II SA/Kr 7/04

II SA/Kr 7/04 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie : Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 6 stycznia 2003r sygn. akt II SA/Kr 2672/02 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania II SA/Kr 7/04 UZASADNIENIE Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisów art. 270 i następnych ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach przewidzianych w tym dziale, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W przepisach tych wymieniono następujący ustawowe podstawy wznowienia: - z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe, - gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, - gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, - gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstw,. w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, - w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z treści pisma skarżącego z dnia 4.11.2003r wynika, że przyczyny wznowienia upatruje w tym, że wyrok sądu został wydany na podstawie niewłaściwej interpretacji faktów. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią art. 280 § l omawianej ustawy, sąd wniosek odrzuca. Dlatego też, na podstawie wyżej powołanego przepisu należało orzec jak w sentencji.