II SA/Kr 694/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skarg M.S. , T.K. i W.W. na uchwałę nr VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" skargi oddala. Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 30 stycznia 2019 r. uchwałę Nr VI/111/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy". Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez M.S. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 694/19) oraz T.K.i W.W. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 742/19). Skarżący M.S. w treści skargi wskazał, że jest właścicielem dz. nr [....] , obr. [....] P. w K. i od 2008 r. stara się o przekwalifikowanie działki z działki rolnej na działkę budowlaną lub usługową. Skarżący podniósł również, że pomimo składanych przez niego wniosków do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, po uchwaleniu studium w 2014 r., jego działka znalazła się w terenach zielonych, chociaż w studium zmieniono przeznaczenie innych sąsiadujących działek, na działki usługowe: dz. nr [....] czy [....], obr. 72 Podgórze. Skarżący zaznaczył przy tym, że niektóre z nich stykają się bezpośrednio ze ścianą lasu, a zgodnie z zapisem w planie zagospodarowania przestrzennego, plan ten ma za zadanie chronić środowisko przyrodnicze, zwłaszcza Las Bielańsko-Tyniecki. Podkreślono także, że na jednej z tych działek rozpoczęła się budowa hal i placu postojowego, czy manewrowego dla tirów, co w żaden sposób nie wpłynie na ochronę przyrody. Skarżący zwrócił również uwagę, że dz. nr [....] obr. 72 oraz innych właścicieli działek w tym samym pasie, w żaden sposób nie styka się ze ścianą lasu, a więc przekwalifikowanie ich na działki budowlane bądź usługowe, nie niszczyłoby przyrody w takim zakresie, jak budowy na ww. działkach. Zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta Krakowa niejednakowo traktuje obywateli, gdyż jednych obywateli wnioski kwalifikuje pozytywnie, innych nie. Podniesiono także, że Prezydent podawał terminy składania wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, co było zupełną fikcją, gdyż wnioski zostały załatwione negatywnie, bo w uzasadnieniu podano, że w m.p.z.p. mają znaleźć się takie zapisy, jakie były zatwierdzone w studium w 2014 r. W tym zakresie skarżący zaznaczył, że każdorazowo składał te wnioski, chociaż w jego ocenie "widoczny był bezsens przepisu i podawanych informacji przez UMK o terminach składania wniosków". Wobec powyższych naruszeń skarżący wniósł o uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy", gdyż w jego ocenie, nie zachowano należytej staranności związanej z ochroną przyrody, a więc głównym założeniem m.p.z.p., a nadto nie zachowano równego traktowania obywateli. Z kolei skarżący T.K. i W.W. zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: 1. art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy uniemożliwiają zagospodarowanie terenu zgodnie z warunkami w nim ustalonymi, a w konsekwencji uniemożliwiają również wykonywanie prawa własności przez: 1) przeznaczenie działek nr [....] obr. 71 jedn. ew. Podgórze, działki [....] obr. 40 jedn. ew. Podgórze na tereny rolnicze o przeznaczeniu podstawowym pod łąki i pastwiska, w sytuacji, gdy: a) działki te utraciły charakter gruntu rolnego na skutek uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, została na nich wykonana infrastruktura, doprowadzone media, zlikwidowany rów melioracyjny, a to w związku z przystąpieniem jeszcze przed uchwaleniem planu do procesu zagospodarowania ww. terenu zgodnie z: decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 września 2011 r., decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] z dnia 18 lipca 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [.....] z dnia 11 maja 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, zupełnie pominiętymi na etapie zarówno opracowywania, jak i uchwalania planu, wobec czego działki te stały się działkami budowlanymi i niemożliwe jest ich rolnicze wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem określonym planem, b) na ww. terenie zlikwidowany został rów melioracyjny, a w konsekwencji niemożliwe jest prawidłowe utrzymywanie łąk i pastwisk na przedmiotowych działkach, c) wedle zapisów planu niedopuszczalne jest wykonanie na przedmiotowych działkach obiektów budowlanych – niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania pastwisk i łąk, d) brak jest możliwości usunięcia wykonanej infrastruktury na ww. działkach (np. kanalizacja wod.-kan. i inne) z uwagi na ustalony w § 13 planu nakaz utrzymania istniejącej już infrastruktury technicznej, co uniemożliwia zagospodarowania ww. terenów pod pastwiska i łąki, a jednocześnie w obrocie prawnym pozostaje decyzja pozwolenie na budowę dotycząca lokalizacji na przedmiotowych działkach stacji transformatorowej, e) brak jest możliwości zlokalizowania zarówno na ww. działkach, jak i w najbliższej okolicy jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym budynków gospodarczych pod żywy inwentarz (np. obory, chlewy, wiaty ochronne, zadaszenia), budynków gospodarczych przeznaczonych do przechowywania sprzętu rolniczego lub przeznaczonych na magazynowanie pasz lub siana (silosy lub pryzmy na przechowywanie pasz, kiszonki lub siana), co uniemożliwia zagospodarowanie ww. terenów pod pastwiska przeznaczone do wypasu bydła czy łąki wykorzystywane rolniczo, co jest tym bardziej istotne iż zgodnie z § 7 ust. 8 planu obowiązuje zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych; 2) przeznaczenie działek nr [.....] obt. 71 jedn. ew. Podgórze częściowo na tereny rolne o przeznaczeniu podstawowym pod łąki i pastwiska, podczas gdy: a) zgodnie z aktualnym zagospodarowaniem i sposobem użytkowania są to tereny budowlane, które utraciły charakter gruntu rolnego na skutek uzyskania decyzji o wyłączeniu działek z produkcji rolnej, uzyskania pozwolenia na budowę (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr [.....] 7 z dnia 17 grudnia 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr [.....] 18 z dnia 21 września 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę), wykonania infrastruktury niezbędnej do zabudowy, wykonania uzbrojenia działek w media, przez co niemożliwe jest ich rolnicze wykorzystanie zgodnie z zapisami planu; b) zapisy § 27 planu nie dopuszczają utrzymania, przebudowy, remontu powstających budynków, przez co niemożliwe będzie utrzymywanie wybudowanych na ww. działkach budynków w należytym stanie technicznym oraz prawidłowe wykonywanie prawa własności tych nieruchomości, 3) przeznaczenie działek położonych na obszarach oznaczonych symbolami R.1-R.11 na tereny rolnicze o przeznaczeniu podstawowym pod łąki i pastwiska, w sytuacji, gdy ani na działkach położonych w tych obszarach, ani na działkach położonych w okolicy nie została dopuszczona lokalizacja zabudowy zagrodowej czy budynków gospodarczych przeznaczonych do hodowli zwierząt (np. chlewy, obory) czy przechowywania sprzętu rolniczego, przez co niemożliwe jest wykorzystanie tych terenów zgodnie z ustaleniami planu tj. pastwiska przeznaczone do wypasu bydła czy łąki wykorzystywane rolniczo (brak możliwości składowania skoszonej trawy, siana, posadowienia silosów lub tymczasowych obiektów budowlanych); 2. art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., poprzez niezasadne zróżnicowanie sposobu ograniczenia prawa własności dla podmiotów znajdujących się w tożsamej sytuacji poprzez przeznaczenie części gruntów oznaczonych w Studium, jako Tereny zieleni nieurządzonej (ZR) w planie na tereny rolnicze z podstawowym przeznaczeniem pod łąki i pastwiska (oznaczone symbolami R.1-R.11), a części tych gruntów na tereny zieleni urządzonej towarzyszącej istniejącym budynkom (oznaczone symbolami ZPb.1-ZPb.4); 3. art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 6 u.p.z.p., poprzez: 1) niezasadne nieuwzględnienie zasad ładu przestrzennego i ochrony prawa własności w zakresie dotyczącym działek należących do skarżących, 2) nadużycie władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie działek należących do skarżących na teren rolniczy pozbawiając skarżących możliwości zabudowy tych działek, co w konsekwencji stanowi faktycznie wywłaszczeniem skarżących z tych nieruchomości, 3) niezasadne przedłożenie przez organy planistyczne dobra publicznego w postaci ochrony środowiska ponad uzasadnione dobro indywidualne skarżących, w sytuacji gdy inwestycja realizowana przez skarżących nie oddziałuje negatywnie na środowisko; 4. art. 15 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p., poprzez uchwalenie planu pomimo wadliwości uzasadnienia projekt planu, skutkującej kierowaniem się błędnymi i nieznajdującymi oparcia w przepisach prawa kierunkami i motywami w procesie uchwalania i przyjmowania planu: 1) brak skonkretyzowanego wyjaśnienia sposobu realizacji w projekcie planu wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury i ograniczenie uzasadnienia wyłącznie do blankietowego odesłania do § 7 planu; 2) brak skonkretyzowanego wyjaśnienia sposobu realizacji w projekcie planu walorów architektonicznych i krajobrazowych i ograniczenie uzasadnienia wyłącznie do blankietowego odesłania do § 7 i § 8 planu; 3) błędne ustalenie, jakoby "na terenach słabo zurbanizowanych, położnych w części północnej, zachodniej i południowej brak jest istotnych elementów infrastruktury technicznej", w przypadku gdy chociażby działki należące do skarżących są w pełni uzbrojone w niezbędną infrastrukturę drogową, wod.