II SA/Kr 721/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za usługi wodne skargę oddala. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] marca 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm. – dalej jako: u.p.w.), - § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2017 r.) oraz - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu reklamacji [...] S.A. od ustalenia opłaty stałej w informacji rocznej nr [...], [...] w punkcie 1 określił [...] S.A., na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]), za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki x w km 760+300 w m. B. , za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 7.604,00 PLN, zaś w punkcie 2 określił, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1.901,00 PLN. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...], na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 4 u.p.w., ustaliło w formie informacji rocznej nr [...], [...] (znak: [...]) podmiotowi [...] S.A. za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 7.604,00 PLN, za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki y w km 36+688 na dz. nr [...] w m. O. w ilości Qmaxh = 200 m3/h, Qsrd = 2.400 m3/d, Qmaxr = 2.400 m3/r oraz za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki z w km 7+250 na dz. nr [...] w m. C. w ilości Qmaxh = 150 m3/h, Qsrd = 735 m3/d, Qmaxr = 735 m3/r. Wyjaśniono, że opłata ta została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250,00 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,08333333 m3/s. Jednocześnie w informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1.901,00 PLN. Reklamację na tak ustaloną w informacji rocznej nr [...], [...] wysokość opłaty stałej za usługi wodne wniosła strona – [...] S.A., domagając się przeprowadzenia – na podstawie art. 273 u.p.w. – ponownej analizy wysokości naliczonej w przedmiotowej sprawie opłaty stałej. Podniesiono bowiem, że zgodnie z ww. pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] listopada 2017 r. i operatem wodnoprawnym stanowiącym jego integralną część, czas pracy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki x określony został na ok. 7 dni roboczych, maksymalnie na rok, jako jednorazowy pobór w czasie obowiązywania pozwolenia. Podkreślono przy tym, że w kwestionowanej informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...], [...], opłata stała została naliczona przy uwzględnieniu czasu wyrażonego w dniach, w ilości 365 dni, co – zdaniem spółki – znacznie zawyżyło wysokość opłaty stałej za zrzut wód wykorzystywanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki x. Ponadto [...] S.A. wniosła o sprostowanie zapisów ww. informacji rocznej wskazując, że z jej treści wynika, iż opłata ta dotyczy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki y i rzeki z, natomiast po telefonicznej rozmowie została udzielona informacja, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...] [...] dotyczy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki x. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu ww. reklamacji wskazał, że ww. pozwolenie wodnoprawne nie wprowadza żadnych ograniczeń w ilości dni, w których następuje pobór wody. Zdaniem organu, określono w nim pobór godzinowy, dobowy oraz roczny, a wobec tego, opłata powinna być naliczona za 365 dni. Zaznaczono również, że ustalenia operatu wodnoprawnego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż art. 271 ust. 5 u.p.w. odwołuje się do ilości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym, gdyż korzystanie z wód odbywa się na podstawie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Dlatego też, w ocenie organu, reklamacja [...] S.A. nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, powołując się na treść art. 271 ust. 5 i art. 273 ust. 6 u.p.w. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka obligująca go do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. w wysokości 7.604,00 PLN, za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki x w km 760+300 w m. B. . Wyjaśniono przy tym, że w informacji rocznej omyłkowo opisano czynność objętą pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy przedmiotem naliczenia opłaty był zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki x w km 760+300 w m. B. . Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich podał, że określenia wysokości opłaty stałej dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 u.p.w. i § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., która obliczona została, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 300 m3/h, co w przeliczeniu wyniosło 0,08333333 m3/s i – w oparciu o art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. – zaokrąglonej do pełnego złotego. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – [...] S.A., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodnej nr [...] [...] z dnia [...] marca 2018 r. (znak: [...]), a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie podjęcie starań w celu wyjaśnienia czy, a jeżeli tak to jaki został określony w pozwoleniu wodnoprawnym (oraz operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego) wydanym przez Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) wydanym na potrzeby realizacji inwestycji "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 MOP 8,4 MPa od tłoczni [...] do węzła [...] w ramach budowy gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw podkarpackiego, świętokrzyskiego, małopolskiego, śląskiego, opolskiego i wielkopolskiego" – czas pracy ujęcia (pobór wody) z rzeki x, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia przez organ tego czasu na poziomie 365 dni, zamiast 7 dni (jak w operacie wodnoprawnym), a w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji; 2) art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się zwłaszcza w pominięciu