II SA/Kr 721/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 721/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia 29 marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za usługi wodne I. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 721/18; II. uchyla zaskarżoną decyzję; III. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. na rzecz strony skarżącej [...] S.A. w W. kwotę 3725 zł (słownie: trzy tysiące siedemset dwadzieścia pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 29 marca 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm. – dalej jako: u.p.w.), - § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2017 r.) oraz - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu reklamacji Firma A od ustalenia opłaty stałej w informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...], w punkcie 1 określił Firma A na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]), za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300 w m. B. za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 7.604,00 PLN, zaś w punkcie 2 określił, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1.901,00 PLN. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K., na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 4 u.p.w., ustaliło w formie informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...] (znak: [...]) podmiotowi Firma A za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 7.604,00 PLN, za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki Ż. w km 36+688 na dz. nr [...] w m. O. w ilości Qmaxh = 200 m3/h, Qsrd = 2.400 m3/d, Qmaxr = 2.400 m3/r oraz za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki Ż. w km 7+250 na dz. nr [...] w m. Ć. w ilości Qmaxh = 150 m3/h, Qsrd = 735 m3/d, Qmaxr = 735 m3/r. Wyjaśniono, że opłata ta została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej [...] zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,08333333 m3/s. Jednocześnie w informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1.901,00 PLN. Reklamację na tak ustaloną w informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...] wysokość opłaty stałej za usługi wodne wniosła strona – Firma A domagając się przeprowadzenia – na podstawie art. 273 u.p.w. – ponownej analizy wysokości naliczonej w przedmiotowej sprawie opłaty stałej. Podniesiono bowiem, że zgodnie z ww. pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 15 listopada 2017 r. i operatem wodnoprawnym stanowiącym jego integralną część, czas pracy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki W. określony został na ok. 7 dni roboczych, maksymalnie na rok, jako jednorazowy pobór w czasie obowiązywania pozwolenia. Podkreślono przy tym, że w kwestionowanej informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...] ZZ, K., [...], opłata stała została naliczona przy uwzględnieniu czasu wyrażonego w dniach, w ilości 365 dni, co – zdaniem spółki – znacznie zawyżyło wysokość opłaty stałej za zrzut wód wykorzystywanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki W.. Ponadto Firma A wniosła o sprostowanie zapisów ww. informacji rocznej wskazując, że z jej treści wynika, iż opłata ta dotyczy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki Ż. i rzeki Ż. , natomiast po telefonicznej rozmowie została udzielona informacja, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...] ZZ, K., [...] dotyczy zrzutu wód wykorzystanych do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki W.. Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu ww. reklamacji wskazał, że ww. pozwolenie wodnoprawne nie wprowadza żadnych ograniczeń w ilości dni, w których następuje pobór wody. Zdaniem organu, określono w nim pobór godzinowy, dobowy oraz roczny, a wobec tego, opłata powinna być naliczona za 365 dni. Zaznaczono również, że ustalenia operatu wodnoprawnego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż art. 271 ust. 5 u.p.w. odwołuje się do ilości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym, gdyż korzystanie z wód odbywa się na podstawie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Dlatego też w ocenie organu reklamacja Firma A nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, powołując się na treść art. 271 ust. 5 i art. 273 ust. 6 u.p.w. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka obligująca go do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. w wysokości 7.604,00 PLN, za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300 w m. B. Wyjaśniono przy tym, że w informacji rocznej omyłkowo opisano czynność objętą pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy przedmiotem naliczenia opłaty był zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300 w m. B. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich podał, że określenia wysokości opłaty stałej dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 u.p.w. i § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., która obliczona została, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 300 m3/h, co w przeliczeniu wyniosło 0,08333333 m3/s i – w oparciu o art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. – zaokrąglonej do pełnego złotego. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Firma A domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodnej nr [...] ZZ, K., [...] z dnia 13 marca 2018 r. (znak: [...]), a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie podjęcie starań w celu wyjaśnienia czy, a jeżeli tak to jaki został określony w pozwoleniu wodnoprawnym (oraz operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego) wydanym przez Marszałka Województwa [...] z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]) wydanym na potrzeby realizacji inwestycji "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 MOP 8,4 MPa od tłoczni Pogórska Wola do węzła Tworzeń w ramach budowy gazociągu Hermanowice-Strachocina-Pogórska Wola-Tworzeń-Twaróg-Odolanów wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw podkarpackiego, świętokrzyskiego, małopolskiego, śląskiego, opolskiego i wielkopolskiego" – czas pracy ujęcia (pobór wody) z rzeki W., co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia przez organ tego czasu na poziomie 365 dni, zamiast 7 dni (jak w operacie wodnoprawnym), a w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji; 2) art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się zwłaszcza w pominięciu zawartego w operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego, czasu pracy ujęcia (poboru wody) z rzeki W. na poziomie 7 dni, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia tego czasu na poziomie 365 dni i wydania zaskarżonej decyzji uniemożliwiającej realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej; 3) art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez brak pogłębienia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej, a to poprzez wydawanie odmiennych orzeczeń (informacji oraz decyzji) w zakresie wysokości kwoty ustalonej w informacji, a wysokości kwoty określonej w decyzji, przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; 4) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. art. 271 ust. 1 oraz art. 273 ust. 6 u.p.w., a to poprzez nieuznanie reklamacji strony skarżącej na informację wydaną bez podstawy prawnej, albowiem podana w informacji podstawa prawna (art. 271 ust. 1 u.p.w.) jest dalece ogólnikowa i nieprecyzyjna, uniemożliwiająca jej interpretację i późniejszą kontrolę; 2. przepisów prawa materialnego, a to: 5) art. 271 ust. 3 u.p.w., które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez błędną, jego wykładnie, polegającą na przyjęciu, iż liczba dni, o których mowa w tym przepisie musi wynikać wprost z pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy jednoznaczna jego treść oparta na wynikach wykładni gramatycznej na to nie wskazuje, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia zawartego w pozwoleniu wodnoprawnym (oraz operacie wodnoprawnym będącym integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego) wydanym przez Marszałka Województwa [...] z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]) wydanym na potrzeby realizacji inwestycji "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN100 MOP 8,4 MPa od tłoczni Pogórska Wola do węzła Tworzeń w ramach budowy gazociągu Hermanowice-Strachocina-Pogórska Wola-Tworzeń-Twaróg-Odolanów wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw podkarpackiego, świętokrzyskiego, małopolskiego, śląskiego, opolskiego i wielkopolskiego" – czasu pracy ujęcia (pobór wody) z rzeki W. 7 dni (jak w operacie wodnoprawnym) oraz bezpodstawnego przyjęcia przez organ tego czasu na poziomie 365 dni, a w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. Argumentacja ta została następnie uzupełniona w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 721/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Firma A . W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną pomiędzy stronami była ilość dni, za które została naliczona ww. opłata roczna. W tym zakresie zwrócono uwagę, że w decyzji Marszałka Województwa [...] udzielono Firma A pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na zrzucie wody wykorzystanej do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300, tymczasowym wylotem jak w pkt III 1, w ilości – Qmax h = 300 m3/h, Qśr.d = 4 800 m3/d, Qmax.rok = 29 000 m3/rok. Sąd zaznaczył przy tym, że "Czas wyrażony w dniach" należy rozumieć, jako ilość dni w roku, czyli co do zasady, należy kierunkowo przyjąć ten wskaźnik na poziomie 365, gdyż stosownie do treści art. 271 ust. 1 u.p.w. opłata stała określana jest dla każdego roku osobno i obejmuje okres całego roku kalendarzowego. W dalszej kolejności podniesiono, że wbrew zarzutom skargi nie miała w tym przypadku znaczenia treść operatu wodnoprawnego w kontekście podniesionym w skardze. Zdaniem Sądu, nie miała bowiem racji strona skarżąca twierdząc, że operat wodnoprawny stanowi integralną część pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Marszałka Województwa w dniu 15 listopada 2017 r., na podstawie którego punktu VI ustalono omawianą opłatę. Podkreślono także, że operat wodnoprawny nie stanowi załącznika do tej decyzji, a w związku z tym nie ma on charakteru prawnie wiążącego jak decyzja. Sąd zaznaczył, że w treści omawianego pozwolenia wskazano wprawdzie, iż wnioskodawca do wniosku o wydanie decyzji dołączył operat wodnoprawny, powołano się również na wynikające z operatu stwierdzenie, że "planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na wody powierzchniowe i podziemne (...)", niemniej jednak treść operatu należy traktować jako jeden z dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś jako integralną część tego pozwolenia, precyzującą czy nawet modyfikującą treść samej decyzji. Dodano przy tym, że w żadnym miejscu decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym – ani w jej sentencji, ani w uzasadnieniu – nie zawarto stwierdzenia, iż pobór wód na cele prób hydraulicznych występuje tylko 7 dni w roku. W konsekwencji, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego przyjęcia omawianego wskaźnika na poziomie 365, zamiast na poziomie 7 dni, nie mogły odnieść skutku. W ocenie Sądu, kontrolowany organ nie naruszył zatem art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. oraz art. 273 ust. 5 i 6 u.p.w., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż obowiązujące prawo nie zawierało przesłanek, aby w okolicznościach kontrolowanej sprawy wywodzić skutki prawne z faktu pominięcia zawartego w operacie wodnoprawnym czasu pracy ujęcia (poboru wody) z rzeki W. na poziomie 7 dni. Ta okoliczność nie doprowadziła także, zdaniem Sądu, do bezpodstawnego przyjęcia tego czasu na poziomie 365 dni i wydania tym samym zaskarżonej decyzji jako uniemożliwiającej realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. W konsekwencji z uwagi na powyższe ustalenia Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut podnoszący naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. art. 271 ust. 1 oraz art. 273 ust. 6 u.p.w., a to przez nieuznanie reklamacji strony skarżącej na informację wydaną bez podstawy prawnej, albowiem podana w informacji podstawa prawna (art. 271 ust. 1 u.p.w.) jest dalece ogólnikowa i nieprecyzyjna, uniemożliwiająca jej interpretację i późniejszą kontrolę. Zwrócono bowiem uwagę, że jak wynikało z akt sprawy kwestia niejasności ww. informacji była pomiędzy stronami wyjaśniana, a ponadto wątpliwości zostały wyjaśnione i uściślone w kontrolowanej decyzji. Zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie miała literalna wykładnia ww. przepisów, tj. art. 271 ust. 5 u.p.w. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy, brak wyraźnego wskazania w treści pozwolenia wodnoprawnego ograniczenia co do zrzutu ilości wody w stosunku do wyraźnie oznaczonej liczby dni, a równocześnie wskazanie ilości zrzutu wód w stosunku godzinnym, dobowym i rocznym prowadziło do słusznego wniosku organu, iż ustalenie wysokości opłaty stałej za zrzut wody obejmuje okres jednego roku, również z uwagi na brzmienie art. 271 ust. 1 u.p.w. W konsekwencji, w ocenie Sądu, omawiana opłata została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 300 m3/h, co w przeliczeniu wyniosło 0,08333333 m3/s i – w oparciu o art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. – zaokrąglonej do pełnego złotego. Zasadność stanowiska kontrolowanego organu, w ocenie Sądu, potwierdzało literalne brzmienie przepisu art. 271 ust. 5 u.p.w., który odwołuje się do ilości dni określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym. Wyjaśniono przy tym, że opłata za zrzut wód powierzchniowych jest opłatą stałą za potencjalną możliwość wprowadzenia do wód lub ziemi – wód po przeprowadzonych próbach hydarulicznych, a nie za faktyczne wprowadzenie, zaś treść samego pozwolenia wodnoprawnego jest istotna dla ustalenia warunków na jakich może nastąpić wprowadzenie do wód lub ziemi – wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych. Zdaniem Sądu, ustawodawca uzależnił możliwość pobrania opłaty stałej, tak jak uczynił to kontrolowany organ w swej decyzji z dnia 29 marca 2018 r. nie od samego faktu rzeczywistego zrzutu wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych, lecz od faktu istnienia możliwości wprowadzenia do wód lub ziemi – wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych na podstawie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Dodano, że takie stanowisko znajdowało również potwierdzenie w funkcji opłaty stałej, która stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska m.in. do przyjęcia ścieków i tylko powiązanie jej wysokości z maksymalną wielkością ilością ścieków możliwych do wprowadzenia w jednostce czasu do wód lub ziemi odpowiadać będzie funkcji tej opłaty. Wskazano także, że powyższe rozwiązanie pozostawało w ścisłym związku z regulacjami zawartymi w art. 271 ust. 5 u.p.w. oraz § 1 ust. 10 