II SA/Kr 696/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2019 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia Klub [...] oraz Gminy Miejskiej K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu udziału w nieruchomości skargi oddala. Starosta [...] decyzją z 14 grudnia 2018 r. znak: [...] orzekł: - w pkt 1 o zwrocie udziału w wysokości [...] części w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4110 ha, poł. w obr. [...], jedn. ewid. N. H. m. K., powstałej z podziału działki nr [...], poł. w obr. [...]. ewid. N. H. m. K., objętej księgą wieczystą nr [...] [...], w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. B., na rzecz: - K. B., K. K., E. T., H. T., D. K. oraz B. D. po [...] części dla każdej z wymienionych, - A. Z.; M. M., D. Z. oraz K. Z. po [...] części dla każdej z wymienionych; - w pkt 2 o zobowiązaniu osób wymienionych w punkcie 1 do zwrotu na rzecz Gminy K. odpowiednich części kwoty [...]zł (po [...] zł i po [...] zł), odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, w wysokości odpowiadającej zwracanemu udziałowi w prawie własności nieruchomości w wysokości 28/32 części - w pkt 3 o sposobie i terminie zwrotu odszkodowania oraz skutkach zwłoki. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 139, art. 140 ust. 1-2 i art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej "u.g.n." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 26 czerwca 2009 r. J. M. złożył do Prezydenta Miasta K. (dalej "PMK") wniosek z 19 czerwca 2009 r. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr [...]. W toku postępowania PMK ustalił, że zgodnie z wykazem zmian gruntowych (równoważników) z 1985 r. nr ks. rob. [...] parcela l. kat. [...] o pow. 0,4110 ha, b. gm. kat. B. wraz z innymi parcelami weszła w skład działki nr [...] o pow. 9,8703 ha, obr[...]. ewid. N. H. m. K.. Decyzją z 12 grudnia 2005 r. nr [...], zmienioną decyzją z 7 lutego 2008 r. nr [...], PMK zatwierdził podział działki nr [...] o pow. 9,8703 ha, poł. w obr. [...]. ewid. N. H. m. K., na działki: nr [...] o pow. 0,3561 ha, nr [...] o pow. 0,3013 ha, nr [...] o pow. 0,5471 ha, nr [...] o pow. 0,8841 ha i nr [...] o pow. 7,7817 ha, poł. w obr[...]. ewid. N. H. m. K., wykonany zgodnie z mapą wraz z wykazem zmian, sporządzoną 24 listopada 2004 r. nr ks. rob. [...] przez geodetę uprawnionego J. N., przyjętą do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 26 listopada 2004 r. nr [...]. Wojewoda postanowieniem z 20 lipca 2009 r. nr [...] wyznaczył na podstawie art. 142 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 26 § 2 i § 3 K.p.a. Starostę K. do załatwienia sprawy zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...]. Organ I instancji przywołał treść art. 142, art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n. Wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2014 r., sygn.: SK 26/14, brak wystąpienia przez wszystkich uprawnionych nie stanowił przeszkody do merytorycznego rozstrzygnięcia żądania wnioskodawców. Organ stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość, odpowiadająca dawnej parceli l. kat. [...], została zbyta przez J. M. na rzecz Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego "[...]" umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z 22 grudnia 1978 r. Rep. A II nr [...], w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, w związku z budową zaplecza produkcyjno-usługowego "[...]" w K.-B.-W., zgodnie z decyzją Zarządu Rozbudowy K. z 20 kwietnia 1977 r. znak: [...], zatwierdzającą plan realizacyjny ww. inwestycji. Dalej organ przywołał postanowienia sądów rejonowych stwierdzające nabycie spadku po J. M., K. Z. i J. Z.. Organ ustalił, że z wnioskiem o zwrot wystąpiły uprawnione osoby - wskazane w przytoczonej powyżej sentencji decyzji organu I instancji - przy czym osoby te nie wyczerpują kręgu wszystkich osób uprawnionych do ubiegania się o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Kolejno, w pismach od 29 lipca 2016 r. do 17 lipca 2018 r. osoby opisane w pkt 1 decyzji przyłączyły się do przedmiotowego postępowania. Natomiast 18 października 2016 r. M. K. w Wydziale Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. złożył do protokołu oświadczenie, że nie wyraża woli przystąpienia do postępowania. Organ wskazał, że z porównania mapy ewidencyjnej z mapą katastralną b. gm. kat. B. sporządzonego w dniu 20 czerwca 2009 r. przez geodetę uprawnionego R. G.-K., L. ks. rob. [...] wynika, że parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. weszła w skład działki nr [...]. Organ opisał skutki wyroku TK z 13 marca 2014 r., sygn. P 38/11 odnośnie badania terminów realizacji celów wywłaszczenia. Przywołał również tezy z wyroku WSA w Krakowie interpretujące ww. wyrok TK. Dalej organ stwierdził, że bez wątpienia dwie pierwsze przesłanki zwrotu są w sprawie spełnione, bowiem wnioskodawcy są spadkobiercami byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości, a wywłaszczenie nastąpiło w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, wymienionego w art. 216 ust. 1 u.g.n. Celem zbadania czy trzecia przesłanka (zbędność) została spełniona, organ ustalił, że w umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z 22 grudnia 1978 r. Rep. A II nr [...], powołano decyzję Zarządu Rozbudowy K. z 20 kwietnia 1977 r. znak: [...], zatwierdzającą plan budowy zaplecza produkcyjno-usługowego "[...]" w K.-B.-W., zgodnie z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Nr [...] z 31 marca 1967 r. (zaznaczając przy tym konieczność wprowadzenia do planu realizacyjnego następujących zmian: przeprojektowania głównego wjazdu na teren bazy, połączenia terenu parkingu samochodów osobowych z wjazdem do budynku administracyjno-socjalnego, wprowadzenia na obrzeżu bazy zieleni izolacyjnej). Zgodnie z Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 31 marca 1967 r. (Dz.U. z 1967 r., nr 9, poz. 28), dostępnym na stronie internetowej Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. ([...] przedmiotowy teren znajdował się w obszarze oznaczonym symbolem G61RP dla którego obowiązywały ustalenia jak przy G34RP - "Teren upraw rolnych i rozproszonej zabudowy zagrodowej pozostawionej w dotychczasowym użytkowaniu. Północna część terenu rezerwowana jest pod rozbudowę przemysłu związanego z kombinatem metalurgicznym. (...) W części północnej obowiązuje zakaz zabudowy, remontów kapitalnych i podziałów". Parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. znajdowała się w północnej części wyżej opisanego terenu. Natomiast w dacie wywłaszczenia parceli l. kat. [...], tj. 22 grudnia 1978 r., obowiązującym dla miasta K. planem zagospodarowania przestrzennego był plan zagospodarowania przestrzennego [...] Zespołu Miejskiego zatwierdzony przez Prezydium Rady Narodowej Miasta K. uchwałą nr [...] z dnia 23 czerwca 1977 r. Przedmiotowa parcela znajdowała się na ww. planie w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem C4.02.04.BS - funkcja przeważająca: B - tereny budownictwa, funkcja dodatkowa: S - tereny składów. Zgodnie z opisem stanu istniejącego objęty ww. symbolem