II SA/Kr 700/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. H. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Wójt Gminy B. decyzją z 18.01.2019 r. (znak [...]) na wniosek P. C. ustalił warunki zabudowy dla budowy sześciu budynków jednorodzinnych z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] w B. . Załącznikami do decyzji były: 1. mapa sporządzona w skali 1:2880 na której zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz nieprzekraczalne linie zabudowy; 2. mapa sytuacyjno-wysokościowa sporządzona w skali 1:1000 na której uwidoczniono działkę inwestora z określeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy; 3. "Analiza urbanistyczna i wyniki analizy – część graficzna A" zawierająca mapę przedstawiającą obszar analizowany; mapa sporządzona została w skali 1:2880; 4. analiza urbanistyczno-architektoniczna oraz wyniki tej analizy. Parametry inwestycji zostały ustalane w następujący sposób: . wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej decyzją nie powinien być mniejszy niż 8,5% i nie może przekraczać 10,5 %; . powierzchnia biologicznie czynna określona została na co najmniej 70 % powierzchni działki objętej decyzją; . szerokość elewacji frontowych projektowanych budynków nie może być mniejsza niż 9,5 m, i nie może przekraczać 17 m licząc po obrysie ścian zewnętrznych; . główne okapy dachów projektowanych budynków powinny przebiegać na wysokości nie mniejszej niż 2,5 m i nieprzekraczającej 3,5 m licząc od poziomu terenu do spodu okapu od strony elewacji frontowej; . dachy budynków przewidziano jako dwuspadowe, dwuspadowe z przysztychami lub półszczytowe, o jednakowych kątach nachylenia połaci mieszczących się w przedziale od 49 do 54 stopni; . główne kalenice dachów powinny przebiegać na wysokości nieprzekraczającej 9 m licząc od poziomu terenu od strony elewacji frontowej; kalenice powinny przebiegać w układzie podłużnym, mieszanym lub ukośnym o kierunku północno-wschodnim, południowo-zachodnim względem frontu działki; W uzasadnieniu organ I instancji odniósł się do kwestii poruszanej przez SKO w N. we wcześniej wydajnej w sprawie decyzji kasatoryjnej (z dnia 22.06.2018 r.; [...]), a dotyczącej pominięcia tego, że na działce nr [...] w jej północnej części "istnieją" cztery budynki w zabudowie bliźniaczej. Podkreślił organ I instancji, że budynki te nie zostały w terenie zrealizowane, a jedynie w 2016 r. zostało wydane dla tych budynków pozwolenie na ich budowę. Zwrócił więc uwagę organ pierwszoinstancyjny, że w analizie urbanistyczno-architektonicznej uwzględnia się jedynie zabudowę istniejącą, a nie projektowaną. Wójt Gminy B. uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku inwestora i ustalenia warunków zabudowy. II. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy B. z dnia 18.01.2019 r. wniósł J. H.. Wskazał, że planowana zabudowa powinna zostać umiejscowiona w odpowiedniej odległości od sąsiedniego lasu. W tym zakresie – w ocenie odwołującego się - powinny znaleźć zastosowanie przepisy dotyczące sytuowania budynków obowiązujące przed 1.01.2018 r. W sprawie nie zostały wyjaśnione zarzuty o granicę między nieruchomością inwestora, a odwołującego się. Problematyczna jest też kwestia odprowadzania ścieków, gdyż zbiornik na nieczystości jest tak umiejscowiony, że nie będzie można do niego dojechać. III. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 17.04.2019 r. (znak [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium, okoliczności sprawy zostały rozpoznane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w stopniu wystarczającym dla podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Te okoliczności zaś wskazują na szczególne usytuowanie inwestycji w stosunku do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy oraz w stosunku do drogi, mającej zapewnić obsługę komunikacyjną nowej inwestycji. Również nietypowy jest "wydłużny" kształt działki oraz teren opadający w kierunku południowym. Powyższe stanowiło o konieczności podjęcia w decyzji o warunkach zabudowy dodatkowych ustaleń, które – w ocenie organu odwoławczego - sformułowane zostały z poszanowaniem prawa. W zakresie linii zabudowy, SKO w N. podało, że nie ma możliwości kontynuacji zabudowy istniejącej. Wyjaśniło, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) umożliwiają ustalenie tej linii także w inny sposób niż poprzez proste przedłużenie linii zabudowy ukształtowanej w sąsiedztwie (par. 4 ust. 4 rozporządzenia). Analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, że taka możliwość w sprawie występuje, bez naruszania rozporządzenia i ładu przestrzennego. Nie ma też konieczności ustalania linii zabudowy w głębi działki, gdyż w tym zakresie usytuowanie budynków podlegać będzie regulacjom przepisów technicznych. W zakresie zarzutu odległości zabudowy od lasu wskazało SKO w N. , że nie ma racji odwołujący się, iż zastosowanie mają przepisy techczno-budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 1.01.2018 r. Podkreślił organ II instancji, że objęta odwołaniem decyzja wprowadza dodatkowo nieprzekraczalną linię zabudowy od strony lasu (część wschodnia działki), jednak decyzja o warunkach zabudowy nie określa usytuowania budynków na działce. W kwestii odprowadzania ścieków podało Kolegium Odwoławcze, że wg inwestora szczelny zbiornik ma być usytuowany poniżej zabudowy, a inwestor ma zapewnienie odbioru ścieków. Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego sporu granicznego SKO w N. wskazało, że zarzut ten nie jest zrozumiały, gdyż akta sprawy nie potwierdzają istnienia takiej sytuacji. IV. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję SKO w N. z 17.04.2019 r. wniósł J. H.. Wskazał, że: . w decyzji nie powołano wszystkich przepisów prawa; . wadliwie ustalono krąg stron postępowania, pominięto bowiem F. G., który dysponuje udziałem ľ w działce nr [...] i [...] w B. , pominięto także właściciela działki nr [...]; . wadliwie wyznaczono obszar analizowany, gdyż załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji sporządzony został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z adnotacją "Mapa nieaktualna nie może służyć do celów projektowych". Nadto użyta została także mapa ewidencyjna w skali 1:2880 i organ I instancji wskazał, że ze względu na skalę mapy znajdującej się w zasobie geodezyjnym i brak w tym zasobie mapy o skali 1:1000 obejmującej obszar objęty wnioskiem, część graficzną decyzji sporządzono na dwóch odrębnych załącznikach tj. w skarli 1:2880 (mapa ewidencyjna) i 1:1000 mapa sytuacyjno-wysokościowa. W ocenie skarżącego, skoro brak mapy w zasobie geodezyjnym o wymaganej skali, to organ administracji winien wezwać inwestora do przedłożenia takich map (pozyskania ich w drodze indywidualnego ich opracowania). Nie jest dopuszczalne oparcie się na mapach innych niż wskazanych w przepisach; . sporządzona w sprawie analiza nie jest rzetelna, brak danych wyjściowych. Nie jest jasne, skąd organ I instancji pozyskał dane pozwalające na ustalenie parametrów przyszłej zabudowy; . rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) nie zna pojęcia nieprzekraczalna linia zabudowy, posługuje się natomiast pojęciem obowiązującej linii zabudowy (par. 4 ust. 1). W ocenie skarżącego, wadliwe jest stwierdzenie organu I instancji, że nieprzekraczalne linie zabudowy nie dotyczą projektowanych części budynków jak okapy, balkon, schody, mury oporowe; . w załączniku graficznym nr 2 do decyzji I instancji przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji. Linie te wkraczają na działkę sąsiednią względem terenu inwestycji; . nie został spełniony warunek zgody na zmianę przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, a teren objęty wnioskiem ma charakter rolny i wskazanej zgody wymaga; . nie wiadomo, czy wskaźnik powierzchni zabudowy odnosi się do całego obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a więc także do działki sąsiedniej; . przepisy nie dają możliwości określenia tego, jak mają być liczone szerokości elewacji frontowych, a zwłaszcza stwierdzenia, iż są to obrysy ścian zewnętrznych; . przepisy nie dają możliwości określenia tego, jak mają być określone wysokości okapów dachu; w ocenie skarżącego, ten parametr zostanie określony dopiero w pozwoleniu na budowę; . teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej. Wg skarżącego, wnioskodawca nie legitymuje się tytułem prawnym do działek nr [...] i nr [...], na których znajduje się droga wewnętrzna. Z własnością terenu nie jest związana służebność gruntowa – przejazdu i przechodu, co wymagane byłoby do należytego skomunikowania inwestycji; . organ odwoławczy nie przeprowadził analizy sprawy w pełnym zakresie, a skupił się jedynie na zarzutach odwołania. V. W odpowiedzi na skargę SKO w N. domagało się jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja SKO w N. z dnia 17.04.2019 r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik ocenianej sprawy. Powyższe, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.) skutkuje uchyleniem obu kontrolowanych decyzji. Na wstępie należy zauważyć, że z mocy odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945; dalej "u.p.z.p.") do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio enumeratywnie wymienione przepisy regulujące wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy znajdą zatem m.in. art. 52 i 54 