II SA/Kr 72/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. ...] na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy O. zawiesił, wszczęte na wniosek Z.K. , postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz przyłączami sieci uzbrojenia terenu na działce nr 1 przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu organ administracji podał, że postępowanie zawieszono w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 28 września 2000 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części dzielnicy północnej i zachodniej dzielnicy przemysłowej O. wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze i na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. [...] na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji w sprawie zawieszenia postępowania dot. ustalenia warunków zabudowy dla wymienionej powyżej inwestycji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999r. nr, 15, poz. 139 ze zm.), oraz zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy O. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 18 grudnia 1991 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Burmistrz Miasta i Gminy O. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce ewid. nr 1 oraz budowie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej dla działki ewid. nr 1, 2 przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr 1 położona jest w terenie oznaczonym symbolem "[...]" opisanym jako "ulica zbiorcza obszarowa" oraz częściowo w strefie ochrony ekologicznej, gdzie obowiązuje całkowity zakaz wznoszenia zabudowy, z wyjątkiem obiektów technicznych związanych z ochroną środowiska. Z powyższego wynika, że dla działki nr 1 nie można ustalić warunków zabudowy i zagospodarowana terenu na realizację w/w inwestycji. Burmistrz Miasta i Gminy w O. podał nadto, że poinformowano inwestora, iż dla przedmiotowego terenu istnieje projekt planu miejscowego, który przewiduje możliwość zabudowy działki nr 1 budynkiem mieszkalnym, oraz że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy będzie możliwe po uchwaleniu tego planu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor – Z.K. . Wskazał, że działka nr 3 której jest współwłaścicielem oraz działka nr 1 zostały przeznaczone pod budowę ulicy [...] oraz że nie wyraził zgody na przeznaczenie działki nr 1 pod tego rodzaju inwestycję. Wyjaśnił, że jego zamiarem jest zabudowa działki nr 1 budynkiem mieszkalnym i w związku z tym w dniu 25 kwietnia 2001 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania teren, wbrew zaś twierdzeniom organu I instancji nie był informowany o projekcie planu miejscowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. ([...]) na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 46a ust. 1 pkt 1, art. 67 ust. 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. dz. U. z 1999 r., nr15, poz. 139 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał co następuje: Na terenie objętym wnioskiem inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu do dnia 31 grudnia 2003 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia 18 grudnia 1991 r. Gmina i Miasto O. posiada bowiem uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w O. z dnia 27 lutego 1997 r. nr [...]) oraz uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części dzielnicy północnej i zachodniej dzielnicy przemysłowej O. (uchwała Rady Miejskiej w O. z dnia 28 września 2000 r., nr [...], gdzie znajduje się teren inwestycji. Zgodnie z art. 67 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego zachowuje moc do końca 2003 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem powszechnie obowiązującym (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu zbadanie, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z tym planem. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczne z ustaleniami planu jest bowiem nieważne (art. 46 w/w ustawy). W przedmiotowej sprawie nieruchomość Z.K. , na której planuje zamierzenie inwestycyjne, położona jest po części w obszarze przeznaczonym pod ulicę zbiorczą obszarową, a w części w strefie ochrony ekologicznej. W strefie tej obowiązuje całkowity zakaz wznoszenia zabudowy, z wyjątkiem obiektów technicznych związanych z ochroną środowiska. Natomiast zakaz zabudowy części nieruchomości, która znajduje się w obszarze przeznaczonym pod ulicę zbiorczą obszarową wynika z art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 939 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że w zarezerwowanych pasach terenu pod drogi publiczne mogą być wznoszone tylko budynki lub konstrukcje tymczasowe, natomiast za zezwoleniem właściwego organu tereny te mogą być wykorzystywane na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze. Niemożliwa jest zatem realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie domu jednorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną na terenie objętym wnioskiem. Zrealizowanie tego zamiaru będzie możliwe, jeżeli pozwolą na to przepisy nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe rozstrzygnięcie Z.K. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Skarżący podniósł, że z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że szerokość drogi [...] poszerzono o 20 m. i obecnie wynosi 40 m. Powyższe powoduje, że ani z działki nr 4 , ani z działki nr 1 nie jest przeznaczony żaden fragment pod zabudowę mieszkaniową. Z.K. wskazał, że nie został poinformowany o zmianie zagospodarowania przestrzennego przez organy administracji, co stanowi naruszenie prawa. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą bezsporną jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. uchwalony w dniu 18 grudnia 1991 r. Plan ten określał przeznaczenie nieruchomości skarżącego w sposób opisany przez organ. Zapisy planu w dacie wydawania decyzji były dla organów wiążące bez względu na pozostającą w toku procedurę uchwalania nowego planu. Skoro więc w obowiązującym planie połowa działki 1 przeznaczona została pod budowę ulicy zbiorczej, a płowa znajdowała się na terenie objętym zakazem zabudowy, to ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy domu jednorodzinnego, jako sprzeczne z planem, nie było możliwe. Zgodnie bowiem z art. 46a ust 1 pkt 1 obowiązującej w dacie wydania skarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy i na ile inwestor przed złożeniem wniosku był zorientowany w zapisach planu i czy w procedurze uchwalania (czy też zmiany) planu brał udział. Jak słusznie wskazał organ, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, powszechnie obowiązującym. Z obowiązku jego stosowania nie zwalnia organu podnoszony przez stronę zarzut braku zgody na jego regulacje. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także podnoszona przez skarżącego opieszałość organu w załatwieniu sprawy i poprzedzające wydanie decyzji merytorycznej próby zawieszenia postępowania. Opóźnienie w załatwieniu sprawy nie ma bowiem wpływu na ocenę zgodności decyzji z obowiązującym w dacie jej wydania prawem. Do tego zaś w istocie sprowadza się sądowa kontrola zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie wynik tej kontroli jest pozytywny i dlatego, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.