II SA/Kr 707/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Sędziowie: WSA Bożenna Blitek NSA Piotr Lechowski Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2002 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na sprzedaż alkoholu skargę oddala. Pismem z dnia [...] lutego 1999 r. A. F. wystąpił do Zarządu Miasta o zezwolenie na prowadzenie klubu nocnego. W piśmie tym brak wzmianki o zamiarze strony sprzedaży alkoholu. Mimo to w dniu [...] marca 1999 r. strona została zawiadomiona przez Burmistrza Miasta, że w odpowiedzi na jej wniosek w dniu [...] marca 1999 r. zostaną przeprowadzone oględziny jej lokalu celem ustalenia czy spełnione są wymogi określone w § 5 uchwały Rady Miejskiej w Limanowej z dnia 31 sierpnia 1993 r., nr XXI/16/93 w sprawie ustalenia zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta Limanowa. Zapowiedź ta została zrealizowana w zapowiedzianym terminie [...] marca 1999 r. W oględzinach uczestniczyła żona wnioskodawcy, M. F. W protokole zapisano, że najkrótsza droga dojścia od drzwi lokalu A. F. do drzwi pobliskiej kapliczki wynosi 44,5 mb. Do protokołu załączono szkic terenu, z zaznaczonym przebiegiem zmierzonego dojścia. W dniu [...] lutego 2000 r. A. F. oświadczył do protokołu, że wnosi o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W dniu [...] lutego 2000 r. Zarząd Miasta, postanowieniem nr [...], negatywnie zaopiniował wniosek A. F., ale postanowienie to zostało w dniu [...] lutego 2000 r. uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2001 r. Zarząd Miasta ponownie negatywnie zaopiniował wniosek A. F. Powołano się na wcześniej dokonany pomiar, który dowodził, że nie został spełniony wymóg zapisany w § 6 uchwały Rady Miejskiej w Limanowej z dnia 29 marca 2000 r., nr XIX/155/2000 w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Miasta Limanowa miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunków sprzedaży tych napojów, tj. odległość dzieląca lokal wnioskodawcy od pobliskiej kapliczki jest mniejsza niż 50 m, ustalone w § 6 uchwały. Wnioskodawca nie uruchomił jeszcze działalności gastronomicznej, a zgodnie z § 3 uchwały tylko takim przedsiębiorcom zezwolenie może być wydane. Wreszcie projekt wnioskodawcy negatywnie zaopiniował zarząd osiedla nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lipca 2001 r. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Miasta. W konsekwencji w dniu [...] września 2001 r. Burmistrz Miasta wydał decyzję, negatywnie załatwiającą wniosek A. F. W uzasadnieniu Burmistrz powoływał się na negatywną opinię Zarządu Miasta z dnia [...] lutego 2001 r. i przytaczał argumentację Zarządu. W odwołaniu z dnia [...] września 2001 r. od powyższej decyzji znalazł się w szczególności zarzut nieprawidłowego pomiaru drogi dojścia od kapliczki do lokalu strony. A. F. podawał, że rzeczywista długość tej drogi wynosi 200 mb, a nie - 44,5 m jak ustalili pracownicy Urzędu Miasta. W dniu [...] grudnia 2001 r. A. F. odebrał powiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyznaczeniu oględzin na dzień [...] grudnia 2001 r. Przeprowadzony pomiar był identyczny z poprzednim z 1999 r., tj. ustalono że sporna odległość wynosi 44,5 m. W konsekwencji organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta. Decyzja odwoławcza z dnia [...] stycznia 2002 r. powoływała, jako podstawę prawną, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art.18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. nr 35, poz. 230 ze zm.). SKO uznało, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a w szczególności z udziałem strony 2-krotnie ustalono odległość 44,5 mb (§ 6 uchwały). Dłuższa droga dojścia, na którą wskazywała strona nie jest najkrótszym dojściem i dlatego nie mogła być uwzględniona przy załatwianiu sprawy. SKO uznało również, że § 3 uchwały (uzależniający zezwolenie od uprzedniego rozpoczęcia działalności gospodarczej w gastronomii) jest wiążący przy wydawaniu zezwolenia o które ubiegała się strona. W skardze do sądu administracyjnego postawiono zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Oględziny w dniu [...] marca 1999 r. przeprowadzone zostały bez udziału strony, co jest istotnym naruszeniem prawa tym bardziej, że strona wyraźnie domagała się wyznaczenia nowego terminu aby umożliwić jej osobisty