II SA/Kr 716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skarg S. K., A. K. oraz J. Z. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących A. K., S. K. i W. G. kwoty po 200 zł ( słownie: dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia 17 września 2014 r. znak: [...] orzekł o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: "wznowienie eksploatacji i przeróbki wapieni dewońskich z udokumentowanych złóż [...] ", na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obręb [...] gmina K. oraz przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w zaskarżonej decyzji określono: rodzaj i miejsce przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji zezwalającej na realizację przedsięwzięcia. Stwierdzono konieczność prowadzenia monitoringu na granicy własności kopalni przez okres 3 lat od rozpoczęcia eksploatacji, w zakresie: 1) oddziaływania akustycznego, 2) pomiarów stężenia pyłu zawieszonego. Nie stwierdzono konieczności nałożenia obowiązku: 1) przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, 2) przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ w sposób obszerny przedstawił wszelkie uwagi i wnioski zgłaszane w trakcie postępowania i odniósł się do nich. Od powyższej decyzji odwołania zostały złożone przez J.Z.-G. , M.D.-W. , B.W. , S.K. , W.G. oraz Zarząd Dróg Powiatu K. Odwołujący się B.W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 K.p.a., ponieważ rozstrzygnięcie decyzji budzi zasadnicze wątpliwości jakie uprawnienia zostały wnioskodawcy przyznane i jakie obowiązku zostały na wnioskodawcę nałożone. Zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a., gdyż organy administracji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż organ prowadzący postępowanie oraz organy uzgadniające i opiniujące nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zarzucił również naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Odwołujący się S.K. zarzucił zaskarżonej decyzji dopuszczenie do realizacji przedsięwzięcia przekraczającego dopuszczalne poziomy emisji szkodliwych pyłów i hałasu, a także dopuszczenie do warunków realizacji przedsięwzięcia naruszającego zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Studium uwarunkowań przestrzennych oraz przepisy dla terenów chronionych (Parki Krajobrazowe i Obszar Natura 2000) w zakresie zakazu lokowania przedsięwzięć mających znaczący negatywny wpływ na środowisko. Wskazał na nieuwzględnienie skumulowanego oddziaływania w promieniu 2-3 km dodatkowo dwóch zakładów górniczych [...] realizujących wydobycie metodami strzałowymi i przeróbkę na miejscu, a także na nieuwzględnienie planowanego transportu urobku drogą powiatową [...] i nie dopuszczenie osób fizycznych i prawnych, których nieruchomości znajdują się bezpośrednio przy ww. drodze jako stron postępowania. Zarzucił brak w sentencji decyzji dokładnie określonego obszaru wyłączenia terenu z eksploatacji, zgodnie ze wskazaniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Podniósł nadto oddalenie i brak merytorycznego i formalnego uzasadnienia oddalenia wielu uwag i wniosków dowodowych stron postępowania, między innymi w zakresie badań i określenia szkodliwych emisji pyłów i hałasu zarówno na obszarze wydobycia jak i podczas transportu drogą gminną oraz powiatową. Odwołujący się W.G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. z uwagi na to, że organ prowadzący postępowanie jak i organy uzgadniające i opiniujące nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W ocenie strony odwołującej - decyzja została wydana w oparciu o niekompletny raport, którego merytoryczna treść nie wypełnia postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia 21 września 2011 r., ustanawiającego pełny zakres raportu. Niekompletność przedłożonego raportu przejawia się między innymi: a) brakiem opisu istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, b) całkowitym brakiem inwentaryzacji grzybów oraz określenia oddziaływań planowanej inwestycji na grzyby, c) nierzetelną i niekompletną inwentaryzacją przyrodniczą, d) niemiarodajnym (z pominięciem obliczeń i analiz) opisem oddziaływań skumulowanych. Zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a., gdyż organy administracji publicznej nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odwołujący się Zarząd Dróg Powiatu K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i dokonanie błędnych i dowolnych ustaleń faktycznych, a także naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy w związku z art. 16 ustawy o drogach publicznych poprzez brak w zaskarżonej decyzji warunku, że rozpoczęcie eksploatacji złóż może nastąpić dopiero po zakończeniu przebudowy drogi powiatowej [...] Decyzją z dnia 31 marca 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 39 i 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 16 grudnia 2014 r. do Kolegium