II SA/Kr 690/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. wniosku A.S. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić A.S. dopuszczenia do udziału w postępowaniu. . Pismem z dnia 12 marca 2008 r. A.S. zwróciła się do Wójta Gminy K. o interwencję w sprawie wypuszczania na podwórko (działka nr [...] i drogę dojazdową (działka nr [...] ) ścieków z budynków sąsiada (z działki nr [...] ) (akta administracyjne sprawy, [...]). Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wójt Gminy K. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe stwierdzając, że wobec uszczelnienia szamba przez W.G. i przedłożenia umowy wywozu ścieków wraz z rachunkami potwierdzającymi realizację tych obowiązków, brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie. Od tej decyzji zostało wniesione odwołanie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji wskazując, że w tej sprawie należy, między innymi ustalić, czy A.S. ma przymiot strony w tym postępowaniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu A.T. udzieliła pełnomocnictwa A.S. W tym stanie sprawy decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. Wójt Gminy K. umorzył na podstawie art. 105 K.p.a. postępowanie administracyjnego w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, odprowadzania ścieków na sąsiednie oraz przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach nr [...] ,[...] ,[...] w D. jako bezprzedmiotowe. Organ jako stronę uznał A.T. , reprezentowaną przez pełnomocnika A.S. . Od tej decyzji wniesiono odwołanie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2011 r. Organ odwoławczy doręczył decyzję A.T. , reprezentowanej przez pełnomocnika A.S. , na adres pełnomocnika. Skargę na ww. decyzję wniosła, po wyjaśnieniu tej okoliczności, A.T. . W piśmie z dnia 17 lipca 2012 r. A.S. wyjaśniła, że może być pełnomocnikiem A.T. , skoro A.T. wzięła ja na wychowanie w wieku 3 lat i posiada zameldowanie w domu A.T. od 30 lat. Dołączyła testament, z którego wynika, że A.T. daruje A.S. i jej mężowi całość spadku. Tym samym jest ona (A.S. ) osoba przysposobioną i następczynią prawna po A.T. . Majątek został formalnie przypisany A.S. (akta sądowe sprawy, karty nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania wniosku w sprawie dopuszczenia do udziału w sprawie A.S. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Art. 33 § 2 P.p.s.a. stanowi zaś, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może być osoba, której przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, ale która w tym postępowaniu nie brał udziału, ale wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jej interesu prawnego (tak M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Podstawowe znaczenie ma pojęcie interesu prawnego. A.S. wskazuje, że powinna być stroną, bo została powołana do dziedziczenia w drodze testamentu, jest zameldowana pod adresem zamieszkania A.T. i została przysposobiona przez A.T. . Faktu przysposobienia A.S. nie wykazała i nie wynika on z jakichkolwiek podawanych okoliczności. Przysposobienie może bowiem wynika tylko z odrębnego postanowienia sądu. Nie ma innej możliwości przysposobienia. Interes prawny, to taki interes (takie prawo), który jest chroniony przez ustawy, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (J. Borkowski w. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224). Takie stanowisko zajmuje także orzecznictwo sądowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II GW 15/11, opub. w LEX nr 1121156). Interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go na sytuacji prawnej innej osoby i to nawet wówczas, gdy w konkretnej sprawie charakter związków tych osób byłby bardzo ścisły. Nie jest interesem prawnym interes faktyczny. Interes faktyczny zachodzi wówczas, gdy dana osoba jest nawet bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może wskazać i nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę roszczenia tej osoby. A.S. nie ma interesu prawnego w udziale w tej sprawie. Okoliczność powołania do dziedziczenia nie oznacza, że już teraz A.S. jest następcą prawnym po A.T. . Instytucja następstwa prawnego w przypadku dziedziczenia ma miejsce w chwili śmierci spadkodawcy. Również fakt zameldowania nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Zameldowanie jedynie potwierdza okoliczność faktycznego i trwałego pobytu pod danym adresem. Tym samym należy wskazać, że niewątpliwie A.S. jest zainteresowana rozstrzygnięciem tej sprawy, ale po jej stronie nie ma interesu prawnego. Występuje ona jedynie w zakresie jej interesu faktycznego, który nie pozwala na uznanie za uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego. A.S. nie była też stroną postępowania administracyjnego, a występowała tylko jako pełnomocnik A.T. . W związku z ograniczeniem zakresu podmiotowego ustanawiania skutecznych pełnomocnictw w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wnioskodawczyni w tej sprawie nie może reprezentować A.T. także jako jej pełnomocnik. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności oraz treści wniosku, nie można uznać, że A.S. posiada interes prawny w rozumieniu art. 33 § 2 P.p.s.a. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze jego uczestnika, zatem nie jest on stroną postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.