-kan., elektroenergetyczną, gazową itp., co świadczy o braku uwzględnienia aktualnego zainwestowania terenów objętych planem, wykonanej infrastruktury oraz braku rzetelnie analizy terenów objętych planem przed jego uchwaleniem; 4) błędną ocenę wpływu planu na finanse publiczne, w tym budżet Gminy poprzez brak jakiegokolwiek uwzględnienia w prognozowanym bilansie finansowym na okres 10 lat od dnia uchwalenia planu wydatków na wypłatę odszkodowań na podstawie art. 36 u.p.z.p., co wynika z zupełnego pominięcia wydanych i obowiązujących dla terenu objętego planem decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę; 5) błędne ustalenia, skutkujące uznaniem sporządzenia planu za uzasadnione, w sytuacji gdy z prognozowanego bilansu finansowego na okres 10 lat od dnia uchwalenia planu (nawet bez uwzględnienia konieczności wypłat odszkodowań na podstawie art. 36 u.p.z.p.) wynika ujemny bilans finansowy dla gminy Kraków wynoszący ok. 9,5 mln zł, co powinno uzasadniać odstąpienie od czynności planistycznych, gdyż prognozowane przychody wynikające z uchwalenia planu nie będą w stanie pokryć tak wysokich kosztów związanych z realizacją planu, zwłaszcza w zakresie wypłaty odszkodowań (których konieczność wypłat zupełnie pominięto w prognozach finansowych, przez co nie mogło to być też przedmiotem dyskusji podczas poszczególnych czytań i głosowania planu); 5. art. 17 pkt 5 u.p.z.p., tj. naruszenie trybu sporządzania planu poprzez błędne, nierzetelne sporządzenie analizy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, w szczególności: 1) brak uwzględnienia konieczności wypłaty odszkodowań na podstawie art. 36 u.p.z.p., 2) brak zbadania i uwzględnienia wydanych i obowiązujących już na etapie przystępowania do sporządzania planu decyzji określających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także wydanych decyzji udzielających pozwolenia na budowę, minio iż miało to wpływ na ustalenie przeznaczenia terenu, jak również na ocenę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, 3) brak uwzględnienia wykonanej i oddanej do użytkowania na dzień uchwalania planu infrastruktury (w tym wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 września 2011 r., decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] z dnia 18 lipca 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] z dnia 11 maja 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [.....] z dnia 17 grudnia 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [.....] z dnia 21 września 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę) i określenie w planie wykonanej już infrastruktury jako dopiero planowanej do wykonania, co świadczy o braku przeprowadzenia rzetelnej analizy i uwzględnienia aktualnego zagospodarowania terenów objętych planem już na etapie przystępowania do opracowywania projektu planu oraz w czasie jego uchwalania; 6. art. 17 ust. 5 u.p.z.p., poprzez opracowanie projektu planu, a następnie uchwalenie planu w oparciu o nieaktualne informacje/dane dotyczące stanu zagospodarowania terenu i stopnia zaawansowania wykonania infrastruktury na poszczególnych gruntach objętych granicami planu, a w konsekwencji nieuwzględnienie przy ustalaniu przeznaczenia poszczególnych terenów ich aktualnego stanu zagospodarowania i sposobu użytkowania, w szczególności: 1) oznaczenie na załączniku graficznym do planu rowu melioracyjnego w terenie oznaczonym symbolem R.6, podczas gdy rów ten został zlikwidowany w związku z przystąpieniem do zagospodarowania wskazanych działek zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 września 2011 r.; 2) oznaczenie na części graficznej planu terenu drogi na działkach nr [....] i [....] obr. 40 Podgórze jako przedeptu, mimo wykonania na wskazanych działkach ciągu pieszo-jezdnego (miejscami zawężonego do 4 m), zgodnie z umową o realizację drogi nr [....] z dnia 14 października 2010 r. (z późniejszymi zmianami); 3) zakwalifikowanie części drogi na działkach nr [....] i [....] obr. 40 Podgórze wykonanej i odebranej na podstawie umowy o realizację drogi nr [....] z dnia 14 października 2010 r. (z późniejszymi zmianami) częściowo do terenów rolniczych oznaczonych symbolem R.6 (a częściowo również do terenów WS.3), podczas gdy powinien być to teren dróg z uwagi na zapisy § 13 planu nakładające obowiązek utrzymania istniejącej infrastruktury technicznej; 4) zakwalifikowanie działki nr [....] , będącej częścią wykonanej przez skarżących drogi (ciągu pieszo-jezdnego) do terenu wód powierzchniowych śródlądowych oznaczonych symbolem WS.3, co uniemożliwia wykonywanie jakichkolwiek czynności związanych z utrzymaniem infrastruktury drogowej, mimo iż taki nakaz wynika z § 13 planu; 7. art. 20 ust. 1 i 2 u.p.z.p., poprzez naruszenie trybu sporządzania planu przez naruszenie trybu rozpatrywania uwag do planu. W oparciu o wskazane powyżej uchybienia skarżący T.K. i W.W. wnieśli o orzeczenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinęli podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargi Gmina Miejska Kraków, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Krakowa, wniosła o ich oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odpisał procedurę podjęcia zaskarżonej uchwały oraz szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., sprawę o sygn. akt II SA/Kr 742/19 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 694/19 i prowadzenia ich dalej pod sygn. akt II SA/Kr 694/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Treść art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. koresponduje z treścią art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, stanowiącego w tym zakresie lex specialis w myśl którego: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił". W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Nr VI/111/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy". W ocenie Sądu wszyscy skarżący spełnili ustawowe wymogi posiadania legitymacji skargowej, o której stanowi art. 101 u.s.g. Jednakże z faktu samego naruszenia interesu prawnego skarżących przez normy rysunku kontrolowanego planu i jego części tekstowej nie wynika jeszcze, że to naruszenie posiada charakter kwalifikowany prawem i że przekroczyło granice określone prawem. Jak to zostanie następnie wyjaśnione wzmiankowane naruszenie interesu prawnego skarżących jako właścicieli działek objętych normami planu wynikające z istoty prawnej m.p.z.p. mieści się w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.p.z.p.: "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". W kontrolowanej sprawie jako prawne kryterium kontroli Sądu znajduje zastosowanie art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym: "1. Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Po zastosowaniu tego przepisu oraz przepisów wskazanych w skargach do treści kontrolowanego obecnie planu Sąd stwierdza, że zarzuty skarg są niezasadne co zostanie uzasadnione poniżej. Jednocześnie Sąd zauważa, że wszyscy skarżący niezależnie od tego, że podnoszą uchybienia organu planistycznego i zaskarżonego planu z perspektywy właścicieli konkretnych działek objętych skarżonym planem wnoszą o stwierdzenie nieważności całego zaskarżonego planu. Sąd po przeanalizowaniu zarzutów stwierdza, że te konkretne zarzuty nie uzasadniają stwierdzenia nieważności tekstu i rysunku planu w części dotyczącej działek skarżących, jak również z perspektywy tych zarzutów i obiektywnego porządku prawnego Sąd nie dostrzegł wad kontrolowanego planu uzasadniających jego wyeliminowanie z obrotu prawnego w całości. Etapowy przebieg postępowania prawotwórczego w sprawie kontrolowanej uchwały wyglądał następująco: W dniu 30 stycznia 2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwalę Nr Vl/111/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" (dalej zaskarżony plan lub zaskarżona uchwała), która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1390. W ramach prowadzonej procedury związanej ze sporządzeniem zaskarżonego planu wykonano następujące czynności: 1. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu - 31 marca 2017 r. 2. Termin składania wniosków do planu - do 5 maja 2017 r. 3. Rozpatrzenie wniosków do planu - Zarządzenie Nr 1542/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 czerwca 2018 r. 4. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych - 20 czerwca i ponownie 27 lipca 2018 r. 5. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 28 września 2018 r. 6. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od 10 października do 15 listopada 2018 r. 7. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu 14 listopada 2018 r. wg ogłoszenia/obwieszczenia z dnia 26 października 2018 r. 8. Termin składania uwag dotyczących wyłożonego projektu planu - do 29 listopada 2018 r. 9. Rozpatrzenie uwag dotyczących wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Nr 3421/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2018 r. 10. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Zarządzenie Nr 3512/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 grudnia 2018 r. 11. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu - Zarządzenie Nr 3513/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 grudnia 2018 r. 12. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 9 stycznia 2019 r. - pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Rada podjęła uchwałę Nr IV/85/19. 13. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 30 stycznia 2019 r. - drugie czytanie projektu uchwały - Rada podjęła uchwałę Nr VI/111/19 w sprawie uchwalenia planu. 14. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1390. Sąd ocenił w oparciu o dowody dot. wymaganych przepisami prawa ww. czynności proceduralnych i znajdujące się w dokumentacji planistycznej - że przebieg postępowania odpowiada prawu. I. Ustosunkowując się następnie do zarzutów ze skargi M.S. Sąd stwierdza, że wbrew temu co jest podniesione w skardze organ planistyczny nie uchybił jego prawom posiadanym w ramach procedury planistycznej a obecnie nie jest prowadzona kontrola sposobu uchwalenia Studium znajdującego zastosowanie do uchwalenia kontrolowanego planu. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr.72 jednostka ewidencyjna Podgórze w Krakowie jest objęta ustaleniami kontrolowanej uchwały. Zgodnie z ustaleniami kwestionowanego planu działka ew. o nr [....] znajduje się w terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczonym rysunku planu symbolem R.8. Zgodnie z treścią § 27 zaskarżonej uchwały cyt.: "1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1 - R.11, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska. 2. W zakresie zasad zagospodarowania terenu ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%; 2) zakaz lokalizacji budynków; 3) dopuszczenie lokalizacji: a) stacji elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych w Terenie R.9, b) lokalizacji ścieżek dydaktycznych i przyrodniczych, o nawierzchni naturalnej lub utwardzonej z wykorzystaniem materiałów przepuszczalnych dla wody". Zdaniem Sądu skarżący w swej skardze nie uwzględnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. projekt planu sporządza się zgodnie z normami tekstu i rysunku studium, gdyż w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W konsekwencji z powyższego wynika, że podstawową przesłanką prawną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ planistyczny jest zachowanie jego zgodności ze studium rozumianej jako nie naruszanie przez normy planu norm studium. Z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zmienionego uchwałą Nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 roku ( dalej w skrócie Studium), wynika , że nieruchomość skarżącego znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr [....] , oraz że został dla niej określony kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni nieurządzonej oznaczonej na rysunku dokumentu Studium symbolem ZR. Zgodnie z treścią pkt III.1. Informacja dotycząca i wytycznych dla gospodarowania przestrzenią i pkt III.1.4. ww. Studium (str. 10), w terenach zieleni nieurządzonej określono następujące funkcje zagospodarowania terenu: - Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. - Funkcja dopuszczalna realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Dodatkowo w dokumencie Studium w Tomie III.1.2.1 zapisano: "Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium (str. 201-202) określone zostały m.in. następujące kierunki zmian dla przedmiotowego obszaru m.in. powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%. W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe ustalenia, trafne i zgodne z prawem jest stanowisko organu planistycznego, że w świetle norm ww. Studium w projekcie planu nie ma możliwości zwiększania terenów inwestycyjnych kosztem terenów nie inwestycyjnych. Dlatego wyznaczenie, tak jak tego oczekuje skarżący, na wskazanych działkach terenów budowlanych lub usługowych byłoby niezgodnie z normami Studium, a w konsekwencji naruszałoby przepis art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane kierunki określone w normach Studium zgodnie z prawem zdeterminowały w ocenie Sądu ustalenia kontrolowanej uchwały co przełożyło się na zgodną z prawem treść ustaleń dla działki ewidencyjnej o nr [....] obr. 72 jednostka ewidencyjna Podgórze - przez wyznaczony Teren rolniczy, o podstawowym przeznaczeniu pod przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczony na rysunku planu symbolem R 8. Zdaniem Sądu mając na uwadze powyższe ustalenia norm ww. Studium w zaskarżonym planie wprowadzono normy adekwatne, odpowiednie do norm Studium, nie wychodzące poza dopuszczalny prawem zakres władztwa prawotwórczego dzięki czemu treść kontrolowanej uchwały w obrębie działki skarżącego nie narusza ustaleń obowiązującego Studium zarazem kształtując na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. W nawiązaniu do sfery praw nabytych przez skarżącego Sąd zauważa, że w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego Nr 24 poz. 108 z dnia 16 grudnia 1994 r.), nieruchomość skarżącego znajdowała się w Obszarze Rolnym RP 3 (strefy polityki przestrzennej nr: 1,15, 20). Jednocześnie jak wynika z wyjaśnień organu planistycznego na wybór kategorii przeznaczenia nieruchomości skarżącego uwzględniający wiążące wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenie nieruchomości dla funkcjonowania środowiska, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. W konsekwencji w ocenie Sądu - w zakresie jakim nieruchomość skarżącego ma charakter nie inwestycyjny - występuje nie tylko zgodność z dokumentem Studium, ale również takie ustalenie planistycznej znajduje potwierdzenie w ciągłości wizji planistycznej, która została ukształtowana w uprzednio obowiązującym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa z 1994 r. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 6 pkt 1 kontrolowanej uchwały: "tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem". Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. To oznacza, że jeśli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawarto postanowień określających wykorzystywanie określonych terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, to wówczas z na podstawie art. 35 u.p.z.p. tereny te mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób. Wykorzystywanie odnosi się do sposobu władania gruntem bez ingerencji powodującej zmianę zagospodarowania. Zatem do czasu zmiany zagospodarowania terenu według postanowień planu sposób władania takim terenem nie ulega zmianie (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2010 r., II OSK 1174/10). Zwrot "wykorzystanie terenu w dotychczasowy sposób" należy interpretować w ten sposób, że właściciel terenu uprawniony jest do czasu urzeczywistnienia zamierzeń planu miejscowego do podejmowania wszelkich czynności, działań, robót, które uprawniony jest podejmować przy aktualnym sposobie wykorzystywania terenu (Buczyński Krzysztof i in., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Opublikowano: LexisNexis 2014). Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnoszących nieuwzględnienie zgłaszanych przez niego postulatów w ramach prowadzonej procedury planistycznej związanej ze sporządzeniem projektu kontrolowanej uchwały to z przeprowadzonej kwerendy dokumentacji planistycznej wynika, iż skarżący w okresie wskazanym w stosownym obwieszczeniu/ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa złożył dwa pisma dotyczące zmiany przeznaczenia działki nr [....] obr. 72 Podgórze na cele inwestycyjne tj. działkę budowlana lub usługową. Złożone pisma zostały zarejestrowane jako wnioski do planu nr 3 i 12. Złożone wnioski do planu zostały rozpatrzone zarządzeniem Nr 1542/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 czerwca 2018 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" i opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Uwzględniając kierunki określone w ww. Studium w planie miejscowym na działce nr [....] obr. 72 Podgórze wyznaczono Teren Miasta Krakowa rolniczy, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczony na rysunku planu symbolem R.8. Zgodnie z wymogiem ustawowym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" w czerwcu 2018 r. został przekazany do zaopiniowania i uzgodnień ustawowych. W związku z otrzymanymi opiniami i uzgodnieniami do projektu planu zostały wprowadzone zmiany, które w lipcu 2018 r. podlegały ponownemu opiniowaniu i uzgodnieniom. Po uzyskaniu pozytywnych opinii i uzgodnień, w tym m.in. od Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu. W okresie składania uwag do projektu planu Skarżący złożył pisma, które zostały zarejestrowane pod nr 11, 167 i 168, które następnie zostały rozpatrzone (jako uwaga nieuwzględniona) zarządzeniem Nr 3421/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy", w tym zgłoszonych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu. Zarządzenie zostało opublikowane na stronach BIP Miasta Krakowa. Następnie Rada Miasta Krakowa w dniu 9 stycznia 2019 r. podjęła uchwałę Nr IV/85/19 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy". Uchwała o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag została opublikowana w BIP Miasta Krakowa. Sąd wyjaśnia przy tym, że nieuwzględnienie składanych przez skarżącego wniosku czy też uwagi do projektu planu - nie stanowi naruszenia procedury planistycznej czy też jakiekolwiek przepisu prawa. Żaden bowiem przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada bezwzględnie wiążącego obowiązku uwzględniania przez organ planistyczny postulatów zgłaszanych w toku prowadzonego postępowania planistycznego. Udział społeczeństwa w ramach prowadzonej procedury planistycznej jest ważny, jednak podkreślić należy, że sam udział zainteresowanej osoby w pracach planistycznych, czy też składanie wniosków bądź uwag do projektu planu nie stanowi jedynej przesłanki kształtującej przyszłe przeznaczenie danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak już to było wyjaśnione na treść zaskarżonej uchwały determinujący wpływ ma ustalenie kategorii przeznaczenia terenu zgodnie z prawem miały ustalenia Studium oraz występujące na danym obszarze uwarunkowania faktyczne. Z wyjaśnień organu i następnie oceny stanu faktycznego obiektywnie wynika, że obszar objęty granicami planu cechuje się wysokimi walorami przyrodniczymi oraz widokowymi, w tym walorami krajobrazu naturalnego - otwartego oraz krajobrazu warownego. Północna część obszaru oraz południowo - zachodnia część obszaru objętego ustaleniami planu miejscowego znajduje się w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Pozostała część obszaru niemal w całości leży w granicach otuliny parku. W znacznej części jest on terenem wolnym od zabudowy. Występują tu rozległe tereny łąk, w tym - w części północnej terenu opracowania - siedliska ujęte w ramach programu Natura 2000 (PLH 120065 Dębnicko - Tyniecki Obszar Łąkowy). Na analizowanym obszarze znajdują się ponadto tereny łęgu