II SA/Kr 705/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 marca 2024 r., znak WI-I.7840.5.22.2023.SA w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 705/24 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją [...] z dnia 1 lutego 2023 r., znak: [...], wydaną m.in. na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), odmówił P. Sp. z o.o. w K. zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Przebudowa i rozbudowa hotelu "K. z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, c.o., gaz, elektryczną, wentylacji, klimatyzacji, niskoprądową, wraz z odcinkami zewnętrznymi instalacji: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem na wody opadowe, oświetlenia zewnętrznego, zasilania bramy wjazdowej, oraz zagospodarowaniem terenu w zakresie: dróg wewnętrznych, utwardzonych miejsc postojowych, chodników, oraz rozbiórką przyłącza gazu, przyłączy wodociągowych, kanalizacji deszczowej, kanalizacji ogólnospławnej, oświetlenia zewnętrznego i powierzchni utwardzonych, na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że inwestycja zlokalizowana jest w terenach zabudowy usługowej w strefie ochronnej "A" Uzdrowiska S. , tj. 4U(A), zaś zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 uchwały [...] ustala się następujące minimalne wskaźniki w zakresie potrzeb parkingowych: a) w terenach lecznictwa uzdrowiskowego, w strefie ochronnej "A" – wg obowiązujących przepisów odrębnych, przy czym w terenie oznaczonym symbolem 1LU – 1 miejsce postojowe na 5 pokoi w pensjonacie [...], c) w terenach usług – 3 miejsca na 100 mkw. powierzchni użytkowej w usługach dla użytkowników oraz 3 miejsca postojowe na 10 zatrudnionych w usługach [...]". Inwestor – w odpowiedzi na wezwanie na podstawie art. 35 ust. 3 Pb do przedłożenia bilansu wyliczenia ilości koniecznych miejsc postojowych – odwołał się do "obowiązujących przepisów odrębnych", o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 4 lit. a planu miejscowego i wskazał, że – zgodnie z art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych – w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zabrania się parkingów naziemnych o liczbie miejsc postojowych większej niż 15% miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach. W świetle powyższego inwestor wyjaśnił, że maksymalna liczba miejsc postojowych wynosi 17,4 (15% ze 116), zaś on zaplanował 7 miejsc naziemnych (w tym 1 dla niepełnosprawnych). W ocenie organu pierwszej instancji kluczowy jest jednak § 9 ust. 1 pkt 4 lit. c planu miejscowego, którego wymogów inwestor nie spełnił, skoro przy powierzchni użytkowej budynku hotelowego (3480,31 mkw.) i przewidzianej liczbie pracowników (ok. 18) zaplanował tylko 7 miejsc postojowych. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 8 marca 2024 r., znak: [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. w K., utrzymał ww. decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, wskazując przy tym, że przewidziana liczba miejsc postojowych (7) jest niższa od wymaganej (105+6=111), natomiast brakujące miejsca postojowe należałoby zlokalizować w garażu podziemnym, albowiem zakaz ustawowy dotyczy tylko naziemnych parkingów. Spór sprowadza się do tego, czy dla usług hotelowych w strefie "A" należy zastosować § 9 ust. 1 pkt 4 lit. a, § 9 ust. 1 pkt 4 lit. c czy oba te postanowienia łącznie. Organ odwoławczy zauważył, że tereny oznaczone symbolami: 1LU (teren lecznictwa uzdrowiskowego) oraz 1 LU/ZP do 7 LU/ZP (tereny lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego) położone są wyłączenie w strefie "A". Można by zatem przyjąć, że następujące po przecinku uszczegółowienie w lit. a ("w strefie ochronnej "A"") jest zbędne lub, jak interpretuje inwestor, wymienia po przecinku kolejną kategorię obiektów (tj. położonych w strefie ochronnej "A"), które mogą skorzystać z przepisów odrębnych. Niemniej jednak, przepisy odrębne dzielą strefy ochrony uzdrowiskowej na trzy kategorie: "A", "B", "C", zaś w strefie "A" zabraniają parkingów naziemnych o liczbie miejsc postojowych większej niż 15% miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach, nie