II SA/Kr 713/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Renata Czeluśniak AWSA Janusz Kasprzycki / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi T. K., W. K. i A. K. –P. na postanowienie Wojewody z dnia 19 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy do organu właściwego - skargę oddala - Pismem z dnia [...].2004 r. W. K., T. K. i A. K. –P. wystąpili do Urzędu Miasta, Wydział Architektury z żądaniem zobowiązania sąsiadów, właścicieli domu przy ul. [...] w K., do: "zaprojektowania i utrzymania urządzeń" przywracających ciągi kominowe w ich budynku, które mieli przed budową domu przez sąsiadów – B. i W. G.. Zażądali także stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydaną w 1981 r. rodzinie G. Postanowieniem z dnia [...].2004 r., znak: [...], na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Prezydent Miasta przekazał zgodnie z właściwością Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wniosek W. K., T. K., A. K. –P. w części dotyczącej stanu technicznego budynku przy ul. [...] do rozpoznania zgodnie z kompetencjami. Na postanowienie to W. K., T. K., A. K. –P. wnieśli zażalenie podnosząc w nim, że postanowienie z 15 marca 2004 r. jest, w ich ocenie, sprzeczne z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego. Twierdzą bowiem, że sprawy dotyczące zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich należą do właściwości władz architektoniczno-budowlanych i prowadzi się je w trybie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.) już na etapie projektowania obiektu budowlanego. Na poparcie swoich argumentów przedstawili fragment komentarza do art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r., w którym powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 1994 r. SA/Wr 852/94, publikowany w Wokandzie z 1995 r., nr 1 str. 35. Uważają, że opisana w/w wyroku sytuacja różni się od ich sprawy tylko tym, że w ich sprawie zostało wydane pozwolenie zezwalające na zagrożenie ich życia. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2004 r., znak: [...], wydanym w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...].2004 r., znak: [...] zostało, w jego ocenie, wydane prawidłowo. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. organy nadzoru budowlanego właściwe są w sprawach dotyczących między innymi stanów technicznych budynków oraz użytkowania ich zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W tej sytuacji należało przekazać Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do załatwienia podanie skarżących w części dotyczących stanu technicznego kominów. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli W. K., A. K. –P. i T. K.. W skardze podnieśli, że sprawa ich dotyczy przywrócenia ciągów kominowych odciętych skarżącym przez sąsiadów. Uważają, że Wojewoda demagogicznie przekręcił ich wniosek o przywrócenie ciągów kominowych na sprawę utrzymania budynku. Powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego, dotyczącą art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r., właściwości organów z powołaniem się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 1994 r. SA/Wr 852/94, publikowany w Wokandzie z 1995 r., nr 1 str. 35. Dodatkowo, szeroką argumentację na poparcie swoich twierdzeń skarżący przedstawili w piśmie z dnia 13 marca 2007 r. z powołaniem się na określone przepisy, które to zostało odczytane na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych i postanowień ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem wnoszonego do organu administracji publicznej podania jest sprawa materialnoprawna lub sprawa procesowa (tryby nadzwyczajne). Przedmiot żądania kształtujący sprawę wyznacza treść podania. Zawarte w piśmie skarżących z dnia [...].2004 r. żądanie, którym skarżący domagają się między innymi "przywrócenia ciągów kominowych" może dotyczyć nieprawidłowości stanu technicznego ciągów kominowych budynku. Przez nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego rozumieć bowiem należy także nieprawidłowości w funkcjonowaniu przewodów, urządzeń oraz instalacji obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego z 1994 r. przez obiekt budowlany rozumieć należy między innymi budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika, że sprawy związane z wszelkimi nieprawidłowościami w utrzymywaniu obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym należą do właściwości organów nadzoru budowlanego, a konkretnie do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji. To ten organ jest bowiem prawnie zdolny do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wyznaczonej żądaniem skarżących. Art. 19 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Ten obowiązek spoczywa na nich w każdym stadium postępowania, aż do jego zakończenia decyzją ostateczną. Po otrzymaniu podania organ administracji publicznej zobowiązany jest więc zbadać swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną. Prezydent Miasta stwierdzając swoją niewłaściwość do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wyznaczonym treścią żądania skarżących zobowiązany był do zastosowania art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwym w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Prawidłowo więc postąpił Prezydenta Miasta. Treść wydanego przez niego postanowienia nie pozostaje w sprzeczności z art. 65 k.p.a., podobnie jak i zaskarżone postanowienie Wojewody nie narusza tego przepisu oraz przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W takim stanie rzeczy skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji wyroku.