II SA/Kr 706/16

Dnia 2 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.S.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji I.S.-W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 marca 2016 r. (znak: [...]) uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r. (znak: [...] ) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa drogi rowerowej w ramach projektu: "Opracowanie Koncepcji Programowej Budowy I Etapu Zintegrowanej Sieci Tras Rowerowych w Województwie [...] z podziałem na zadania: Zadanie nr [...] )", na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] , obr. [...] " i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że decyzje wydane w obu instancjach obarczone są wadami skutkującymi ich nieważnością, a samo postępowanie nie powinno zostać w ogóle wszczęte na wniosek podmiotu, który go złożył. Ponadto strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się nie tylko do usankcjonowania tego rażąco błędnego stanu, ale również spowoduje, że w stosunku do nieruchomości skarżącej będzie mogło być prowadzone dalsze postępowanie, np. postępowanie wywłaszczeniowe, co prowadzić będzie do nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym decyzji), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero w sytuacji, w której uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. To właśnie osiągnięcie tego stanu w rzeczywistości społecznej stanowi przedmiot wykonania aktu, za który uznać należy każde zachowanie się podmiotu uprawnionego bądź zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., uwaga 3, w: H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012). Tym samym niewątpliwie nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Pomijając w tym miejscu okoliczność, że złożony wniosek zawiera jedynie ogólnikowe uzasadnienie, należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju rozstrzygnięcie nie posiada przymiotu wykonalności, a co za tym idzie nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja ma bowiem jedynie charakter kasatoryjny, tj. uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, a więc nie podlega wykonaniu, gdyż nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie rodzi po stronie skarżącej żadnych uprawnień, ani nie nakłada obowiązków. Na marginesie wskazać również należy, że nawet pozytywna decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego nie podlegałaby wstrzymaniu wykonania, jako że nie można przypisać jej cechy wykonalności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzja określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (zob. art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm.). Tym samym tego rodzaju decyzja nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie to kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżąca mogłaby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13, LEX nr 1437286). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.