Odwoławczego wpłynęła prośba Przedsiębiorstwa Budownictwa Inżynieryjnego [...] Z.J. o przedłużenie terminu rozstrzygnięcia sprawy do czasu przedstawienia opinii -stanowiska autora raportu, w przedmiocie potencjalnych przekroczeń norm dotyczących hałasu i zapylenia oraz opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącej przydatności Marmuru [...] dla potrzeb konserwatorskich. W dniu 30 grudnia 2014 r. wpłynęło do Kolegium Odwoławczego pismo z dnia 16 grudnia 2014 r. w którym [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poparł zamiar wznowienia eksploatacji złoża wapienia dewońskiego i rekomendował wykorzystanie owego cennego materiału na potrzeby prac konserwatorskich i restauratorskich, a także pismo z dnia 17 grudnia 2014 r. w którym główny autor raportu M.M. wskazał między innymi, że dane dotyczące propagacji hałasu oraz emisji i imisji pyłu przedstawione w raporcie przedstawiono wyłącznie jako wartości hipotetyczne (domniemane) uzyskane w oparciu o zastosowany model obliczeniowy, przedmiotowe opracowanie zawiera w istocie prognozę możliwego oddziaływania na środowisko i nie określa w sposób jednoznaczny poziomu propagacji hałasu oraz zanieczyszczeń pyłowych, do obliczeń przyjęto skrajnie niekorzystne warunki brzegowe obliczeń: jednoczesna praca wszystkich maszyn i urządzeń w maksymalnym wymiarze czasowym, zalecenia zawarte w raporcie ujęto w decyzji, które w jednoznaczny sposób nakładają na inwestora obowiązek prowadzenia monitoringu emisji hałasu oraz emisji i imisji pyłu, a po wykonaniu tych badań i analizie ich wyników zostaną - o ile zajdzie taka potrzeba - dobrane odpowiednie rozwiązania mające na celu zapobieganie negatywnym skutkom w razie przekroczenia obowiązujących norm Kolegium Odwoławcze wskazało, że zbadało zaskarżoną decyzję organu I instancji mając na względzie prawidłowość pod względem formalnym (tj. badając, czy zaskarżona decyzja, jak również poprzedzające jej wydanie dokumenty zawierały wszystkie wymagane prawem elementy), pod względem przestrzegania przepisów proceduralnych i zasad postępowania administracyjnego oraz pod względem merytorycznym. Kolegium uznało, że przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 29 stycznia 2004 r., zaktualizowanym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia 12 października 2006 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W przedmiotowej sprawie obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko został nałożony postanowieniem Burmistrza Gminy K. z 21 września 2011 r. znak: [...] . W badanej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie uzgodnił planowane zamierzenie inwestycyjne wydając postanowienie z dnia 19 listopada 2013 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ww. postanowieniu wskazał, iż na stan zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego podczas eksploatacji wapieni dewońskich będzie wpływać emisja pyłu i spalin. Wskazano, iż na potrzeby raportu sporządzono opracowanie omawiające możliwą emisję i immisję pyłu związaną z planowanym przedsięwzięciem, a z przeprowadzonych obliczeń wynika, iż dopuszczalne stężenie pyłu uśrednione dla 1 godziny jest przekroczone we wszystkich kierunkach. Zaznaczono także: "Izolinia odpowiadająca wartości 280 (ig/m3 przekracza granice własności Kopalni w kierunku południowym o ok. 150 m, w kierunku wschodnim od 100 do 200 m, w kierunku północnym ok. 300 m, w kierunku zachodnim lokalnie na długości ok. 100 m o 120 m.99.8 percentyl stężeń pyłu uśrednionych dla 1 godziny jest przekroczone tylko w kierunku północnym o ok. 80 m". Zwrócono także uwagę: "Natomiast zapylenie może wpływać na kondycję roślin, gdyż osadzanie się pyłów zmniejsza efektywność fotosyntezy, może powodować uszkodzenie komórek, obniżać odporność roślin na choroby, ograniczać ich kwitnienie i kiełkowanie". Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na potrzeby raportu wykonano opracowania związane z oceną emisji hałasu planowanego przedsięwzięcia przyjmując do obliczeń podstawowe źródła hałasu związane z eksploatacją i dla przyjętych w obliczeniach założeń technologicznych wykazano, że eksploatacja złoża z kopalni [...] " może stanowić uciążliwość dla środowiska ze względu na emitowany hałas. Organ uzgadniający, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował takie przedsięwzięcie, wskazując jedynie, iż po rozpoczęciu eksploatacji konieczne będzie wykonanie monitoringu i przeprowadzenie pomiarów stężenia pyłu i w przypadku potwierdzenia wystąpienia przekroczeń stężeń dopuszczalnych należy podjąć odpowiednie działania umożliwiające zminimalizowanie uciążliwości związanej z emisją pyłu. Warunki realizacji przedsięwzięcia zostały wprowadzone następnie do decyzji środowiskowej Organu I instancji. W ocenie Kolegium Odwoławczego postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad ogólnych K.p.a., w tym w szczególności