teren był użytkowany rolniczo oraz znajdowała się na nim rozproszona zabudowa zagrodowa. Zgodnie z ustaleniami programowo-przestrzennymi teren przeznaczono pod zespół baz budowlanych i składów oraz baz transportowych związanych z rozbudową Kombinatu Metalurgicznego. Realizacja ustaleń winna być poprzedzona sporządzeniem koncepcji urbanistycznej obejmującej cały zespół funkcjonalny. Organ wskazał, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miejscowości jest przede wszystkim podstawą do szczegółowych ustaleń planistycznych i dopiero te ustalenia szczegółowe mogą stanowić podstawę do konsekwentnej realizacji inwestycji. Decyzją Naczelnika Dzielnicy K. N. H. nr [...] z 17 listopada 1978 r. udzielono Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego [...]" pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę zaplecza dla Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego "[...]" w osiedlu W. w zakresie objętym planem realizacyjnym zagospodarowania terenu nr [...] i nr [...] Treść planu realizacyjnego oznaczonego nr [...], stanowiącego załącznik do decyzji Zarządu Rozbudowy K. z 20 kwietnia 1977 r. nr [...] pozwala na ustalenie, że w ramach wymienionej inwestycji, w granicach jej lokalizacji obejmującej kilkadziesiąt parcel katastralnych, w tym również parcelę l. kat. [...], zaplanowano budowę: budynku administracyjnego socjalnego, portierni z wagami, głównego budynku warsztatowego, magazynu gotowych wyrobów ślusarskich, magazynu sprzętu i garażu wózków akumulatorowych, wiaty na materiały budowlane, magazynu technicznego, magazynu materiałów budowlanych, magazynu gazów technicznych, składu materiałów sypkich i materiałów budowlanych, magazynu wapna, dołów na wapno, zasieków na materiały opałowe, kotłowni, składu opału, składu żużlu, hydroforni, zbiornika wody przeciwpożarowej, przepompowni ścieków, stolarni i zbrojami, składu drewna i stali pod suwnicą, głównej stacji transformatorowej, wiaty na sprzęt przed i po remoncie, myjni, parkingu sprzętu lekkiego i średniego, składu prefabrykatów i gotowych wyrobów, parkingu sprzętu ciężkiego, placu postojowego środków transportowych, stacji paliw, parkingu samochodów osobowych, magazynu materiałów chemicznych i łatwopalnych, rezerwy terenu na składowiska, stacji transformatorowej, wieży reflektorowej, czerpni powietrza, składu odpadów produkcyjnych opakowań zwrotnych, osadnika olejów - benzyny - błota, osadnika TOS-5, osadnika TOS-1 oraz śmietnika. Organ wskazał, że z ustaleń poczynionych w sprawie i analizy treści powołanego wyżej planu realizacyjnego wynika, że teren wywłaszczonej parceli w przeważającej części przeznaczony był na urządzenie dróg przy wjeździe na teren bazy wraz z otaczającą je zielenią wysoką, obejmując ponadto budynek portierni z wagami, wagi samochodowej, a także budynek głównej stacji transformatorowej, co stanowi skonkretyzowany cel wywłaszczenia przedmiotowej parceli. W celu ustalenia sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości po wywłaszczeniu pozyskano z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. odbitki zdjęć lotniczych obrazujących teren wywłaszczonej parceli [...] z 4 maja 1982 r. oraz 30 kwietnia 1987 r. Analizując ww. zdjęcia organ wskazał, że w obu ww. datach teren przedmiotowej parceli stanowił obszar zieleni niskiej. Otaczający zawnioskowaną do zwrotu nieruchomość od północy i zachodu obszar również stanowił teren zielony, bez śladów prac związanych z budową jakichkolwiek obiektów budowlanych. Natomiast w dalszej odległości od przedmiotowej nieruchomości, na północ od niej, na obydwu ww. zdjęciach widoczne są zarysy dwóch budynków we wczesnym etapie budowy oraz prowadząca do nich droga z płyt betonowych. Na zdjęciu z 1987 r. nie widać żadnych postępów w budowie tych budynków w porównaniu ze zdjęciem z 1982 r. Przy piśmie z 24 kwietnia 2002 r. Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego "[...]" S.A. doręczyło Urzędowi Miasta K. protokół z inwentaryzacji zakresu robót wykonanych na zapleczu produkcyjno-usługowym "[...] w W. dokonanej 12 grudnia 1985 r. Z jego treści wynika, że na przedmiotowym terenie wykonane zostały następujące roboty: - makroniwelacja, - dla głównego budynku warsztatowego wykonano wszystkie stopy fundamentowe, zamontowano 5 rzędów słupów, 59 płyt ściennych oraz podłoże żużlowe pod posadzki, - dla stolarni i zbrojarni wykonano fundamenty, osadzenie słupów, stropodach, zamontowano ślusarkę okienną oraz wykonano 50% obudowy ścian, - dla kotłowni wykonano fundamenty hali kotłów wraz z montażem 11 słupów żelbetowych, konstrukcję stalową zasypników węgla wraz z zamontowaniem 6 zasypników, 1 fundament pod kocioł oraz zamontowano 16 płyt ściennych, - dla zbiornika wody pitnej wykonano roboty ziemne oraz krążyny drewniane pod szalunek ścian zbiornika, - dla zewnętrznego doprowadzenia wody pitnej ułożony został rurociąg od studzienki wodomierzowej (bez jej wykonania) do terenu bazy, - wykonano 70% ogrodzenia z ramek stalowych osiatkowanych na słupkach stalowych. Ustalenia ww. protokołu w zakresie prac wykonanych w ramach realizacji poszczególnych obiektów wchodzących w skład inwestycji określanej jako budowa zaplecza produkcyjno-usługowego [...] w W. potwierdza dokument pn. "Zestawienie Nakładów na Roboty Budowlano-Montażowe Zaplecza Produkcyjno-Usługowego "[...]" w W.", stanowiący załącznik nr 1 do umowy kupna-sprzedaży Zaplecza Produkcyjno-Usługowego "[...]" w W. zawartej 2 grudnia 1985 r. Decyzją Naczelnika Dzielnicy K. - N. H. z 27 lipca 1985 r. znak: [...] przekazano teren inwestycji Przedsiębiorstwu Budownictwa i Produkcji Przemysłowej "[...]" w odpłatne użytkowanie na czas nieokreślony, zaś dwa dni później sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy, celem realizacji zaniechanego przez "[...]" zadania inwestycyjnego pn. "Zaplecze Produkcyjno – Usługowe". Nowy użytkownik terenu uzyskał pozwolenie na budowę (decyzja Naczelnika Dzielnicy K. — N. H. z 14 sierpnia 1986 r. znak: U. ) obejmujące jedynie obiekty wykonane częściowo przez przedsiębiorstwo "[...]", z których żaden nie znajdował się na nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem. Przedsiębiorstwo "[...]" zostało zlikwidowane zarządzeniem Wojewody K. z 28 czerwca 1993 r. nr [...] i postanowieniem tego organu z 6 sierpnia 1993 r. wykreślone z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Z pism właścicieli przedsiębiorstw zarządzających urządzeniami infrastruktury technicznej wynika, że na przedmiotowej nieruchomości nie zrealizowano sieci przesyłowych w związku z budową zaplecza "[...]". Z pisma T. S.A. wynika jedynie, że przez działkę przebiega czynny kabel SN - 15 kV odebrany w 2012 r. oraz zlokalizowana jest stacja transformatorowa napowietrzna nr [...] odebrana w 2005 r. Ponadto organ I instancji ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość była kilkukrotnie przedmiotem umowy dzierżawy - najpierw na cele zorganizowania na tym terenie targowiska o nazwie "Giełda samochodowa" (umowa z 25 lipca 2002 r., rozwiązana przez Prezydenta Miasta K. 29 września 2006 r. z uwagi na zaległości w płatności czynszu). Granice targowiska i usytuowanie poszczególnych powierzchni na terenie działki nr [...], przedstawione zostały na mapie sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do tej umowy. Przejęcie przedmiotowej nieruchomości przez przedstawicieli Gminy Miejskiej K. nastąpiło 18 października 2006 r. Z protokołu przekazania - przejęcia z 18 października 2006 r., którym przekazana została m. in. działka nr [...] wynika, że przekazana została m.in. stacja transformatorowa napowietrzna typu [...] nr [...], która odebrana została w 2005 r. Organ uznał, że ww. stacja transformatorowa nie powstała w związku z realizacją celu wywłaszczenia określonego jako budowa zaplecza produkcyjno-usługowego "[...]" w K.