większej jednak niż 30 miejsc postojowych, oraz parkingów naziemnych przed obiektami usługowymi o liczbie miejsc postojowych nie większej niż 10 (art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy). Zatem następujące po przecinku uszczegółowienie nie wymienia kolejnej niezależnej kategorii obiektów, które mogą skorzystać z przepisów ustawy w kwestii ilości miejsc postojowych, lecz wskazuje, którą z trzech kategorii obiektów wymienionych w ustawie należy zastosować. Liczba miejsc postojowych przewidziana w ustawie może być zastosowana wyłącznie do terenów lecznictwa uzdrowiskowego (§ 9 ust. 1 pkt 4 lit. a planu miejscowego). Za taką interpretacją przemawia doprecyzowanie wymagań dla jednego z terenów lecznictwa uzdrowiskowego (1LU) w tym postanowieniu. Zdaniem organu odwoławczego plan miejscowy nakłada na inwestorów obowiązek zapewnienia w terenie 1LU odpowiedniej liczby miejsc postojowych nie tylko wynikających z pkt 4 lit. a, lecz również z pkt 4 lit. c. Choć teren 1LU leży w strefie ochronnej "A" (co prowadziłoby do wniosku, że ustawa jest podstawowym dokumentem, który reguluje kwestie miejsc postojowych), to w § 9 ust. 1 pkt 4 lit. c planu miejscowego w kategorii usług teren 1LU został ponownie wymieniony, co nakłada obowiązek zapewnienia dodatkowych miejsc postojowych wynikających z liczby pracowników zatrudnionych w usługach, a nie tylko samego położenia inwestycji w strefie "A". Skoro § 9 ust. 1 pkt 4 lit. a planu miejscowego ma zastosowanie wyłącznie dla terenów lecznictwa uzdrowiskowego, a w § 9 ust. 1 pkt 4 lit. c planu miejscowego przewidziano wskaźniki w zakresie obsługi parkingowej dla odrębnej kategorii - usług - to niezależnie od tego, czy usługi te znajdują się w strefie ochronnej "A" [1U(A) do 4U)] czy też poza nią (1U do 5U), należy zastosować wymogi pkt 4 lit. c. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. Sp. z o.o. w K. wniosło o uchylenie obydwu decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy przez przyjęcie, że w dokumentacji projektowej zaplanowano zbyt małą liczbę miejsc postojowych, podczas gdy z uwagi na zlokalizowanie inwestycji w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej skarżąca związany jest ustawowym limitem w zakresie liczby miejsc postojowych parkingów naziemnych, która to liczba nie może być większa niż 15% miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach, zaś w zakresie parkingów naziemnych przed obiektami usługowymi liczba ta nie może być większa niż 10, wobec czego skarżąca nie dysponowała możliwością przyjęcia większej liczby miejsc postojowych ponad 7 projektowanych; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb przez powielenie uznania, że projektowana inwestycja, w tym planowana liczba miejsc parkingowych, jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, podczas gdy liczba ta jest zgodna z założeniami przedmiotowego planu miejscowego przewidzianego dla strefy ochronnej "A" (§ 9 ust. 1 pkt 4 lit. a) i wynika z obowiązujących przepisów odrębnych, czyli ustawy; 3) art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Pb przez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjmowanie, iż organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie liczby miejsc postojowych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie występowały nieprawidłowości w zakresie braku zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z planem miejscowym; 4) art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 1 Pb przez niewłaściwą interpretację polegającą na nieuprawnionym uznaniu wystąpienia braku zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami ustaw i postanowieniami planu miejscowego, podczas gdy przedłożona dokumentacja odpowiada statuowanym tam wymogom; 5) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 140 i art. 15 k.p.a. przez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego oraz brak należytego załatwienia sprawy, a także poczynienie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy, a co za tym idzie nie wyjaśnienie go w sposób wyczerpujący, w szczególności w zakresie niedostrzeżenia