II SA/Kr 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 listopada 2009 r., nr [....] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A.B. kwotę 544,00 zł (pięćset czterdzieści cztery złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] orzekł o ustaleniu w stosunku do A.B. - zbywcy części nieruchomości gruntowej, położonej w K. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,2917 ha obr. [...]. ewid. [...], objętej w dniu zbycia, księgą wieczystą Nr [...], jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej) w wysokości 18 121,79 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3, 4, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717; ze zm.: Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 141, poz. 1492; z 2005 r. Nr 113, póz. 954, Nr 130, poz. 1087; z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 225, poz. 1635; z 2007 r. Nr 127, poz. 880 z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, Nr 201, poz. 1237 i Nr 220, poz. 1413), uchwały Nr CXV/1192/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Sidzina - Północ (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 10 października 2006 r. Nr 618, póz. 3821), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071; ze zm.: Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 509; z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, Nr 169, poz. 1387; z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 170, poz. 1660; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; z 2005 r. Nr 64, poz. 565, Nr 78, poz. 682 i Nr 181, poz. 1524; z 2008 r. Nr 229, poiz. 1539) oraz upoważnienie Nr [...] i Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 2 marca 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A.B. w dniu .03.2007r. umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego, dokonała przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości. Ustalono, że nieruchomość ta podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego obszaru Sidzina Północ, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 30.08.2006 r. , Nr CXV/1192/06, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 618, poz. 3821, w dniu 10.10.2006, a obowiązującego od dnia 10.11.2006 r. Zgodnie z ustaleniami planu działka nr 1 znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze willowym, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obszarze historycznego układu centrum wsi S. i jego przedłużenia, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], oraz terenie trasy komunikacyjnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i terenach trasy komunikacyjnej oznaczonych na rysunku planu symbolem [...]. Wskazano, że od dnia 2 stycznia 2003 r. do dnia 9 listopada 2006 r. przedmiotowa nieruchomość nie podlegała ustaleniom żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1995 r.) utraciły moc prawną po 1 stycznia 2003 r. Organ wskazał na przepis § 45 uchwały w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Sidzina - Północ, z którego wynika, że stawka procentowa służąca naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości spowodowanego uchwaleniem planu wynosi dla terenów U, UH, MN1, MN2, MN3, MNU - 30 %, a dla terenów pozostałych - O %. Następnie organ wyjaśnił zasady i podstawy naliczenia jednorazowej opłaty zawarte w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 3 i 4 ustawy. Wskazał, jakie przesłanki muszą zaistnieć, aby opłata taka została ustalona, podając, że jedną z przesłanek jest zbycie nieruchomości lub jej części przez dotychczasowego właściciela, przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego. Przeniesienie własności nieruchomości przez skarżącą, nastąpiło w dniu 9 marca 2007r. r., a zatem po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sidzina - Północ i równocześnie przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu miejscowego. W związku z tym koniecznym stało się ustalenie, czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości po wejściu w życie przedmiotowego planu. Wykonany w tym celu, operat szacunkowy, został dostarczony do sprawy jako jej dowód 5 oceniony przez organ l Instancji, który w sposób szczegółowy, dokonał omówienia przepisów prawa, na podstawie których sporządzono operat, wskazując równocześnie, że zgodnie z art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do zasad określenia wartości nieruchomości stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz standardy zawodowe rzeczoznawców. Z uwagi na fakt, że bezpośrednio przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru Sidzina - Północ nie obowiązywał plan miejscowy, dla przedmiotowej działki nr 1 , nie została wydana obowiązująca w dacie wejścia w życie planu miejscowego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rzeczoznawca majątkowy przy określaniu wartości części nieruchomości dla ustalenia renty planistycznej, przyjął faktyczny sposób wykorzystywania przedmiotowej części nieruchomości przed uchwaleniem tego planu miejscowego. Rzeczoznawca na podstawie dokonanych w dniu 26 maja 2009 r. oględzin przedmiotowej części nieruchomości wskazał, że faktyczny sposób wykorzystania terenu przed wejściem w życie planu, to niezabudowana nieruchomość, użytkowana rolniczo, na terenie o średnim stopniu zurbanizowania, zaś po wejściu planu, to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o charakterze willowym, jak też teren pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną w obszarze historycznego układu centrum wsi i jego przedłużenia, oraz teren tras komunikacyjnych ulice klasy L i ulice klasy D. Następnie organ szeroko przytoczył te fragmenty operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, które wyjaśniały i opisywały poszczególne etapy szacowania nieruchomości przed i po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego, jak i wskazywały sposób doboru nieruchomości podobnych, które służyć miały ustaleniu ceny dla nieruchomości wycenianej. Przedstawiono też ustalone przez rzeczoznawcę cechy rynkowe, mające według jego zdania, największy wpływ na poziom cen, jak i podano przypisane tym cechom przez rzeczoznawcę, odpowiednie wagi. Organ stwierdził, że przedłożony operat pod względem formalnym, spełnia wszystkie wymogi, co prowadzi do wniosku, iż posiada on wartość dowodową. W konkluzji organ podał, iż wysokość renty planistycznej w odniesieniu do części nieruchomości (działki nr 1 ) ustalono w ten sposób, że obliczono różnicę między wartością części nieruchomości odpowiadającej powierzchni konkretnego przeznaczenia, dla której stawka renty planistycznej wynosi 30 %, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania przedmiotowej części nieruchomości przed uchwaleniem przedmiotowego planu. Dla tak obliczonego wzrostu wartości odniesiono stawkę procentową wynikającą z uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], tj. 30 %, uzyskując w ten sposób wysokość renty planistycznej. Odwołanie od tej decyzji wniosła A.B. podnosząc, że przedmiotowa działka, pomimo, że została objęta miejscowym planem zagospodarowania nie spełnia warunków i parametrów działki budowlanej , ponieważ jest bardzo wąska i przebiega przez nią gazociąg wysokoprężny. Podniosła, że o opłacie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nic jej nie było wiadomo. Zaznaczyła, że jest emerytką pobierającą bardzo niewielką emeryturę, a nadto osobą schorowaną. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja pierwszoinstancyjna została oparta na prawidłowo zrealizowanych przesłankach zawartych w przepisach materialno-prawnych, tj art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na prawidłowo sporządzonym dowodzie, którym jest operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego. Organ l instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał wszystkie informacje i wyjaśnienia związane z prowadzonym postępowaniem, jak i wydanym rozstrzygnięciem. Omówił też szeroko przeprowadzony dowód w sprawie, tj. operat szacunkowy. Kolegium podzielając opinię organu l instancji stwierdziło, że pod względem formalnym operat spełnia wszystkie określone w przepisach wymogi, co prowadzi do wniosku, iż posiada on wartość dowodową. Równocześnie podkreśliło, że organ administracyjny nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Reasumując Kolegium stwierdziło, że została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka, wykazująca, że w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wzrosła wartość przedmiotowej nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A.B. podnosząc, że operacie szacunkowym, który pierwotnie został sporządzony przez innego rzeczoznawcę, stwierdzono, że faktyczny sposób użytkowania przedmiotowej działki przed wejściem w życie nowego planu zagospodarowania wypełnia warunki działki budowlanej. Opinia taka nie została jednak zatwierdzona przez organ, a sam rzeczoznawca wypowiedział umowę na wykonywanie operatów. W związku z tym organ powołał nowego rzeczoznawcę, który określi stan faktyczny działki przed wejściem w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako działka użytkowana rolniczo. Skarżąca podniosła także, że związek pomiędzy wzrostem wartości nieruchomości a uchwaleniem planu miejscowego musi być bezpośredni, np. spowodowany zmianą przeznaczenia terenów, a nie tylko koniunkturą gospodarczą powodującą wzrost wartości nieruchomości na rynku. W pierwszej kolejności organ powinie był ustalić i wykazać, że wzrost wartości nieruchomości pozostaje w związku z uchwaleniem nowego planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem kontrolowana decyzja jaki i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie są zgodne z prawem. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 36 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W myśl z kolei ust. 1 art. 37 powołanej ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Zgodnie § 3 art. 37 roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja dotyczy ustalenia dla skarżącej A.B. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka 1 obr. [...] położonej w K. , na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 30 sierpnia 2006 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CXV/1192/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Sidzina Północ. W myśl uchwalonego planu, przedmiotowa działka znalazła się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze willowym, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obszarze historycznego układu centrum wsi i jego przedłużenia, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] , oraz terenie trasy komunikacyjnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i terenach trasy komunikacyjnej oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] . Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca sprzedała przedmiotową nieruchomość aktem notarialnym z dnia 9 marca 2007 r. ,. a zatem po wejściu w życie miejscowego planu i równocześnie przed upływem 5 lat od dnia w którym stał się obowiązujący (uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 10 października 2006 r. i obowiązuje od dnia 10 listopada 2006 r.) Organ I instancji wskazał, że rzeczoznawca majątkowy, przy określaniu wartości nieruchomości celem ustalenia renty planistycznej, przyjął faktyczny sposób wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości, gdyż bezpośrednio przed uchwaleniem obecnego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Sidzina - Północ nie obowiązywał inny plan miejscowy, a dla przedmiotowej nieruchomości nie została wydana obowiązująca w dacie wejścia w życie planu miejscowego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej, jak również w decyzji organu odwoławczego stwierdzono ponadto, że przedmiotowa nieruchomość od dnia 2 stycznia 2003 r. do dnia 9 listopada 2006 r. nie podlegała ustaleniom żadnego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1995 r.) utraciły moc prawną po 1 stycznia 2003 r. Jednocześnie jednak organy administracyjne nie sprecyzowały czy przed rokiem 2003 obowiązywał na danym terenie plan miejscowy, ani też nie wyjaśniły, jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w przypadku obowiązywania takiego planu. Tym samym w sprawie nie zostało ustalone, jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości przed uchwaleniem obecnie obowiązującego planu, a zatem czy wartość tej nieruchomości faktycznie wzrosła. Kwestia wcześniejszego przeznaczenia nieruchomości ma natomiast kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08, stwierdził bowiem, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim wzrost nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie planu przy jednoczesnym pobraniu opłaty, w sytuacji gdy nowo uchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego, wygasłego planu, prowadzi do zróżnicowania, które nie jest w żaden sposób uzasadnione. Trybunał wskazał, że "sytuacja właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nowe plany miejscowe uchwalono po wygaśnięciu starych, różni się od sytuacji innych właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie, zgodnie z ustawą, nowe plany zastąpiły stare w trakcie ich obowiązywania. Dochodzi tu do zróżnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości pod względem zaistnienia związku między uchwaleniem planu a wzrostem wartości zbywanej nieruchomości i w efekcie pobraniem przez gminę opłaty. Celem, który można uznać za właściwy, przewidywanym przez ustawodawcę, jest powiązanie uchwalenia miejscowego planu ze wzrostem wartości nieruchomości. Uzasadnione wtedy jest osiągnięcie korzyści zarówno przez sprzedającego, jak i przez gminę, która do wzrostu wartości się przyczyniła. Brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie miejscowego planu, przy jednoczesnym pobraniu opłaty w sytuacji, gdy nowo uchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego, wygasłego planu, prowadzi do zróżnicowania, które nie jest w żaden sposób uzasadnione." Trybunał stwierdził ponadto, że "właściciele nieruchomości nie mogli spodziewać się sytuacji, w której gminy posiadające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego doprowadzą do utraty ich mocy na skutek zaniedbania w prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim obszarze. Nie powinni oni ponosić negatywnych konsekwencji nieobowiązywania planu miejscowego z powodu zaniechania działań przez władzę lokalną. A tak właśnie dzieje się wskutek działania zaskarżonego przepisu art. 37 ust. 1 ustawy. Wzrost wartości nieruchomości powinien być rozpatrywany jako skutek uchwalenia nowego planu miejscowego bezpośrednio po poprzednim, a nie jako efekt utraty ciągłości planowania i stworzenia sytuacji okresowego braku jakiegokolwiek planu z jego opłatowymi konsekwencjami". Określając zatem wzrost wartości nieruchomości należy przede wszystkim ustalić jakie było przeznaczenie gruntów w planie poprzednio obowiązującym oraz w nowo uchwalonym. Dopiero porównując to przeznaczenie będzie można ustalić, czy wartość nieruchomości rzeczywiście wzrosła na skutek uchwalenia nowego planu. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie organy administracji nie poczyniły takich ustaleń, nie sposób zweryfikować podjętego przez nie rozstrzygnięcia. Stwierdzić zatem należy, że na skutek przytoczonego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego zaszła potrzeba ponownego zbadania sprawy, w szczególności ustalenie poprzedniego przeznaczenie przedmiotowej działki. Organ winien zatem ustalić, czy dla terenu, na którym położona jest działka będąca przedmiotem sprawy, był uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995r. plan zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak, to jakie było przeznaczenie tego terenu. W przypadku bowiem wykazania, że nowy plan miejscowy nie przewiduje odmiennego przeznaczenia nieruchomości od tego, jaki przewidywał plan poprzednio obowiązujący, nałożenie opłaty planistycznej na skarżącą byłoby bezpodstawne. Przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 24, poz. 124 z 2010 r. i wszedł w życie z dniem 15 lutego 2010 r. Wyrok ten z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji, ma walor powszechnie obowiązujący. Oznacza to związanie nim składu orzekającego i nie ma znaczenia okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach w pkt 3 sentencji zostało oparte o treść art. 200 i 205 p.p.s.a.