II SA/Kr 696/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia 27 marca 2017 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23); - art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290); po rozpatrzeniu odwołania skarżącego - P. K. od decyzji Starosty [...] z 09.11.2016 znak: [...], stwierdzającej, że decyzja nr [...] z 25.02.2016 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa obiektu produkcyjno-usługowego z zapleczem magazynowym, socjalnym i biurowym oraz hali przygotowań produktów i portierni, dwóch zjazdów wraz z układem komunikacyjnym, parkingami, instalacją kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na cele pożarowe, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej z dwoma szczelnymi zbiornikami bezodpływowymi, dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz wraz z wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, projektowanym ogrodzeniem oraz inną niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości T., gm. K." wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz o odmowie uchylenia własnej ww. decyzji Starosty [...], ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...], decyzją nr [...] z 25.02.2016 r., znak: [...] [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: D. Z., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. [...] pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa obiektu produkcyjno-usługowego z zapleczem magazynowym, socjalnym i biurowym oraz hali przygotowań produktów i portierni, dwóch zjazdów wraz z układem komunikacyjnym, parkingami, instalacją kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na cele pożarowe, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej z dwoma szczelnymi zbiornikami bezodpływowymi, dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz wraz z wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, projektowanym ogrodzeniem oraz inną niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości T., gm. K.". Decyzja ta stała się ostateczna 01.04.2016 r. 13 października 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 25.02.2016 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego oraz o wstrzymanie jej wykonania oraz uchylenie przedmiotowej decyzji. Jako podstawę wznowienia ww. postępowania, skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy k.p.a. o brzmieniu, cyt: " W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (...) 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; (...) " Po stwierdzeniu, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 147 i 148 k.p.a., postanowieniem z 25.10.2016 r. organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W toku postępowania wznowieniowego, postanowieniem z 8 listopada 2016 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., organ odmówił wstrzymania wykonania ww. ostatecznej decyzji Starosty [...]. Wznowione postępowanie zakończone zostało decyzją Starosty [...] z 09.11.2016 r., znak: [...], stwierdzającą, że decyzja Nr [...] z 25.02.2016 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu Postępowania administracyjnego) jednocześnie organ odmówił uchylenia własnej ww. decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołał się skarżący, wnosząc o uchylenie ww, orzeczeń, tj. zaskarżonej decyzji Starosty [...] z 09.11.2016 r. oraz decyzji nr [...] Starosty [...] z 25.02.2016 r., i orzeczenie o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji: - rażące naruszenie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że (jakoby) brak było podstaw do uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016 r. [...] - rażące naruszenie przepisu art. 149 § 2 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania "co do rozstrzygnięcia istoty sprawy", to jest w zakresie objętym błędną ww. decyzją Starosty [...] z dnia 25 lutego 2016 r.; obrazę przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, mimo, że były ku temu przesłanki oraz podstawy; rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym nieuwzględnienie istotnych dowodów, przeoczenie braków w zakresie dokumentów wymaganych przepisami prawa, w tym Prawa budowlanego; - rażącą obrazę przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 8, pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 3, ust. 3 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 4 ust. 4 (a contrario) Prawa budowlanego poprzez przeoczenie, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji " zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu produkcyjno- usługowego z zapleczem magazynowym ..." (przedmiotowych obiektów budowlanych). Organ odwoławczy analizując akta przedmiotowej sprawy wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej już ostateczną decyzją. Jest to tryb nadzwyczajny