zasady prawdy obiektywnej. Organ I instancji w sposób wszechstronny zweryfikował wszelkie okoliczności sprawy, również te podnoszone przez strony postępowania. Przeprowadzono rozprawę administracyjną gwarantując społeczeństwu czynny udział w postępowaniu z zakresu ochrony środowiska. Przeprowadzone postępowanie wbrew zarzutom przedstawionym w odwołaniach uwzględnia wymogi art. 77 K.p.a. - organ dokonał bowiem wszechstronnej weryfikacji materiału dowodowego, jak również art. 80 K.p.a. - organ ocenił, czy wszystkie okoliczności zostały udowodnione. Nie budzi również zastrzeżeń, że uzasadnienie decyzji realizuje wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia monitoringu na granicy własności kopalni przez okres 3 lat od rozpoczęcia eksploatacji w zakresie oddziaływania akustycznego i pomiarów stężenia pyłu zawieszonego. Pomiary należy wykonać dwa razy w roku, po jednym pomiarze w okresie wiosenno - letnim oraz jesienno - zimowym. Pomiary należy prowadzić w porze dziennej, przy pełnej pracy maszyn i urządzeń na terenie złóż. Sprawozdania z monitoringu należy corocznie przedkładać stosownym organom administracji publicznej, a w przypadku gdy prowadzone pomiary wykażą przekroczenie dopuszczalnych norm w sprawozdaniu należy wskazać działania minimalizujące. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wynikający z raportu oddziaływania na środowisko oraz współdziałania organów stwierdzono, że odziaływanie przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 200 nie będzie miał charakteru znacząco negatywnego, a zatem brak jest podstaw od odmowy wydania decyzji środowiskowej w oparciu o art. 81 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium Odwoławcze nadto podkreśliło, że jeśli w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu który pozwoliłby na odmowę wydania konkretnego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Nadto brak jest podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez Inwestora i wynikający z raportu. Wydana w sprawie przez organ I instancji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określa, zgodnie z wymogami art. 82 ww. ustawy: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (lub użytkowania); stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - charakterystyka przedsięwzięcia została zawarta w załączniku do zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa, tj. art. 66 i prawidłowo został przyjęty przez organy jako podstawa ustaleń faktycznych. Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w rozważanym przypadku przeprowadzona została wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji opiera się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Dokonano obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem Kolegium Odwoławczego zakres raportu w rozważanej sprawie jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność w ramach prawnej ochrony ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli w ustawowym terminie za pośrednictwem organu I instancji: S.K. , A.K. ,oraz J.Z.-G. i W.G. . S.K. w swojej skardze podtrzymując wszystkie zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 17 września 2014 znak: [...] , zarzucił decyzji obrazę przepisów prawa oraz nie uwzględnienie istotnych kwestii formalnych jak i merytorycznych dotyczących przedmiotu sprawy, co narusza jego interes prawny i faktyczny dotyczący działek [...] i [...] położonych w miejscowości D. i znajdujących się w obszarze oddziaływania środowiskowego planowanego przedsięwzięcia. W szczególności ponawiam następujące zarzuty: 1) dopuszczenie do realizacji projektu przedsięwzięcia przekraczającego dopuszczalne poziomy emisji szkodliwych pyłów i hałasu wskazane w rozporządzeniach ministerialnych miedzy innymi Ministra Środowiska; 2) dopuszczenie do warunków realizacji przedsięwzięcia naruszających zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Studium uwarunkowań przestrzennych oraz przepisy dla terenów chronionych (Parki Krajobrazowe i obszar Natura 2000) w zakresie zakazu lokowania przedsięwzięć mających znaczący negatywny wpływ na środowisko; 3) nie uwzględnienie skumulowanego oddziaływania środowiskowego działających w promieniu 2-3 km dodatkowo dwóch zakładów górniczych [...] realizujących wy dobycie metodami strzałowymi i przeróbkę na miejscu; 4) nie uwzględnienie w ocenie oddziaływania środowiskowego planowanego transportu urobku drogą powiatową [...] a także dodatkowo nie dopuszczenie w związku z tym osób fizycznych i prawnych, których nieruchomości znajdują się bezpośrednio przy w/w drodze jako stron postępowania; 5) brak w sentencji decyzji dokładnie określonego (na mapie) obszaru wyłączenia terenu z eksploatacji zgodnie ze wskazaniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K; 6) brak merytorycznego i formalnego uzasadnienia oddalenia wielu uwag i wniosków dowodowych stron postępowania między innymi w zakresie badań i określenia szkodliwych emisji pyłów i hałasu zarówno na obszarze wydobycia jak i podczas transportu drogą gminną w miejscowości D. oraz powiatową [...] na odcinku [...] oraz w zakresie innych kwestii poruszanych podczas konsultacji społecznych. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz w całości poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, obciążenie kosztami postępowania organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. A.K. w swojej skardze zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa przez zignorowanie norm dotyczących dopuszczalnych poziomów emisji hałasu i emisji pyłów i dopuszczenie do realizacji projektu zakładu górniczego z ustalonymi warunkami środowiskowymi niezgodnymi z obowiązującymi aktualnie przepisami, co narusza jego interes prawny i formalny na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości D. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz w całości poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, obciążenie kosztami postępowania organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Natomiast J.Z.-G. i W.G. w swojej skardze zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi wniesione w tej sprawie uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ponieważ decyzje te naruszają przepisy postępowania w stopniu uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Postępowanie w tej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia i taki wniosek w tej sprawie złożył Z.J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Przedsiębiorstwo Budownictwa Inżynieryjnego [...] ". Nie ulega wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne obejmujące wznowienie eksploatacji i przeróbki wapieni dewońskich z udokumentowanych złóż [...] zostało prawidłowo zaklasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to z § 3 ust. 1 pkt 39 i 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) wprost wskazujące na instalacje do przerobu kopalin oraz wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową. Zasadnie organy administracji w tej sprawie uznały, że inwestor winien sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia. Kwestia ta nie budzi jakichkolwiek wątpliwości w tej sprawie. Wniosek złożony w tej sprawie spełniał wymogi formalne, tzw. zawierał kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) wraz z wymaganymi załącznikami. Zgodnie z art. 74 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w przypadku, gdy liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wypis z rejestru przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tej sprawie Burmistrz Gminy K. postanowieniem z dnia 21 września 2011 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zakres tego raportu wynikał z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 5 września 2011 r. Na potrzeby sprawy został sporządzony raport oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego, który podlegał jeszcze uzupełnieniu (dwukrotnymi aneksami) stosownie do pism Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 6 maja 2013 r. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Burmistrz Gminy K. zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organom tym przedłożono wymagane art. 77 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dokumenty. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. uzgodnił pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując pewne obowiązki, jaki ma wykonać na etapie realizacji i eksploatacji inwestor. Pozytywną opinię, aczkolwiek warunkową, wyraził także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (opinia z dnia 22 maja 2014 r., akta administracyjne sprawy, karty nr [...] ). Co również jest istotne w sprawie, w toku przeprowadzonego postępowania zapewniono czynny udział społeczeństwa, czego dowodem są zalegające w aktach sprawy dowody potwierdzające przekazywanie istotnych informacji społeczeństwu oraz pisma i e-maile mieszkańców dotyczące tej inwestycji (akta administracyjne, karty nr [...] ). W wydanej przez organ I instancji decyzji zawarto wyjaśnienia odnośnie zgłaszanych uwag i zarzutów przez strony. Decyzja organu I instancji uwagom tym poświęca kilkanaście stron uzasadnienia (od strony nr 13 do strony nr 40 tej decyzji) i w tym zakresie organ I instancji nie naruszył art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Mając powyższe i przytaczając poszczególne etapy postępowania, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia w tej sprawie przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zgodności z prawem materialnym zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – przy czym w tym zakresie nie było prowadzone postępowanie w tej sprawie; 5) zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący trafnie podnoszą w skardze, że jednym z warunków wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia jest zbadanie zgodności tej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W odniesieniu do obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania inny plan miejscowy obowiązywał w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] w Gminie K. w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995, Dz. Urzęd. Woj. [...] .), a inny plan miejscowy w dacie rozstrzygania przez organ II instancji (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 22 października 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw; [...] w Gminie K. (Dz. Urzęd. Woj. [...] ). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie dokonywało oceny zgodności tej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Już ta wada uzasadnia uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Dokonanie oceny zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym ma znaczenie nie tylko co zgodności bądź braku zgodności takiej inwestycji z konkretnym przeznaczeniem planistycznym danego terenu. Plan miejscowy może także określać jaki rodzaj działalności gospodarczej (uciążliwej lub nieuciążliwej) może być na danym terenie wykonywany. Ten ostatni wymóg (o ile znajduje się on w obowiązującym planie miejscowym) będzie wymagał oceny także poprzez wykorzystanie informacji zawartych w raportach dostarczonych przez inwestora, a dotyczących w szczególności zakresu emisji hałasu lub pyłu. W szczególności będzie wymagało zbadania, czy plan miejscowy dopuszcza na tym terenie realizację inwestycji, której zakres uciążliwości przekracza granice nieruchomości będące własnością inwestora. Jak trafnie wskazały na to organy obu instancji, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jest to decyzja związana a to oznacza, że w razie spełnienia przez inwestora wymogów wynikających z przepisów prawa – organ administracyjny ma obowiązek wydać pozytywne rozstrzygnięcie. Prowadząc postępowanie administracyjne organ nie może uzależniać wydania decyzji od okoliczności, które nie wynikają z przepisów prawa. Tym niemniej oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że jest ona przedwczesna także i w tym zakresie, że nie wyjaśnia istotnych w sprawie okoliczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło założenie, że skoro przedmiotowe przedsięwzięcie nie ma charakteru znaczącego negatywnego wpływu na obszar Natura 2000, to nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji danego przedsięwzięcia. To założenie, wynikające wprost z art. 81 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest trafne, ale nie oznacza ono obowiązku wydania decyzji bez nałożenia na inwestora określonych (i to konkretnych) obowiązków. Ma to szczególnie znaczenie wówczas, gdy zakres negatywnego oddziaływania danej inwestycji przekracza granice terenu należącego (będącego własnością) inwestora. Taka zaś sytuacja ma miejsce w tej sprawie, co wynika chociażby z raportów dotyczących zasięgu emisji hałasu i pyłu. W związku z tym trafnie skarżący podnoszą, że nakładane obowiązki mają bezpośredni wpływ na zakres prowadzonej później działalności gospodarczej i jako takie nie mogą być tak ogólnie formułowane, że ich naruszenie będzie bardzo trudne do stwierdzenia. Zarzuty skarżących dotyczące zbyt ogólnie i nieprecyzyjnie nakładanych na inwestora obowiązków częściowo zasługują na uwzględnienie. Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia może określać warunki realizacji (eksploatacji) przedsięwzięcia. Muszą to jednak być warunki na tyle precyzyjne, aby ich przestrzeganie zapewniało ochronę elementów szeroko pojętego środowiska. Warunki bardzo ogólne takiej ochrony nie zapewnią. Mają rację skarżący podnosząc, że warunek dotyczący konieczności minimalizowania liczby i wielkości jednocześnie używanych maszyn niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia jest zbyt ogólny. Taki warunek mógł zostać określony, ale jego realizacja powinna polegać nie na ogólnym określeniu "niezbędnej" ilości maszyn, ale wyraźnym wskazaniu liczby i rodzajów maszyn oraz urządzeń, poprzez np. zobowiązanie do jednorazowego wykorzystywania nie więcej niż np. dwóch wiertnic lub dwóch koparek. Obowiązek precyzyjnego określenia zakresu wykorzystywanych jednorazowo maszyn wynika chociażby z raportów przedłożonych przez inwestora co do poziomu emisji hałasu oraz emisji i imisji pyłu. Skoro w tych raportach przyjęto określone ilości maszyn i na tej podstawie sporządzono zakres oddziaływania na środowisko naturalne (który znacznie wykracza poza obszar kopalni), to tym samym należało liczbę takich maszyn i urządzeń określić jako jeden z warunków realizacji przedsięwzięcia. W przeciwnym razie powstaje nie dająca się logicznie wytłumaczyć sytuacja, w której inwestor zleca opracowanie raportów o oddziaływaniu na środowisko przyjmując konkretne wielkości emisji hałasu i pyłu, a