-B.-W., ale na potrzeby targowiska - giełdy samochodowej. Następnie umową z 25 czerwca 2009 r. przedmiotowa nieruchomość (działki nr [...], [...], [...] i [...]) została oddana w dzierżawę spółce z o.o. "[...]" w K. na okres od 30 maja 2009 r. do 29 kwietnia 2012 r., na cel: składowiska, produkcji, placu manewrowego, zaplecza budowalnego, dróg dojazdowych oraz zieleni, zgodnie z załącznikiem graficznym do umowy. Zawnioskowany do zwrotu teren części działki nr [...] częściowo objęty był ww. umową dzierżawy z przeznaczeniem na place manewrowe i składowisko. Kolejna umowa dzierżawy z 7 czerwca 2010 r. nr [...] między Gminą K., a firmą [...] zawarta została na czas nieoznaczony z przeznaczeniem na zaplecze budowy na części działki nr [...], zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. umowy obejmującą również część zawnioskowanego do zwrotu terenu. Wreszcie umowa dzierżawy z 8 kwietnia 2016 r. nr [...] pomiędzy Gminą Miejską K. a stowarzyszeniem "Klub sportowy [...]" na okres 30 lat od 15 kwietnia 2016 r. została zawarta na cel prowadzenia działalności szkoleniowej w zakresie doskonalenia techniki jazdy oraz sportowo-rekreacyjnej w zakresie sportów motorowych. W celu wydzielenia przedmiotu zwrotu zlecony został geodecie uprawnionemu podział działki nr [...] w granicach zawnioskowanej do zwrotu parceli. Zgodnie ze sprawozdaniem technicznym do projektu podziału działki nr [...] o pow. 7,7817 ha na działki: nr [...] o pow. 0,4110 ha i nr [...] o pow. 7,3707 ha, sporządzonego przez geodetę uprawnionego D. B. 29 września 2017 r., L. ks. rob. [...], przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 23 listopada 2017 r. pod nr [...] nowo wydzielona działka nr [...] odpowiada terenowi parceli l. kat. [...]. W dniu 29 września 2017 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości z udziałem uprawnionego geodety, które wykazały, że działka nr [...] w części stanowi teren składowiska materiałów budowlanych i gruzu, a ponadto znajdowały się na niej metalowe kontenery oraz zaparkowane pojazdy budowlane, opisany teren jest ogrodzony i oddzielony od drugiego fragmentu wydzielonej działki, biegnie przez niego droga asfaltowa, a w pozostałej części teren utwardzony jest żwirem i we fragmencie porośnięty trawą. Drugi fragment wydzielonej działki stanowił część większego terenu porośniętego trawą przy torze samochodowym, a ponadto znajdował się na nim skupisko rosnących dziko krzewów, przy którym znajdował się teren utwardzony żwirem, a ponadto rów z wodą. Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji uznał, że cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości nie został osiągnięty, a zatem stała się ona zbędna na potrzeby realizacji budowy zaplecza produkcyjno-usługowego "[...]" w K.-B.-W., co skutkowało obowiązkiem orzeczenia o jej zwrocie na rzecz wnioskodawców, stosownie do przysługujących tym osobom udziałów. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] działka nr [...], z której powstała przeznaczona do zwrotu działka nr [...], stanowi własność Gminy K., w związku z czym jej stan prawny nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o zwrocie nieruchomości. Jednocześnie organ I instancji dokonał rozliczeń związanych ze zwrotem działki nr [...] przywołując art. 140-141 i art. 5 u.g.n. Do waloryzacji, o której mowa w art. 140 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 4 u.g.n., przyjęto kwotę wskazaną w umowie sprzedaży z 22 grudnia 1978 r. Rep. A II nr [...], jako wartość wywłaszczonego (nabytego) gruntu, tj. [...] zł. Powyższa nieruchomość została bowiem zbyta przez właściciela J. M. za łączną kwotę wynoszącą [...] zł, z czego [...] zł zapłacono za składniki roślinne. W trakcie rozprawy administracyjnej 29 września 2017 r. na działce nr [...] nie zaobserwowano składników roślinnych, za które mogło zostać ustalone odszkodowanie, wobec czego odstąpiono od waloryzacji kwoty przyznanej za te składniki majątkowe. Z uwagi na okoliczność, iż do dnia wydania decyzji I instancji Prezes Głównego Urzędu Statystycznego nie ogłosił żadnego wskaźnika zmian cen nieruchomości gruntowych zastosowano wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych. Zatem kwotę [...]zł zwaloryzowano w oparciu o wskaźniki zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych, zgodnie z art. 5 ust. 4 u.g.n. określanych jako średnioroczny i miesięczny wskaźnik przez Główny Urząd Statystyczny na podstawie jego własnych danych, za okres od stycznia 1979 r. do listopada 2018 r., otrzymując w efekcie kwotę [...]zł, zaś stosownie do zwracanych udziałów, nie wyczerpujących całości prawa własności działki nr [...] - łącznie [...] zł. Organ szczegółowo przywołał publikacje średniorocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych z poszczególnych lat - Roczniki Statystyczne wydawane przez GUS w Warszawie oraz średnioroczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych opublikowane w postaci ogłoszeń Prezesa GUS w Monitorach Polskich z lat 2000 do 2014: Dodatkowo wskazując, że utraciło moc obowiązujące dotychczas rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie stypendiów i innych kosztów kształcenia w Krajowej Szkole Administracji Publicznej (Dz.U. z 1999 r., nr 90, poz. 1004 ze zm.), które stanowiło podstawę (§ 9 ust. 2) do ogłaszania przez Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym GUS obwieszczenia w sprawie miesięcznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych (przy podstawie miesiąc poprzedni = 100), organ wyjaśnił, że począwszy od października 2011 r. miesięczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych jest publikowany w formie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i zamieszczany na stronie internetowej Urzędu, jak dotychczas, w terminach zgodnych z harmonogramem udostępniania informacji. Organ opisał ww. wskaźniki za poszczególne miesiące 2018 r. z komunikatów zamieszczonych w biuletynie informacji publicznej Głównego Urzędu Statystycznego, znajdujących się pod adresem: http://www.stat.gov.pl/. Organ uwzględnił również okoliczności wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz.U. z 1994 r., nr 84, poz. 386 ze zm.) Końcowo organ stwierdził, że na terenie przedmiotowej nieruchomości nie podjęto żadnych działań związanych z realizacją inwestycji wskazanej w umowie sprzedaży z 22 grudnia 1978 r., a zatem nie było potrzeby do zastosowania regulacji art. 140 ust. 4 u.g.n. Przywołał też art. 139 i art. 138 ust. 2 u.g.n. wskazując, że najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna. Pouczył, że: - ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział działki nr [...] na działki nr [...] o pow. 0,4110 ha i nr [...] o pow. 7,3707 ha, zgodnie z mapą z projektem podziału wraz z wykazem zmian sporządzoną przez geodetę uprawnionego 29 września 2017 r.; - ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości jest podstawą do: ujawnienia zmian podmiotowych w operacie ewidencji gruntów dla obrębu [...]