II SA/Kr 705/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 17 lutego 2000 r., (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku - skargę oddala. Decyzją z dnia 19 stycznia 2000 r. (...) wydaną z upoważnienia Starosty K. przez Kierownika Działu Filii i Punktów Obsługi Bezrobotnych w R. orzeczono o uznaniu Krystyny D. z dniem 3 stycznia 2000 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, zaś w uzasadnieniu stwierdzono iż na podstawie zgromadzonych dokumentów Krystyna D. nie wykazała 365 dni uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Krystyna D. wniosła od powyższej decyzji odwołanie w którym stwierdziła, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających zakończenie jej pracy tj. w dniu 31 grudnia 1999 r. uzyskała wymagane 365 dni i nabyła prawo do zasiłku. Podniosła, że chciała się zarejestrować w PUP w dniu 31 grudnia 1999 r., jednakże pracownica urzędu poinformowała ją, że może to zrobić dopiero po świętach tj. 3 stycznia 2000 r. Decyzją z dnia 17 lutego 2000 r., (...) wydaną z upoważnienia Wojewody Ś. przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Spraw Wewnętrznych, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Krystyny D. - utrzymano w mocy- decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż stosownie do uregulowania zawartego w art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy do tych 365 dni zalicza się również przypadające bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę jego wymiaru stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Stwierdza dalej organ drugiej instancji, iż w aktach sprawy znajdują się następujące dokumenty potwierdzające okresy uprawniające do przyznania prawa do zasiłku: a/ świadectwo pracy wystawione przez Urząd Gminy w R. w dniu 10 września 1998 r. potwierdzające zatrudnienie Krystyny D. w ramach robót publicznych od dnia 11 maja 1998 r. do 10 września 1998 r. b/ zaświadczenie Urzędu Gminy w R. z dnia 9 marca 1999 r. z którego wynika, że Krystyna D. pobierała zasiłek chorobowy od 11 września 1998 r. do 8 marca 1999 r. c/ świadectwo pracy wystawione przez Urząd Gminy w R. potwierdzające zatrudnienie w ramach robót publicznych od dnia 9 września 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. W oparciu o powyższe dokumenty wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 3 lipca 1998 r. do 2 stycznia 2000 r. odwołująca się Krystyna D. udokumentowała 363 dni okresu uprawniającego do przyznania zasiłku, nie spełniając warunków ustawy koniecznych do jego przyznania. Stwierdził także organ drugiej instancji, iż odwołująca się nie mogła zostać uznana za osobę bezrobotną 31 grudnia 1999 r. ponieważ, jak wynika ze świadectwa pracy, w tym dniu była jeszcze zatrudniona. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę ostateczną decyzję Wojewody Ś. z dnia 17 lutego 2000 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji Krystyna D. w obszernym uzasadnieniu opisuje przebieg jej starań w Biurze Pracy w R. o skierowanie jej do pracy, podkreślając złą wolę Kierowniczki tego biura w stosunku do jej osoby. Podniosła także, że gdyby nie dni świąteczne 1 i 2 stycznia 2000 r. to napewno zarejestrowałaby się 1 stycznia 2000 r., a nawet 31 grudnia 1999 r., ale Urząd Pracy w tym dniu był czynny tylko do godziny 13.00 a ona pracę skończyła o godzinie 15.00. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie powołując się na stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można przypisać niezgodności z prawem, a jedynie stwierdzenie takiej niezgodności w ramach sądowej kontroli /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ mogło spowodować jej wzruszenie /art. 22 cytowanej powyżej ustawy/. Przepis art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ reguluje uprawnienia bezrobotnego do zasiłku. Wymieniony przepis stanowi generalną regułę, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami: 1/ nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie wykazał okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, a szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 powołanego powyżej art. 23. Przy czym te dwa warunki muszą być spełnione jednocześnie. Jak ustalono w postępowaniu administracyjnym, skarżąca w dniu rejestracji 3 stycznia 2000 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Punkt Obsługi Bezrobotnych w R. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania /tj. od 3 lipca 1998 r. do 2 stycznia 2000 r./ wykazała jedynie 363 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, zamiast wymaganych 365 dni. Na te 363 dni składa się bowiem okres zatrudnienia od 3 lipca 1998 r. do 10 września 1998 r., następnie okres pobierania zasiłku chorobowego od 11 września 1998 r. do 8 marca 1999 r. oraz okres ponownego zatrudnienia od 9 września 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. Skoro skarżąca w dniu rejestracji 3 stycznia 2000 r., w powiatowym urzędzie pracy, nie spełniała obu tych warunków, o jakich wyżej była mowa, prawo do zasiłku nie mogło być jej przyznane. Dlatego decyzja orzekająca o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku nie jest niezgodna z prawem, ale wręcz przeciwnie jest zgodna z obowiązującą ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Dlatego wniesioną skargę na taką decyzję jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wcześniej już powołanej.