach po [...] zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenia te zostały prawidłowo doręczone przesyłką awizowaną i termin do uzupełnienia braków upłynął skarżącym bezskutecznie w dniu 16.08.2017 r. Z zapisku urzędowego z dnia 29.08.2017 r. wynika, że do dnia jego sporządzenia wpis nie został uiszczony. Zgodnie z artykułem 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2016.718 - dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie braki fiskalne i formalne skargi nie zostały uzupełnione w przepisanym terminie, zatem na podstawie wyżej powołanych przepisów Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Wyjaśniając dalsze motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, wobec tak sprecyzowanych kryteriów badania legalności, jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy (3 bliźniaki A-C), z instalacjami wewnętrznymi, budową drogi wewnętrznej, miejsc postojowych kanalizacji deszczowej i zbiornika szczelnego na wody opadowe na działce inwestycyjnej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...]/ w miejscowości B. gm. Z.. Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, Sąd uznał, że zachodzi wątpliwość czy projekt budowlany przedłożony przez inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżone decyzje zapadły z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane . Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego. Analiza akt postępowania wskazuje, że skarga musiała odnieść zamierzony skutek, choć nie wszystkie jej zarzuty w zakresie braku zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązujących na terenie inwestycyjnym planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznaje za trafne. Przede wszystkim Sąd zauważa, w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonywanej z urzędu, że dołączona do projektu mapa zagospodarowania terenu nie przystoi do jej części opisowej albowiem w sposób widoczny zaznaczone są granice działek ewidencyjnych, przylegających do siebie, wchodzących w skład inwestycji, natomiast brak jest w istocie zaznaczenia granic zagospodarowania całego terenu inwestycji, czy też jak określono to w decyzji działki budowlanej składającej się z działek o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Jedynie z części opisowej projektu zagospodarowania terenu tak naprawdę wynika, że teren inwestycji tworzą działki o "nr [...] - [...]". Ta okoliczność umknęła uwadze organów dokonujących sprawdzenia zgodności projektu z obowiązującymi przepisami prawa w tym, w szczególności z § 8 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (DzU nr 120, poz. 1133 z późn. zm.). Uchybienie powyższe już samo w sobie stanowi wystarczająca podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 77 § 1 kpa. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi E. P. i L. P., Sąd w pierwszej kolejności omówi te z nich, które nie spotkały się z akceptacją Sądu. Otóż, jak wyżej już opisano teren inwestycji, w skład którego wchodzi pięć działek ewidencyjnych, położony jest w obszarze obowiązywania dwóch planów zagospodarowania przestrzennego podjętych przez Radę G. Z. w uchwałach z dnia 18.11.2005r. oraz z dnia 20.12.2005 r., w sprawie planu zagospodarowana przestrzennego na obszarze G. Z. w granicach administracyjnych miejscowości B., z których pierwsza dotyczyła obszaru nr [...] rejon [...], druga obszaru nr [...] (dalej m.p.z.p). Działki wchodzące w skład inwestycji położone są w terenach oznaczonych w częściach graficznych w/w planów następująco: działka nr [...] - KDD, działka nr [...] – [...], działka nr [...] – [...] i [...], działka nr [...] – [...] oraz działka nr [...] – [...] i [...] Symbol KDD to droga i ulica dojazdowa (gminna). Teren oznaczony symbolem MN w obu planach to tereny zabudowy jednorodzinnej, dla którego przewidziano wskaźnik zabudowy terenu do 40 % i szczególny obowiązek utrzymania minimum 60% powierzchni terenu inwestycji jako biologicznie czynnej. Teren oznaczony symbolem ZO to teren zieleni nieurządzonej. W obu aktach znalazły się jednobrzmiące postanowienia dotyczące m.in. definicji: "terenu inwestycji" przez który należy rozumieć teren objęty granicami projektu zagospodarowania działki ewidencyjnej, na której lokalizowany jest obiekt budowlany (§ 8 ust.1 pkt 20, § 8 ust. 1 pkt 23 w/w m.p.z.p); przez "wskaźnik zabudowy terenu" należy rozumieć nieprzekraczalny parametr wykorzystania terenu o ustalonym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, wyrażony jako procentowy udział powierzchni , która może być wykorzystana pod zabudowę, liczony wg wzoru: D=P/T x 100%, gdzie D to wskaźnik dopuszczalnej zabudowy, P to suma powierzchni zabudowy, T to powierzchnia całkowita działki lub terenu inwestycji (§ 8 ust.1 pkt 21 w obu m.p.z.p.), z kolei przez "wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej" należy rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu , która nie może być zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji, wreszcie przez "działkę budowlaną" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu , której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w infrastrukturę techniczną spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W kontekście przytoczonych definicji nie można zgodzić się ze skarżącymi, że organy błędnie interpretują pojęcie "terenu inwestycji" odnosząc go do całego terenu objętego zagospodarowaniem, który składa się z kilku działek, zamiast do poszczególnych działek ewidencyjnych wchodzących w skład inwestycji. Faktem jest, że uchwały Rady Gminy w swej treści nie są precyzyjne albowiem w definicji terenu inwestycji mowa jest o "granicach projektu zagospodarowania działki ewidencyjnej" , z kolei w przypadku wskaźnika zabudowy do wzoru matematycznego dla wyliczenia tego parametru, przyjmuje się m.in. "powierzchnię całkowitą działki lub terenu inwestycji". Wreszcie działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu. Nasuwające się w związku z tym wątpliwości należy interpretować tak, że skoro uchwałodawca rozróżnia powierzchnię całkowitą jednej działki oraz powierzchnię całkowitą terenu inwestycji to nie wyklucza sytuacji, że teren inwestycji tworzyć może kilka działek ewidencyjnych wchodzących w skład inwestycji. Taką wykładnię potwierdza także pojęcie "działki budowlanej" przez którą uchwałodawca rozumie nieruchomość gruntową lub działkę gruntu. Te pojęcia nie są natomiast równoważne. Potocznie za nieruchomość gruntową uważa się po prostu grunt, kawałek powierzchni ziemi, która jest czyjąś własnością. W rozumieniu prawnym zaś za nieruchomość gruntową przyjmuje się grunt wraz z częściami składowymi, jeżeli może ona stanowić samodzielny przedmiot obrotu prawnego (art. 46 kodeksu cywlnego). Do kryteriów wyodrębniających nieruchomość należy również kryterium wieczystoksięgowe, przyjmujące, że za nieruchomość w znaczeniu wieczystoksięgowym uważa się część powierzchni ziemskiej objętej jedną księgą wieczystą" (postanowienie SN z 11 kwietnia 2013 r., II CSK 471/2012, LexisNexis nr 5168716, OSNC 2013, nr 12, poz. 145). W razie połączenia kilku działek w jednej księdze wieczystej nie możemy już mówić o odrębnych nieruchomościach. Połączone działki w jednej księdze wieczystej stają się jedną nieruchomością. Warto także przytoczyć definicję działki gruntu jaka znajduje się w ustawie o gospodarowaniu gruntami w art. 4 pkt 3, wg której należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej. Nieruchomość gruntowa może składać się więc z jednej lub kilku działek gruntu. W niniejszej sprawie wszystkie działki inwestycyjne objęte są jedną księgą wieczystą o nr [...] (vide: K 58 akt adm.) Pojęcie działki budowlanej użyte zatem w decyzji organu I instancji w stosunku do działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] i [...] jest zgodne z postanowieniami planów i jest równoznaczne także z pojęciem terenu inwestycji. W zakresie zaś miejsc postojowych należy zauważyć, że obydwa plany ich ilość odnoszą do działki budowlanej, a skoro tak to zaprojektowana ilość miejsc postojowych w liczbie 9, nie jest niezgodna z tymi postanowieniami. Podziela także Sąd stanowisko organów, że zaprojektowana droga stanowi jedynie układ komunikacyjny w postaci ciągu pieszo jezdnego i dojazdów do poszczególnych budynków zgodnie z dyspozycją § 14 ust. 1 I 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ma więc i w tym względzie zarzucanej przez skarżących niezgodności projektu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zarzutem skargi ocenianym jako zasadny jest zarzut dotyczący niezgodności projektowanej zabudowy z postanowieniami planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie w jakim wprowadzają one zakaz "lokalizacji zabudowy w układzie szeregowym z wyjątkiem terenów dla których taki rodzaj zabudowy został określony jako przeznaczenie podstawowe" (§ 11 ust.1 pkt 8 w obu aktach). Działki ewidencyjne wchodzące w skład inwestycji położone są w przeważającej części w terenach oznaczonych na rysunku planów symbolem "MN" i dla tych terenów jako przeznaczenie podstawowe ustalono funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmująca istniejącą i nową zabudowę (§15 ust. 2 oraz § 17 ust. 2). W sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w uchwałach Rady G. Z., teren inwestycyjny przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną, z wykluczeniem jednak tej zabudowy w układzie szeregowym, natomiast spór sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zatwierdzony przez organ projekt budowlany rzeczywiście zabudowę w takim układzie przewiduje. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przepisy prawa obowiązujące, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w rozporządzeniach wydanych na jej podstawie oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego G. Z., nie określają definicji legalnej "zabudowy szeregowej" ani także "zabudowy w układzie szeregowym". Przy czym Sąd przyjmuje, że te dwa pojęcia są równoznaczne. Zasadnym więc jest zwrócenie uwagi na przepis art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Stosownie bowiem do tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Określenie "zabudowy szeregowej" niewątpliwie oznacza, że budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej powinien stanowić konstrukcyjnie samodzielną całość, z wydzielonymi maksymalnie dwoma lokalami. Wobec braku legalnej definicji ustawowej oraz przepisów z których można byłoby wyinterpretować w sposób wyczerpujący cechy charakterystyczne omawianego rodzaju zabudowy, zasadnym jest także sięgnięcie do znaczenia potocznego wskazując, że zabudowa szeregowa to ciąg budynków