określany na tej podstawie warunek (zawarty następnie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) nakłada bardzo ogólny obowiązek minimalizowania liczby maszyn i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania kopalni. Taki wymóg w żadnej mierze nie gwarantuje, że przez określone okresy czasu przedsiębiorca będzie jednorazowo wykorzystywał np. dziesięciu wiertnic i koparek, bo będzie to niezbędne do funkcjonowania kopalni i to przy zachowaniu ogólnej masy eksploatowanych wapieni. Wpływ na środowisko naturalne będzie zaś znacząco inny niż przyjęty w badaniach poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji. Zarzut zbyt ogólnego warunku, jakim jest zabezpieczenie odpowiedniej ilości sorbentów celem neutralizacji wycieków substancji niebezpiecznych także jest zasadny. Ustalając warunki należy podać jaką ilość sorbetów należy zabezpieczyć w celu neutralizacji określonej ilości wycieków. Nie chodzi oczywiście o podanie pełnej ilości sorbetów, bo to prawdopodobnie nie jest możliwe, ale zasadnym byłoby zobowiązanie inwestora do zabezpieczenia ilości sorbentów w powiązaniu z chociażby jednym dm3 określonej substancji stanowiącej wyciek. Zarzuty skarżących dotyczące braku zdefiniowania pojęcia "okres suszy" i okres "wietrznej pogody" nie są zasadne. Ten warunek dotyczy każdego okresu bezdeszczowego, który uaktywnia niezorganizowaną emisje pyłu i każdego stanu pogody obejmującego czynniki wiatru, który także powoduje niezorganizowaną emisję pyłu. Nie jest możliwe bardziej szczegółowe doprecyzowanie takich elementów. Ten warunek, w ocenie Sądu nie dotyczy tylko okresów suszy przyjmowanych dla innych dziedzin gospodarki (np. rolnictwa), ale każdych okresów bezdeszczowych i jednocześnie sprzyjających niezorganizowanej emisji pyłu. Zarzut dotyczący braku precyzyjnego określenia miejsca montowania łaty wodowskazowej w sytuacji kilku zbiorników wodnych jest jak najbardziej uzasadniony, skoro na tym obszarze jest kilka zbiorników i inwestor może wybrać, gdzie taką łatę umiejscowić. Kolejny zarzut nieprecyzyjnego ustalenia obowiązku stałej oceny kondycji raka szlachetnego z udziałem specjalisty nie jest zasadny, ponieważ z jego treści wprost wynika, że ta ocena ma być stała. W sposób stały inwestor ma zapewnić badanie kondycji raka szlachetnego. To już sam inwestor będzie musiał określić, czy ta stała ocena będzie polegała na np. codziennej obserwacji przez specjalistę, czy na monitoringu, czy na innych działaniach. Także zarzut dotyczący braku precyzyjnie określonego warunku 1.2.28 decyzji organu I instancji nie jest zasadny. Okoliczność, że raport o oddziaływaniu na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia miał dwa aneksy nie oznacza trudności w określeniu warunków. Aneksy do raportu należy rozumieć jako jego uzupełnienia lub uściślenia i jeżeli jakieś warunki nie wynikają wprost z raportu, a zawierają je aneksy – to takie warunki z tych aneksów mogą być podstawą do związania nimi inwestora przy realizacji przedsięwzięcia, o ile zostanie to wprost wyrażone w decyzji. Sąd nie podziela także wątpliwości skarżących co do zbyt ogólnego określenia czasu przeprowadzania pomiarów (wiosenno-letni i jesienno-letni). Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że precyzyjne określenie daty przeprowadzenia pomiarów nie byłoby lepszym rozwiązaniem. Mogłoby okazać się, że wykonanie takich pomiarów niezależnie od stanu pogody spowoduje uzyskanie niereprezentatywnych wyników (np. "po deszczu"). W opisie przeprowadzanych badań należy wyraźnie opisać także i stan pogody, co będzie stanowiło jakąś formę zabezpieczenia przed dowolnością wyboru daty przeprowadzania pomiarów. Sąd przy tym przypomina, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Oznacza to, że współdecydowanie obu organów (w tej sprawie Burmistrza Gminy K. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) co do treści wydawanej decyzji, a nie w istocie rozstrzyganie tej sprawy przez Regionalnego Dyrektora. Na projekt decyzji sporządzony przez organ wykonawczy gminy winien zgodę wyrazić Regionalny Dyrektor, ale stanowisko Regionalnego Dyrektora także musi zaaprobować organ I instancji. W przypadku, gdy przepisy ustawy wskazują na uzgadnianie danej decyzji przez dwa (lub nawet więcej) organy, nie ma miejsca na dyktat jednego z nich względem drugiego. W tej sprawie Burmistrz Gminy K. winien dokonać oceny uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i stwierdzając zbyt ogólnie określone obowiązki, sporządzić projekt decyzji zawierający bardziej konkretną ich treść. Takie postępowanie byłoby nie tylko właściwą formą ochrony elementów środowiska, ale także służyłoby samemu inwestorowi, który wiedziałby, jakie konkretne obowiązki (warunki) zostały na niego nałożone i przy ocenie ich zachowania margines na dowolną interpretacje byłby znacząco mniejszy. Nietrafny jest zarzut skarżących J.Z.