II SA/Kr 710/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 września 2011 r. Burmistrz [...] ustalił, na wniosek B. K. i T. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w D. T. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt: [...], po rozpoznaniu odwołania M. G., uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ l instancji decyzją z dnia 28 marca 2013 r. ponownie ustalił, na wniosek B. K. i T. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. T. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt: [...], po rozpoznaniu odwołania M. G., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpatrzenia skargi M. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 28 listopada 2014 r. znak [...], opisaną jako wydaną przez Burmistrza [...] ustalono, na wniosek B. K. i T. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. T. , obręb R.. Po rozpoznaniu odwołania M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 stycznia 2015 r. znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 lutego 2016 r., sygn. II SA/Kr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Burmistrz [...] decyzją z dnia 3 marca 2017r, znak: [...] ustalił, na wniosek B. K. i T. K., zam. ul. [...], [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. T. , obręb R.. W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. zarzuciła, że organ l instancji błędnie wyznaczył linię zabudowy, która powinna zostać wyznaczona w odległości 6 m od granicy drogi służebnej. Wskazała, iż w innych postępowaniach ustalone zostały linie zabudowy w takiej właśnie odległości. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy na innych działkach. Zarzuciła, że wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] i wniosek o ustalenie tych warunków powinien być rozpatrywany łącznie z aktualnie prowadzonym postępowaniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 kwietnia 2017 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołując art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2016r, poz. 23), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przytoczono treść art. 61 ust. 1 ustawy, który wymienia warunki, które muszą być spełnione łącznie aby możliwe było wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). W odniesieniu do każdego parametrów Kolegium przytoczyło odpowiedni przepis rozporządzenia. Działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zlokalizowana jest w mieście D. T. obręb R. w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, mającej w niewielkim już stopniu charakter zabudowy zagrodowej. Teren inwestycji znajduje się w centrum analizowanego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice tego obszaru wynosi 157,5 m dookoła terenu inwestycji, czyli odległość 3 - krotnej szerokość elewacji frontowej, która wynosi 52,5 m. Obszar inwestycji stanowi II linię zabudowy od drogi powiatowej ([...]). W analizie sporządzonej w niniejszej sprawie wskazano: Obowiązującą 4,0 m linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono dla prawidłowej lokalizacji obiektu budowlanego kubaturowego jako minimalną odległość od będącej drogą dojazdową, drogi ustanowionej w formie służebności, biorąc pod uwagę szerokość działki i ewentualny brak możliwości jej zabudowy przy jej zwiększeniu. Argument ten uznać należy za słuszny, bowiem zwiększenie odległości linii zabudowy, będącej faktycznie odległością od granic nieruchomości sąsiedniej mogłoby spowodować brak możliwości realizacji inwestycji. Poza tym, należy również mieć na uwadze odległości wynikające z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422), który to przepis mówi o odległości 4 metrów jako dopuszczalnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Dalej Kolegium przeanalizowało wszystkie parametry nowej zabudowy, ustalone w decyzji organu I Instancji na podstawie przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej Odnosząc się do parametru powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, Kolegium wskazało, że w analizie wskazano: dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego wyznaczono zarówno ten wskaźnik, jak i wskaźnik wielkości terenu powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do całej powierzchni objętej wnioskiem jako średnie arytmetyczne z obszaru analizy, (wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu - wyznaczono jako 16,82 % oraz wielkość powierzchni terenu biologicznie czynnego w stosunku do wielkości obszaru inwestycji jako 74,69 %). A zatem wielkości te zostały wyznaczone w sposób jak najbardziej prawidłowy, bez dopuszczeń. Odnosząc się do parametru szerokości elewacji frontowej, Kolegium wskazało, że w analizie ustalono: średnia szerokość elewacji frontowych dla wszystkich budynków wynosi 10,01 m. Średnia szerokość elewacji frontowych dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi 11,36 m. Dla projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego szerokość elewacji frontowej wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem i wynosi ona 11,36 m ± 20 %. Średnia szerokość elewacji frontowych dla budynków garażowych i gospodarczych wynosi 8,06 m. Dla projektowanego budynku garażowego szerokość elewacji frontowej wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem i wynosi ona 8,06 m ± 20 %. Zatem w tym zakresie warunki ustalone w decyzji również pozostają w zgodzie z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do parametru szerokości wysokości planowanej zabudowy, Kolegium wskazało, że z zapisów analizy wynika, że wysokość zabudowy kubaturowej (gzyms, attyka) w obszarze analizowanym wynosi od: ok. 2,3 m - budynki garażowe i gospodarcze, do ok. 6.5 m -budynki mieszkalne jednorodzinne. Średnia wysokość w/w budynków w obszarze analizy wynosi 3,59 m. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków położonych na działkach w obszarze analizy są zróżnicowane nie tworzą pierzei. Nie można więc tej wartości ustalić jako przedłużenie tej wysokości na podstawie wysokości budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Średnia wysokość budynków wynosi 3,59 m. Średnia wysokość dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi 4,05 m. Dla projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wysokość wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem (ze średniej) i wynosi ona do 4,05 m. Średnia wysokość dla budynków gospodarczych i garażowych wynosi 2,94 m. Dla projektowanego budynku garażowego wysokość wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem (ze średniej) i wynosi ona do 2,94 m. Zdaniem Kolegium słusznie w sprawie zastosowano § 7 ust. 3 rozporządzenia. Z uwagi bowiem na brak możliwości ustalenia wysokości jako przedłużenia wysokości budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich, przyjęto średnią wysokość występującą na obszarze analizowanym. Odnosząc się do parametru geometrii dachu, Kolegium wskazało, że w analizie zostało ustalone, że w obszarze analizowanym występują różne rodzaje dachów, układów połaci dachowych i przebiegu głównych kalenic. Dla wnioskowanych budynków przyjęto więc wartości ze średnich arytmetycznych z obszaru analizy. Geometria dachu dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego: 1) kąt nachylenia od 30 do 40 stopni, (z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano wszystkie obiekty budowlane kubaturowe - trwałe, wartość ta wynosi 34,71 stopnie, natomiast z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano tylko obiekty budowlane kubaturowe, jako budynki mieszkalne jednorodzinne wartość ta wynosi 34,82 stopnia). 2) wysokość kalenicy do 8,08 m (z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano wszystkie obiekty budowlane kubaturowe - wartość ta wynosi 7,08 m, natomiast z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano tylko obiekty budowlane kubaturowe, jako budynki mieszkalne jednorodzinne wartość ta wynosi 8,08 m). 3) przebieg głównej kalenicy - prostopadłe do ul. [...]. Geometria dachu dla budynku garażowego: 1) kąt nachylenia od 30 do 40 stopni, (z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano wszystkie obiekty budowlane kubaturowe - trwałe, wartość ta wynosi 34,71 stopnie, natomiast z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano tylko obiekty budowlane kubaturowe, jako budynki garażowe i gospodarcze wartość ta wynosi 34,56 stopnie), układ połaci dachowych - dach dwu lub wielo- spadowy, główne połacie dachowe o takim samym kącie nachylenia, 2) wysokość kalenicy do 5,65 m /od poziomu terenu/, (z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano wszystkie obiekty budowlane kubaturowe - trwałe wartość ta wynosi 7,08 m, natomiast z analizy urbanistyczno - architektonicznej, w której analizowano tylko obiekty budowlane kubaturowe, jako budynki garażowe i gospodarcze wartość ta wynosi 5,65 m), 3) przebieg głównej kalenicy - prostopadle do ul. [...]. Zatem w niniejszej sprawie geometrię dachów budynków ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, zgodnie z treścią § 8 ust. 1. Dalej wskazano, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołączone zostały wszystkie wymagane branżowe zapewnienia dostawy energii elektrycznej, gazu, wody i odbioru ścieków sanitarnych. Teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nie rolne, znajduje się w granicach administracyjnych miasta [...] T. . Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji nie podlega specjalnym warunkom ochrony ekologicznej, nie znajduje się w strefie chronicznego krajobrazu, nie występują na nim pomniki przyrody ani inne elementy przyrodnicze podlegające ochronie. Przedmiotowy obszar nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej na podstawie przepisów szczególnych oraz obowiązujących aktów prawa miejscowego. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w granicach terenu górniczego i w strefie oddziaływań związanych z eksploatacją górniczą. Teren nie jest położony na terenach zalewowych oraz nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Warunki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy są zatem spełnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, iż w zakresie linii zabudowy podnieść trzeba, iż dopuszczalnym jest wyznaczenie tej linii od, będącej drogą dojazdową, drogi ustanowionej w formie służebności, natomiast szerokość tej linii uwarunkowana jest szerokością działki nr [...]