postępowania, którego granice określone zostały przez podstawę wznowienia. Jak wspomniano na wstępie, w przedmiotowej sprawie wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty [...] wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Prawo wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przysługuje jedynie stronom postępowania, w rozumieniu ww. art. 28 ust. 2 ustawy. Pojęcie strony, jakim posługuje się ten przepis, stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i precyzuje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są obok inwestora: właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Określenie zatem obszaru oddziaływania obiektu ma wpływ na ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 ww. ustawy Prawo budowlane przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane, obowiązek ustalenia obszaru oddziaływania należy do projektanta. W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania planowanej inwestycji ustalony został szczegółowo (str. 487, 488 i 489 dokumentacji) w związku z charakterem planowanej inwestycji. Działka nr [...] znajduje się w zasięgu oddziaływania, zatem jej właścicielowi przysługuje przymiot strony. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji, na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalił, że właścicielem powyższej działki jest Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych z siedzibą w R., przy ul. [...]. Właściciel tej działki miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i nie zgłaszał też żadnych uwag, jak również nie poinformował organu o zmianie jej właściciela. Bowiem, w trakcie przedmiotowego postępowania Agencja Nieruchomości Rolnych zbyła ww. działkę na rzecz skarżącego. Organ odwoławczy podniósł, że biorąc powyższe pod uwagę należy zatem uznać, że potwierdzona została powyższa przesłanka wznowienia - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o ww. pozwolenie na budowę. W kwestii zarzutów wskazanych w odwołaniu ww. od decyzji Starosty [...] z 09.11.2016 r. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami określonymi w art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast w myśl art. 5 ww. ustawy obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - winien być projektowany i budowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ wyjaśnił, że za rozwiązania projektowe odpowiada projektant. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy Prawo budowlane, do obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza dołączając do projektu stosowne oświadczenie. Zaistnienie wątpliwości co do zgodności projektu z obowiązującymi w określonym zakresie przepisami oznacza konieczność uzyskania od projektanta gwarancji co do tego, że zastosowana w projekcie koncepcja czy rozwiązanie nie naruszają obowiązujących przepisów, bowiem ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach o tym przedmiocie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno działka inwestycyjna nr [...], jak i działka skarżącego nr [...] położona jest w obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] zatwierdzony Uchwałą Nr [...] z dnia 19 października 2009 r. ([...] Obszar ten, o symbolu l.PU przeznaczony jest pod budownictwo produkcyjno-usługowe. W § 5 powyższego planu miejscowego określone zostały zasady dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zgodnie z którymi na tym terenie nie dopuszcza się lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 jedn. tekst). Natomiast plan dopuszcza realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem przedsięwzięć określonych w § 5 pkt 3 (ppkt a do s) planu miejscowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl ww. rozporządzenia. Z zachowaniem przepisów określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 jedn. tekst ze zm.) inwestycja ta zwolniona została z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - decyzją Wójta G. K. o środowiskowych uwarunkowaniach z 8.12.2015 r., znak: Nr [...] Zatem, projektowany obiekt produkcyjno-usługowy z przeznaczeniem na remont i naprawy sprzętu budowlanego pozostaje w zgodzie z zapisami ww. planu miejscowego obszaru "[...] pod względem charakteru inwestycji. Organ nadmienił, że przedmiotowa inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zabudowie działki sąsiedniej ale jej całkowicie nie zakazuje. Ograniczenie to wynika bezpośrednio z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 tekst jedn.). Organ powołał treść § 36 ust. 3 powyższego rozporządzenia i wskazał, że w przedmiotowej sprawie, w związku z brakiem w terenie kanalizacji sanitarnej, zaprojektowane zostały dwa szczelne zbiorniki (typowe) na nieczystości o pojemności 20 m3. Nadmienić należy, że pokrywa zbiornika sytuowanego bliżej działki skarżącego nr [...] znajduje się w odległości 17 m od granicy z tą działką i w odległości 13 m od granicy z działką nr [...]