jesionowo-olszowego, zbiorowisk szuwarowych oraz agrocenoz łąkowych. Tereny te posiadają najwyższe oraz wysokie walory przyrodnicze. W środkowej części obszaru, wzdłuż ulic: Kozienickiej, Szerokie Łąki, Ks. Jakuba Wujka oraz w wschodniej części w rejonie ul. Łukowiec i ul. Rosistej zlokalizowana jest zabudowa jednorodzinna (częściowo z zabudowaniami gospodarczymi). Przy ul. Skotnickiej znajduje się zabudowa handlowo- usługowa (składy budowlane, hotel i stacja paliw). Pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną znajduje się teren zieleni urządzonej, który obejmuje dwa forty należące do elementów dawnej Twierdzy Kraków (Forty 52 1/2 N i S Skotniki). Położony po dwóch stronach ulicy Kozienickiej zespół fortów bliźniaczych wpisany jest do rejestru zabytków. W przeważającej części obszar jest niezainwestowany, o wysokich walorach przyrodniczo-krajobrazowych, dlatego też zgodnie z § 3 ustaleń planu celem planu jest ochrona walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów łąkowych oraz wykorzystanie ich w celu wzmocnienia roli obszaru w systemie przyrodniczym Miasta, z uwzględnieniem istniejących zbiorowisk roślinnych i naturalnej różnorodności biologicznej, w tym siedlisk na obszarach objętych systemem Natura 2000; Ponadto plan określa formalno-prawne warunki rozwoju terenów zabudowy mieszkaniowej Skotnik oraz terenów usług w rejonie ul. Skotnickiej i węzła autostradowego. Jednocześnie w nawiązaniu do zarzutów skargi podnoszących niekonsekwencję rozwiązań kwestionowanego planu dla wskazanych w niej działek skutkującą niesprawiedliwością wobec skarżącego, organ w ocenie Sądu prawidłowo wyjaśnił, że w dokumencie Studium dla działek nr [....] czy [....] obr. 72 Podgórze Studium jako kierunek zamian w zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje Tereny usług. Zatem biorąc pod uwagę wymóg zachowania ustawowej zgodności projektu planu ze Studium, w sporządzanym planie miejscowym na działkach tych wyznaczono w przeważającej części Teren zabudowy usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod budynki usługowe oznaczony na projekcie rysunku planu symbolem U.3 oraz Teren komunikacji - drogę publiczną klasy lokalnej KDL.7. Wyznaczenie w projekcie planu Terenów zabudowy usługowej oznaczonych na rysunku projekt planu symbolem U.2 i U.3 wynika z konieczności zachowania zgodności z kierunkami zmian w zagospodarowaniu przestrzennym określonymi w dokumencie Studium. Takie rozstrzygnięcia planistyczne uzyskały stosowne opinie i uzgodnienia organów wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe oceny i ustalenia Sąd nie podzielił argumentacji skargi M.S. i stwierdził, że kontrolowana uchwała/miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego odpowiada prawu i nie spełnia wymogów wskazanych w art. 28 u.p.z.p. II. Ustosunkowując się do zarzutów wielostronicowej skargi T.K. i W.W. Sąd stwierdza po przeanalizowaniu akt sprawy i treści zaskarżonej uchwały, że nie są zasadne w myśl przedstawionych powyżej kryteriów sądowej kontroli aktów prawa miejscowego. Na samym początku trzeba zauważyć, że zarzuty te pomijają istotę planowania przestrzennego polegającą na tym, że zgodnie z ustawą to organ planistyczny posiada kompetencje do kształtowania przeznaczenia terenu, co oznacza także, że ustaleniami norm planu, które posiadają walor aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego może być zmienione dotychczasowe przeznaczenie terenu, w tym wynikające z treści aktu administracyjnego/decyzji administracyjnej. Jednocześnie w nawiązaniu do podnoszonych przez skarżących praw dobrze nabytych z decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę, które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie na okoliczność ich wydania - Sąd zauważa, że zgodnie z treścią art. 65 u.p.z.p. : "1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2)dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika zdaniem Sądu, że w powyższym zakresie normy u.p.z.p. zawierają rozwiązania służące odpowiednio ochronie praw dobrze nabytych i skarżący mogą z nich bezsprzecznie korzystać. Skarga w ocenie Sądu stanowi także przedwczesną i nieuzasadnioną prawem na tym etapie postępowania polemikę z treścią art. 36 u.p.z.p., zgodnie z którym : 1. Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 371 ust. 1, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2)wykupienia nieruchomości lub jej części". W sprawie nie jest kwestionowane, że działki ewidencyjne o nr nr [...] , i [...] obr 71 jedn. ewid. Podgórze oraz nr [....] obr. 40 jed. ew. Podgórze stanowią współwłasność W.W. i T.K. (por. księgi wieczyste o nr: [....],[....], Natomiast działka ew. o nr [....] i [....] obr. 71 jed. ew. Podgórze stanowi własność W.W. (por. księgi wieczyste o nr: [.....] Działka ew. nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 7313m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR w kontrolowanym planie R.10 (powierzchnia ok. 7196m2) KDL.4 (powierzchnia ok. 117m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 3907m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR w kontrolowanym planie R.10 (powierzchnia ok. 3907m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 1773m2 w Studium posiada przeznaczenie ZR MN w planie R.10 (powierzchnia ok. 1004 m2) MN.1 (powierzchnia ok. 728m2), KDL.9 (powierzchnia ok.41m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 724m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR MN w kontrolowanym planie R.10(powierzchnia około 433m2), MN.1 (powierzchnia ok 273m2), KDL.9 (powierzchnia ok.l8m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 3066m2) w Studium przeznaczenie ZR MN w kontrolowanym planie R.10 (powierzchnia ok. 2606m2) MN.1 (powierzchnia ok.460m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 9532m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR, w planie R.6 (powierzchnia ok. 9455 m2) KDD.2 (powierzchnia ok.77m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok. 10323m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR w planie R.6 (powierzchnia ok.l0119m2) KDD.2 (powierzchnia ok.204m2) Działka nr [....] obr. 71 Podgórze (powierzchnia ok.3160m2) w Studium posiada przeznaczenie ZR, w planie R.6 (powierzchnia ok.3061m2) KDD.2 (powierzchnia ok.99m2) Działka nr [....] obr. 40 Podgórze (powierzchnia ok.5317m2) w Studium posiada ZR w planie R.5 (powierzchnia ok. 5317m2) Tak jak to już było podnoszone w świetle art. 15 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. podstawowym uwarunkowaniem prawnym przy sporządzaniu planu jest zachowanie jego zgodności ze studium. Według norm ww. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomości skarżących znajdują się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 36 Skotniki, oraz zgodnie z tymi normami został określony dla terenu obejmującego ww. nieruchomości kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni nieurządzonej oznaczonymi na rysunku dokumentu Studium symbolem ZR oraz pod Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone na rysunku dokumentu Studium symbolem MN. Zgodnie z treścią pkt III.1. Informacja dotycząca zasad i wytycznych dla gospodarowania przestrzenią i pkt III. 1.4. dokumentu Studium (str. 8-10), w terenach zieleni nieurządzonej (ZR) określono następujące funkcje zagospodarowania terenu: - Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. - Funkcja dopuszczalna realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Natomiast w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) określono następujące funkcje zagospodarowania terenu; - Funkcja podstawowa - Zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe). - Funkcja dopuszczalna - Usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Dodatkowo w dokumencie Studium w Tomie 111.1.2.1 zapisano: "Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne / niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium (str. 201-202) określone zostały m.in. następujące kierunki zmian dla przedmiotowego obszaru m.in. powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%. Wobec powyższego trafna jest konstatacja organu planistycznego, iż w świetle norm Studium w projekcie kontrolowanego planu nie ma możliwości zwiększania terenów inwestycyjnych kosztem terenów nieinwestycyjnych. Dlatego w ocenie Sądu wnioskowane przez skarżących wyznaczenie na wskazanych działkach terenów budowlanych lub usługowych byłoby niezgodne z normami Studium, a w konsekwencji naruszałoby przepis art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane kierunki określone w Studium determinowały zatem zgodnie z prawem ustalenia kontrolowanej uchwały co znalazło odzwierciedlenie w jej ustaleniach poprzez określenia przeznaczania dla przedmiotowych nieruchomości częściowo w: -Terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczonym na rysunku planu odpowiednio symbolem R.10, R.6 i R.5, - Terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, oznaczonym na rysunku planu symbolem MN.1, - Terenie dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej, oznaczony na rysunku planu symbolem KDL.4 i KDL.9, -Terenie dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej, oznaczony na rysunku planu symbolem KDD.2. W ocenie Sądu organ mając na względzie powyższe ustalenia norm Studium, opracował adekwatne mieszczące się w ramach prawa ustalenia planistyczne w kontrolowanym planie, który jednocześnie stanowi regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. W obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego Nr 24 poz. 108 z dnia 16 grudnia 1994 r.), działki nr [....] oraz zachodnie części działek nr [.....] znajdowały się w Obszarze Rolnym RP 234 (strefy polityki przestrzennej nr; 8, 9, 17, 20), natomiast wschodnie części działek nr: [....] znajdowały się w: - Obszarze Mieszkaniowym M4 264 (strefy polityki przestrzennej nr: 9, 11, 15, 20), - Obszarze Tras Komunikacyjnych KT/L 1/2 . Nieruchomość składająca się z działek ew. o nr: [....] obr. 71 Podgórze oraz działka o nr [...] obr. 40 jed. ew. Podgórze znajdowała się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP 165 (strefy polityki przestrzennej nr: 5, 11, 15, 20) Organ planistyczny jednocześnie w ocenie Sądu prawidłowo wyjaśnił, że na wybór kategorii przeznaczenia nieruchomości skarżących przy uwzględnieniu wiążących wytycznych Studium miał wpływ nie tylko dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości ale także obowiązek zachowania walorów przyrodniczych oraz znaczenia nieruchomości dla funkcjonowania środowiska czy też planowanego układu komunikacyjnego, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od większej całości oraz sposobu przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe ustalenia trzeba stwierdzić, że w zakresie jakim nieruchomości skarżących maja charakter nieinwestycyjny, występuje nie tylko zgodność z normami rysunku i tekstu Studium, ale również takie ustalenie planistycznej znajduje potwierdzenie w ciągłości wizji planistycznej, która została ukształtowana w uprzednio obowiązującym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r. Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, iż dla skuteczności zabezpieczenia przez zainwestowaniem nieruchomości koniecznym jest ukształtowanie i zachowanie ciągłość wizji planistycznej. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 6 pkt 1 zaskarżonej uchwały: "tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Zatem do czasu zmiany zagospodarowania terenu według postanowień planu sposób władania takim terenem nie ulega zmianie (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2010 r., II OSK 1174/10). W odniesieniu do zarzutu nr 1. pkt 1) lit. a) Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje bezwzględnego obowiązku uwzględniania w treści planu miejscowego decyzji administracyjnych, o których mowa w skardze. Zawartość merytoryczna planu miejscowego została określona w art. 15 u.p.z.p. oraz uszczegółowiona w przepisach wykonawczych. Ustosunkowując się do podniesionej w skardze informacji o wydanych dla skarżących decyzjach o warunkach zabudowy Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi treść decyzji warunkach zabudowy nie rozstrzyga o przeznaczeniu terenu, lecz jedynie określa prawnie dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości w przypadku braku ustaleń planu miejscowego. Decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych równorzędnych ze skutkami wynikającymi z norm planu. Kategoria przeznaczenia terenu jest natomiast określana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Treść decyzji o warunkach zabudowy może się różnić od ustaleń planistycznych, o czym wprost przesądził ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. określając, że stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stan taki wynika z dualistycznie ukształtowanego systemu określania zasad zagospodarowania terenu. Ten dualizm przejawia się w tym, że określenie wspomnianych zasad może nastąpić albo w planie miejscowym albo w drodze decyzji administracyjnej, przy czym przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy są inne od wymogów, które winien spełniać plan miejscowy. Zasadnicza różnica polega na konieczności zapewnienia zgodności planu ze Studium, podczas, gdy w przypadku decyzji o warunkach zabudowy brak jest takiego obwarowania. Dlatego należy podzielić stanowisko organu planistycznego, iż w praktyce, często występują przypadki, że zamierzenie inwestycyjne, którego realizacja była możliwa na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, nie może zostać zrealizowane po wejściu w życie ustaleń planu miejscowego. Na tle zarzutu dot. wpływu decyzji ustalającej warunki zabudowy, czy też pozwolenia na budowę na treść planu miejscowego powstało zagadnienie ewentualnego obowiązku uwzględniania w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkich ostatecznych decyzji WZ i pozwolenia na budowę wydanych przed tą datą wielokrotnie stanowisko zawierała judykatura. Sąd podziela w tym miejscu dla potrzeb kontrolowanej uchwały stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 710/13, : (...) brak jest bowiem regulacji prawnej nakazującej uwzględnianie w m.p.z.p. ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uwzględniający w szczególności wymagania ładu przestrzennego, jest aktem kształtującym ład przestrzenny i sposób zagospodarowania przestrzennego między innymi dlatego, że jego ustalenia są opracowane w oparciu o liczne uwarunkowania, uwzględniające zarówno prawo własności jak i potrzeby interesu publicznego. Jego ustalenia powodują powstanie obowiązku po stronie organu administracyjnego wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (art. 35 ust. 1 u.z.p.). Prawa nabyte są chronione przez ustawodawcę, bowiem wyżej opisana zasada jest wyłączona w sytuacji, gdy została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie traci swojej ważności ze względu na ustalenia planu. Podmiot prawny dysponujący ważną decyzją o pozwoleniu na budowę korzysta ze wzmocnionej ochrony swoich praw w zakresie sposobu zagospodarowania terenu objętego planowaną inwestycją. Wzmocniona ochrona prawna uzasadniona jest w takim wypadku nie tylko ze względu na ochronę prawa własności, ale wynika także z potrzeby stworzenia gwarancji ochrony pewności obrotu prawnego i zaufania obywateli do działań państwa i administracji publicznej. Wynikający z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę sposób zagospodarowania terenu pozostaje w mocy i inwestor jest władny wykonywać przyznane w niej uprawnienia w okresie ważności tej decyzji. Zatem brak jest jakichkolwiek racjonalnych powodów do uwzględniania później tych decyzji w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego czy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem w obrocie prawnym akty te funkcjonują one niezależnie względem siebie. Ostateczna decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę wyznacza jedynie potencjalny sposób zagospodarowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę jedynie zezwala na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych. Podstawowa różnica pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a decyzją pozwoleniu na budowę widoczna jest w tym, iż decyzja o pozwoleniu na budowę, jako przyznająca jej adresatom określone uprawnienia, podlega wykonaniu na podstawie zasady ochrony praw nabytych niezależnie od ustaleń nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a decyzja w.z. wygasa z dniem wejście w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jej postanowienia są sprzeczne z ustaleniami planu. Ani z treści ustawy prawo budowlane, ani też z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek uwzględniania w planie zagospodarowania przestrzennego postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wskazano wyżej uprawnienia adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, jako prawa nabyte są chronione prawem i niezależnie od ustaleń nowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor posiadający ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę może realizować planowaną przez siebie inwestycję. Ustawodawca próbuje w ten sposób wyważyć racje wynikające z zasady ochrony praw dobrze nabytych oraz zasady zrównoważonego rozwoju, ochrony ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Organy administracyjne na żadnym etapie procesu planistycznego nie były zobowiązane ustawowo do uwzględnienia decyzji o pozwoleniu na budowę (jej postanowień) w treści studium i w treści planu zagospodarowania przestrzennego". Jak już powyżej wykazano ustalenia kontrolowanej uchwały są zgodne z normami Studium. Z informacji organu planistycznego i dokumentacji planistycznej wynika, że przy sporządzaniu kontrolowanej uchwały brano pod uwagę różnorodne kryteria, nie ograniczające się tylko do walorów architektonicznych i ekonomicznych, na które powołują się skarżący, ale obejmujące również m.in. uwarunkowania środowiskowe, zrównoważony rozwój, a także ład przestrzenny, stosownie do postanowień przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego w treści zaskarżonej uchwały przyjęto ustalenia planistyczne, które stanową bezpośredni dowód dążenia organu planistycznego do uporządkowania i stabilizacji zasad kształtowania przestrzennego obszaru objętego planem oraz ochrony tych walorów środowiska, którym zagrażał niekontrolowany i postępujący proces urbanizacji. Dążeniem organów planistycznych było niedopuszczenie do dalszej degradacji środowiska co potwierdza okoliczność, że działanie organu w tym względzie było celowe i dopuszczalne. Mając powyższe na względzie podkreślić należy, iż zgodnie z treścią § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) w projekcie tekstu planu miejscowego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające między innymi z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przepis nakazuje w ramach zagospodarowania przestrzennego ustalić warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska w szczególności przez między innymi zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni. Uwzględniając powyższe wskazać należy, że Rada Miasta Krakowa uchwaliła zaskarżony plan po stwierdzeniu jego zgodności z postanowieniami ww. Studium. Ukształtowane postanowieniami kontrolowanego miejscowego planu przeznaczenie terenu, na którym znajdują się nieruchomości skarżących, znajduje odzwierciedlenie w treści obowiązującego Studium. Zarzutu skarżących skupiają się zatem w ocenie Sądu na artykułowaniu odmiennej wizji planistycznej terenu niż w planie z pominięciem faktu, iż część nieruchomości skarżących znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną (MN.1). Ponadto okoliczność polegająca na wprowadzeniu do norm ustaleń planistycznych nie odpowiadających oczekiwaniom skarżących nie decyduje jeszcze o naruszeniu prawa własności czy jakichkolwiek przepisów prawa. W odpowiedzi na zarzut 1 pkt 1 lit. b) i c) skarżących Sąd podziela stanowisko organu, że brak rowu melioracyjnego na ww. terenie nie wyklucza możliwego sposobu zagospodarowania tego terenu zgodnie z ustaleniami zaskarżonego planu. Wskazać należy, iż zgodnie z § 8 ust. 7 pkt 1 ustaleń planu na całym obszarze planu dopuszczono możliwość lokalizacji urządzeń wodnych, a tym samym rowów. Zatem twierdzenie, że kontrolowany plan wyklucza możliwość lokalizacji nowych rowów melioracyjnych nie znajduje uzasadnionych podstaw w ocenie Sądu. Skoro zgodnie z ustaleniami kontrolowanego planu można lokalizować nowe rowy melioracyjne lub urządzenia wodne, tym samym możliwe jest prawidłowe urządzenie łąk i pastwisk, wbrew temu co twierdzą skarżący. Dopełnieniem są ustalenia zaskarżonego planu, które nie zakazują lokalizacji ogrodzeń nieruchomości. Organ planistyczny jednocześnie wyjaśnił, że oznaczony na rysunku kontrolowanego planu przedmiotowy rów melioracyjny w terenie R.6 stanowi element informacyjny, nie stanowiący ustaleń planu. Wobec zarzutu pkt. 1 lit. d) skarżących w ocenie Sądu trzeba stwierdzić, że ustalenia kontrolowanej uchwały należy odczytywać w sposób całościowy/systemowy. Z treści zarzutu skargi wynika, iż skarżący w sposób wybiórczy i wyrwany z kontekstu odczytują treść § 13 pkt 1 zaskarżonego planu. Zgodnie z treścią § 13 pkt 1-2 planu: Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się: 1) utrzymanie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej: 2) możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce i odłączeniu obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej. Z powyższych norm wynika, iż ustalenia zaskarżonego planu dopuszczają usunięcie wykonanej infrastruktury technicznej. W zakresie istniejących decyzji pozwolenia na budowę Sad przedstawił ocenę powyżej (zob. ad. 1. pkt 1) lit. a). W odpowiedzi na zarzut 1 pkt. 1 lit. e) skarżących - zdaniem Sądu wskazać należy, że dla prawidłowego funkcjonowania pastwisk i łąk nie są niezbędne obiekty budowlane. Już w nieobowiązującym Planie Ogólnym (por. przedstawione powyżej 1. Uwagi Informacyjne) działki skarżących znajdowały się w Terenach RP- Obszar Rolny z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska bez prawa zabudowy oraz w Terenach ZP - Obszar Miejskiej Zieleni Publicznej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zieleń parkową, zieleń izolacyjną, skwery i zieleńce, ogrody botaniczne i zoologiczne, zieleń nieurządzona i zieleń towarzysząca ciekom wodnym (łącznie z zagospodarowaniem cieku) oraz tereny upraw polowych bez prawa jakiejkolwiek zabudowy, cmentarze. Odnośnie zarzutu skarżących, iż brak jest możliwości zlokalizowania zarówno na ww. działkach jak i w najbliższej okolicy jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym budynków gospodarczych w ocenie Sądu należy wyjaśnić, że trafna i zgodna z prawem jest konstatacja organu planistycznego podnosząca, że na części obszarów wyznaczono Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną i nawiązująca do związanych z nią budynków gospodarczych. Zgodnie z treścią § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), przez zabudowę jednorodzinną należy przez to rozumieć w jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. A zatem istnieje potencjalna możliwość odpowiedniego wykorzystania w tym zakresie wątpliwym dla skarżących budynków gospodarczych. Nadto Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu, że ustalenia zaskarżonego planu stanowią zwartą całość a ich poszczególnych norm nie należy odczytywać w sposób wybiórczy oraz w oderwaniu od pozostałych przepisów prawa. W nawiązaniu do zarzutu 1 pkt. 2 lit. a) i b) Sąd wskazuje na dotychczasowe stanowisko w zakresie skutków prawnych wydanych pozwoleń na budowę, które przedstawiono powyżej (por. ad. 1. pkt 1) lit. a), ponieważ jest aktualne również w zakresie tego zarzutu. Wskazać należy nadto, że zgodnie z treścią § 7 ust. 2 kontrolowanego planu w odniesieniu do istniejących obiektów i urządzeń budowlanych ustalono możliwość przebudowy, remontu i odbudowy. Zatem w przypadku, gdyby na części nieruchomości strony skarżącej zostały zrealizowane w oparciu o prawomocne decyzje o pozwoleniu na budowę budynki, to zgodnie z ww. normami planu będzie możliwość ich przebudowy, remontu i odbudowy. Ustalenia kontrolowanego planu stanowią zwartą sprzężoną systemowo całość merytoryczną materialnoprawną a ich poszczególnych norm nie należy odczytywać w sposób wybiórczy oraz w oderwaniu od pozostałych przepisów prawa. W odniesieniu do zarzutu 1 pkt. 3 wskazać należy, że Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska, zostały nie tylko ustalone zgodnie z treścią dokumentu Studium, ale również w taki sposób zostały wyznaczone aby graniczące z nimi obszary inwestycyjne stanowiły łącznie zwartą całość. Dlatego teren rolniczy, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska (R.5-R.6 i R.10) sąsiaduje z terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną (MN.1), w którym dopuszcza się m.in. lokalizację garaży i budynków gospodarczych. W odpowiedzi na zarzut 2 dot. naruszenia art.6 ust.1 i ust. 2 u.p.z.p poprzez niezasadne zróżnicowanie sposobu ograniczenia prawa własności dla podmiotów znajdujących się w tożsamej sytuacji poprzez przeznaczenie części gruntów oznaczonych w Studium jako Tereny zieleni nieurządzonej ZR w Planie na tereny rolnicze z podstawowym przeznaczeniem pod łąki i pastwiska (oznaczone symbolami R.1 R.11), a część tych gruntów na tereny zieleni urządzonej towarzyszącej istniejącym budynkom (oznaczone symbolami ZPb.1-ZPb.4) Sąd ocenia kwestionowane rozwiązania przyjęte w planie jako zgodne z prawem. Dokument Studium dla Terenów zieleni nieurządzonej ZR jako funkcje podstawową wskazuje różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, natomiast jako funkcje zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W tym miejscu podkreślić należy, iż projekt planu sporządza się zgodnie z zapisami studium, co zostało uczynione w zakresie kontrolowanej uchwały (por. art. 15 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Tereny ZPb.1-ZPb.6 obejmują nieruchomości, na których w większości została już zrealizowana zabudowa (zob. rysunek planu - na mapie zasadniczej, na której sporządzono projekt planu, uwidoczniono istniejące budynki). Zatem dla ww. terenów, które są zabudowane, a dla których dokument Studium wskazuje nieinwestycyjny kierunek zagospodarowania terenu, w zaskarżonej uchwale zgodnie z funkcją dopuszczalną określoną w dokumencie Studium dla Terenów ZR, wyznaczono Tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzysząca istniejącym obiektom budowlanym, oznaczone na rysunku planu symbolem ZPb.1-ZPb.6. Tak wyznaczone przeznaczenie, uwzględnia stan istniejący i wytyczne wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przede wszystkim zgodne jest z dokumentem Studium. Natomiast tereny R.6 i R.10 obejmują rozległy kompleks nieruchomości (teren R.6 - ok.4,5ha, teren R.10 - 2,9ha), które w opracowaniu ekofizjograficznym podstawowym dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą opracowanym przez dr inż. Wiesława Sroczyńskiego zostały oznaczone jako kompleks przyrodniczo-użytkowy terenów rolniczych/porolnych otwartych z dominacją agrocenoz łąkowych o przeciętnej wartości przyrodniczej o symbolu G1 - tereny zaroślowo- łąkowe z przewagą łąk porolnych, zdegradowanych agrocenoz łąkowych oraz zarośli synantropijnych na obszarze płytkiego zalegania iłów miocenu. Mając na względzie zasady ładu przestrzennego niezasadnym jest, aby w ramach obszaru o jednolitym przeznaczeniu i zagospodarowaniu plan miejscowy wprowadzał odmienne regulacje, co do wybranych nieruchomości, tak jakby tego oczekiwali skarżący. Podsumowując zdaniem Sądu należy podkreślić, że przede wszystkim na działkach, na których plan miejscowy wyznacza Tereny rolnicze oznaczone symbolami R.6 i R.10, w odróżnieniu od Terenów ZPb.1-ZPb.6 brak jest istniejącej zabudowy. Dodatkowo biorąc pod uwagę aktualny sposób użytkowania, wskazania dokumentu Studium oraz brak istniejącej zabudowy (co wykazało opracowanie ekofizjograficzne sporządzane na potrzeby planu oraz wykonana inwentaryzacja terenu) na działkach skarżących jako przeznaczenie podstawowe wskazano łąki i pastwiska. Co prawda zostały dla tych nieruchomości wydane decyzje o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z art. 37 ust.1 ustawy Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuży niż 3 lata. Zatem fakt, że dla danego terenu zostało wydane prawomocne pozwolenie na budowę nie przesądza ostatecznie, że zostanie ono zrealizowane, gdyż decyzja ta rodzi uprawnienie do prowadzenia procesu budowlanego a nie jego obowiązek, inwestycyjnego musi on być zgodny z treścią wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po zakończeniu procesu budowlanego zastosowanie mają przepisy zaskarżonej uchwały (por. § 7 ust. 2 pkt 1). Ponadto wskazać należy, że ustalenia zaskarżonej uchwały dotyczące terenu rolniczego, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska (R.1- R.10) oraz terenu zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą istniejącym obiektom budowlanym (ZPb.1- ZPb.4), posiadają tożsame ustalenia w zakresie m.in. minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który wynosi 90 % (por. § 26 ust. 2 i §27 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały). Dodatkowo wskazać należy, iż dla wszystkich terenów wyznaczonych w treści zaskarżonej uchwały zastosowanie mają przepisy Rozdziału I zatytułowanego Przepisy Ogólne. W treści przepisów ww. rozdziału zaskarżonej uchwały określono ogólne warunki przebudowy, remontu i odbudowy, istniejących obiektów i urządzeń budowalnych (por. § 7 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały). W odniesieniu do zarzutu 3 pkt. 1-3 na początku należy dokonać kilka ogólnych uwag dotyczących natury prawa własności w relacji do unormowań z zakresu planowania przestrzennego. Własność stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości, jednak pomimo tego prawo własności nie daje właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z zm.) - dalej k.c., który definiuje treść tego prawa. Zważając na powyższe stwierdzić należy, że w myśl art. 140 k.c., a przede wszystkim art. 64 ust. 3 Konstytucji RP jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy innych ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art. 