u.p.z.p. Stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Mapy te winny być sporządzone w skali 1:500 lub 1:1000. Z kolei art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z powyższych przepisów wynika zatem, że obligatoryjnym elementem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Winno to nastąpić na odpowiedniej mapie (kopii mapy zasadniczej), zaś w przypadku braku takiej mapy - na kopii mapy katastralnej, sporządzonych w odpowiedniej skali (tj. 1:500 lub 1:1000). Użyta mapa powinna przy tym odzwierciedlać rzeczywisty, tj. istniejący w dacie orzekania, stan zagospodarowania terenu. Powinna zatem być aktualna. Na gruncie kontrolowanej sprawy zauważyć natomiast należy, że załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji organu I instancji, oznaczony nr 1 i obrazujący linie rozgraniczające teren inwestycji – wbrew normatywnemu wymogowi - sporządzony został na mapie ewidencyjnej w skali 1:2880. Nadto, powyższe parametry (linie rozgraniczające teren inwestycji) ujęte zostały także w załączniku nr 3 do decyzji organu I instancji (Część graficzna A analizy urbanistycznej). Także i w tym przypadku posłużono się mapą ewidencyjną sporządzoną w skali 1:2880. Stwierdzić należy, że powyższe narusza wymogi zawarte w cytowanych powyżej przepisach u.p.z.p., które nakazują przedstawienie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie zasadniczej lub katastralnej w skali 1:500 lub 1:1000. Posłużenie się przez organ administracji mapami innymi niż wymagane przepisami u.p.z.p., o większej skali, odbiegającej od wymogów normatywnych świadczy o naruszeniu wskazanych przepisów i powoduje brak czytelności załączników graficznych kontrolowanego rozstrzygnięcia. Trafnie zarzucała bowiem skarga, że w oparciu o załączniki graficzne do decyzji organu I instancji, brak jest podstaw do należytego zindywidualizowania zamierzonej inwestycji i jednoznacznego przesądzenia tego, czy linie rozgraniczające teren tej inwestycji nie wykraczają poza teren (działkę) inwestora. Wskazane naruszenie prawa materialnego miało zatem wpływ na wyniki ocenianej sprawy. Skoro powyższej wadliwości nie dostrzegł organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 18.01.2019 r. – zatem także jako wadliwą ocenić należało decyzję SKO w N. . Nadto podzielić należało zarzuty skargi, iż SKO w N. nie przeprowadziło kompleksowej analizy sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] w B. Analiza treści decyzji drugoinstancyjnej wskazuje bowiem, że SKO skupiło się wyłącznie na ustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wskazać trzeba, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a., art. 78 Konstytucji R.P.). Zasada to oznacza, że strona postępowania ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed organem administracji publicznej. Każda zatem sprawa administracyjna, która załatwiona została decyzją pierwszoinstancyjną, w wyniku wniesienia odwołania uruchamiającego tok instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Wskazane, dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, którego zakres wyznacza mający zastosowanie przepis prawa materialnego. Następnie, niezbędna jest ocena zebranych dowodów, usunięcie ewentualnych naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, a także rzetelne ustosunkowania się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, z poszanowaniem wymogów uzasadniania decyzji administracyjnej określonych w art. 107 par. 3 K.p.a. Tak określone kompetencje organu odwoławczego wynikające z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakazują przyjąć, że rolą tego organu nie jest weryfikacja (kontrola) zaskarżonej decyzji, lecz ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Ponieważ organ odwoławczy nie uczynił zadość wskazanym wymogom, zatem decyzję tego organu ocenić należało jako naruszającą przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) Pozostałe zarzuty skargi sąd uznał za nieuzasadnione. W zakresie zarzutu wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania, poprzez pominięcie F. G., współwłaściciela działki nr [...] i [...] w B. oraz pominięcie właściciela działki nr [...] – należy wskazać, że powyższy zarzut skutecznie podnieść może wyłącznie ta osoba, do której zarzut ten się odnosi i której dotyczy. Pominięcie strony w toku postępowania administracyjnego stanowi przesłankę wznowieniową zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taka przesłanka może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z takiego zarzutu, to jest ten, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. NSA w wyroku z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2276/11) wskazał, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Zarzut dotyczący wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego sprowadza się do kwestii rodzaju i aktualności mapy użytej przez organ administracji do określenia tego obszaru. Z załącznika nr 3 do decyzji (Cześć graficzna B analizy urbanistycznej) wynika, że organ posłużył się mapą w skali 1:1000, co nie jest zabiegiem wadliwym. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, mapa użyta do zobrazowania obszaru analizowanego, nie musi stanowić "mapy do celów projektowych". Na podstawie bowiem ostatnio wskazanej mapy, możliwe powinno być wykonanie projektu budowlanego. Czynność ta ma jednak miejsce dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego, zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi, nie można uznać, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna nie jest rzetelna z uwagi na brak danych wyjściowych potrzebnych do jej sporządzenia. Zwrócić należy uwagę, że tzw. dane wyjściowe, określające parametry obiektów przyjęte do wyliczeń analizy, znajdują się w aktach sprawy i są zamieszczone na nienumerowanej karcie znajdującej się przy projekcie decyzji (k. 24). Zarzutów względem tych danych skarga nie zgłaszała, a sąd nie dostrzegł powodów do kwestionowania tego materiału dowodowego. Nie był też trafny zarzut odnoszący się do linii zabudowy. Skarga podawała w tym zakresie, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) nie zna pojęcia "nieprzekraczalna linia zabudowy", a posługuje się pojęciem "obowiązującej linii zabudowy" (par. 4 ust. 1). Należy podkreślić, że pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 pkt 1 u.p.z.p., zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy", a to, czy w konkretnej sprawie będzie to nieprzekraczalna linia zabudowy, czy też obowiązująca linia zabudowy, musi wynikać z analizy urbanistyczno-architektonicznej (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r.; sygn. akt II SA/Kr 1583/16). Nieuzasadniony okazał się także zarzut braku spełnienia w sprawie warunku uzyskania przez inwestora zgody na zmianę przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Należy zauważyć, że z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017 r., poz. 1161) wynika, że uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wymaga przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Z nienumerowanej karty akt administracyjnych (początek akt) wynika, że działka inwestora nr [...] stanowi użytek rolny klasy VI i V. Stosownie do powołanego wyżej przepisu, skoro grunt inwestora nie stanowi użytku rolnego o klasie I-III, to brak jest potrzeby uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia takiego gruntu rolnego. Brak było podstaw do kwestionowania przyjętego przez organ administracji sposobu obliczania szerokości elewacji frontowych oraz wysokość okapu. Całkowicie nietrafny okazał się także zarzut, iż teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, skoro wnioskodawca nie legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [...], [...], na których urządzona została droga wewnętrzna. Skarga wskazywała, że z własnością terenu inwestycji nie jest związana służebność gruntowa (przejazdu i przechodu), co wyklucza uznanie przyszłej inwestycji za dysponująca dostępem do drogi publicznej. Należy jednak zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu ewidencji gruntów wynika, że działka na której urządzona została droga (nr [...]) stanowi własność Gminy B. . Przeznaczenie tej nieruchomości określone zostało jako drogowe. Brak jest więc potrzeby ustanawiania na takiej działce dodatkowo służebności gruntowej uprawniającej określony podmiot do poruszania się po tej drodze. Dostrzec należy przy tym, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy wynika, że działka inwestora o nr [...] położona jest bezpośrednio przy tej drodze. Podzielić zatem należy zapatrywanie, że działka inwestora ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Podzielając zatem zarzut w zakresie przedstawionej na wstępie uzasadnienia wadliwości opracowań kartograficznych, którymi posłużył się orzekający w sprawie organ I instancji oraz braku należytego zrealizowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przez SKO w N. sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. uchylił obie kontrolowane decyzje. Ponownie prowadząc postępowanie organy administracji winny usunąć wskazane wyżej wadliwości i wydając rozstrzygnięcie winny zastosować materiały kartograficzne, których rodzaj wprost wynika z cytowanego na wstępie art. 55 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 54 pkt 3 w zw. z art. Ust. 1 u.p.z.p. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 p.p.s.a.