II SA/Kr 719/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2015 roku sygn. akt II SA/Kr 719/15 Z. B., działająca przez pełnomocnika adw. K. K., złożyła wniosek o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych w całości, w tym kosztów wpisu od skargi. W urzędowym formularzu "PPF" skarżąca podniosła, iż nie dysponuje środkami na pokrycie kosztów sądowych we własnym zakresie, gdyż po uiszczeniu kosztów utrzymania i spłaty kredytu pozostaje jej miesięcznie kwota około 300 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że uprawniony podmiot może wystąpić ze stosownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem. Z drugiej jednak strony wydanie korzystnego orzeczenia co do zwolnienia od kosztów sądowych lub ustanowienia kwalifikowanego pełnomocnika z urzędu eliminuje dalsze pozytywne rozpoznawanie wniosków w takim zakresie. W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Starszego Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 31 lipca 2015 roku skarżącej Z. B. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Orzeczenie to ma przymiot prawomocności, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało skarżącej cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż w toku całego postępowania sądowego, łącznie z postępowaniem egzekucyjnym, skarżąca zwolniona jest od konieczności uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 pkt 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Zwolnienie od kosztów sądowych działa od chwili zgłoszenia przez stronę wniosku w tym przedmiocie i obejmuje swoim zakresem wszystkie przyszłe koszty sądowe, w tym również wpis od skargi kasacyjnej i inne potencjalne koszty w postępowaniu kasacyjnym. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni korzysta ze zwolnienia od pełnych kosztów sądowych, czyli od opłat i wydatków, na mocy postanowienia o przyznaniu prawa pomocy, rozpoznanie jej wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a § 1 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.