spełnienia wymagań określonych w ustawie, Pb i planie miejscowym co do niezbędnej liczby miejsc postojowych, jak również przez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego sprawy i wynikających z niego okoliczności, co doprowadziło mylnego stwierdzenia, iż przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego, a nadto spowodowało zaniechanie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ponownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także brak wszechstronnego rozpatrzenia odwołania i odniesienia się do wszystkich podniesionych w nim zarzutów; 6) art. 8 § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. przez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania skarżącej do władzy publicznej i niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności, a także równego traktowania; 7) art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. przez niedostateczne oraz nienależyte wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek braku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, a w rezultacie niewywołanie u skarżącej pożądanego odczucia, iż wydana decyzja jest jedynym zasadnym rozstrzygnięciem, jakie mogło zapaść w przedmiotowej sprawie; 8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, co doprowadziło do braku wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego, a w konsekwencji wywołało naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w szczególności, że plan miejscowy rozróżnia dwa typy terenów zabudowy usługowej: 1U(A) do 4U(A) - tereny zabudowy usługowej w strefie ochronnej "A" (§ 4 pkt. 3 lit. f) oraz 1U do 5U - tereny zabudowy usługowej (§ 4 pkt. 3 lit. g). W zależności od typu odpowiednio w § 14 i § 15 planu miejscowego określono przeznaczenie terenu. Podział ten znajduje odzwierciedlenie w § 9 ust. 1 pkt 4, gdzie przewidziano wymogi w zakresie liczby miejsc postojowych w terenach lecznictwa uzdrowiskowego oraz niezależnie w strefie ochronnej "A" (lit. a), a także w terenach usług (lit. c). Wspomniana niezależność wynika z rozdzielenia przecinkiem słów "w terenach lecznictwa uzdrowiskowego" od słów "w strefie ochronnej "A""; nie można traktować ich jako koniunkcji. Gdyby zamierzeniem uchwałodawcy było, aby lit. c regulowała także sytuację terenów zabudowy usługowej w strefie ochronnej "A", to wprost zamieściłby takie doprecyzowanie. Takie doprecyzowanie nie mogło zostać jednak zamieszczone, bo popadnięto by w sprzeczność z treścią przepisów odrębnych tworzących w tej materii autonomiczne uregulowania. Skarżąca podkreśliła, że zastosowanie lit. c byłoby równoznaczne z tym, że liczba miejsc postojowych przekroczyłaby liczbę wynikającą z ustawy (zob. § 7 ust. 2 planu miejscowego). Gdyby zaś nawet do takiej kolizji przepisów dopuścić, to postanowienia planu miejscowego musiałyby ustąpić przed przepisami ustawy. Gdyby intencją racjonalnego uchwałodawcy było to, aby fraza "w terenach lecznictwa uzdrowiskowego, w strefie ochronnej "A" (...)" oznaczała koniunkcję obu tych obszarów, to nie użyłby on przecinka lub zakończyłby po słowie "uzdrowiskowego". Wynikające z obecności przecinka znaczenie fragmentu musi być traktowane jako wyliczenie (alternatywa) oraz wyraz woli samego prawodawcy, chcącego by limity miejsc postojowych opisane w § 9 ust. 1 pkt 4 lit. a planu miejscowego były stosowane zarówno do terenów lecznictwa uzdrowiskowego, jak i odrębnie dla strefy ochronnej "A". Skarżąca podkreśliła, że zlokalizowanie brakujących miejsc postojowych w garażu podziemnym nie byłoby możliwe w świetle § 7 ust. 4 i 5 planu miejscowego. Obiekt, który ma podlegać przebudowie, obecnie nie ma wyznaczonych miejsc parkingowych dla gości i pracowników. Użytkownicy hotelu są pacjentami uzdrowiska i korzystają z całościowej infrastruktury parku i budynków uzdrowiska. Dostają się oni do budynku komunikacją publiczną lub przez dowożenie samochodami prywatnymi rodzin lub znajomych. Hotel ma dostęp do drogi publicznej, jednakże istniejący zjazd pozwala jedynie na wjazd samochodów osobowych w sytuacjach awaryjnych bez możliwości długotrwałego ich parkowania. Zakres przebudowy