przylegających do siebie. Zgodnie z Uniwersalnym Słownikiem języka polskiego pod redakcją Stanisława Dubisza (PWN Warszawa 2008 r.) pod pojęciem "szeregowo" np. domy ustawione szeregowo, należy rozumieć tworzące szereg, znajdujące się obok siebie w jednej, prostej linii. Mając powyższe rozważania na uwadze, stwierdzić należy, że zabudowę szeregową tworzy zatem ciąg budynków, z których każdy stanowi z punktu widzenia techniczno-budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość. Również orzecznictwo sądowadministracyjne potwierdza, że ten rodzaj zabudowy powstaje przez ustawienie w szeregu segmentów budynku, zwracając uwagę, że w ten sposób łączy w sobie cechy zamieszkania zbiorowego oraz indywidualnego, jak i pozwala na intensywne wykorzystanie terenu zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1601/08, wyrok na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższego dopuszczalne jest stwierdzenie, że budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej tworzą ciągi od trzech do kilkunastu budynków. Z uwagi na przedłożony projekt budowlany, którego przedmiotem jest budowa domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej koniecznym jest z kolei wyjaśnienie pojęcia "zabudowy bliźniaczej", dla której także brak jest definicji legalnej. Nie budzi wątpliwości, że zabudowę bliźniaczą charakteryzuje również między innymi to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak, aby każdy z budynków mógł w całości stanowić odrębny przedmiot własności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.10.2016 r. w sprawie do sygn. II OSK 64/15 wskazał , że "o ile zatem istnienie szczeliny dylatacyjnej nie jest elementem niezbędnym do uznania, że budynek jest "bliźniakiem", o tyle niewątpliwie dla takiego stwierdzenia niezbędne jest istnienie dwóch odrębnych ścian, np. przylegających do siebie. Innymi słowy: obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie 2 odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian (tak też m.in. NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 612/11, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl)" . Idąc dalej tym tokiem rozumowania uprawnione jest stwierdzenie, że domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej składają się z dwóch segmentów, przylegających do siebie jedną ze ścian, a w każdym z tych segmentów dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Odnosząc powyższe do projektu budowlanego podlegającego kontroli w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie spełnia on warunków przewidzianych dla zabudowy jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej. Przytaczając ponownie temat projektu określony jako "budowa domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami mieszkalnymi (3 bliźniaki A-C) (...)" zauważyć należy, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w skład każdego "bliźniaka" wchodzą w sumie cztery budynki (dwa segmenty bliźniaka oddzielone jedynie ścianą dylatacyjną, a w każdym segmencie są dwa budynki przylegające do siebie jedną ze ścian) . Każdy z budynków posiada bowiem odrębne ściany zewnętrzne, zaś z projektu elewacji wynika także, że każdy z tych budynków ma odrębne wejście. Pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego odnosi się natomiast do budynku stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, a dopiero w jego ramach dopuszcza się wydzielenie dwóch lokali mieszkalnych lub jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Wszak pojęcie budynku i lokalu mieszkalnego nie jest tożsame. Powyższe okoliczności przesądzają o błędnej ocenie organów, które uznały bezrefleksyjnie, że w przedstawionym projekcie mamy do czynienia z zabudową bliźniaczą. To z kolei prowadzić musi do konstatacji, że jeżeli nie mamy do czynienia z zabudową bliźniaczą, to projekt zabudowy trzech budynków, w skład których wchodzą po cztery (stanowiące samodzielną techniczno-konstrukcyjną całość) budynki, jest w istocie zabudową w układzie szeregowym, a ten rodzaj zabudowy jest z kolei wykluczony w ramach terenów oznaczonych w obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego symbolem "MN" . Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że stwierdzone uchybienia w zakresie naruszenia zasad postępowania spowodowały w konsekwencji naruszenie prawa materialnego w zakresie §8 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane oraz postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych w dniu 18.11.2005 r. oraz w dniu 20.12.2005 r. w zakresie ich § 11 ust.1 pkt 8. To z kolei zdeterminowało konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji, o czym Sąd orzekł jak w pkt II wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzekł zaś Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a , na które złożyła się kwota [...]zł wpisu od skargi, kwota [...]zł wynagrodzenia pełnomocnika procesowego oraz kwota [...]zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (pkt III wroku). Ponownie rozpoznając sprawę organy administracyjne przeprowadzą postępowanie z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77§1 kpa, a nadto wezmą pod uwagę wyżej zaprezentowane stanowisko Sądu w zakresie stwierdzonej niezgodności projektu z postanowieniami obwiązujących na terenie inwestycyjnym planów zagospodarowania przestrzennego.