II SA/Kr 7/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne z dnia 23 lutego 2015 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia 7 sierpnia 2007 r. Nr XI/86/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wyjaśnienia wątpliwości W dniu 19 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 7/14 stwierdził nieważność części tekstowej uchwały Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia 7 sierpnia 2007 r. Nr XI/86/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Świątniki Górne w zakresie obejmującym § 7 ust. 3 pkt 3 tiret jedenaste, trzydzieste i trzydzieste pierwsze; § 10 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 w zakresie słowa "UR"; § 10 ust. 2 pkt 3; § 14 ust. 2 pkt 4; § 14 ust. 4 pkt 5 i 8; § 27; § 33; § 47 ust. 6 pkt 4 i ust. 7. Ww. wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził także nieważność części załącznika nr 1 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Świątniki Górne wymieniając poszczególne obszary, które zostały unieważnione w tym załączniku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1882/14 skargę kasacyjna od ww. wyroku oddalił. Tym samym z dniem 25 listopada 2014 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II SA/Kr 7/14 stał się prawomocny. Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne złożył na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 7/14. We wniosku tym podniesiono, że w związku z unieważnieniem części załącznika nr 1 do planu miejscowego powstała wątpliwość, czy na terenach wyłączonych w ten sposób z obowiązującego planu miejscowego z 7 sierpnia 2007 r. zaczął obowiązywać poprzedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Świątniki Górne zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 października 1999 r. Nr XIII/112/99, czy też wydawanie pozwoleń na budowę musi być poprzedzone ustalaniem warunków zabudowy na podstawie decyzji ustalających takie warunki. Wskazano, że w części unieważnionej przez Sąd planu miejscowego nie ma zapisów mówiących o utracie mocy obowiązującej poprzedniego planu miejscowego. Drugą okolicznością stanowiącą według wnioskodawcy wątpliwość co do treści wyroku to kwestia sposobu wydawania wypisów i wyrysów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujących drogi KDW. Sąd unieważnił w części tekstowej planu § 7 ust. 3 pkt 3 tiret trzydzieste; § 14 ust. 2 pkt 4; § 47 ust. 6 pkt 4 a więc zapisy dotyczące dróg wewnętrznych, pozostawiając te drogi w części graficznej planu, tym samym powstała rozbieżność w wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i takie postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podstawą do skutecznego domagania się udzielenia przez sąd wyjaśnień jest wątpliwość zachodząca albo w treści samej sentencji wyroku, albo w jego uzasadnieniu. Wniosek Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne nie zmierza do wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku ogłoszonego w dniu 19 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 7/14. W tym bowiem wniosku w żadnej mierze nie wskazano, jaki fragment czy to sentencji wyroku, czy też fragment uzasadnienia budzi wątpliwości. Przy czym, co ma znaczenie w zakresie rozpoznawania tego wniosku, w trybie zainicjowanym na podstawie art. 158 P.p.s.a. nie może dojść do skutecznego zakwestionowania prawidłowości samego wyroku. Wniosek złożonym w trybie art. 158 P.p.s.a. może zmierzać tylko do tego, aby wyjaśnić istniejącą treść sentencji wyroku lub jego uzasadnienia. Innymi słowy chodzi tylko o to, aby wyjaśnić treść zdań lub innych wypowiedzi znajdujących się w sentencji lub uzasadnieniu wyroku. Takie rozumienie art. 158 P.p.s.a. jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, opub. w LEX nr 1494564 wskazał, że dopuszczalność dokonania wykładni wyroku zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Tak dokonana wykładnia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy, ani też wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, opub. w LEX nr 1461312 stwierdził (cytat), że: "Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania". Wniosek złożony w tej sprawie nie dotyczy wyjaśnienia jakiejkolwiek treści tak sentencji jak i uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 7/14. Wniosek ten dotyczy w istocie udzielenia porady prawnej co do tego, jaki plan miejscowy lub jakie zasady zaczynają obowiązywać w przypadku, gdy sąd administracyjny prawomocnie unieważnił część obowiązującego dotychczas miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego. Unieważniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sąd skupia się tylko na ocenie legalności procedury planistycznej, uchwalenia i treści takiego planu miejscowego. Wypowiadanie się co do zasad obowiązujących na obszarach pozbawionych planu miejscowego poprzez jego unieważnienie pozostaje już poza granicami takiej sprawy. Takiej też treści ani sentencji wyroku, ani uzasadnienia nie zawarto w wyroku (oraz uzasadnieniu) z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 7/14. Także i wniosek co do uzasadnienia kwestii wydawania wyrysów i wypisów z planu miejscowego nie był objęty ani rozstrzygnięciem sądu ani też nie znalazł się w uzasadnieniu wydanego wyroku. Kwestia związana z wydawaniem wyrysów i wypisów nie mogła stanowić oceny sądu rozpoznającego skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzut, jak podnosi to wnioskodawca, dotyczący rozbieżności co do treści wyroku, a w istocie jego nieprawidłowości, nie może być objęty rozstrzyganiem na podstawie art. 158 P.p.s.a. z dwóch powodów. Po pierwsze, takich rozbieżności (nieprawidłowości) nie dopatrzył się Naczelny Sąd Administracyjny. Po drugie wyjaśniając wątpliwości co do treści wyroku lub uzasadnienia wyroku nie można doprowadzić do swoistego poprawiania już wydanego i to prawomocnego wyroku. Postępowanie inicjowane w trybie art. 158 P.p.s.a. nie może stanowić nawet surogatu III instancji rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej i zmierzać do poprawiania wydanego wyroku. Wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 7/14 polega zaś tylko na tym, że sama Rada Miejska może albo przystąpić do uchwalenia planu miejscowego w obszarach nie objętych takim planem (poprzez unieważniający wyrok sądu), albo przystąpić do procedury eliminowania uchybień zawartych w postępowaniu planistycznych zakończonym uchwałą z dnia 7 sierpnia 2007 r. (uchwała Nr XI/86/2007), albo też nie podejmować czynności zmierzających do objęcia obszarów pozbawionych planu miejscowego nowym planem miejscowym, chyba że obowiązujące przepisy nakazywałyby uchwalenie planu miejscowego. Podnoszone we wniosku zagadnienia dotyczą dokonania wykładni przepisów, a takie czynności świadczą przede wszystkim radcowie prawni i adwokaci, którzy zajmują się wykładnią przepisów prawa. Sąd administracyjny nie może zastępować osób świadczących zawodowo i profesjonalnie pomoc prawną. Rekapitulując należy stwierdzić, że wniosek wnioskodawcy nie zmierza do wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku lub uzasadnienia wyroku, ale w istocie dotyczy udzielenia porady prawnej co do interpretacji skutków wyeliminowania planu miejscowego z części terenu Gminy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, odmawiając wyjaśnienia wątpliwości co do treści i uzasadnienia wyroku.