. ewid. N. H. m. K. oraz dokonania w księgach wieczystych wpisu prawa własności działki nr [...] na rzecz osób wymienionych w punkcie l sentencji decyzji, po złożeniu przez te osoby stosownego wniosku. - wierzytelności Gminy K. podlegają stosownemu zabezpieczeniu, a jeżeli zabezpieczenie polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej. Odwołania od decyzji Starosty [...] z 14 grudnia 2018 r. złożyli Gmina Miejska K. oraz stowarzyszenie [...]" z siedzibą w K.. W odwołaniu Gminy Miejskiej K. wskazano na poglądy judykatury, zgodnie z którymi na tle wyroku Trybunatu Konstytucyjnego z 14 lipca 2014 r., sygn.: SK 26/14 rysuje się istotna wskazówka interpretacyjna dla organów prowadzących postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, iż każdy z poprzednich właścicieli lub ich spadkobierców winien mieć zagwarantowany udział w postępowaniu zwrotowym - niezależnie od tego, czy wyraża wolę uczestnictwa w takim postępowaniu czy wręcz będzie zwalczał stanowisko osób domagających się zwrotu nieruchomości. W związku z powyższym pominięcie przez organ I instancji w prowadzonym postępowaniu jednego ze współuprawnionych spadkobierców poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości (M. K.) uznać należy za naruszenie przepisów art. 10 § 1 w związku z art. 28 K.p.a., co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z kolei w odwołaniu Klubu Sportowego [...] zarzucono decyzji I instancji naruszenie szeregu przepisów K.p.a. (art. 6, art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 2 i § 3) oraz u.g.n. (art. 136 ust. 1 i ust. 2, art. 137, art. 140 ust. 2 i ust. 4). Podniesiono, że decyzja w sposób nieprawidłowy ustala wartość kwoty zwaloryzowanego odszkodowania, pomijając nakłady poczynione na nieruchomości, przy czym organ winien mieć na uwadze, że zgodnie z orzecznictwem sądowym nie ma znaczenia, kto podjął działania powodujące zwiększenie się wartości nieruchomości po jej wywłaszczeniu. Dokonując waloryzacji organ winien w uzasadnieniu decyzji wskazać sposób i podstawę waloryzacji, zaś brak stosownego wyjaśnienia w tej kwestii stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Niezamieszczenie stosownego uzasadnienia uniemożliwia stronie ocenę, czy dokonano waloryzacji w sposób prawidłowy, zaś decyzję obarcza wadą określoną w art. 9 K.p.a. Następnie strona zwróciła uwagę, iż w zaskarżonej decyzji nie określono terminu zwrotu nieruchomości, a ponadto nie dokonano zabezpieczenia wierzytelności Gminy K., zgodnie z treścią art. 141 ust. 2 u.g.n., co w ocenie strony powoduje, iż zaskarżona decyzja jest także wadliwa w części dotyczącej kwestii odszkodowania. Ponadto w odwołaniu zakwestionowano ustalenia organu I instancji w zakresie robót wykonanych na zapleczu produkcyjno-usługowym "[...] w W.. Dokonane roboty budowlane, określone poprzez protokół z inwentaryzacji zakresu robót z 12 grudnia 1985 r. wykazują, że oprócz prac, które można określić jako przygotowanie pod inwestycję (np. wykonanie fundamentów, osadzenie słupów) została wykonana makroniwelacja, będąca poważną i długoterminową inwestycją dokonaną najprawdopodobniej stricte pod obciążenia wynikające z transportu ciężkiego przy przeznaczeniu na budowę zaplecza. Jak sama nazwa wskazuję, określenie "makroniwelacja", z przedrostkiem "makro" oznacza dokonanie tego na dużym obszarze co przesądza o jej pokaźności i znaczeniu. Tym samym została dokonana realizacja części zadania na cele publiczne, pomimo nie postawienia budynków, do zastosowania na potrzeby zaplecza produkcyjno-handlowego. Udowadnia to również podjęcie działania powodującego zwiększenie się wartości nieruchomości po jej wywłaszczeniu, a wpływającego na powiększenie się kwoty należnej do zwrotu odszkodowania, w wyniku których nieruchomość zwiększyła swoją wartość. Również argumentacja organu polegająca na domniemaniu i przez to na założeniu, że zbudowana stacja transformatorowa napowietrzna nr [...], pomimo odebrania w 2005 r., została zbudowana na potrzeby zorganizowania targowiska o nazwie "Giełda samochodowa" przez Fundację Promocji Gospodarczej Rejonu K., nie przesądza w ocenie Klubu o tym, "a przede wszystkim nie można tego stwierdzić z całą pewnością i konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie". Wojewoda decyzją z 29 kwietnia 2019 r. znak [...], na podstawie art. 9a w związku z art. 136 ust. 3 i art. 142 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) - utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał art. 136 ust. 3 u.g.n. i wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn.: SK 39/15 oraz z 14 lipca 2015 r., sygn.: SK 26/14. Organ odwoławczy zaaprobował przytoczone w odwołaniu Gminy K. stanowisko NSA. Niemniej zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 147 zd. 2 K.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż regulacja ta nie może być pomijana przy rozważaniach dotyczących wpływu danej wady wznowieniowej na zakres uprawnień kasacyjnych organu odwoławczego, a w efekcie zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu może skutecznie zgłosić jedynie osoba pominięta przez organ. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego ten zarzut odwołania Gminy K. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W dalszej kolejności organ odwoławczy opisał braku przeszkód prawnych do zwrotu wnioskowanej nieruchomości i przesłanki zwrotu określone w art. 137 u.g.n. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn.: P 38/11 (Dz.U. z 2014 r., poz. 376). Dalej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ze stosownym wnioskiem o jej zwrot wystąpiły uprawnione osoby - część spadkobierców poprzedniego właściciela, a planowane zamierzenie w postaci zaplecza produkcyjno-usługowego "[...]" - pomimo rozpoczęcia jego realizacji, nigdy nie zostało ukończone. Przywołał wywody WSA w Krakowie z uzasadnienia wyroku z 5 marca 2013 r., sygn. II SA/Kr 112/13, wydanego w sprawie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej (nabytej) na cele realizacji przedmiotowego zaplecza. Uzupełniając zacytowane wywody sądu, które z oczywistych względów nie uwzględniały skutków wyroku TK z 13 marca 2014 r., sygn.: P 38/11, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ustalenia poczynione przez organ I instancji dowodzą niezbicie, iż planowane m.in. na przedmiotowej nieruchomości zaplecze przedsiębiorstwa "[...]" (ani żadnego innego przedsiębiorstwa państwowego) nie zostało ukończone, zaś w kolejnych latach teren ten był przekazywany kolejnym podmiotom trzecim na cele prowadzenia działalności gospodarczej (statutowej). Organ wskazał również, że zbieżne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z 3 października 2018 r., sygn. II SA/Kr 750/18, dotyczącym sprawy zwrotu działki nr [...], obr. [...]