. Należy się zgodzić, że we wskazanej wyżej decyzji środowiskowej z 8.12.2015r., ścieki bytowe winny być odprowadzane do kanalizacji sanitarnej. Jednakże na chwilę obecną nie ma możliwości zrealizowania powyższego warunku, zatem inwestor zmuszony był do przyjęcia rozwiązania w postaci wykonania zbiornika wybieralnego. Powyższe rozwiązanie nie jest sprzeczne z warunkami określonymi w ww. planie miejscowym, gdyż plan miejscowy dopuszcza gromadzenie ścieków w szczelnych zbiornikach wybieralnych do czasu realizacji zbiorczego systemu kanalizacji sanitarnej odprowadzającej ścieki do komunalnej oczyszczalni ścieków poza obszarem objętym ustaleniami planu (inwestycja ta pozostaje w gestii gminy). Organ stwierdził, że ograniczenie zabudowy działki skarżącego nr [...] miałoby miejsce jedynie w przypadku, gdyby chciał realizować na tym terenie zabudowę mieszkaniową (co plan miejscowy nie dopuszcza), lub budować magazyn produktów spożywczych. Organ I instancji ponownie przeanalizował prawidłowość wydanej decyzji nr [...] Starosty [...] z 25.02.2016 r., znak: [...] [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego, a poprawność jej wydania potwierdza organ odwoławczy. Organ odwoławczy stwierdził, co omówione zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...], że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...] Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. [...] z 14.08.2014 r.). Postępowanie wznowieniowe zakończone zostało wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. po przeprowadzonym postępowaniu co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał przepis art. 146 § 2. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie potwierdzono, że decyzja Nr [...] Starosty [...] z 25.02.2016 r., znak: [...] [...], wydana została z naruszeniem prawa, gdyż skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, tym samym naruszony został przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 10 k.p.a. Zdaniem organu I instancji, co potwierdza również organ odwoławczy, w sytuacji gdyby skarżący uczestniczył w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, to wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem w treści uzasadnienia skarżonej decyzji organ I instancji przedstawił argumentację wskazującą, że gdyby nawet organ uchylił inkryminowaną decyzję z powodów procesowych, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący P. K.. Skarżący zarzucił, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu Postępowania administracyjnego) oraz odmawiającą uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia 25.02.2016r, ponieważ w wyniku wznowienia (jakoby) mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżył on ww. decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2017r. w zakresie, w jakim utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 25 lutego 2016r., znak: [...], zarzucając zaskarżonej decyzji Wojewody naruszenie przepisów zarówno materialnoprawnych, jak i przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: Naruszenie przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c), pkt 8, pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 2, pkt 3, ust. 3, art. 35 ust. 4, (a contrario), przez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że ziściły się przesłanki do wydania obu ww. decyzji Starosty [...], podczas gdy nie było ku temu podstaw prawnych, w szczególności nie ziściły się przesłanki do wydania przez Starostę W. decyzji z dnia 25 lutego 2016 r, znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz nie ziściły się przesłanki do wydania przez Starostę W. decyzji dnia 9 listopada 2016 r. [...]) w zakresie, w jakim decyzja ta odmówiła uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia 25.02.2016r., natomiast ziściły się przesłanki do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego oraz odmawiającej zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego, albowiem m.in.: A). Przedmiotowy projekt budowlany był i nadal jest niekompletny [art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 2, pkt 3 Prawa budowlanego, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c), pkt 8 Prawa budowlanego], nie zawierał odnoszącej się do inwestycji projektem tym objętej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszak za taką decyzję nie można uznać błędnie załączonej do przedmiotowego projektu budowlanego oraz do przedmiotowej dokumentacji budowlanej opinia Wójta G. K. z dnia 8 grudnia 2015r. (Nr [...]), ponieważ decyzja ta ani jednym słowem nie odnosi się do przedmiotowego obiektu budowlanego obejmującego dwa zbiorniki na