II SA/Kr 718/25

Kraków, dnia 29 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. U. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.5.50.2024.MŁ w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić skarżącej I. U. 500 (pięćset) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżąca w piśmie z dnia 23 września 2025 r. (data wpływu do Sądu 25 września 2025 r.), cofnęła skargę wniesioną w niniejszej sprawie i wniosła o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, wobec jednoznacznego oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi oraz wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd - na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowiono zwrócić skarżącej kwotę 500 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi, o czym orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.