II SA/Kr 69/16

Kraków, dnia 17 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 marca 2015r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego adw. P. O. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz przedłożenie pełnomocnictwa procesowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało mu doręczone 9 lutego 2016r., a zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 16 lutego 2016r. Pismem nadanym w dniu 23 lutego 2016r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu, dołączając pełnomocnictwo oraz odpis podpisanej skargi. W uzasadnieniu wniosku podano, iż adw. P. O. zachorował na grypę w dniu 12 lutego 2016r. i zgodnie z zaleceniem lekarza z dołączonego zaświadczenia miał nie wychodzić z domu przez pięć dni do 17 lutego 2016r., wobec czego nie mógł uczynić zadość wezwaniu sądu. Podano również, że jedyną osobą jaka mogła pomóc w wykonaniu wezwania była jego żona E. K. również radca prawny prowadząca wspólną kancelarię, lecz z uwagi na chorobę dziecka (wcześniejsze złamanie nogi) musiała się opiekować dzieckiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, określanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu strona wnosi do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym strona jest obowiązana uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi oraz dokonać czynności której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył stosowny wniosek o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, uzupełniając braki w zakresie podpisania skargi i pełnomocnictwa procesowego. Jednocześnie jednak, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu. Wskazane przez niego okoliczności mające wskazywać, że niezachowanie terminu wynika z przyczyn niezależnych nie zostały w sposób wystarczający uprawdopodobnione, tak aby przyjąć, iż nie można było uniknąć niedochowania terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż oceniając wystąpienie przesłanki braku winy w niezachowaniu terminu, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. I SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące obiektywną i niezależną od strony niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Nadto jeśli w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik np. radca prawny lub adwokat, to jego należy od niego wymagać staranności jakiej można wymagać od osób wykonujących zawody prawnicze, to jest wyższej niż od osoby nieprofesjonalnej. Podany zaś we wniosku fakt choroby pełnomocnika adw. P. O. nie może być oceniany bez powiązania z okolicznością, iż strona skarżąca udzieliła takiego pełnomocnictwa zarówno adw. P. O., jak i jego żonie r. pr. E. K., prowadzących wspólnie kancelarię. Powyższe oznacza, iż obowiązek dochowania czynności procesowych spoczywał na obojgu pełnomocników, oraz tym bardziej z powodu trudności po stronie jednego z nich, wymagało to współpracy i pomocy ze strony r. pr. E. K., m.in. w postaci prostej czynności skompletowania brakujących dokumentów i ich terminowego przesłania do sądu. Okoliczność zaś choroby dziecka nie została w żaden sposób uprawdopodobniona zaświadczeniem lekarskim, z którego wynikałaby konieczność szczególnej kilkuosobowej opieki nad nim, skoro jedno z rodziców (ojciec) pozostawało na zwolnieniu lekarskim z zaleceniem pozostania w domu. Uwzględnienie zaprezentowanego we wniosku stanowiska prowadziłby zatem do uprzywilejowania występujących w sprawie pełnomocników i możliwości wykorzystywana zaistniałej sytuacji do przedłużania sobie terminów dokonania czynności procesowych. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.