II SA/Kr 71/26

Sygn. akt II SA/Kr 71726 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak: SKO.ZP/415/260/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz A. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. , wydanym na podstawie art. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 123 k.p.a. zawiesił na 18 miesięcy od daty wpłynięcia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastruktura techniczną na dz. nr [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr[...] N. H. przy ul. S. w K.". W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że przedmiotowe zamierzenie lokalizowane będzie na obszarze, dla którego na podstawie uchwały Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa". Uchwała ta została zmieniona uchwałą Nr CVIII/2844/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2018 r. wprowadzającą podział obszaru sporządzanego planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" na trzy etapy: A, B i C. Kolejną uchwalą Nr XLII/1143/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2020 r. wprowadzono podział etapu B na szesnaście podetapów. Teren inwestycji położony jest w obszarze etapu B, podetapu 11, objętym nr 177. W projekcie planu, zgodnie z § 17 projektu uchwały, teren inwestycji położony jest w obszarze [...] o podstawowym przeznaczeniu pod użytki rolne. W zakresie zagospodarowania terenu na obszarze tym ustalono: 1) zakaz lokalizacji budynków, 2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, 3) maksymalną wysokość zabudowy: 5 m. Prezydent wyjaśnił, że skoro projektowane zamierzenie jest niezgodne z założeniami projektu planu, uzasadnione jest skorzystanie z prawnej możliwości wstrzymania postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Powołując się na orzecznictwo i poglądy doktryny organ przyjął, że skoro już sam zamiar podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia zawieszenia postępowania, to gdy prace nad opracowaniem planu są zaawansowane, tym bardziej podstawy do zawieszenia postepowania są spełnione. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor, podnosząc, że "zgodnie z powziętą wiedzą działki dla których objętą są w/w uchwałą Nr LV/1124/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2016 r. przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydawane są decyzje warunków zabudowy". W uzupełnieniu zażalenia inwestor wskazał, że wynikająca z art.62 u.p.z.p. fakultatywność zawieszenia postepowania nie oznacza całkowitej dowolności organu w podjęciu decyzji. Koniecznym jest wskazanie jasnych i konkretnych przyczyn, dla których organ uznaje za celowe i uzasadnione zawieszenie postępowania. Żaląca się zarzuciła, że organ I instancji nie dokonał ustaleń co do zakresu zaawansowania prac planistycznych. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak: SKO.ZP/415/260/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazało, że kwestia ustaleń co do zaawansowania procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ewentualnego prawdopodobieństwa sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji z ustaleniami planu pozostawiona została ocenie organu. Zdaniem Kolegium "pogląd organu I instancji o konieczności zawieszania niniejszego postępowania na obecnym etapie nie został w żaden sposób wykazany, co słusznie podniesiono w zażaleniu". Jednocześnie Kolegium podało, że jak wynika z informacji umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa procedura uchwalania planu jest bardzo zaawansowana, skoro projekt planu został skierowany do uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29.10.2021 r (strona internetowa: bip.krakow.pl). Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy brak jest projektu planu i nie uzyskano żadnych wyjaśnień w przedmiocie przyczyn powstrzymywania się od uchwalenia planu przez organ stanowiący gminy. SKO uznało, że "wskazane przez organ I instancji przyczyny zawieszenia postępowania mogłyby zostać ewentualnie uznane za zasadne, ale w sytuacji, gdy po wyjaśnieniu wyżej opisanych okoliczności okazało się, że stwierdzona zostałaby ewidentna sprzeczność rodzaju planowanej inwestycji z zapisami projektu planu i jednocześnie termin ostatecznego uchwalenia planu byłby na tyle bliski, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby bezprzedmiotowe w tym sensie, że i tak podlegałaby ona z urzędu stwierdzeniu jej wygaśnięcia w trybie art.65 ust.1 pkt 2 i ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ pouczył strony, że od postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Jednak w przypadku sprzeciwu od decyzji wydanej przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., odmiennie (w sposób ograniczony w stosunku do zakresu kontroli skargi) został przez ustawodawcę określony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej takim sprzeciwem. Stosownie bowiem do treści art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm. - dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc - co do zasady (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.) - związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy, że stosownie do art.144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 Kodeksu postepowania administracyjnego "Zażalenia" mają do nich odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, czyli również art. 138 § 2 k.p.a. Jak stanowi art.64f p.p.s.a. p.p.s.a. od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia" (art.64f p.p.s.a). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.), natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Tym samym punktem wyjścia do oceny decyzji kasatoryjnej musi być treść art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W przepisie tym określono zatem dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. W takim przypadku niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Sytuacja taka będzie miała miejsce, gdy w trakcie rozpoznawania sprawy niezbędne okaże się przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy nie będą możliwe do wyeliminowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dlatego też należy przyjąć, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne w sytuacji, gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności, np. ze względu na konieczność przeprowadzenia dowodów mających charakter podstawowy i rozstrzygający w danej sprawie. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że regulacja zawarta w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega - co do zasady - w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to, że w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - jest podejmowanie decyzji kasacyjnej, tj. decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wymaga również zaznaczenia, że w literaturze prawniczej zgłaszano postulaty powściągliwego korzystania przez organy odwoławcze z decyzji kasacyjnych. W tym zakresie podnoszono m.in., że przywiązywanie większej wagi do tego, aby zapewnić - stosując art. 138 § 2 k.p.a. - dwukrotne pełne i prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego niż szybko załatwić sprawę, korygując na etapie rozpoznawania środka zaskarżenia dostrzeżony i możliwy do usunięcia błąd, nie chroni interesów stron, a wręcz postawa taka zachęca raczej do nadużywania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych. Zwrócono też uwagę, że obecne brzmienie art. 136 k.p.a., zwłaszcza jeśli zestawić je z treścią przepisów art. 3 § 3 i art. 151a p.p.s.a., sprzyja bardziej rozważnemu korzystaniu z tych kompetencji, a zarazem stanowi potwierdzenie aktualności stwierdzenia, że nie można wykluczyć orzekania kasacyjnego w postępowaniu odwoławczym, ale powinno ono być utrzymane w granicach uzasadnionej potrzeby (tak Z. Kmieciak, Związki instytucji postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego - aspekt funkcjonalny, Przegląd Prawa Publicznego 2019, nr 1, s. 60-61 wraz z powołanymi tam poglądami przedstawicieli nauki prawa). Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (tak przyjęto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18, LEX nr 2527287 i pogląd ten został zaakceptowany m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1984/20, LEX nr 3242534; z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3238/19, LEX nr 2737292; z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2030/19, LEX nr 2736843; z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3552/19, LEX nr 2753484; z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2182/18, LEX nr 2536459). Ponadto wskazany sposób wykładni art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. został zaaprobowany w doktrynie prawa (zob. np. Paweł Daniel, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18, Orzecznictwo Sądów Polskich 2019, z. 4, poz. 42). Powyższe uwagi odnieść również należy do sprzeciwu wniesionego od postanowienia. Pomimo, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek rozstrzygnięcia kasacyjnego określonych w art. 138 § 2 k.p.a., to jednak ocena ta nie może abstrahować od przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, jako że to przepisy prawa materialnego z reguły determinują zakres postępowania wyjaśniającego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z treści cytowanego przepisu wynika, że sama konstrukcja instytucji zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W świetle tego przepisu organ może w ramach ww. procedury bez spełnienia żadnych dodatkowych wymagań zawiesić postępowanie, nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, na co wskazuje treść cyt. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stanowisko takie potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15, wyrok z 11 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1203/24, wyrok z 3 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1283/24, wyrok z 31 maja 2023 r., II SA/Kr 476/23). Tak więc z treści cyt. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zawieszenie następuje bowiem na okres wynikający z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., tj. 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nadto, omawianą kompetencję organu należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17, WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., II SA/Kr 1079/17 oraz z dnia 6 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1149/22, WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r., II SA/Po 6/18). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 u.p.z.p. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z przepisem art.62 ust.3 u.p.z.p., w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Przepis ten potwierdza zatem, że ustawodawca przyznał prymat procedurze zmierzającej do uchwalenia planu nad procedowaniem przez organy wniosku o ustalenie warunku zabudowy. Podnosi się, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma na celu m.in. ograniczenie nieracjonalności wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że wniesiony od postanowienia SKO w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2025 r. sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie naruszył bowiem przepis art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art.144 k.p.a. Jak wynika z przytoczonych fragmentów uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO w Krakowie nawet nie stwierdziło, że postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie zawieszenia postepowania wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, lub że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie zlecił również organowi I instancji przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia powodem uchylenia postanowienia organu I instancji było "niewykazanie konieczności zawieszenia postepowania" oraz "niewykazanie, że zakończenie prac nad planem miejscowym dla obszaru, w którym zlokalizowany jest teren inwestycji niewątpliwie nie nastąpi w okresie zawieszenia postępowania". Nie są to jednakże przyczyny usprawiedliwiające zastosowanie przepisu art.138 § 2 k.p.a. Jak już wyżej przedstawiono, organ II instancji dokonał ustalenia, że procedura uchwalania planu jest bardzo zaawansowana, gdyż projekt planu został skierowany do uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29.10.2021 r. Ustalenie to zostało dokonane na podstawie informacji umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa. Z tego samego źródła można się dowiedzieć, że przedmiotowe działki położone są w projekcie rysunku planu w obszarze o symbolu 177 R.6, jak również że w terenie tym obowiązuje zakaz lokalizacji budynków (§17 projektu uchwały). Tak więc pogląd organu odwoławczego, że brak projektu planu w aktach sprawy uzasadnia uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy w przedmiocie zawieszenia postepowania do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta jest nie do przyjęcia i oceniony być musi jako uchylanie się od wydania rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postepowania. Identycznie ocenić należy stanowisko SKO w Krakowie, że istotne dla rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia postępowania jest ustalenie przyczyn powstrzymywania się od uchwalenia planu przez organ stanowiący gminy, jak również że ustalenia tego dokonać musi organ I instancji. Jeżeli organ odwoławczy uznał, że wyjaśnienie tych przyczyn jest konieczne, nie było żadnych przeszkód, by sam zwrócił się o stanowisko Rady Miasta Krakowa w tym zakresie. Dlatego też stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji powinien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie ocenić należy jako bezpodstawne uchylenie się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Podsumowując, nie było żadnych przeszkód, by sprawę merytorycznie rozstrzygnął organ II instancji. W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zaistniały zatem przesłanki do zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art.144 k.p.a. Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art.151a § 4 p.p.s.a. uwzględniając sprzeciw i uchylając zaskarżony akt. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a.