. ewid. N. H. m. K. - nieruchomości położonej w sąsiedztwie przedmiotowej działki. Przechodząc do kwestii rozliczeń związanych ze zwrotem ww. nieruchomości, organ odwoławczy wskazując na art. 139 u.g.n., stwierdził, że poprzedniemu właścicielowi nieruchomości lub jego spadkobiercom nie przysługuje roszczenie o jej przywrócenie do stanu z dnia wywłaszczenia (tym samym zarzut, iż "na nieruchomości znajduje się jedynie część budynku, której strona nie może samodzielnie zagospodarować w żaden sposób", nie mógł odnieść zamierzonego skutku). Przywołał i wyjaśnił treść art. 140 ust. 1-4 u.g.n. Podkreślił, że art. 140 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 140 ust. 4 u.g.n. stanowią samodzielne normy prawne o odmiennych funkcjach. Wskazał, że art. 140 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 zd. 3 u.g.n. przewidują obowiązek zwrotu przez osoby uprawnione do odzyskania wywłaszczonej nieruchomości, odszkodowania ustalonego z tego tytułu w decyzji, w wysokości zwaloryzowanej na dzień zwrotu nieruchomości, przy czym w przypadku nieruchomości wywłaszczonych przed 5 grudnia 1990 r., podlegające zwrotowi, zwaloryzowane odszkodowanie nie może być wyższe niż 50% aktualnej wartości tych nieruchomości (art. 140 ust. 2 w zw. z art. 217 ust. 2 u.g.n.). Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 140 ust. 4 u.g.n. ustalając powiększenie bądź pomniejszenie ustalonej w oparciu o powyższe zasady, zwaloryzowanej kwoty odszkodowania, określenie wartości nieruchomości polega na porównaniu jej wartości według stanu nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz stanu z dnia zwrotu, nie uwzględniając przy tym skutków wynikających ze zmiany jej przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w jej otoczeniu. Ponadto zwiększenie wartości nieruchomości na skutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości powiększające wysokość odszkodowania zwracanego Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego przez byłego właściciela lub jego spadkobierców, określone wg zasad wskazanych w art. 140 ust. 2 u.g.n. może obejmować tylko te nakłady, które zostały poczynione dla realizacji celu, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie. Zwiększenie wartości nieruchomości spowodowane nakładami niezwiązanymi z realizacją celu wywłaszczenia nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości odszkodowania. Z tego względu, zdaniem organu odwoławczego, zarzut Klubu Sportowego [...], zgodnie z którym zaskarżona decyzja niezasadnie pomija zwiększenie się wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek wszelkich działań podjętych na jej terenie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Co więcej organ odwoławczy podkreślił, że zdjęcia lotnicze terenu z lat 1982 i 1987, zgodnie z którymi pomimo powstania w sąsiedztwie działki nr [...] niektórych elementów planowanej bazy, teren przedmiotowej nieruchomości pozostawał niezmieniony (teren upraw polowych), przeczą temu, by makroniwelacja, o której mowa w protokole z inwentaryzacji zakresu robót z 12 grudnia 1985 r. (a więc w terminie pośrednim), została wykonana również na zwracanej działce. Podobnie, skoro z akt sprawy wynika, że stacja transformatorowa została odebrana w roku 2005, to organ odwoławczy nie dostrzegł żadnych racjonalnych argumentów za tym, by mogła ona powstać w ramach wykonania inwestycji wskazanej w umowie z 22 grudnia 1978 r. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, "stacja transformatorowa wybudowana przez odbiorcę energii elektrycznej przestaje być częścią składową gruntu z chwilą technicznego przyłączenia do sieci zarządzanej przez zakład energetyczny; z tą chwilą stacja transformatorowa wchodzi w skład przedsiębiorstwa (zakładu energetycznego), natomiast odbiorca energii będący właścicielem gruntu traci jej własność". Z powyższych względów przedmiotowa stacja transformatorowa nie podlega zwrotowi, wobec czego nie ma żadnych podstaw do uwzględniania jej wartości w ustalonym odszkodowaniu. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości dokonana przez organ I instancji waloryzacja. Wbrew twierdzeniom odwołania Klubu Sportowego [...], w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano w sposób szczegółowy metodę waloryzacji i sposób obliczeń, podając wszystkie przyjęte wskaźniki zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych. Odnośnie zaś kwestii, czy ustalone w zaskarżonej decyzji, zwaloryzowane odszkodowanie nie przekracza połowy aktualnej wartości przedmiotowej nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 77 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ odwoławczy wskazał, że z tytułu zwrotu przedmiotowej nieruchomości kwota zwaloryzowanego odszkodowania została ustalona w wysokości [...] zł, przy wartości całej nieruchomości na poziomie [...] zł. Kwota ta z całą pewnością nie przekracza połowy aktualnej wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 0,4110 ha, bowiem aby tak się stało, wartość 1 m2 przedmiotowej nieruchomości musiałaby być niższa niż 4,63 zł, co biorąc pod uwagę znane Wojewodzie - z uwagi na realizowane zadania, które wymagają znajomości poziomu cen nieruchomości z terenu miasta K. - uznać należy za nierealne. W dotychczasowej praktyce związanej z załatwianiem spraw o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oraz ustaleniem odszkodowań z tytułu przejęcia nieruchomości pod drogi publiczne organ odwoławczy nie spotkał się bowiem z sytuacją, w której nieruchomość o jakimkolwiek przeznaczeniu z terenu miasta K. osiągnęła jednostkową cenę poniżej 4,63 zł/m2. Odnosząc się do zarzutu Klubu Sportowego [...] dotyczącego kwestii zabezpieczenia wierzytelności Gminy K., organ odwoławczy wskazał na stanowisko NSA zawarte w wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 380/16, zgodnie z którym art. 141 ust. 2 u.g.n. stanowi, że wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z tytułu, o którym mowa w art. 140, podlegają stosownemu zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej. Z literalnej wykładni art. 141 ust. 2 u.g.n. wynika, że hipoteka nie jest jedynym możliwym sposobem zabezpieczenia wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przez sformułowanie "stosowne zabezpieczenie" należy bowiem rozumieć wszystkie formy zabezpieczenia zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym np. poręczenie, zastaw, zastaw bankowy, gwarancję bankową albo zabezpieczenie wekslowe. Niemniej jednak decyzja administracyjna nie może być ich źródłem, ponieważ w tych przypadkach sposób zabezpieczenia zależy od woli dłużnika i wierzyciela, a czasem też osoby trzeciej. Zatem przyjąć należy, że organ prowadzący postępowanie w przypadku, kiedy zabezpieczenie wierzytelności ma stanowić hipoteka, powinien zawrzeć w decyzji o zwrocie nieruchomości wzmiankę o ustanowieniu hipoteki, skoro art. 141 ust. 2 u.g.n. stanowi, że decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej. W rozpoznawanej sprawie wzmianka taka została zawarta w decyzji I instancji, wobec czego podniesiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że co do zasady decyzja o zwrocie nieruchomości podlega wykonaniu po uzyskaniu przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji (po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia przez ostatnią ze stron), z kolei w przypadku złożenia odwołania - po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego, względnie od daty prawomocności orzeczenia oddalającego bądź odrzucającego skargę na decyzję o zwrocie nieruchomości. Z powyższych względów nie sposób określić konkretnego momentu, w którym następuje zwrot nieruchomości. Organ odwoławczy dokonał wykładni art. 142 ust. 1 u.g.n., powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 25 lutego 2002 r., sygn. FPS 13/01 i Słownik języka polskiego PWN, w aspekcie możliwego koniunkcyjnego lub enumeracyjnego znaczenia spójnika "oraz" i spójnika "i". Kierując się wykładnią językową organ odwoławczy wskazał, że art. 142 ust. 1 u.g.n. określa poszczególne kompetencje starosty jako organu I instancji w sprawach "zwrotu nieruchomości", "zwrotu odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej", "oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu", co oznacza, iż wskazane w tym przepisie "terminy zwrotu" dotyczą "rozliczeń z tytułu zwrotu", a nie samego "zwrotu nieruchomości". Powyższa regulacja wynika z faktu, iż zwrot zwaloryzowanego odszkodowania może nastąpić w ratach i wówczas koniecznym staje się określenie "terminów zwrotu" poszczególnych rat. Niemniej, nawet gdyby uznać, że organ winien określić w decyzji termin zwrotu nieruchomości, to zdaniem organu odwoławczego jego niewskazanie nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: Stowarzyszenie Klub Sportowy [...] - [...]" z siedzibą w K. oraz Gmina Miejska K.. Klub Sportowy P. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu l instancji i brak dokonania oceny legalności całej decyzji niezależnie od poniesionych zarzutów; - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; - art. 10 § 1 K.p.a. przez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego; - art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń; - art. 81 K.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności; - art. 136 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 137 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie, iż cel określony w decyzji wywłaszczeniowej został zrealizowany; - art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez jej niezastosowanie i brak ustalenia wartości nieruchomości z uwzględnianiem dokonywanych na nią nakładów powodujących zwiększenie wartości nieruchomości; - art. 140 ust. 2 i ust. 4 u.g.n. w zw. z art. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak ustalenia w uzasadnieniu decyzji czy organ l instancji w sposób prawidłowy przeprowadził dowód z opinii rzeczoznawcy majątkowego w kwestii zwiększenia lub zmniejszenia wartości zwracanej nieruchomości oraz w zakresie wartości nieruchomości wyliczonej na dzień jej zwrotu; - art. 140 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak ustalenia w uzasadnieniu decyzji sposób i podstawę waloryzacji; - art. 142 ust. 1 u.g.n. poprzez brak ustalenia terminu zwrotu nieruchomości; - art. 141 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 107 § 2 K.p.a. poprzez brak ustalenia w decyzji informacji o sposobie zabezpieczenia wierzytelności Skarbu Państwa. W uzasadnieniu skargi Klub [...] powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniósł po pierwsze, że organ nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu na etapie postępowania odwoławczego z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. Po drugie Klub zarzucił, że organ również w sposób nieprawidłowy ustalił wartość kwoty zwaloryzowanego odszkodowania pomijając nakłady poczynione na nieruchomości. Powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. II SA/Rz 1361/14, Klub [...] podniósł, że art. 142 ust. 1 u.g.n. nakłada na organ obowiązek określania w rozstrzygnięciu o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej terminów w jakich nieruchomość ma zostać zwrócona oraz terminu w jakim ma zostać zwrócone odszkodowanie. W rezultacie nierozstrzygnięcie o terminie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej świadczy o istotnym naruszeniu przepisu prawa materialnego w postaci art. 142 ust. 1 u.g.n., co ma wpływ na wynik sprawy. Brak z kolei zabezpieczenia wierzytelności jednostki samorządu terytorialnego powoduje zdaniem strony skarżącej, że zaskarżona decyzja jest wadliwa w części dotyczącej kwestii odszkodowania. Powołując się na wyrok WSA w Lublinie z 18 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Lu 171/13 Klub podniósł, że brak rozstrzygnięcia o zabezpieczeniu wierzytelności gminy z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość czyni wadliwą decyzję w części dotyczącej zwrotu odszkodowania. Gmina Miejska K. w swojej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zarzuciła naruszenie art. 10 § w zw. z art. 28 K.p.a., co z kolei stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. albowiem po wyrażeniu oświadczenia o braku woli przystąpienia do postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości M. K. nie brał udziału w postępowaniu, a także nie została mu doręczona przedmiotowa decyzja administracyjna. Tym samym decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem ww. przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", na rozprawie 20 września 2019 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Kr 696/19 oraz II SA/Kr 697/19 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 696/19. Powyższy przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sąd postanowił o połączeniu tych dwóch spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem strony skarżące zaskarżyły odrębnie tę samą decyzję. Ponieważ obie skargi mogłyby być objęte jedną skargą, uzasadnione było zatem połączenie ww. postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i decydującą o kształcie tego rozstrzygnięcia ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji i stwierdza, że zarzuty skarg nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sprawa zwrotu nieruchomości toczy się od 2009 r. Z obecnie poczynionych prawidłowych ustaleń w sprawie wynika, że wszystkie określone w u.g.n. przesłanki zwrotu nieruchomości sprzedanej 22 grudnia 1978 r., w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, oznaczonej jako l. kat. [...], zostały spełnione. W szczególności nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest kwestionowana przez skarżących prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących kwalifikacji ww. umowy z 1978 r., ustalenia celu wywłaszczenia, uprawnień wnioskodawców, równoważności działki nr [...] oraz rozpoczęcia i porzucenia w toku inwestycji związanej z celem wywłaszczenia. Sporne jest po pierwsze kwestionowane przez Klub [...] stwierdzenie, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, przy czym zarzut naruszenia art. 136 i art. 137 u.g.n. nie został poparty w zasadzie żadnym uzasadnieniem. Po drugie sporne w niniejszej sprawie są kwestie rozliczeń między stronami, to jest zwrotu przez spadkobierców wywłaszczonego właściciela odszkodowania i waloryzacji tego odszkodowania oraz ustalenia zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, w szczególności nakładów dokonanych przez kolejnych dzierżawców terenu. Po trzecie kwestionowany jest brak rozstrzygnięcia o terminie zwrotu, a także zarzucany brak rozstrzygnięcia o sposobie zabezpieczenia roszczenia o zwrot odszkodowania. Natomiast Gmina Miejska K. nie formułowała zarzutów ani wniosków nakierowanych na kwestionowanie rozstrzygnięcie o samym zwrocie nieruchomości, ani też dotyczących zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Po czwarte obie strony skarżące zarzucają pozbawienie strony postępowania (M. K.) udziału w sprawie, a w szczególności wpływ tego uchybienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wreszcie Klub [...] formułuje szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania skutkujących m.in. nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i pozbawieniem Klubu możliwości działania w sprawie, jednak na poparcie tego stanowiska nie przedstawiono w zasadzie argumentacji. We wszystkich wyżej wymienionych zagadnieniach, mających istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, rację ma organ odwoławczy, a zarzuty skarg są bezzasadne. Przed przystąpieniem do oceny poddanej sądowej kontroli decyzji należy przywołać mające zasadnicze znaczenie dla sprawy przepisy u.g.n. Zgodnie zatem z art. 136 ust. 3 u.g.n., stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Co do zasady, stosownie do przepisu art. 136 ust. 1 u.g.n., nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny, niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Z kolei w myśl art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Zgodnie z art. 137 ust. 2 u.g.n. jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w wyroku z 13 marca 2014 r. sygn. P 38/11, OTK-A 2014/3/31 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 24 czerwca 2014 r. (sygn. I OSK 2876/12, LEX nr 1493700). Odnośnie natomiast rozstrzygnięcia o zwrocie odszkodowania należy wskazać, że zgodnie z art. 139 u.g.n. nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu. W myśl art. 140 tej ustawy: 1. W razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania. 2. Odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa. 3. Jeżeli zwrotowi podlega część wywłaszczonej nieruchomości, zwracaną kwotę odszkodowania ustala się proporcjonalnie do powierzchni tej części nieruchomości. 4. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie, ustalone stosownie do ust. 2, pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 136 ust. 3 zd. 3 u.g.n. warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że na aprobatę zasługują ustalenia organów obu instancji, że przedmiotowa nieruchomość stała się w rozumieniu art. 137 u.g.n. zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Cel ten trafnie został ustalony przez organy jako zaplecze produkcyjno-usługowe Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego "[...]" S.A., składające się z urządzonych dróg przy wjeździe na teren bazy wraz z otaczającą je zielenią wysoką, budynku portierni z wagami, wagi samochodowej i budynku głównej stacji transformatorowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że ani wobec "[...]", ani na potrzeby zlikwidowanego w 1993 r. "[...]", ani żadnego innego przedsiębiorstwa państwowego, nie zrealizowano inwestycji mających stanowić wyżej opisane zaplecze produkcyjno-usługowe, a na przedmiotowym obszarze istniał wówczas teren zielony, bez śladów prac związanych z budową jakichkolwiek obiektów budowlanych. W konsekwencji zasadnie stwierdzono podstawy do zwrotu nieruchomości. Ustalenia powyższe zostały poparte szeregiem przeprowadzonych dowodów, które nie zostały podważone przez strony skarżące. Ustalona w ten sposób przez organy historia zagospodarowania przedmiotowej działki jednoznacznie wskazuje na prawidłowość dokonanej oceny. W szczególności wynika to z treści decyzji Naczelnika Dzielnicy K. - N. H. z 17 listopada 1978 r. nr [...], treści planu realizacyjnego oznaczonego nr [...] stanowiącego załącznik do decyzji Zarządu Rozbudowy K. z 20 kwietnia 1977 r. nr [...], sprawozdania - inwentaryzacji zakresu robót wykonanych na zapleczu produkcyjno-usługowym "[...]" z 12 grudnia 1985 r., decyzji Naczelnika Dzielnicy K. - N. H. z 27 lipca 1985 r. znak: [...], protokołu zdawczo-odbiorczego z 29 lipca 1985 r. oraz decyzji Naczelnika Dzielnicy K. — N. H. z 14 sierpnia 1986 r. znak: [...]. Należy wskazać, że również odnośnie podnoszonej przez Klub [...] kwestii zrealizowania stacji transformatorowej organy słusznie ustaliły, że stacja transformatorowa napowietrzna typu [...] nr [...], odebrana w 2005 r., nie jest główną stacją transformatorową planowaną na potrzeby zaplecza przedsiębiorstwa "[...]". Brak jest podstaw do zakwestionowania ustalenia, że stacja ta powstała na potrzeby targowiska - giełdy samochodowej, zgodnie z przedmiotem dzierżawy przedmiotowej nieruchomości w latach 2002-2006. Odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 140 ust. 2 i ust. 4 u.g.n., także w związku z art. 107 § 3 K.p.a., należy wskazać, że wbrew gołosłownym zarzutom Klubu [...], organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że waloryzacja kwoty odszkodowania, w wyniku której otrzymano kwotę [...]zł (wg stanu na datę wydania decyzji organu I instancji) została przez organ I instancji prawidłowo wyliczona i szczegółowo uzasadniona na stronach 12-15 decyzji I instancji, co opisano w pierwszej części uzasadnienia. Trafnie stwierdził organ odwoławczy, że powyższej waloryzacji prawidłowo dokonano przy zastosowaniu wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych, zgodnie z art. 5 ust. 4 u.g.n. Nie było również żadnych podstaw do uwzględniania nakładów powodujących zwiększenie wartości nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 139 u.g.n. nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu. Analizując możliwe pomniejszenie albo powiększenie wartości nieruchomości, należy wskazać, że słusznie organ stwierdził, iż art. 140 ust. 4 u.g.n. reguluje skutki określonych działań, które to działania mogą zwiększyć lub zmniejszyć wartość nieruchomości. W pierwszym przypadku przepis ten odnosi się jedynie do działań w ramach realizacji celu wywłaszczenia, a nie do wszelkich działań. Natomiast w drugiej sytuacji, nie ma znaczenia czy jest to spowodowane działaniami podjętymi w ramach realizacji celu wywłaszczenia, czy też wskutek podjęcia lub zaniechania podjęcia określonych działań przez właściciela, na którego rzecz wywłaszczono daną nieruchomość. Znaczenie ma bowiem fakt, że nastąpiło zmniejszenie wartości nieruchomości w dacie jej zwrotu w stosunku do jej wartości z daty wywłaszczenia i były właściciel lub jego spadkobiercy nie powinni zwracać pełnego