. Określenie innej linii zabudowy, w szczególności oddalenie budynków 6 m od drogi dojazdowej ustanowionej w formie służebności, mogłoby spowodować, że budynki na działce nr [...] mogłyby nie zostać zlokalizowane. Dostępność do drogi publicznej zagwarantowana jest poprzez zjazd z drogi powiatowej ([...]) i następnie poprzez ustanowioną służebność gruntową obciążającą działki nr [...] i [...] w D. T. . Jeżeli chodzi o ustalenie warunków zabudowy, które zostało dokonane przez Burmistrza [...] dla działek sąsiadujących, to wskazać należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie może być ocena prawidłowości warunków zabudowy ustalonych na tych działkach, a w szczególności określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na 6 m. W przypadku gdy odwołująca kwestionuje tak ustaloną linię zabudowy, to możliwym było wniesienie odwołania od decyzji ustalającej takie warunki zabudowy i domaganie się w tym trybie zmiany tego warunku wynikającego z decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania są warunki zabudowy ustalone dla działki nr [...], nie zaś dla terenu sąsiednich nieruchomości. Warunki zabudowy nie przesądzają o spełnieniu warunków wynikających z przepisów technicznych, określających zasady zagospodarowania terenu i zasady lokalizowania budynków. W zaskarżonej decyzji wprost wskazano, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć 4 egzemplarze projektu budowlanego, opracowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Zatem spełnienie norm wynikających z tego rozporządzenia, w którym uregulowane są również kwestie posadowienia budynków oraz nasłonecznienia i zacienienia, analizowane będą na etapie sporządzania projektu budowlanego. Aktualny sposób zagospodarowania działki nr [...] tj. jej zalesienie, również nie stoi na przeszkodzie ustaleniu warunków zabudowy, bowiem to od właścicieli tej działki zależy, czy kontynuować będą proces inwestycyjny, czy też działka nr [...] będzie zagospodarowania w inny sposób. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. G., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła "naruszenie prawa przez błędną jego wykładnię oraz braki ustalenia stanu faktycznego, których naruszenie miało istotny wpływ na wydaną decyzję. Skarżąca wskazała, że w dotychczas wydawanych decyzjach ustalających warunki zabudowy w tej okolicy linię zabudowy od strony ulicy [...] ustalano w odległości 25 metrów, natomiast w dalszej zabudowie na 6 metrów. Skarżąca wniosła o przedstawienie przez Burmistrza [...] decyzji ustalających warunki zabudowy dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Skarżąca zaznaczyła, że taki sam wniosek złożyła w trakcie postępowania przed organem I i II instancji, jednak nie został on uwzględniony. Dalej zarzuciła naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Jej zdaniem wobec braku możliwości ustalenia dotychczasowej linii zabudowy należało odmówić ustalenia warunków zabudowy, a nie zmieniać dotychczas ustalone zasady kształtowania ładu przestrzennego. M. G. zakwestionowała również wysokość kalenicy oraz szerokość elewacji frontowej - jako zbyt duże wartości, a także dostęp inwestycji do drogi publicznej - jako niespełniający nawet minimalnych parametrów szerokości dojazdu. Skarżąca podniosła również, że budowa domu jednorodzinnego i garażu na działce nr [...] spowoduje znaczne pogorszenie warunków korzystania z działki nr [...] poprzez jej zacienienie i zwiększenie zagrożenia pożarowego. Ograniczy również meliorację, co nie zostało w żaden sposób wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że wydane decyzje są prawidłowe, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd podziela rozważania Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.).- zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Zgodnie z § 3 przywołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Mapa, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, to kopia mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopia mapy katastralnej, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Zgodnie natomiast z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 tej ustawy, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. Dalej przypomnieć też należy, że poprzednio wydawane w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzje były uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami: z dnia 5 marca 2014 r. sygn. II SA/Kr [...] oraz z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. II SA/Kr [...]. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK [...], LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK [...], LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr [...]). W wyroku II SA/Kr [...] Sąd wskazał, że powodem uchylenia decyzji była nieusunięta w sprawie wątpliwość co do tego, czy Sekretarz Gminy posiadał upoważnienie Burmistrza [...] do wydawania decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie decyzja podpisana została przez Burmistrza osobiście, zatem nie ma już w tym zakresie żadnych wątpliwości. Natomiast w wyroku II SA/Kr [...] Sąd wskazał na istotne błędy analizy architektoniczno – urbanistycznej w tym w szczególności niewłaściwe wyznaczenie obszaru analizowanego a to z kolei skutkowało tym, że obliczone w decyzji parametry planowanej inwestycji nie mogły zostać uznane za obliczone prawidłowo. Jednocześnie (w nawiązaniu do zarzutów skargi) Sąd przesądził, że przedmiotowa inwestycja ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność drogową na działkach [...] i [...], a brak określenia szerokości tej służebności nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Sąd wskazał również, że sposób ustalenia obowiązującej linii zabudowy należy uznać za wyczerpująco uzasadniony, a określenie tego parametru w sposób wskazany w decyzji nie narusza żadnej normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że linia zabudowy w kontrolowanej wówczas decyzji organu I Instancji (decyzja Burmistrza [...] z dnia 28 marca 2013 r.) ustalona została identycznie jak w obecnie kontrolowanej sprawie tj. 4 metry od granicy działki nr [...] z działką [...], na której ustanowiona jest służebność gruntową dla działki [...]