II SA/Kr 718/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 8 kwietnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu dostosowania szerokości klatki schodowej do wymogów przepisów bezpieczeństwa pożarowego skargę oddala Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w związku z § 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 104 § 1, § 2 i art. 10 § 1 i § 3 K.p.a. w związku ze stwierdzeniem w dniu 22 grudnia 2015 r. podczas czynności kontrolno- rozpoznawczych naruszenia przepisów przeciwpożarowych powodujących zagrożenie życia ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul.[...] w K. nakazał J.K.-B. , J.B. , E.G. , K.K. , M.N. oraz Ł.N. dostosowanie szerokości spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji do wymagań określonych w przepisach techniczno – budowlanych (§ 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie organ określił termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że w każdym obiekcie budowlanym, w którym mogą przebywać ludzie bez względu na jego charakter i przeznaczenie, należy zapewnić sprawna oraz bezpieczną ewakuację ludzi na wypadek powstania pożaru lub innego zagrożenia. Podstawą bezpiecznej ewakuacji jest zapewnienie takich warunków technicznych, które umożliwią osobom przebywającym w budynku bezpieczne jego opuszczenie w przypadku postania pożaru lub innego zagrożenia. Przepis § 68 ust. 1 rozporządzenia określa minimalne szerokości użytkowe spoczników klatek schodowych. Dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych minimalna wartość spocznika wynosi 1,5 m. Kondygnacje części frontowej budynku skomunikowane są dwubiegową klatką schodową. Kontrola przeprowadzona w budynku wykazała, że szerokość użytkowa spoczników tej klatki wynosi 0,95 m – 0,98 m (za wyjątkiem spocznika na ostatniej kondygnacji o szerokości 1,19 m). Powyższa wartość jest mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno – budowlanych. Klatka schodowa stanowi pionową drogę ewakuacyjną dla wszystkich kondygnacji w części frontowej budynku. W przypadku zagrożenia klatka ta będzie pełnić drogę ucieczki z budynku dla jej mieszkańców oraz równocześnie drogę dotarcia do miejsca zagrożenia dla ratowników. Dlatego też jej parametry użytkowe powinny spełniać minimalne wymagania przepisów. Zbyt mała szerokość spocznika może spowodować znaczne spowolnienie ewakuacji. Od tej decyzji odwołanie wniosła E.G. zarzucając naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez określenia obowiązku nałożonego na adresatów decyzji, wobec czego zaskarżona decyzja administracyjna jest niewykonalna, oraz art. 8 oraz 9 K.p.a. poprzez nieudzielenie stronom niezbędnych informacji dotyczących istniejących w świetle obowiązujących norm prawnych możliwości dostosowania spocznika klatki schodowej do wymogów określonych w przepisach techniczno-budowlanych. Ponadto stwierdzono, że decyzja nie zawiera w swoim rozstrzygnięciu wskazania skonkretyzowanego obowiązku, jaki wypełnić mają jej adresaci, a jedynie przywołanie normy prawnej o charakterze technicznym - § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, art. 138 § 1pkt 2 K.p.a. oraz § 16 ust. 1, ust 2 pkt 1, ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w związku z § 68 ust. 1 oraz 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł w związku z zauważonym naruszeniem przepisów przeciwpożarowych dotyczącym szerokości spoczników schodów stałych w klatce schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w K. będącym własnością: E.G. , J.K.B. i J.B. , K.K. oraz M.N. i Ł.N. polegającym na szerokości spoczników klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejszej o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno – budowlanych i nakazał wyżej wymienionym w przedmiotowym budynku dostosować szerokości spoczników klatki schodowej służącej celom ewakuacji do wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, tj. by ich minimalna szerokość użytkowa była nie mniejsza niż 1,5 m, w terminie do dnia 31 marca 2017 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości jej interpretacji. W osnowie decyzji administracyjnej powinno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, gdyż nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Słusznie zauważyła więc skarżąca, że sformułowanie osnowy decyzji w taki sposób, by strona musiała się domyślać jej treści, narusza wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W związku z powyższym [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, jako organ II instancji postanowił nie utrzymywać w mocy zasadzonej decyzji, w szczególności nie utrzymywać w mocy sformułowanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczące zapewnienia właściwej szerokości użytkowej spoczników, tj. powiększenia istniejących za krótkich do szerokości co najmniej 1,5 m, prowadzone jest na podstawie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w związku z § 207 ust. 2 i § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przeprowadzone czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku wykazały nieprawidłowości w zabezpieczeniu przeciwpożarowym, organ nałożył na skarżącą oraz pozostałe strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym stosowne obowiązki w zakresie dostosowania spoczników do wymaganej minimalnej szerokości. Należy zaznaczyć, że przedmiotowy budynek na podstawie § 3 pkt 4, § 209 ust. 