zawartego w operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego, czasu pracy ujęcia (poboru wody) z rzeki x na poziomie 7 dni, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia tego czasu na poziomie 365 dni i wydania zaskarżonej decyzji uniemożliwiającej realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej; 3) art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez brak pogłębienia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej, a to poprzez wydawanie odmiennych orzeczeń (informacji oraz decyzji) w zakresie wysokości kwoty ustalonej w informacji, a wysokości kwoty określonej w decyzji, przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; 4) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. art. 271 ust. 1 oraz art. 273 ust. 6 u.p.w., a to poprzez nieuznanie reklamacji strony skarżącej na informację wydaną bez podstawy prawnej, albowiem podana w informacji podstawa prawna (art. 271 ust. 1 u.p.w.) jest dalece ogólnikowa i nieprecyzyjna, uniemożliwiająca jej interpretację i późniejszą kontrolę; 2. przepisów prawa materialnego, a to: 5) art. 271 ust. 3 u.p.w., które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez błędną, jego wykładnie, polegającą na przyjęciu, iż liczba dni, o których mowa w tym przepisie musi wynikać wprost z pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy jednoznaczna jego treść oparta na wynikach wykładni gramatycznej na to nie wskazuje, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia zawartego w pozwoleniu wodnoprawnym (oraz operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego) wydanym przez Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) wydanym na potrzeby realizacji inwestycji "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 MOP 8,4 MPa od tłoczni [...] do węzła [...] w ramach budowy gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw podkarpackiego, świętokrzyskiego, małopolskiego, śląskiego, opolskiego i wielkopolskiego" – czasu pracy ujęcia (pobór wody) z rzeki x 7 dni (jak w operacie wodnoprawnym) oraz bezpodstawnego przyjęcia przez organ tego czasu na poziomie 365 dni, a w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. Argumentacja ta została następnie uzupełniona w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest niezasadna i jako taka została oddalona. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, i tego strony nie kwestionują, że przedmiotem kwestionowanej decyzji jest opłata stała za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki x w km 760+300 w m. B. . Kwestią sporną pomiędzy stronami jest ilość dni, za które ww. opłata została naliczona. Wzorcem kontroli jest treść z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) i § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. Zgodnie z treścią art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne: 1. Wysokość opłaty stałej za: 1) pobór wód podziemnych, 2) pobór wód powierzchniowych, 3) odprowadzanie do wód: a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, b) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty". Przy czym, w myśl ust. 5 tegoż art. 271 Prawa wodnego: "Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s". Z kolei, w myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne Dz.U.2017.2502: "Jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi". W świetle powołanych przepisów Prawa wodnego, kształtujących nowy system finansowania gospodarki wodnej, opłaty za usługi wodne należy zaliczyć do danin publicznych, podobnie jak wcześniej opłaty za korzystanie ze środowiska. Za daniny publiczne, zgodnie z nauką prawa i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego uważa się świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22; L. Garlicki, M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskie, Komentarz. Tom II, LEX/el. 2016). Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa. Klasyfikację tą potwierdza dyspozycja art. 300 Prawa wodnego, która z woli ustawodawcy nakazuje do ponoszenia opłat za usługi wodne stosować odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z wyjątkami określonymi we wskazanych przepisach. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, i strony tego nie kwestionują, że w decyzji Marszałka Województwa [...] udzielono [...] S A., [...], ul. [...], pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na zrzucie wody wykorzystanej do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki x w km 760+300, tymczasowym wylotem jak w pkt III 1, w ilości - Qmax h = 300 m3/h, Qśr.d = 4 800 m3/d, Qmax.rok = 29 000 m3/rok. Przy czym "Czas wyrażony w dniach" należy rozumieć, w ocenie Sądu, jako ilość dni w roku, czyli co do zasady, należy kierunkowo przyjąć ten wskaźnik na poziomie 365. Zgodnie, bowiem z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej m. in. za pobór wód "ustalają Wody Polskie (...) w formie informacji rocznej". Oznacza to, że opłata stała określana jest dla każdego roku osobno i obejmuje okres całego roku kalendarzowego. Wbrew zarzutom skargi nie ma tutaj znaczenia treść operatu wodnoprawnego w kontekście podniesionym w skardze. Przede wszystkim nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że operat wodnoprawny jest integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Marszałka Województwa w dniu [...] listopada 2017 r., na podstawie którego punktu VI ustalono omawianą opłatę. W szczególności operat wodnoprawny nie stanowi załącznika do tej decyzji. Nie ma zatem charakteru prawnie wiążącego jak decyzja. W treści omawianego pozwolenia wskazano wprawdzie, że wnioskodawca do wniosku o wydanie decyzji dołączył operat wodnoprawny, powołano się również na wynikające z operatu stwierdzenie, że "planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na wody powierzchniowe i podziemne (...)", niemniej jednak treść operatu należy traktować jako jeden z dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś jako integralną część tego pozwolenia, precyzującą czy nawet modyfikującą treść samej decyzji. W żadnym zaś miejscu decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym - ani w jej sentencji, ani w uzasadnieniu - nie zawarto stwierdzenia, iż pobór wód na cele prób hydraulicznych występuje tylko 7 dni w roku. W konsekwencji, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego przyjęcia omawianego wskaźnika na poziomie 365, zamiast na poziomie 7 dni, nie mogą odnieść skutku. Kontrolowany organ nie naruszył zatem art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż obowiązujące prawo nie zawiera przesłanek, aby w okolicznościach kontrolowanej sprawy wywodzić skutki prawne z faktu pominięcia zawartego w operacie wodnoprawnym czasu pracy ujęcia (poboru wody) z rzeki x na poziomie 7 dni. A zatem ta okoliczność nie doprowadziła także, zdaniem Sądu, do bezpodstawnego przyjęcia tego czasu na poziomie 365 dni i wydania tym samym zaskarżonej decyzji jako uniemożliwiającej realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. W konsekwencji z uwagi na powyższe ustalenia w kontrolowanej sprawie na nastąpiło naruszenie art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez to nie nastąpił brak pogłębienia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. Z uwagi na powyższe nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podnoszący naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. art. 271 ust. 1 oraz art. 273 ust. 6 u.p.w., a to przez nieuznanie reklamacji strony skarżącej na informację wydaną bez podstawy prawnej, albowiem podana w informacji podstawa prawna (art. 271 ust. 1 u.p.w.) jest dalece ogólnikowa i nieprecyzyjna, uniemożliwiająca jej interpretację i późniejszą kontrolę. Jak wynika z akt sprawy kwestia niejasności ww. informacji była pomiędzy stronami wyjaśniana, a ponadto wątpliwości zostały wyjaśnione i uściślone w kontrolowanej decyzji . Zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie ma literalna wykładnia cytowanych wyżej przepisów tj. art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, w myśl którego wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy, brak wyraźnego wskazania w treści pozwolenia wodnoprawnego ograniczenia co do zrzutu ilości wody w stosunku do wyraźnie oznaczonej liczby dni, a równocześnie wskazanie ilości zrzutu wód w stosunku godzinnym, dobowym i rocznym prowadziło do słusznego wniosku organu, iż ustalenie wysokości opłaty stałej za zrzut wody obejmuje okres jednego roku, również z uwagi na brzmienie art. 271 ust. 1 Prawa wodnego, zgodnie z którym, wysokość opłaty stałej między innymi za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. W konsekwencji omawiana opłata została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 300 m3/h, co w przeliczeniu wyniosło 0,08333333 m3/s i - w oparciu o art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. - zaokrąglonej do pełnego złotego. Zasadność stanowiska kontrolowanego organu, w ocenie Sądu potwierdza literalne brzmienie przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, który odwołuje się do ilości dni określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym. Opłata za zrzut wód powierzchniowych jest opłatą stałą za potencjalną możliwość wprowadzenia do wód lub ziemi-wód po przeprowadzonych próbach hydarulicznych, a nie za faktyczne wprowadzenie, zaś treść samego pozwolenia wodnoprawnego jest istotna dla ustalenia warunków na jakich może nastąpić wprowadzenie do wód lub ziemi - wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych. Ustawodawca uzależnił możliwość pobrania opłaty stałej, tak jak uczynił to kontrolowany organ w swej decyzji z dnia [...] marca 2018 r. nie od samego faktu rzeczywistego zrzutu wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych, lecz od faktu istnienia możliwości wprowadzenia do wód lub ziemi - wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych na podstawie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w funkcji opłaty stałej, która stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska m.in. do przyjęcia ścieków i tylko powiązanie jej wysokości z maksymalną wielkością ilością ścieków możliwych do wprowadzenia w jednostce czasu do wód lub ziemi odpowiadać będzie funkcji tej opłaty. Powyższe rozwiązanie pozostaje w ścisłym związku z regulacjami zawartymi w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 1 ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, które posługują się pojęciem maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Zdaniem Sądu niczym nieuzasadnione jest stanowisko, że przywoływany w treści skargi operat wodnoprawny stanowi integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego w związku z czym przedmiotowa opłata powinna być wyliczona za okres obejmujący siedem dni. Zgodnie z brzmieniem art. 407 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 obecnie obowiązującego Prawa wodnego operat wodnoprawny stanowi bowiem załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Na dzień wydania pozwolenia wodnoprawnego, które miało zastosowanie w sprawie , w myśl art. 131 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne Dz.U.2017.1121 t.j.: 1. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek. 2. Do wniosku dołącza się: 1) operat wodnoprawny, zwany dalej "operatem". Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 220/14: "Operat wodnoprawny zakwalifikować należy jako dokument prywatny, stąd opatrzenie tego dokumentu podpisem osoby go sporządzającej nabiera szczególnego znaczenia. Bez podpisu będzie to jedynie projekt dokumentu. Brak ten powinien zostać usunięty w postępowaniu administracyjnym". Wobec powyższych ustaleń nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi zarówno w ich wymiarze procesowym, jak i materialnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.