dotyczy przede wszystkim poprawy infrastruktury mieszkalnej z pozostawieniem zasady dostępu do obiektu przy jednoczesnym wykonaniu zjazdu ułatwiającego dojazd samochodów typu karetka pogotowia ratunkowego czy transportu sanitarnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Z art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art.151 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 5 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Art. 35 ust. 3 u.p.b. stanowi, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W dniu 15 listopada 2022 r. organ I Instancji wydał postanowienie w którym zobowiązał inwestora do wykazania (między innymi) zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym do przedłożenia bilansu wyliczenia ilości koniecznych miejsc postojowych. W wykonaniu tego postanowienia, w zakresie wskazania bilansu miejsc postojowych, inwestor za pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. (k. 78) wyjaśnił, że ilość miejsc postojowych została przyjęta zgodnie z obowiązującą ustawą, i że wprowadzono w tym zakresie uzupełnienie do opisu projektu zagospodarowania terenu. Organy uznały, że bilans zaprojektowanych miejsc postojowych jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i ostatecznie organ odwoławczy uznał, że jest to jedyny powód odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, w pozostałym zakresie nie znajdując żadnych dalszych nieprawidłowości projektu. Spór w sprawie sprowadza się zatem do tego, w jaki sposób i na jakiej podstawie powinna zostać obliczona ilość miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] Zgodnie z § 7 ust. 1 planu, w zakresie warunków ochrony i rozwoju funkcji lecznictwa uzdrowiskowego oraz ochrony złoża wód leczniczych, określono się na rysunku planu wyznaczone na podstawie przepisów odrębnych i innych dokumentów, granice: 1) Strefy ochronnej "A" Uzdrowiska S., 2) Strefy ochronnej "B" Uzdrowiska S. , 3) Strefy ochronnej "C" Uzdrowiska S. , 4) Obszaru i terenu górniczego " S. ", 5) Obszaru potencjalnego zagrożenia zubożenia zasobów wód leczniczych. Zgodnie z § 7 ust. 2 mpzp, w strefach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1 do 3, obowiązują zakazy, nakazy, ograniczenia i dopuszczenia wynikające z przepisów odrębnych dotyczących lecznictwa uzdrowiskowego i uzdrowisk oraz ze statutu uzdrowiska. W § 9 mpzp pkt. 4 ustalono następujące minimalne wskaźniki w zakresie potrzeb parkingowych: a) w terenach lecznictwa uzdrowiskowego, w strefie ochronnej "A" - wg obowiązujących przepisów odrębnych, przy czym w terenie oznaczonym symbolem 1LU - 1 miejsce postojowe na 5 pokoi w pensjonacie, b) w terenach zabudowy mieszkaniowej - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie lub 2 miejsca postojowe na 1 dom, c) w terenach usług - 3 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej w usługach dla użytkowników oraz 3 miejsca postojowe na 10 zatrudnionych w usługach, a w terenie oznaczonym symbolem 1LU - 1 miejsce postojowe na 8 zatrudnionych w usługach. Równocześnie zgodnie z art. 38a ust. 1 pkt. 1 lit. g ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Lecznictwo uzdrowiskowe, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej oraz gminy uzdrowiskowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 151 z późn. zm.): "W strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.) parkingów naziemnych o liczbie miejsc postojowych większej niż 15% miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach, nie większej jednak niż 30 miejsc postojowych, oraz parkingów naziemnych przed obiektami usługowymi o liczbie miejsc postojowych nie większej niż 10" Inwestycja – rozbudowa hotelu - położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 4U(A) - tereny zabudowy usługowej w strefie ochronnej "A" Uzdrowiska S. Obecna powierzchnia zabudowy istniejącego hotelu to 1260 m2, natomiast według projektu powierzchnia ta będzie wynosiła 1452,7 m2; co oznacza, że zwiększy się o 192,7 m2. W pierwszej zatem kolejności wskazać należy, że skoro inwestycja nie polega na budowie całkiem nowego obiektu, ale na jego rozbudowie