odszkodowania przyznanego za nieruchomość mającą wyższą wartość, niż w dacie zwrotu (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., sygn. I OSK 212/13 – powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafne zatem było stanowisko organu, że nawet ewentualne zwiększenie wartości nieruchomości spowodowane nakładami niezwiązanymi z realizacją celu wywłaszczenia, nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości odszkodowania (por. wyrok NSA z 25 września 2013 r., sygn. I OSK 955/12). Z tego względu zarzut Klubu [...] pominięcia zwiększenia się wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek wszelkich działań podjętych na jej terenie nie mógł odnieść zamierzonego skutku. O ile bowiem rację ma skarżący Klub, że nie ma znaczenia, kto podjął działania powodujące zwiększenie się wartości nieruchomości po jej wywłaszczeniu - jednostka samorządu terytorialnego (Skarb Państwa) czy też inny podmiot, np. dzierżawca, to dalej warunkiem koniecznym do uwzględnienia takich zwiększających wartość działań jest realizacja ich w celu wywłaszczenia i to przed datą wniosku o zwrot nieruchomości. Dlatego też słusznie w sprawie przyjęto, że jako nakłady zwiększające wartość nieruchomości nie można było uznać realizacji stacji transformatorowej, składowiska materiałów budowlanych i gruzu, ogrodzenia terenu, drogi asfaltowej, a także utwardzenia części terenu żwirem. Należy podkreślić, że część ww. nakładów została poczyniona już po wniesieniu wniosku o zwrot w 2009 r. Z kolei odnośnie wykonanej w 1985 r. makroniwelacji, o której mowa w protokole z inwentaryzacji zakresu robót z 12 grudnia 1985 r., słusznie organ odwoławczy stwierdził, że porównanie zdjęć lotniczych z 4 maja 1982 r. i z 30 kwietnia 1987 r. jednoznacznie świadczy o braku wykonania ww. niwelacji na terenie zwracanej działki. Całkowicie chybiony jest również zarzut dotyczący dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego, bowiem taki dowód w niniejszym postępowaniu nie był w ogóle przeprowadzony. Odnosząc się do zarzutu Klubu [...] dotyczącego kwestii zabezpieczenia wierzytelności Gminy Miejskiej K., zasadnie organ odwoławczy wskazał, że nie w każdej decyzji nakazującej zwrot wywłaszczonej nieruchomości zachodzi bezwzględna konieczność zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z konieczności zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Trzeba nadmienić, że przywołany w tym zakresie przez Klub [...] wyrok WSA w Lublinie z 18 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Lu 171/13, został uchylony przez NSA wyrokiem z 12 maja 2015 r., sygn. I OSK 2292/13. Odnośnie natomiast zarzutu braku orzeczenia o terminie zwrotu przedmiotowej nieruchomości należy stwierdzić, że zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż decyzja o zwrocie nieruchomości podlega wykonaniu po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego, względnie od daty prawomocności orzeczenia oddalającego bądź odrzucającego skargę na decyzję o zwrocie nieruchomości. Dlatego zarzuty skarżącego Klubu, iż w decyzji o zwrocie organ winien określić konkretny termin, w którym następuje zwrot nieruchomości, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 142 ust. 1 u.g.n., jakkolwiek stanowi o tym, że decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości winna rozstrzygać m.in. o terminach zwrotu, to jednak przepis ten nie jest naruszony w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w decyzji nie rozstrzygnięto o terminie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja administracyjna wywołuje skutki, w tym skutek rzeczowy w postaci przejścia prawa własności, z chwilą gdy stanie się ona ostateczna w toku instancji. (por. wyroki NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. I OSK 303/11, z 13 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 380/16). Należy zaznaczyć, że przywołany w tym zakresie w skardze wyrok WSA w Rzeszowie z 23 lipca 2015 r., sygn. II SA/Rz 1361/14 został uchylony przez NSA wyrokiem z 7 października 2016 r., sygn. I OSK 3029/15. NSA uchylając ww. wyrok oddalił skargę i stwierdził, że zaprezentowany pogląd jest błędny, a ww. naruszenie art. 142 ust. 1 u.g.n. nie ma wpływu na wynik sprawy. Podsumowując należy wskazać, że wbrew zarzutom skarg, organ odwoławczy dokładnie i wnikliwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, akceptując prawidłowe ustalenia organu I instancji przez utrzymanie w mocy decyzji o zwrocie nieruchomości. Jak wykazano powyżej organ prawidłowo zastosował również przepisy prawa materialnego, zatem niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 136, art. 140 i art. 142 u.g.n. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - art. 10 K.p.a. i powiązanych z nim zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., przez brak powiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków przed wydaniem decyzji II instancji, to rzeczywiście organ odwoławczy uchybił ww. przepisowi. Naruszenie to nie ma jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ zarzut taki może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05). Strona skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek wnioski czy czynności, których zamierzała dokonać. Strony skarżące w najmniejszym stopniu nie uprawdopodobniły, by zebrany przez organy materiał dowodowy nie był kompleksowy, czy nie został w pełni oceniony. Wbrew zarzutom organy dokładnie objaśniły stan faktyczny co skutkowało poczynieniem prawidłowych i pełnych ustaleń. Odnosząc się końcowo do kwestii pominięcia przez organy w prowadzonym postępowaniu M. K. - jednego ze współuprawnionych spadkobierców poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości, zasadnie strony skarżące podniosły, że brak doręczania tej stronie pism w sprawie i wydanych decyzji stanowi naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 28 K.p.a., co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jednakże nie można pominąć jednoznacznej okoliczności, że 18 października 2016r. M. K. w Wydziale Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. złożył do protokołu nie budzące wątpliwości oświadczenie, że nie wyraża woli przystąpienia do postępowania (s. 158 akt adm.). Jak słusznie przy tym wskazał organ odwoławczy, wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b K.p.a. następuje tylko na żądanie pominiętej strony (podkreślenie Sądu), co jest jednoznacznie artykułowane w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z powyższym ww. zarzut podnoszony przez Gminę Miejską K. i Klub [...] nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Warto nadmienić, że Sąd w składzie orzekającym podziela w pełni tezy przywołanych przez strony skarżące orzeczeń NSA. Niemniej jednak przytoczona argumentacja z ww. orzeczeń nie mogła mieć negatywnego wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanych w sprawie decyzji, bowiem stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie uzasadniał takiej konkluzji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, a żaden z ich zarzutów nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.