-G. i W.G. co do braku rozpoznania odwołania w zakresie dotyczącym postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19 listopada 2013 r. uzgadniającego pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i wskazujące pewne obowiązki, jakie ma wykonać na etapie realizacji i eksploatacji inwestor. Postanowienie to, stosownie do art. 77 ust. 3 i 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Tym samym zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Analiza treści odwołań wniesionych w tej sprawie od decyzji organu I instancji prowadzi do uznania, że żadna z osób odwołujących się nie zaskarżyła tego postanowienia (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] . Nie można więc zarzucić Kolegium Odwoławczemu naruszenia prawa poprzez brak rozpoznania zarzutów kierowanych wobec postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19 listopada 2013 r., skoro nikt takich zarzutów nie postawił. Kolejna grupa zarzutów zawarta w skargach dotyczy pominięcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim sąsiedztwie zabytków kultury, a tym samym pominięcie określenia oddziaływania na te zabytki planowanego przedsięwzięcia oraz pominięcie istniejącego na zamierzonym do eksploatacji złożu stanowiska archeologicznego. Jak wynika z ww. raportu zawiera on szczegółowy opis istniejących zabytków wraz ze wskazaniem braku oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na te zabytki. Co najmniej dwukrotnie raport ten wskazuje także, że na terenie przedsięwzięcia nie ma stanowisk archeologicznych (raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, s. [...] ). Jeżeli rzeczywiście na tym obszarze znajduje się stanowisko archeologiczne, należało taką informację przedłożyć organowi prowadzącemu postępowanie w tej sprawie celem wyjaśnienia tej okoliczności. Natomiast kwestia ewentualnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na zabytki kultury została w raporcie potraktowana bardzo ogólnie. Nie ma np. mapy z zaznaczonymi zabytkami, która mogłaby posłużyć do porównania oddziaływania pyłu na te zabytki. Tym samym i ten zarzut jest zasadny. Zasadny jest zarzut skarżących o braku w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w załącznikach do niego inwentaryzacji grzybów. Wprawdzie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zamieszczono pkt 9.3.2. "Oddziaływanie na faunę, florę, grzyby i siedliska przyrodnicze", ale znajduje się tam jedno zdanie dotyczące grzybów: "planowane przedsięwzięcie – (...) – nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na pozostałe gatunki ssaków (nietoperze omówione powyżej) oraz grzyby". Takie zdanie jest zbyt ogólne i na jego podstawie nie można dokonać jakiejkolwiek oceny co do istnienia i zakresu tego oddziaływania. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, raport winien zawierać także uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na grzyby. Jest to wada raportu, która powinna być zauważona przez organy administracji. Kolejny zarzut skarżących dotyczący całkowitego pominięcia niektórych roślin podlegających ochronie jak: kruszczyk rdzawoczerwony, kruszczyk szerokolistny i rojownik pospolity i jest on zasadniczo jest tyko częściowo trafny. W raporcie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w zakresie wpływu na obszar Natura 2000 oraz sąsiadujące z przedsięwzięciem formy ochrony przyrody, znalazły się informacje o występowaniu na tym obszarze kruszczyka rdzawoczerwonego i, między innymi, kruszczyka szerokolistnego (str. 26). Tym samym organy analizując wpływ przedsięwzięcia na stan środowiska naturalnego dysponowały wiedzą dotyczącą występowania także i tych gatunków chronionych roślin. Raport nie zawiera opisu występowania rojownika pospolitego. Roślina ta występuje w takich miejscach jak ogrody skalne czy kamieniołomy i jest objętą ścisłą ochroną gatunkową. W aneksie nr 2 (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] ) stwierdzono brak występowania rojownika pospolitego. W ocenie Sądu kwestia występowania tej rośliby powinna być wyjaśniona i w sytuacji, gdy którakolwiek ze stron dokumentuje (uprawdopodabnia) występowanie tej rośliny, należało zobowiązać inwestora do objęcia raportem także i rojownika pospolitego. Trafnie zarzucają skarżący brak w raporcie analizy pod kątem charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie – art. 