II SA/Kr 716/06

II SA/Kr 716/06 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2006r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2006r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 kwietnia 2006r znak : [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia I. skargę odrzucić II. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji II SA/Kr 716/06 UZASADNIENIE W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2005r wydał decyzję o skierowaniu M. S. do Domu Pomocy Społecznej dla Osób Psychicznie Chorych w [...] , a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006r orzekł o ustaleniu M. S. opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla Osób Psychicznie Chorych w [...] oraz o ustaleniu wysokości pozostałej kwoty opłaty wnoszonej przez Gminę Miasta [...] . W wyniku rozpatrzenia odwołania Gminy Miasta [...] , organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania Gminy Miasta [...] do wnoszenia pozostałej kwoty odpłatności i orzekł, że do uiszczenia tej kwoty zobowiązana jest Gmina Miasta [...] . Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję złożyła Gmina Miejska [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...]. Stosownie do art.58 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd m.in. odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do przepisu art.50 § l p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy , kto ma w tym interes prawny oraz inne, wymienione enumeratywnie, podmioty. Przepis ten nie wymienia wśród uprawnionych organów administracji publicznej, które wydały decyzję w I instancji. Z całą zaś pewnością przypisanie tym organom interesu prawnego tylko ze względu na spełnioną rolę w postępowaniu administracyjnym , nie jest możliwe. W niniejszej sprawie decyzję w I instancji wydał Dyrektor MOPS, działający w ramach kompetencji przyznanych ustawą organowi gminy. W istocie więc rola organu administracji publicznej I instancji przypadła organowi będącemu zarazem organem samorządu terytorialnego. Ta jednak okoliczność nie może stanowić o uprawnieniu jednostki samorządu, reprezentowanej przecież tylko właśnie przez tenże organ, do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa NSA od początku lat 90. i uchwałą składu pięciu sędziów NSA z 9.10.2000r (OPK 14/00 ONSA 2001, nr l poz. 17) należy przyjąć, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art.28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art.50 § l p.s.a na decyzję administracyjną, choćby miała w tym interes prawny , jeśli do wydania decyzji w I instancji upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy. Dlatego też wniesienie skargi przez gminę , reprezentowaną przez prezydenta , który wydał decyzję w I instancji nie jest dopuszczalne. Wobec powyższego, na podstawie powyższego przepisu , należało orzec jak w punkcie I sentencji. Oddaleniu podlega też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art.61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § l Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarżąca , domagając się wstrzymania wykonania decyzji, do żadnej z wymienionych w cytowanym przepisie przesłanek nawet się nie odwołała. Wskazała jedynie, że wykonywanie nałożonego obowiązku powoduje poważne uszczuplenie budżetu MOPS. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może być uwzględniony tylko wówczas , kiedy istnieje wysokie prawdopodobieństwo zrealizowania się jednej z przesłanek z art.61 § 3 p.p.s.a. Samo pomniejszenie środków finansowych , jakimi dysponuje stosunkowo duża jednostka nie jest jednoznaczne z zagrożeniami, o jakich mowa w cytowanym przepisie. Dlatego też , na podstawie powyższego przepisu oraz art.61 § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II sentencji.