II SA/Kr 715/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: odrzucić skargę W piśmie z 22 stycznia 2012 r. Z. S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] "pozew o wypłatę odszkodowania w kwocie 700,000 zł". Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 3 lutego 2012 r. sygn. akt: [...]. pozew został Z. S. zwrócony ze wskazaniem, że właściwym do jego rozpoznania jest Sąd Okręgowy w Tarnowie (art. 66 § 3 kpa). Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie. Prawomocnym postanowieniem z 23 maja 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 294/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. S. jako niedopuszczalną ze względu na fakt, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego przez ustawodawcę trybu zaskarżenia i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie nie zwrócił się do organu o ponowne rozpoznanie sprawy. W dniu 5 maja 2014 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pismo zatytułowane "zażalenie powoda na zatuszowanie pozwu przez SKO [...] pisma z dnia 22 stycznia 2012 r. o zwrocie pozwu". Jako znak sprawy wskazano: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sąd zakwalifikował pismo z 5 maja 2014 r. jako ponowną skargę na postanowienie SKO w [...] z 3 lutego 2012 r. sygn. akt: [...]. Wobec powyższego aktualne pozostają rozważania sądu zawarte w postanowieniu z 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 294/12. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Co konkretnie może stanowić przedmiot kontroli określają art. 3 - 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 1270) – dalej ppsa. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 ppsa) oraz określonych sporach kompetencyjnych (art. 4 ppsa). Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 i § 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 66 § 3 kpa zgodnie z którym jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do treści art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przewidzianego przez ustawodawcę trybu zaskarżenia i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie nie zwrócił się do organu o ponowne rozpoznanie sprawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na postanowienie z 3 lutego 2012 r. jest niedopuszczalne i dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.