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury zalicza się do budynków mieszkalnych wielorodzinnych ZL IV, w związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę również zapisy § 68 ust. 1 niniejszego rozporządzenia minimalna szerokość użytkowa spoczników schodów stałych w klatce schodowej powinna być nie mniejsza niż 1,5 m. Nałożony obowiązek ma charakter samoistny i wynika wprost z przepisów prawa, konkretnie z § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w związku z § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie z uznania administracyjnego. Przepisy te, wbrew podnoszonym w toku postępowania zarzutom stosuje się do budynków użytkowanych, między innymi takich jak ten, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Wynika to zarówno z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakres stosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Co więcej, w § 207 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarta została wyraźna wskazówka, iż przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Tak więc z powyższego wynika, że przepisy te mają zastosowanie nie tylko do nowo powstających budynków, ale również do budynków powstałych przed dniem wejścia tych przepisów w życie w razie, gdy okaże się, że budynki istniejące nie spełniają wymogów, konieczne jest nałożenie obowiązków mających na celu dostosowanie istniejącej sytuacji do wymogów określonych w prawie. Organ stwierdził, że nie może w decyzji wskazać konkretnych rozwiązań zamiennych, bowiem zgodnie z zacytowanym w samym odwołaniu przepisem powinny one wynikać z ekspertyzy sporządzonej przez niezależnego od Państwowej Straży Pożarnej rzeczoznawcy i zostać uzgodnione (w drodze odrębnego postanowienia) z komendantem wojewódzkim PSP. Inicjatywa zastosowania rozwiązań zamiennych powinna wyjść od adresata nakazu, który zobowiązany jest do zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej budynku. Obowiązkiem organów PSP nakładających określone obowiązki jest poinformowanie adresata decyzji o takiej możliwości prawnej, co w zaskarżonej decyzji uczyniono. Ponieść należy, że legitymacja czynna do wystąpienia z tego rodzaju wnioskiem i zaproponowania rozwiązań zamiennych przysługuje kontrolowanemu, jako podmiotowi najlepiej zorientowanemu odnośnie swoich możliwości w zakresie realizacji wynikających z przepisów przeciwpożarowych obowiązków oraz zaistniałych w danym stanie faktycznym uwarunkowań lokalnych. Postanowienia § 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do którego odsyła cytowany wyżej przepis § 207, dopuszczają inny sposób spełnienia wymagań określonych w przepisach tego rozporządzenia z zakresu bezpieczeństwa pożarowego w budynkach istniejących stosownie do oceny (ekspertyzy) właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawców budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, która podlega uzgodnieniu z właściwą terenowo komendą wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej. Powyższa regulacja stanowi, zatem uprawnienie do wskazania odmiennego sposobu spełnienia wymagań z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego, niż podany w rozporządzeniu, ze względu na określone uwarunkowania, które - jak w niniejszym przypadku - mogą wynikać ze specyfiki i charakteru budynków. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E.G. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego sprawy; 2/ art. 138 § 2 w związku z art. 15 K.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która pomimo, że jest decyzją organu II instancji nakłada po raz pierwszy obowiązek precyzując rozstrzygniecie organu i instancji, które nie zawierało skonkretyzowanego rozstrzygnięcia; 3/ wydanie decyzji, która nie nadaje się do egzekucji w postępowaniu administracyjnym poprzez brak wskazania sposobu w jaki adresat obowiązku ma doprowadzić do tego, aby szerokość spoczników klatki schodowej budynku miała nie mniej niż 1,5 metra szerokości użytkowej; 4/ art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez precyzyjnego określenia obowiązku nałożonego na adresatów decyzji, wobec czego zaskarżona decyzja administracyjna jest niewykonalna. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nie zawiera w swoim rozstrzygnięciu wskazania skonkretyzowanego obowiązku, jaki wypełnić mają adresaci, a jedynie przywołanie normy prawnej ponieważ określa jedynie wymiar minimalny, jaki powinny w wyniku realizacji obowiązku nałożonego zaskarżona decyzją administracyjną posiada spoczniki klatki schodowej. Dalej skarżąca podniosła, że zgodnie z § 207 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. W świetle natomiast § 2 ust. 2 przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1 mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo – rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego ora do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. W konsekwencji, w sytuacji, gdy wykonanie przez stronę obowiązków odpowiadających wymogom obowiązującego rozporządzenia nie jest możliwe z uwagi na pewne ograniczenia architektoniczne istniejącego budynku, organ Państwowej Straży Pożarnej powinien zastosować inne, uznane przez niego za najbardziej optymalne rozwiązanie przeciwdziałające stwierdzonym uchybieniom. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczące zapewnienia właściwej szerokości użytkowej spoczników, tj. powiększenia istniejących za krótkich do szerokości co najmniej 1,5 m, było prowadzone na podstawie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) w związku z § 207 ust. 2 i § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Przeprowadzona kontrola budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. wykazała nieprawidłowości w zabezpieczeniu przeciwpożarowym. W związku z powyższym organ nałożył na adresatów decyzji, w tym miedzy innymi na skarżącą obowiązek dostosowania szerokości spoczników klatki schodowej służącej celom ewakuacji do wymagań określonych w przepisach techniczno – budowlanych w terminie do 31 marca 2017 r. Przede wszystkim wskazać należy, że nałożony obowiązek ma charakter samoistny i wynika wprost z przepisów prawa. Zastosowane przez organ przepisy, wbrew podnoszonym w toku postępowania zarzutom, stosuje się do budynków (starych) użytkowanych, między innymi takich jak ten, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Wynika to z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zgodnie z którym przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Z kolei § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) stanowi, iż użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (ust 1) Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być: szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (ust 2 pkt 1). Wskazać też należy na przepis § 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie z uznania administracyjnego, zgodnie z którym w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych minimalna szerokość użytkowa spocznika to 1,5 m. Jak w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 745/06 wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny "zakres stosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Co więcej, w § 207 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarta została wyraźna wskazówka, iż przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Takie stanowisko potwierdzone zostało również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 516/13. W uzasadnieniu tym Sąd wyraził pogląd, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. Tak więc z powyższego bezsprzecznie wynika, że przepisy te mają zastosowanie nie tylko do nowo powstających budynków, ale również do budynków powstałych przed dniem wejścia tych przepisów w życie w razie, gdy okaże się, że budynki istniejące nie spełniają wymogów, konieczne jest nałożenie obowiązków mających na celu dostosowanie istniejącej sytuacji do wymogów określonych w prawie. Retrospektywny charakter tych przepisów, powoduje, że mają one za zadanie doprowadzenie starych budynków do nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej, gwarantujących skuteczniejszą ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości. § 68 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, minimalna szerokość użytkowa spoczników schodów stałych w klatce schodowej powinna być nie mniejsza niż 1,5 m. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy budynek nie spełnia wymagań powyżej wskazanych przepisów w zakresie odpowiedniej szerokości spoczników. Z protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynika, że szerokość użytkowa spoczników zlokalizowanych w przedmiotowym budynku wynosi 0,95 m – 0,98 m, za wyjątkiem spocznika na ostatniej kondygnacji o szerokości 1,19 m. Tak więc szerokość ta jest, jak zasadnie podkreślił organ, aż o ponad jedną trzecią (poza jednym spocznikiem) mniejsza od parametru szerokości wymaganego przepisami techniczno - budowlanymi. W świetle powyższych okoliczności organ, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, który to przepis stanowi, iż Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Organem odwoławczym od decyzji, o których mowa w art. 26, jest komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (art. 27) uprawniony był w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej priorytetem powinno być zagwarantowanie ochrony zdrowia i życia - bezpieczeństwo użytkowników budynku, którego właścicielem jest miedzy innymi skarżąca. Podkreślić należy, jak to również wskazał [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, że nakazany w decyzji obowiązek może być spełniony w sposób inny niż podany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzgodniony z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Wbrew zarzutom skargi wypada podkreślić, że tego odmiennego sposoby organy nie mogły wskazać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z treści art. 6 a ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych bądź też tej zgody nie wyrazić. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że to wniosek inwestora inicjuje postępowanie w sprawie zastosowania rozwiązań zamiennych, organ w tym przedmiocie nie może działać z urzędu. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za całkowicie bezzasadne. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowo zredagowana także w zakresie nałożonego obowiązku. Ten został określony wyczerpująco w zakresie wymogów ochrony przeciwpożarowej, kwestia realizacji nakazu z punktu widzenia sztuki budowlanej czy przepisów budowlanych z tym związanych pozostaje poza niniejszym rozstrzygnięciem. Ponadto, adresat nałożonego obowiązku został pouczony, że na etapie jego realizacji może dojść do uzgodnień w tym zakresie z organem ochrony pożarowej. Kierując się powyższą argumentacja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.