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane doktrynalnie jako "władztwo planistyczne". Jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować. Z kolei art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tego artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Syntetyczne zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie. Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie na gruncie orzecznictwa sądowego: "Zauważyć należy, iż nie budzi wątpliwości fakt, iż ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Plany te ustalają bowiem przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu i jako takie przesądzają o ograniczeniach prawa własności. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie każda zatem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności jest niedozwolona. Prawo własności, chronione na mocy art. 21 Konstytucji RP, nie jest bowiem prawem bezwzględnym." (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn.: II OSK 1932/07). Dodatkowo wskazać należy, że z punktu widzenia treści przepisu art. 1 ust. 2 u.p.z.p. prawo własności stanowi jedną ze składowych katalogu wartości, które należy uwzględnić w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, ażeby wartościom wyartykułowanym w skardze (prawu własności) z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Funkcja planowania przestrzennego polega właśnie na wyważaniu tychże wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego, co w ocenie Sądu zostało w kontrolowanym planie zrealizowane. W sprawach tzw. władztwa planistycznego, oraz ochrony prawa własności w planach miejscowych wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne i Trybunał Konstytucyjny. Prawo własności nie ma charakteru prawa bezwzględnego, nie poddającego się żadnym ograniczeniom. Co istotne, pogląd ten od wielu lat jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ślad za nim w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych Jak podkreślił w uzasadnieniu wyrok WSA w Krakowie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: II SA/Kr 875/14 cyt.: (...)prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przekładając powyższe uwagi na okoliczności kontrolowanej uchwały , właśnie na podstawie norm u.p.z.p. rada gminy została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów m.in. w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń." - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1275/09. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości." - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08. Jak wskazano wyżej art. 6 ustawy o planowaniu, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zatem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zharmonizowana z wszystkimi powołanymi wyżej przepisami w szczególności Konstytucją, a plany miejscowe uchwalone na jej podstawie w uprawniony i dozwolony kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Argumentacja skargi koncentruje się w istocie na artykułowaniu odmiennej wizji/obrazu planistycznego przedmiotowego terenu. Jednak co trzeba podkreślić to gmina posiada kompetencję do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Okoliczności że ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących nie decydują jeszcze o naruszeniu prawa własności czy jakichkolwiek innych przepisów prawa. Odnosząc się do podniesionej w skardze informacji o wydanych decyzji o warunkach zabudowy oraz uzyskanych pozwoleniach na budowę podkreślić wpierw należy jak już było to dokonane powyżej, że wbrew stanowisku skarżących treść decyzji o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o przeznaczeniu terenu, lecz jedynie określa prawnie dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości w przypadku braku ustaleń planu miejscowego. Kategoria przeznaczenia terenu jest natomiast określana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (zob. ad 1. pkt 1) lit. a). Na treść ustaleń kontrolowanej uchwały co także zostało wyjaśnione powyżej determinujący wpływ wywiera treść Studium. Dodatkowo podkreślić należy, że ustaleń planistycznych zaskarżonej uchwały nie należy odczytywać jedynie dla poszczególnych nieruchomość, gdyż wyznaczone tereny stanowią ze sobą zwartą i spójną całość, która łącznie realizuję politykę przestrzenną Miasta Krakowa. Zdaniem Sądu uwzględnić należy, iż na nieruchomościach skarżących częściowo wyznaczono układ komunikacyjny, którego nie można oceniać z punktu widzenia jedynie pojedynczych nieruchomości Skarżących. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, iż określony ustaleniami zaskarżonej uchwały układ komunikacyjny, w tym również tereny:- dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej (KDL.4 i KDL.9),- dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej (KDD.2),stanowi optymalną regulację służącą prawidłowemu skomunikowaniu obszaru objętego ustaleniami zaskarżonej uchwały. Wyznaczenie celu publicznego na części nieruchomości Skarżących jakim jest wyznaczenie dróg publicznych (zob. art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomości t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204), było przedmiotem szczegółowych analiz na etapie opracowywania projektu planu, który był przez właściwe organy opiniowany i uzgadniany. Opracowany układ komunikacyjny w treści zaskarżonej uchwały, stanowi przejrzystą i spójną całość, z której również będą korzystali skarżący. Sąd przy ocenie legalności kontrolowanej uchwali według kryterium art. 28 u.p.z.p. ma na uwadze, że ustalenia zaskarżonej uchwały obejmują obszar o wysokich wartościach przyrodniczych i krajobrazowych, stanowiący część tzw. zachodniego klina zieleni, położony w granicach otuliny Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, częściowo objęty programem Natura 2000. Głównym celem planu jest zachowanie ciągłości terenów zielonych, co będzie mieć istotne znaczenie dla kształtowania systemu przyrodniczego Miasta, w tym ochrony środowiska i krajobrazu naturalnego. Nie budzi także wątpliwości Sądu, iż wyznaczony teren rolniczy o podstawowym przeznaczeniu pod przeznaczeniu pod łąki i pastwiska, stanowi nie tylko formę ochrony tego obszaru przed zainwestowaniem na cele budowlane, ale również określa zasady zagospodarowania tego terenu w zgodności z dokumentem Studium oraz zasadami zrównoważonego rozwoju tworząc oczekiwany przez normy Studium ład przestrzenny. Ustalone w zaskarżonym planie ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości jak m.in. ochrona środowiska i krajobrazu. Sąd także podkreśla w tym miejscu, że nie podziela zarzutów skargi dot. wadliwego sporządzenia uzasadnienia projektu kontrolowanego planu. Uzasadnienie projektu odpowiada wymogom prawa, spełnia swoją rolę jaką posiada w procedurze prawotwórczej a aksjologia kontrolowanego planu wyrażona wprost treścią § 3 części tekstowej planu jest z nim zbieżna. Sad w tym miejscu zauważa, że dopełnieniem powyższych ustaleń jest wyznaczenie na części nieruchomości skarżących terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną (MN.1), na którym można realizować inwestycje budowlane, których rodzaj został szczegółowo określony w treści zaskarżonej uchwały. Ustosunkowując się do zarzutu 4 pkt. 1-3 zdaniem Sądu wskazać należy, że projekt planu miejscowego został sporządzony zgodnie ze Studium, które określa ramy rozwoju miasta, wskazując tereny przeznaczone pod zainwestowanie oraz tereny, które powinny pozostać niezabudowane. W dokumencie Studium uwzględniono także występujące na obszarze miasta uwarunkowania przyrodnicze. Zatem kierunki polityki przestrzennej Miasta Krakowa zostały określone w dokumencie Studium, natomiast ustalenia zaskarżonej uchwały te kierunki doprecyzowują. Dodatkowo projekt zaskarżonej uchwały został sporządzony w ramach procedury planistycznej, która została szczegółowo określona w ustawie o planowaniu przestrzennym. W ramach przeprowadzonej procedury planistycznej projekt planu był opiniowany i uzgadniany. Podkreślić należy, iż ustalenia zaskarżonej uchwały należy odczytywać w całości a nie w wyrwanie z kontekstu poszczególnych jego zapisów. Przewidziany przepisem art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zakres przedmiotowy planu miejscowego nie przewiduje wprowadzania do jego treści szczegółowego opisu warunków technicznych ekonomicznych realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych na poszczególnych nieruchomościach (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r. II OSK 2834/15). Zaznaczyć należy, że stosownie do regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. 