tj. powiększeniu powierzchni zabudowy o nie więcej niż 20 % powierzchni dotychczas istniejącej, to miejsca postojowe powinny być obliczane stosownie do planowanej inwestycji, a zatem dla powierzchni rozbudowy tj. dla 192,7 m2. Nie ma zdaniem Sądu uzasadnienia dla nakazywania urządzenia miejsc parkingowych dla całej zsumowanej powierzchni hotelu (istniejącej i projektowanej). Legalnie istniejący stan nieruchomości na której posadowiony jest obiekt hotelowy jest bowiem taki, że nie ma w nim – jak wskazuje inwestor – stałych miejsc postojowych. Tym samym nie jest tak, że poprzez sam fakt zwiększenia powierzchni zabudowy, należy zapewnić również miejsca postojowe dla już istniejącego legalnie obiektu. Najistotniejszą kwestią w sprawie jest natomiast ustalenie, według jakich zasad w ogóle ma zostać obliczona ilość miejsc postojowych dla terenu usługowego położonego w strefie A uzdrowiska. Inwestor wskazuje, że zgodnie z § 9 pkt. 4 lit. a planu – "wg obowiązujących przepisów odrębnych", czyli według zasad wskazanych w art. 38a ust. 1 pkt. 1 lit. g ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym; natomiast organ twierdzi, że według § 9 pkt. 4 lit. c planu, a zatem jak dla terenów usług tj. "3 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej w usługach dla użytkowników oraz 3 miejsca postojowe na 10 zatrudnionych w usługach". Założenie inwestora opiera się na przekonaniu, że § 9 pkt. 4 lit. a planu dotyczy wszystkich rodzajów terenów znajdujących się w strefie ochronnej A, o czym świadczy przecinek po słowach "w terenach lecznictwa uzdrowiskowego"; natomiast organ wskazuje, że § 9 pkt. 4 lit. a planu odnosi się tylko do terenów lecznictwa uzdrowiskowego, które w całości (wszystkie) położone są w strefie ochronnej A, natomiast dla wszystkich terenów usług, na całym obszarze planu, istnieje odrębna regulacja - § 9 pkt. 4 lit. c planu. Zdaniem Sądu w tym zakresie rację ma organ. W pierwszej kolejności wskazać należy, że mpzp [...], przewiduje w § 4 różne przeznaczenia terenów. W zakresie terenów lecznictwa uzdrowiskowego to tereny od 1LU/ZP do 7LU/ZP (tereny lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego) oraz teren 1LU - teren lecznictwa uzdrowiskowego. Jak wynika z rysunku planu (dostępny na stronie internetowej BIP Kraków - https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=45260), wszystkie tereny lecznictwa uzdrowiskowego znajdują się w strefie ochronnej A, ale nie wypełniają jej w całości, gdyż są w tej strefie również inne tereny, choć jest ich mniej niż terenów lecznictwa uzdrowiskowego. Tren LU1 to zgodnie z § 11 ust. 1 pkt. 2 "teren lecznictwa uzdrowiskowego – teren przeznaczony dla obiektów służących lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta i turysty, dopuszczonych w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej przepisami odrębnymi z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego i uzdrowisk, w tym dla pensjonatów, w rozumieniu §3 pkt 8.". Jest to zatem najbardziej centralna część uzdrowiska, wyszczególniona zarówno w § 9 ust. 4 lit. a jak i § 9 ust. 4 lit. c planu. Dalej, plan wyznacza tereny usług: od 1U (A) do 4U (A) (tereny zabudowy usługowej w strefie ochronnej "A" Uzdrowiska S. ) oraz tereny od 1U do 5U (tereny zabudowy usługowej). Oznacza to, że plan rozróżnia tereny usług położone w strefie ochronnej "A" od terenów usług położonych w pozostałej części planu, w tym w pozostałych strefach. Podobnie zresztą wyznaczono w planie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 1MN (A) do 11MN (A) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w strefie ochronnej "A" Uzdrowiska S. oraz tereny 1MN do 19MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (na pozostałym obszarze planu). Kolejno wskazać należy, że art. 38a ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, nie reguluje zasad obsługi komunikacyjnej terenów uzdrowiskowych, w tym także zasad wyznaczania ilości miejsc parkingowych, ale wprowadza ograniczenia obowiązujące w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej. W strefie ochronnej A, zakazy dotyczą nie tylko budowy parkingów