udział w oględzinach. Pomiar przeprowadzony przez przedstawicieli SKO w dniu [...] grudnia 2001 r. był nierzetelny. W konsekwencji bezpodstawnie przyjęto, że nie został spełniony wymóg 50-metrowej odległości dzielącej kapliczkę od lokalu strony, gdy w rzeczywistości (zdaniem strony) ta droga dojścia wynosi 200 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi A. F. Nie można twierdzić, że pomiar w dniu [...] marca 1999 r. został przeprowadzony bez udziału strony, skoro przy oględzinach był obecna M. F., Żona strony, która protokół podpisała. Również w dniu [...] grudnia 2001 r. przedstawiciele organu II instancji dokonali pomiaru w obecności strony, choć ta odmówiła złożenia podpisu na protokole. Skoro dwa pomiary wykazały że sporna droga dojścia na długość 44,5 mb, to należało przyjąć, że nie został spełniony wymóg co najmniej 50 metrowej odległości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Przepisy art.12 ust.2 w zw. z art.18 ust. 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - zobowiązują organ administracyjny rozpatrujący wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do uwzględnienia wymogów ustalonych przez radę gminy. Na terenie Miasta Limanowa wymogi te określiła uchwała Rady Miejskiej w Limanowej z dnia 29 marca 2000 r., nr XIX/155/2000 w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Miasta Limanowa miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunków sprzedaży tych napojów. Nie ma wątpliwości, że § 6 lit. b uchwały wymaga, aby najkrótsze dojście od obiektu kultu religijnego do punktu sprzedaży alkoholu wynosiło co najmniej niż 50 mb. W czasie rozprawy skarżący wyjaśnił, że powoływane przez niego 200 m liczy droga po zupełnie innej trasie, aniżeli zmierzona dla celów wydanych decyzji. Zarazem przyznał, że brak przeszkód faktycznych (w szczególności - ogrodzenia i zamkniętej bramki) dla korzystania na co dzień z trasy uwzględnionej w czasie pomiarów. Skarżący nie wykazał, aby pracownicy dokonujący w czasie oględzin pomiaru i osoby trzecie napotykały za rzeczywiste przeszkody w poruszaniu się po drodze dojścia liczącej 44,5 m. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny nie jest przebieg granic działek, ani prawo osób trzecich do wkraczania na teren nieruchomości na której położony jest lokal, w którym miałyby być sprzedawane napoje alkoholowe. Prawidłowo organy obu instancji uznały, że w niniejszej sprawie nieistotne jest pytanie o prawną dopuszczalność wchodzenia przez osoby trzecie na teren nieruchomości strony, a rozstrzygające znaczenie ma faktycznie dostępna najkrótsza droga. Nie ma żadnych wątpliwości i nie wymaga odrębne dowodu wniosek, że słowa "odległość mierzona najkrótszą drogą dojścia" w powoływanym § 6 uchwały (jak i w wielu innych analogicznych uchwałach podejmowanych przez rady gmin w całej Polsce) oznaczają faktycznie dostępną najkrótszą drogę. W ocenie sądu dokonane pomiary w sposób wiarygodny ustaliły, że odległość którą należało uwzględnić dla celów zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynosi 44,5 mb. Strona skarżąca nie wykazała, że dopuszczono się takich naruszeń prawa procesowego które mogły mieć zasadniczy wpływ na wynik postępowania. Przy pomiarze w dniu [...] marca 1999 r. obecna była żona wnioskodawcy, M. F. i skarżący nie twierdził, że tak przeprowadzone oględziny były wadliwe, aż do czasu wniesienia odwołania z dnia [...] września 2001 r. od decyzji niekorzystnej dla siebie. W ocenie Sądu § 3 ust. 1 uchwały, uzależniający wydanie zezwolenia od wcześniejszego prowadzenia restauracji, nie mieścił się w delegacji ustawowej dla Rady Miejskiej do ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunków sprzedaży tych napojów (art.12 ust.2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). Sąd pomija ten przepis w ocenie zaskarżonej decyzji., co nie zmienia końcowej oceny tej decyzji, albowiem rozstrzygające znaczenie ma braku odległości 50 mb lokalu skarżącego od obiektu kultu religijnego. Wymóg zachowania tej odległości został wprowadzony przez Radę w ramach jej kompetencji. Dlatego organy administracyjne zobowiązane były do odmówienia wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu A. F. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. 2004, nr 162, poz. 1692 i 2005, nr 94, poz. 788).