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Złoża [...] są zlokalizowane w odległościach ok. 500 - 1000 metrów oraz ok. 1000-1500 metrów od innych podobnych przedsięwzięć (zakłady górnicze w [...] ) i nie jest wykluczone kumulowanie się np. hałasu i emisji pyłu z tych źródeł. W raportach opisujących emisję hałasu oraz emisję i imisję pyłu wskazuje się na nawet 500 metrowe oddziaływanie na tereny poza miejscem eksploatacji, a to może uzasadniać nakładanie się emisji z ww. kamieniołomów ze źródłami emisji z eksploatowanego złoża [...] . Żaden z aneksów ani sam raport nie zawierają żadnych w tym zakresie badań. Zarzuty skarg dotyczą także braku przeprowadzenia oceny hałasu i emisji pyłu samochodów transportujących wapień z terenu zakładu górniczego. Zarzuty te nie mogą odnieść skutku. Sporządzone raporty oddziaływania na środowisko naturalne wyraźnie uwzględniają wpływ hałasu i emisji pyłu także poprzez ruch samochodów ciężarowych na terenie zakładu górniczego. Sąd przychyla się do stanowiska organów administracyjnych, zgodnie z którym w tej sprawie nie ma podstaw do analizowania wpływu ruchu pojazdów po drogach publicznych na środowisko naturalne. Przepisy Prawa o ruchu drogowym określają zaś w jaki sposób powinien się odbywać przewóz materiałów samochodami i jakie maksymalnie poziomy hałasu (oraz spalin) są dopuszczalne. Należy także odnieść się do ostatniego zarzutu zawartego we wszystkich skargach, jakim jest zarzut określenia środowiskowych uwarunkowań mimo przekroczenia poziomu hałasu i emisji pyłu. Fakt przekroczenia tych poziomów znają organy administracji, ale w ich ocenie to przekroczenie nie stanowi znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne, w tym obszar Natura 2000. Ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z decyzji organu I instancji jak również z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska z dnia 19 listopada 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] nie wynika, dlaczego organy te uznały brak znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. W ocenie Sądu rozpoznającego tą sprawę organy powinny ustalić, czy przekroczenie stanów emisji hałasu i pyłu oraz innego negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne to sytuacja kwalifikującą się lub nie kwalifikująca się jako znaczące negatywne oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000. Nie jest to kwestia identyczna z "ponadnormatywnymi uciążliwościami dla środowiska" jak wynikałoby to z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 19 listopada 2013 r. Także nie może mieć charakteru przesądzającego ocena zawarta w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia bądź w aneksach do niego na obszar Natura 2000. Raport jest dokumentem prywatnym inwestora, określającym rodzaje możliwych oddziaływań oraz sposoby zapobiegania im w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia. Stanowi jedynie jeden z możliwych środków dowodowych i - choćby z racji tego, że przygotowywany jest na zlecenie inwestora - nie może być traktowany jako opinia niezależnego biegłego. Organ nie jest związany treścią raportu i podejmuje ostateczną decyzję w oparciu również o inne środki dowodowe. Oznacza to, że w tej sprawie należało dokonać oceny, dlaczego znacząco ponadnormatywne emisje nie zostały uznane za uciążliwe dla środowiska naturalnego (strona [...] decyzji organu I instancji), a zarazem realizacja przedsięwzięcia zgodnie z zaskarżona decyzją nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska (strona [...] decyzji organu I instancji). Tym samym w tej sprawie obowiązkiem organów było dokładne zbadanie, także przy uwzględnieniu powołanego art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, czy zakres oddziaływania na środowisko naturalne kwalifikuje się jako znacząco negatywny, czy też nie. Brak uzasadnienia tej istotnej w sprawie kwestii stanowi dodatkowo naruszenie zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasady zaufania do organów administracji (art. 8 K.p.a.). Zasady te mają szczególne znaczenie w przypadku, gdy w sprawie występują strony mające odmienne stanowiska i nie ma możliwości ustalenia jednolitego poglądu. Uzasadnienie decyzji winno zawierać argumentację mającą przekonać za przyjętym rozwiązaniem. W tej sprawie tak nie było, bo chociaż wyraźnie wskazano na przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji, to uznały organy, że to przekroczenie jest w gruncie rzeczy nieistotne. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wykazane bowiem naruszenia prawa mają charakter naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Tym samym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sad uchylił decyzje. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji winien kierować się wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu, a w szczególności dokonać oceny zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym i na tej podstawie dokonać oceny wniosku wraz z raportem, kierując się stanowiskiem zawartym w tej sprawie. W przypadku spełnienia warunków do wydania dla inwestora decyzji pozytywnej, należy dążyć do precyzyjnego określania obowiązków. Organ powinien także wyjaśnić, czy w tej sprawie przedsięwzięcie znacząco negatywnie nie oddziałuje na obszar Natura 200 lub inne obszary chronione. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. i art. 201 § 1 P.p.s.a.