naziemnych przekraczających określone parametry, ale także (przykładowo) budowy zakładów przemysłowych, budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych, garaży wolno stojących, obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m2, stacji paliw, autostrad i dróg ekspresowych, obiektów budowlanych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności takich jak: warsztaty samochodowe, wędzarnie, garbarnie, itp. Są to również zakazy dotyczące uruchamiania składowisk odpadów, punktów skupu złomu i punktów skupu produktów rolnych, składów nawozów sztucznych, środków chemicznych i składów opału; uruchamiania pól biwakowych i campingowych, budowy domków turystycznych i campingowych; prowadzenia targowisk, prowadzenia działalności rolniczej, organizowania imprez masowych, wyrębu drzew leśnych i parkowych, z wyjątkiem cięć pielęgnacyjnych itp. Treść przepisu art. 38a ust. 1 pkt. 1 lit. g (zakaz budowy parkingów naziemnych o liczbie miejsc postojowych większej niż 15% miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach, nie większej jednak niż 30 miejsc postojowych, oraz parkingów naziemnych przed obiektami usługowymi o liczbie miejsc postojowych nie większej niż 10) także może budzić kontrowersje, albowiem odniesienie liczby miejsc postojowych do "miejsc noclegowych w szpitalach uzdrowiskowych, sanatoriach uzdrowiskowych i pensjonatach" mogłoby zostać odczytane literalnie w ten sposób, że dopuszczalne 15 % miejsc parkingowych w parkingach naziemnych dotyczy łącznie wszystkich miejsc noclegowych w całej strefie A uzdrowiska, skoro ustawodawca użył liczby mnogiej w stosunku do szpitali, pensjonatów, sanatoriów. Jednak wykładnia taka byłaby nielogiczna, prawdopodobnie niewykonalna w praktyce oraz nie prowadziłaby do rozsądnych rezultatów. Biorąc zatem wszystko powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu sformułowanie zawarte w § 9 ust. 4 lit. a planu dotyczy tylko obszarów lecznictwa uzdrowiskowego (LU, LU/ZP), które znajdują się w strefie A, nie zaś wszystkich terenów znajdujących się w tej strefie. Choćby dlatego, że gdyby przyjąć stanowisko inwestora, to dla terenów mieszkaniowych znajdujących się w strefie A nie byłoby podstawy i możliwości ustalenia wymaganej ilości miejsc postojowych, bo art. 38a ust. 1 ustawy nic na ten temat nie mówi. Wówczas odesłanie do przepisów szczególnych byłoby odesłaniem "pustym". Ponadto jaki byłby wówczas cel odrębnego, dodatkowego wyróżnienia obszaru 1LU w § 9 ust. 4 lit. c ? Przecinek wskazywany przez skarżącą ("w terenach lecznictwa uzdrowiskowego, w strefie ochronnej "A" ) być może nie jest fortunny, ale lektura całego planu i zestawienie go z treścią ustawy prowadzi do wniosku, że minimalne wskaźniki w zakresie potrzeb parkingowych dla wszystkich terenów usług znajdujących się w planie miejscowym [...], określone zostały w § 9 ust. 4 lit. c. Rację ma natomiast organ, że art. 38a wskazuje na zakazy związane z budową wyłącznie parkingów naziemnych, a nie parkingów w ogóle, co oznacza że ustawa dopuszcza możliwość budowy parkingów podziemnych dla większej ilości miejsc postojowych, niż w przypadku parkingów naziemnych. Co prawda teza organu, że inwestor może zapewnić 111 miejsc parkingowych (wyliczonych przez organ odwoławczy) w garażu podziemnym, jest bardzo śmiałym pomysłem, w kontekście tego, że jak wynika z rysunku planu, teren 4U(A) znajduje się częściowo w orientacyjnej granicy obszaru (zasięgu wyrobisk) dawnej kopalni siarki (obecnie zbiornik siarczkowych wód leczniczych). Wszystko to oznacza, że organ wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane, jednak założenie tego wezwania jak i odpowiedź inwestora opierały się na nieprawidłowych założeniach. Wobec powyższego, ponownie prowadząc postępowanie, organ będzie obowiązany przyjąć, że bilans miejsc parkingowych należy ustalić dla rozbudowanej powierzchni hotelu w oparciu o § 9 ust. 4 lit. c planu miejscowego, z uwzględnieniem zakazów wynikających z art. 38a ust.1 pkt. 1 lit. g ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika strony skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).