2002.155,1298), opracowanie ekofizjograficzne sporządzone na potrzeby projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia m.in. dostosowanie funkcji, struktury i intensywności zagospodarowania przestrzennego do uwarunkowań przyrodniczych (§ 1 pkt 1). Opracowanie wykonywane jest na podstawie kompleksowych badań i pomiarów terenowych oraz analizy m.in. archiwalnych kartograficznych, materiałów planistycznych, inwentaryzacyjnych i studialnych, a w szczególności; dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno- inżynierskich, dokumentacji geologicznych, dokumentów planistycznych, map glebowo-rolniczych (§ 4). W opracowaniu zawarte muszą być analizy, prognozy i oceny dotyczące m.in. określenia przydatności poszczególnych terenów dla rozwoju funkcji użytkowych, a w szczególności mieszkaniowej lub przemysłowej (§ 6 pkt 6 lit. a). W opracowaniu ekofizjograficznym podstawowym dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą opracowanym przez dr inż. W.S. przedmiotowe nieruchomości zostały oznaczone jako kompleks przyrodniczo-użytkowy terenów rolniczych/porolnych otwartych z dominacją agrocenoz łąkowych o przeciętnej wartości przyrodniczej o symbolu G1 - tereny zaroślowo-łąkowe z przewagą łąk porolnych, zdegradowanych agrocenoz łąkowych oraz zarośli synantropijnych na obszarze płytkiego zalegania iłów miocenu. Ponadto podkreślić należy, że mając na względzie zasady ładu przestrzennego niezasadnym jest, aby w ramach obszaru o jednolitym przeznaczeniu i zagospodarowaniu plan wprowadzał odmienne regulacje co do wybranych nieruchomości, tak jakby tego oczekiwali skarżący. Jednocześnie wskazać należy, iż ustalenia zaskarżonej uchwały realizują wizję planistyczną w poprzednio obowiązującym na tym obszarze Planie Ogólnym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż teren rolniczy o podstawowym przeznaczeniu pod przeznaczeniu pod łąki i pastwiska został wyznaczony na obszarach słabo zurbanizowanych. Rolą prowadzonej polityki przestrzennej, jak również realizacji zasady ładu przestrzennego jest przeciwdziałaniu powstaniu rozproszonej zabudowy. W odniesieniu do zarzutu 4 pkt. 4 - 5 i 5 pkt. 1-3 zdaniem Sądu trzeba wskazać, że wątpliwości skarżących co do tego, czy prognoza finansowa skutków planu jest do końca trafna, czy też nie - w założeniu nie mogą być uzasadnioną samodzielną podstawą do kwestionowania ustaleń planu miejscowego. Prognoza skutków finansowych nie jest częścią uchwały o planie i posiada charakter informacyjny. W ocenie Sądu prognoza skutków finansowych nie ma też wpływu na sytuację prawną skarżących, gdyż nie określa ich praw czy też obowiązków, tym bardziej nie ewentualnych odszkodowawczych w przyszłości, czy też wysokości poniesionych nakładów na nieruchomości. Na tle zarzutu dotyczącego obniżenia wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie ustaleń planu miejscowego wielokrotnie stanowisko zawierała judykatura. Skład orzekający obecnie podziela dla potrzeb kontrolowanej uchwały tezy zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2018 r. ,sygn. akt: li SA/Po 183/18, : "(...) w toku procedury planistycznej i przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy nie są związane dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu oraz zasadami tzw. dobrego sąsiedztwa, jak ma to miejsce w przypadku roszczeń określna zasadności wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchwalenie dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem charakter aktu stanowienia prawa i służyć ma co do zasady nie utrzymaniu dotychczasowego ładu przestrzennego obowiązującego na danym obszarze, lecz ukształtowaniu tego ładu zgodnie z oczekiwaniami i zamierzeniami wspólnoty lokalnej. W ramach władztwa planistycznego rada gminy może bowiem nie tylko ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, lecz wręcz zmienić przeznaczenie działki nawet w sposób naruszający interesy prawne właścicieli, w tym właśnie skutkujący obniżeniem wartości danej nieruchomości. Dla takich sytuacji ustawa przewiduje specjalny tryb odszkodowawczy przewidziany w art. 36 i art. 37 PlanZagospU. Kwestia wpływu uchwalenia planu na wartość ekonomiczną działki nie stanowi natomiast kryterium oceny legalności planu, bowiem oczywistym jest, iż kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości może być między stronami sporna, lecz do rozstrzygnięcia tych sporów właściwe są sądy powszechne (art. 37 ust. 10 PlanZagospU). Przenosząc powyższe rozważania na grunt argumentacji zawartej w skardze stwierdzić należy, iż okoliczność, że doszło do obniżenia wartości nieruchomości skarżących uzasadnia jedynie wystąpienie przez nich z odpowiednim roszczeniem przed sądem powszechnym, a nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Co za tym idzie dla oceny zgodności z prawem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zupełnie obojętnym pozostaje, iż przed jego przyjęciem określona zabudowa mogła być na danym obszarze realizowana w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...)" Także i w ocenie Sądu okoliczność ujemnego bilansu finansowego wskazana w prognozie skutków finansowych nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy, w tym również realizacja celów publicznych wiąże się z obowiązkiem ponoszenia kosztów ich realizacji. W związku z powyższym w treści zaskarżonej uchwały określono, iż cyt.: stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu, ustala się dla wszystkich terenów objętych granicami planu w wysokości 30 % (por. § 15 zaskarżonej uchwały oraz art. 36 ust. 4 u.p.z.p.). Nie budzi wątpliwości, iż określenie maksymalnej stawi procentowej przewidzianej przepisami prawa wskazuje, iż treść zaskarżonej uchwały uwzględnia w maksymalnym zakresie prognozę skutków finansowych. Zatem ustalenia zaskarżonej uchwały uwzględniają zasadę dbałości o finanse publiczne w zakresie jakim ustawodawca określił możliwości określenia przez gminę wysokość stawki procentowej. Odnosząc się do zarzutu 6 pkt. 1-4 trzeba stwierdzić, że w toku procedury planistycznej i przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy nie są związane dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu. Uchwalenie dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem charakter aktu stanowienia prawa i służyć ma co do zasady nie utrzymaniu dotychczasowego ładu przestrzennego obowiązującego na danym obszarze, lecz ukształtowaniu tego ładu zgodnie z oczekiwaniami i zamierzeniami wspólnoty lokalnej. Dodatkowo wskazać należy, iż oznaczony na rysunku planu rów melioracyjny (wskazany w terenie oznaczonym symb. R.6) stanowi element informacyjny, nie stanowiący ustaleń planu (zob. ad 1. pkt 1) lit. b, lit. c). Również oznaczony na rysunku planu, a kwestionowany przedept stanowi element informacyjny, nie stanowiący ustaleń planu. W każdym z wyznaczonych Terenów, w tym także w Terenie WS czy Terenie R.6 i R.10 dopuszczono możliwość realizacji dojść pieszych oraz dojazdów zapewniających skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi przy zachowaniu pozostałych ustaleń szczegółowych dla poszczególnych przeznaczeń m.in. w zakresie zachowania minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Takie normy projektu planu zostały uzgodnione m.in. z Zarządem Województwa Małopolskiego oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu, ze względu na położenie części terenu objętego planem w granicach obszaru Natura 2000 Dębnicko-Tyniecki Obszar Łąkowy PLH120065 oraz w graniach Bielańsko- Tynieckiego Parku Krajobrazowego i jego otuliny. Dodatkowo w ocenie Sądu w ramach odpowiedzi na ten zarzut trzeba stwierdzić, że ustalenia zaskarżonej uchwały należy odczytywać w sposób całościowy/systemowy. Z treści zarzutu skargi wynika, iż skarżący w sposób wybiórczy i wyrwany z kontekstu odczytują treść § 13 ust. 1 zaskarżonego planu. Zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1-2 zaskarżonego planu cyt.: Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się: 1) utrzymanie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej; 2) możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce i odłączeniu obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 ustaleń zaskarżonej uchwały dla istniejących obiektów i urządzeń budowlanych ustalono możliwość przebudowy, remontu i odbudowy. Z powyższych norm wynika w ocenie Sądu, iż ustalenia zaskarżonego planu dopuszczają możliwość czynności związanych z utrzymaniem infrastruktury technicznej, w tym także drogowej, zatem obawy skarżących w tym zakresie nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Ustosunkowując się do zarzutu 7 trzeba zacząć od tego, że przepisy u.p.z.p. rozstrzygają, że przedmiotem prac rady gminy są tylko nieuwzględnione przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta uwagi złożone do projektu planu miejscowego. Wskazuje na to redakcja art. 17 pkt 14 u.p.z.p., która nakłada na organ wykonawczy gminy obowiązek przedstawienia radzie gminy do uchwalenia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Natomiast rada gminy uchwala plan miejscowy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag. Zdaniem obecnie orzekającego składu w orzecznictwie ustabilizował się pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który skład podziela, zgodnie z którym podkreślono, iż mając na uwadze brak precyzji w sformułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności planistycznych, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w głosowaniu nad jednym projektem uchwały zawierającym listę nieuwzględnionych uwag (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14, wyrok z dnia 20 stycznia 2017 r. II OSK 1093/15 ). Powyższy sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Rozstrzygnięcie rady w przedmiocie zgłoszonych uwag, o których stanowi art. 20 ust. 1 u.p.z.p., ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 czerwca 2017 r., II SA/Kr 1524/16).A zatem zarzut ten nie jest w ocenie Sądu uzasadniony. Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione okoliczności prawne i faktyczne sprawy i oceniając wszystkie zarzuty skargi jako niezasadne i nieskuteczne w świetle powyżej wskazach przepisów prawnych Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.