. Wobec treści i znaczenia przytoczonego wyżej przepisu art. 135 p.p.s.a., dalsze rozważanie tych kwestii jest zatem niedopuszczalne, jako że raz już Sąd w prawomocnym wyroku przesądził, że linia zabudowy jest ustalona prawidłowo a służebność drogowa zapewnia dostęp inwestycji do drogi publicznej. W tym zakresie nie mogą zatem odnieść skutku zarzuty skargi M. G.. Sąd nie znalazł także podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego z akt innych spraw o ustalenie warunków zabudowy, wydawanych w stosunku do nieruchomości położonych w okolicy planowanej inwestycji. Kontroli Sądu administracyjnego podlega bowiem tylko zaskarżona decyzja, nie zaś wszystkie decyzje o warunkach zabudowy wydawane dla okolicznych nieruchomości. Wskazać przy tym należy, że po myśli art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tym samym nie jest tak, że prawo własności nieruchomości może być w pełni wykorzystywane (poprzez prawo zabudowy) tylko przez skarżącą. Takie samo prawo tj. prawo do zagospodarowania własnej nieruchomości mają również wnioskodawcy. Granice tego prawa stanowią jedynie ustawy, chroniony prawem interes publiczny oraz interes osób trzecich. Kontrolowane decyzje wydane zostały zgodnie z ustawą o planowaniu i nie można dopatrzyć się żadnego interesu (czy to publicznego czy to osób trzecich) chronionego prawem, który naruszony zostałby poprzez zaplanowanie na działce objętej wnioskiem, budowy domu jednorodzinnego z garażem. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zakwestionowania parametrów wysokości kalenicy oraz szerokość elewacji frontowej - jako ustalonych w zbyt dużych wartościach, wskazać należy, że nie jest on zasadny. Ze sporządzonej (tym razem prawidłowo) analizy architektoniczno – urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowych dla wszystkich budynków wynosi 10,01 m; dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi 11,36 m; dla budynków garażowych i gospodarczych wynosi 8,06 m. W decyzji dla projektowanego budynku mieszkalnego szerokość elewacji frontowej określono na 11,36 m ± 20 %; natomiast dla budynku garażowego 8,06 m ± 20 %. Tym samym parametr szerokości elewacji frontowej wyznaczony został dokładnie zgodnie z regułą podstawową określoną w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jeśli zaś chodzi o parametr wysokości, to ze sporządzonej analizy wynika, że wysokość zabudowy kubaturowej (gzyms, attyka) w obszarze analizowanym wynosi od: ok. 2,3 m - budynki garażowe i gospodarcze, do ok. 6.5 m -budynki mieszkalne jednorodzinne. Średnia wysokość wszystkich budynków w obszarze analizy wynosi 3,59 m; budynków mieszkalnych jednorodzinnych 4,05 m, a budynków gospodarczych i garażowych - 2,94 m. Dla projektowanych budynków wysokość wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem (jako średnią z obszaru analizowanego) i wynosi ona dla budynku mieszkalnego do 4,05 m, natomiast dla budynku garażowego do 2,94 m. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków położonych na działkach w obszarze analizy są zróżnicowane i nie tworzą pierzei, zatem nie można było ustalić parametru wysokości jako przedłużenia wysokości budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Tym samym ustalenie wysokości jako średniej z obszaru było prawidłowe i zgodne z § 7 ust.3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skargi dotyczący braku wzięcia pod uwagę faktu, że planowana inwestycja ograniczy meliorację. Projekt decyzji zaopiniowany został przez [...] Zarząd Melioracji Wodnych w K. Inspektorat Rejonowy w T. pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. (k. 48 t. IV akt adm). Organ opiniujący wskazał wówczas, że na przedmiotowej działce znajdują się urządzenia melioracji wodnych szczegółowych tj. sieć drenarska, wobec powyższego w decyzji o warunkach zabudowy należy zobowiązać inwestora, by na etapie projektowania dokonał szczegółowych uzgodnień z Gminną Spółką Wodną w D. T. w związku z lokalizacją inwestycji na gruntach zmeliorowanych siecią drenarską oraz wykonywał wszystkie roboty inwestycyjne w zgodzie z ustawą prawo wodne. Warunki te, zgodnie ze wskazaniami MZMW w K., zostały zastrzeżone w decyzji o warunkach zabudowy, pkt. 10. Nie są uzasadnione równie zarzuty skargi, że budowa domu jednorodzinnego i garażu na działce nr [...] spowoduje znaczne pogorszenie warunków korzystania z działki nr [...] poprzez jej zacienienie i zwiększenie zagrożenia pożarowego. Kwestie zacieniania i nasłonecznienia oraz kwestie związane ze spełnieniem warunków, określonych przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego badane są na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest też rzeczą organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy badanie legalności zjazdu na drogę publiczną, dlatego te kwestie nie mogły być przedmiotem rozważań organu, a obecnie sądu administracyjnego, kontrolującego zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy. Wobec wszystkich powyższych argumentów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.