ścieki bytowe o łącznej pojemności 40m3, czyli zbiorników tych nie opiniuje w żaden sposób, bo ich budowy nie przewiduje; ww. decyzja środowiskowa dotyczy inwestycji o innym zakresie projektowym oraz budowlanym, wszak na stronie 5 tejże decyzji (Opinia w aktach sprawy) wyraźnie i jednoznacznie stwierdzone zostało, że dotyczy ona obiektu budowlanego (inwestycji), którego "Ścieki socjalno bytowe powstające na terenie inwestycji, w ilości zbliżonej do ilości wody pobieranej na ten cel, odprowadzane będą do projektowanej gminnej kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z informacjami zawartymi w uzupełnieniu do karty, inwestor otrzymał od Gminnego Przedsiębiorstwa Komunalnego Gminy K. warunki przyłączenia do sieci wodociągowej oraz zapewnienie od Gminy K. o podłączeniu przedmiotowej inwestycji do gminnej kanalizacji sanitarnej.", tymczasem przedmiotowy projekt budowlany przewiduje odprowadzanie ścieków do dwóch olbrzymich zbiorników na ścieki (szamb), a nie do gminnej kanalizacji. Organy administracyjne (Wojewoda [...] i Starosta [...]) wydając ww. decyzje nie posiadały i nie znały decyzji środowiskowej dla przedmiotowego obiektu budowlanego obejmującego wszak dwa olbrzymie zbiorniki na ścieki socjalno-bytowe o pojemności aż 40 m3, które w żadnym miejscu ww. opinii środowiskowej nie zostały zaopiniowane, zatem dla inwestycji niepodłączonej do gminnej zbiorczej kanalizacji ale obejmującej szamba (generujące zagrożenie epidemiologiczne) decyzja środowiskowa byłaby całkowicie inna od tej, którą błędnie załączono do przedmiotowego projektu budowlanego. W ocenie skarżącego w zaistniałej sytuacji organy administracyjne nie dopełniły obowiązku wynikającego z postanowień art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie wydały postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości przez dostarczenie decyzji - opinii środowiskowej dla projektu budowlanego obejmującego instalację sanitarna doprowadzona do dwóch olbrzymich zbiorników na ścieki socjalno - bytowe (szamb) o powierzchnia 40m3 (generujących zagrożenie epidemiologiczne), usytuowanych blisko sąsiedniej działki nr [...] stanowiącej własność strony skarżącej (opinii zgodnej w wymogami statuowanymi przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz z przepisami rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Powyżej wskazane decyzje z rażącą obrazą przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 2, pkt 3, art. 35 ust. 4, (a contrario) ustawy - Prawo budowlane, nie uwzględniają występujących w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiekt budowlanego, uzasadnionych interesów osób trzecich, to jest strony skarżącej, jako właściciela sąsiadującej z przedmiotową inwestycją działki nr [...] obr. [...] gm. K., skoro zezwalają na lokalizację - posadowienie (bez decyzji środowiskowych, co powyżej wykazano, a poniżej uzasadniono) dwóch zbiorników na ścieki bytowe o łącznej pojemności 40m3, w tak bliskiej odległości od należącej do strony skarżącej ww. działki nr [...], że część tej działki nie może być zabudowana obiektami przewidzianymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to jest obiektami usługowo - biurowymi przeznaczonymi wszak na pobyt ludzi oraz obiektami magazynowymi, albowiem zbyt bliska odległość ww. zbiorników na ścieki bytowe o pojemności 40m3 od granic działki strony skarżącej wyklucza zagospodarowanie jej znacznej części wschodniej, w związku z postanowieniami § 36 ust. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który statuuje zasadę, że odległości pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 do 50 m3 powinny wynosić co najmniej 30 metrów od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych. Naruszenie ww. decyzjami administracyjnymi słusznych interesów skarżącego jest, w jego ocenie, tym bardziej jaskrawe, że inwestor może powyżej wskazane zbiornika na ścieki socjalno - bytowe o pojemności aż 40m3 zlokalizować (posadowić) na należącej do niego działce nr [...], ponieważ ma na jej wschodniej części "pusty" obszar, na którym z naddatkiem zmieszczą się dwa olbrzymie zbiorniki na fekalia. Podkreślenia wymaga, że wschodni obszar należącej do inwestora działki nr [...] nie został na znacznym obszarze przeszło 0,5 hektara objęty zagospodarowaniem projektowanym w przedmiotowej dokumentacji budowlanej. Oznacza to, że ww. organy administracyjne zaskarżonymi decyzjami zezwoliły, aby inwestor kosztem strony skarżącej, uniemożliwiając jej pełne i zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowanie i zagospodarowanie stanowiącej jej własność działki nr [...], pozostawił znaczną części działki nr [...] (należącej do inwestora) niejako w rezerwie inwestycyjnej, mimo, że na wschodniej części tej działki inwestor może wybudować ww. szamba - zbiorniki na fekalia. W zaistniałej sytuacji ww. organy administracyjne zaskarżonymi decyzjami w sposób oczywisty i bezzasadny uprzywilejowały inwestora kosztem skarżącego - właściciela sąsiadującej z inwestycją działki nr [...], w ten sposób uszczuplając prawa strony skarżącej do zabudowy całej jej ww. działki, tym samym w sposób znaczący zmniejszając wartość rzeczonej działki, a bezpodstawnie podwyższając wartość działki inwestora. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucił: Naruszenie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a. w związku z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 8, pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 1. art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 3, art. 35 ust. 4, (a contrario) Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż brak było podstaw do uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016r. [...] * do orzeczenia co do istoty sprawy przez uchylenie decyzji Starosty [...] "z dnia 25 lutego 2016r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę * do odmówienie udzielenia ww. pozwolenia na budowę oraz odmówienia zatwierdzenia ww. projektu budowlanego w jego obecnym kształcie. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 8, pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 1. art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 3, art. 35 ust. 4, (a contrario) Prawa budowlanego przez bezpodstawne przyjęcie, że ziściły się przesłanki do utrzymania w mocy ww. decyzji Starosty [...]. Obrazę przepisów art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 In principio k.p.a. w związku z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c), pkt 8, pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 1. art. 35 ust. 1, pkt 1, pkt 3, art. 35 ust. 4, (a contrario) Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie, mimo że były ku temu przesłanki oraz podstawy prawne, a wykazany stan faktyczny i prawny przemawiał za uchyleniem ww. budowlanych decyzji starosty wielickiego oraz za odmową zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego w jego obecnym kształcie oraz odmową udzielenia pozwolenia na budowę ww. przedmiotowych obiektów projektem tym objętych, w szczególności na budowę dwóch zbiorników na ścieki bytowe (fekalia) w odległości bliższej niż 30 metrów od granicy działką nr [...] obr. [...], gm. K., stanowiącej własność strony skarżącej. Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym nieuwzględnienie istotnych dowodów, przeoczenie braków w zakresie dokumentów wymaganych przepisami prawa, w tym Prawa budowlanego, stronniczość polegającej na całkowitym pominięciu słusznych interesów strony skarżącej oraz za opowiedzeniem się przez organy administracyjne za partykularnym i komercyjnym interesem inwestora, albowiem zaskarżone decyzje administracyjne doprowadziły do sytuacji całkowicie niedopuszczalnej w demokratycznym i praworządnym państwie, skoro w przedmiotowej sprawie ww. decyzje administracyjne, skutkują rażącym uszczupleniem praw strony skarżącej, z jednoczesnym całkowicie bezpodstawnym i bezzasadnym, zwiększeniem praw i majątku inwestora. W ocenie skarżącego wskazane naruszenia przepisów zarówno materialnoprawnych, jak i przepisów postępowania, miały istotny wpływ na wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego, albowiem gdyby do nich nie doszło, a ww. organ administracyjny przeprowadziłby prawidłową subsumpcję, to oczywistym jest, że uchyliłyby ww. decyzję Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016r. ([...]) w zakresie zaskarżonym, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 25 lutego 2016r., a także odmówiłby wydania decyzji zatwierdzające projekt budowlany w jego obecnym kształcie oraz odmówiłby udzielenia pozwolenia na budowę ww. przedmiotowych obiektów projektem tym objętych na działce nr [...], w szczególności dwóch olbrzymich zbiorników na fekalia w niewielkiej odległości od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność strony skarżącej. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016.1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy obszerności wskazanych naruszeń prawa materialnego i procesowego, ta druga grupa, w sposób zasadniczy decyduje o zasadności zarzutów skargi albowiem konsekwencją ich naruszenia jest konieczność eliminacji zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 27 marca 2017 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 09.11.2016 stwierdzającą, że decyzja nr o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa obiektu produkcyjno-usługowego z zapleczem magazynowym, socjalnym i biurowym oraz hali przygotowań produktów i portierni, dwóch zjazdów wraz z układem komunikacyjnym, parkingami, instalacją kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na cele pożarowe, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej z dwoma szczelnymi zbiornikami bezodpływowymi, dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz wraz z wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, projektowanym ogrodzeniem oraz inną niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości T., gm. K." wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz o odmowie uchylenia własnej ww. decyzji Starosty [...], ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017.1257) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Bezspornym w sprawie jest, że właścicielem działki [...] obr. [...] gm. K. był Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych z siedzibą w R., przy ul. [...]. Właściciel tej działki miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i nie zgłaszał też żadnych uwag, jak również nie poinformował organu o zmianie jej właściciela. W trakcie przedmiotowego postępowania Agencja Nieruchomości Rolnych zbyła ww. działkę na rzecz skarżącego. Bezspornym również jest, że działka skarżącego jest w zasięgu oddziaływania inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem uznać, że potwierdzona została przesłanka wznowienia - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o ww. pozwolenie na budowę. Sąd uznał jednak, że w okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko organów, iż w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej jest przedwczesna, co przesądza o naruszeniu przepisu art. 146 § 2 kpa. Wskazać należy, że zarówno działka inwestycyjna nr [...], jak i działka skarżącego nr [...] położona jest w obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] zatwierdzony Uchwałą Nr [...] z dnia 19 października 2009 r. ([...] Obszar ten, o symbolu l.PU przeznaczony jest pod budownictwo produkcyjno-usługowe. W § 5 powyższego planu miejscowego określone zostały zasady dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zgodnie z którymi na tym terenie nie dopuszcza się lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 jedn. tekst). Natomiast plan dopuszcza realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem przedsięwzięć określonych w § 5 pkt 3 (ppkt a do s) planu miejscowego. Inwestycja zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl ww. rozporządzenia. Do projektu budowlanego została dołączona decyzja Wójta Gminy K. o środowiskowych uwarunkowaniach z 8.12.2015 r., wydana na podstawie przepisów określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 jedn. tekst ze zm.) z której wynika, że inwestycja objęta postępowaniem zwolniona została z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy przyjęły w związku z tym, że projektowany obiekt produkcyjno-usługowy z przeznaczeniem na remont i naprawy sprzętu budowlanego pozostaje w zgodzie z zapisami ww. planu miejscowego obszaru "[...] pod względem charakteru inwestycji, a projekt jest kompletny, sporządzony przez uprawnionych projektantów, posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia oraz zgodny jest z przepisami technicznymi. Organ II instancji rozważał, że przedmiotowa inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zabudowie działki sąsiedniej. Ograniczenie to wynika bowiem bezpośrednio z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 tekst jedn.), a to § 36 ust. 3 stanowiącego, że odległości pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 do 50 m3 powinny wynosić co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń wymienionych w ust. 1 pkt 1 - 30 m; 2) od granicy działki sąsiedniej - 7,5 m; 3) od linii rozgraniczającej drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 10 m. Wobec braku w terenie kanalizacji sanitarnej, uznał jednak za prawidłowe zaprojektowanie dwóch szczelnych zbiorników na nieczystości o pojemności każdy po 20 m3 mając na uwadze, że z projektu wynika, iż pokrywa zbiornika sytuowanego bliżej działki skarżącego nr [...] znajduje się w odległości 17 m od granicy z tą działką i w odległości 13 m od granicy z działką nr [...]. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że ograniczenie zabudowy działki skarżącego nr [...] miałoby miejsce jedynie w przypadku, gdyby chciał on realizować na tym terenie zabudowę mieszkaniową (czego plan miejscowy nie dopuszcza) lub budować magazyn produktów spożywczych. Z przytoczonych powodów organy stwierdziły zatem, że w istocie pomimo, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę z 25.02.12016 r. została wydana z naruszeniem prawa, to w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja o dotychczasowej treści, co skutkować musiało w konsekwencji odmową jej uchylenia (art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa) Nie można jednak odmówić skarżącemu racji w tym, że przyjęta przez organy w postępowaniu, jako dowód i podstawa ustaleń faktycznych, decyzja Wójta Gminy K. o środowiskowych uwarunkowaniach z 8.12.2015 r. w istocie nie dotyczy przedmiotu pozwolenia na budowę. Nie odnosi się bowiem do obiektu budowlanego obejmującego m.in. "zewnętrzną instalację kanalizacji sanitarnej z dwoma szczelnymi zbiornikami bezodpływowymi" stanowiącymi wg zatwierdzonego projektu dwa zbiorniki na ścieki bytowe o łącznej pojemności 40m3 . Ww. decyzja środowiskowa dotyczy inwestycji o innym zakresie projektowym oraz budowlanym. Z jej treści jednoznacznie wynika, że dotyczy ona obiektu budowlanego, którego "ścieki socjalno-bytowe powstające na terenie inwestycji (...) odprowadzane będą do projektowanej gminnej kanalizacji sanitarnej", na co inwestor, jak dalej czytamy, "otrzymał warunki przyłączenia do sieci wodociągowej oraz zapewnienie od Gminy K. o podłączeniu przedmiotowej inwestycji do gminnej kanalizacji sanitarnej". Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje tymczasem odprowadzanie ścieków do dwóch zbiorników na ścieki tzw. szamb, a nie do gminnej kanalizacji. Okolicznością bezsporną jest natomiast, że kanalizacja sanitarna, o której mowa w decyzji Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach nie istniała w dacie 8.12.2015 r., skoro mowa w niej o odprowadzaniu ścieków socjalno-bytowych do projektowanej gminnej kanalizacji sanitarnej, nie istniała także w dacie wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z niekwestionowanych twierdzeń skarżącego wynika nadto, że do chwili obecnej gminna sieć kanalizacji w Gminie K. nie powstała. W tym stanie faktycznym, należy stwierdzić, że nie było zasadnym powoływanie się przez organy administracyjne na decyzję środowiskową, dołączoną do projektu budowlanego podlegającego kontroli i zatwierdzeniu w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z 25.02.2016 r., wszak niewątpliwie dotyczyła ona innego przedsięwzięcia inwestycyjnego w zakresie sposobu odprowadzania ścieków bytowych. Nad tą okolicznością organy orzekające przeszły bezrefleksyjnie, naruszając tym samym przepis art. 7 i 77 §1 kpa. Powołany przepis art. 7 formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. A jeśli tak to, w następnym punkcie ma zupełną rację skarżący, że przedstawioną dokumentację projektową trudno uznać za kompletną w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska. Art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 - zwanej dalej ustawą środowiskową) stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie jak wyżej wskazano poza sporem jest, że przedmiotowa inwestycja z uwagi na jej charakter należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w kontekście przywołanej regulacji niewątpliwie wymagało sprawdzenia czy ten, konkretny projekt, spełnia uwarunkowania i wymagania określone w decyzji środowiskowej, dotyczącej projektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Tego zaś organy administracyjne w kontrolowanej sprawie, w ramach postępowania wznowieniowego, nie uczyniły. Stwierdzone uchybienia mogły mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wydane w kontrolowanym postępowaniu decyzje organów I i II instancji albowiem dotyczą one oceny prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych poczynionych w tej sprawie. Wyżej zaprezentowane stanowisko Sądu rodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie wymagań środowiskowych. Przedmiotowy projekt budowlany był i nadal jest bowiem niekompletny, ponieważ nie zawiera odnoszącej się do inwestycji tym projektem objętej, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd odstępuje jednocześnie od wypowiedzenia się co do zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bowiem nie może przesądzać i tym samym zastępować organów administracyjnych w przedmiocie rozważenia naruszenia bądź nie, uzasadnionych interesów skarżącego przez przedsięwzięcie inwestycyjne objęte ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 26.02.2016 r. Skoro sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez organy administracyjne, organy te ponownie wypowiedzą się co do zebranego i uzupełnionego materiału dowodowego, dokonując jego wszechstronnej i wnikliwej analizy. Wypowiedzą się zatem także co do akcentowanego przez skarżącego zarzutu braku prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron tego postępowania, w tym zobligowane będą do wzięcia pod uwagę i ustosunkowania się także do argumentów, zaprezentowanych przez skarżącego w niniejszej skardze, w tej kwestii. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Starosty [...]. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., na które złożyła się kwota uiszczonego wpisu.