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., które posługują się pojęciem maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Zdaniem Sądu, niczym nieuzasadnione było stanowisko, że przywoływany w treści skargi operat wodnoprawny stanowił integralną część pozwolenia wodnoprawnego w związku z czym przedmiotowa opłata powinna być wyliczona za okres obejmujący siedem dni. W tym zakresie Sąd powołując się na treść art. 407 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 obecnie obowiązującego Prawa wodnego wskazał, że operat wodnoprawny stanowi załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, zaś na dzień wydania pozwolenia wodnoprawnego, które miało zastosowanie w sprawie, w myśl art. 131 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1121), pozwolenie wodnoprawne wydawało się na wniosek, do którego dołączano operat wodnoprawny (ust. 1 i 2 pkt 1). Podkreślono przy tym, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że operat wodnoprawny zakwalifikować należy jako dokument prywatny, stąd opatrzenie tego dokumentu podpisem osoby go sporządzającej nabiera szczególnego znaczenia. Zaznaczono, że bez podpisu będzie to jedynie projekt dokumentu, a wobec tego brak ten powinien zostać usunięty w postępowaniu administracyjnym. Stąd też w świetle powyższych ustaleń nie zasługiwały, zdaniem Sądu, na uwzględnienie zarzuty skargi zarówno w ich wymiarze procesowym, jak i materialnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca kasacyjnie – Firma A w W.. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a to art. 271 ust. 5 u.p.w., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą ustalenia wysokości opłaty stałej za zrzut wody jest wartość stawki godzinowej (w m3/h), zamiast stawki rocznej (m3/rok) oraz pominięciu badania okoliczności korzystania (lub nie korzystania) przez Spółkę z prawa do zrzutu wody zawartego w pozwoleniu wodnoprawnym – co doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezastosowanie przepisów art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i nieuchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sytuacji naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku wyjaśnienia stanu faktycznego (w tym czy Spółka rzeczywiście aktualnie korzysta z wydanego pozwolenia wodnoprawnego), podstawy prawnej decyzji z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, a nadto w sytuacji, w której pojawiły się wątpliwości co do treści normy prawnej i sposobu jej interpretacji (albowiem brak jest wyraźnego wskazania, czy do wyliczenia opłaty stałej należy posiłkować się wskaźnikiem stawki godzinowej (w m3/h), czy wskaźnikiem stawki rocznej (m3/rok), zaś zastosowanie wskaźnika stawki godzinowej powoduje naliczenie opłaty stałej w rozmiarze wielokrotnie przekraczającym wartość maksymalnego rocznego zrzutu wody (m3/rok) wyrażoną w pozwoleniu wodnoprawnym, zaniechał ich rozstrzygnięcia na korzyść Spółki podczas gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron; 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 271 ust. 5 u.p.w. i nieuchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, która jest niezgodna z art. 271 ust. 5 u.p.w. – co doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku. Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, strona skarżąca kasacyjnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone uprzednio w odpowiedzi na skargę oraz w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście usprawiedliwiona a skarga uzasadniona z przyczyn i w zakresie wskazanych poniżej. Obecny wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 styczna 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 721/18, został wydany w trybie autokontroli przy wykorzystaniu przez Sąd I instancji możliwości kompetencyjnych zawartych w treści art. 179a p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna". Wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 721/18, uchylony w trybie autokontroli dotyczył oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 29 marca 2018 r. (znak: [...]), którą organ po rozpatrzeniu reklamacji Firma A od ustalenia opłaty stałej w informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...], w punkcie 1 określił Firma A na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]), za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300 w m. B. , za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 7.604,00 PLN, zaś w punkcie 2 określił, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1.901,00 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1.901,00 PLN. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, i tego strony nie kwestionują, że przedmiotem ww. decyzji jest opłata stała za zrzut wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300 w m. B. . Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że argumentacja skargi kasacyjnej nawiązuje do informacji rocznej organu z dnia 13 marca 2018 r. co nie ma znaczenia dla trafności przedstawionych w niej poglądów prawnych. Obecnie orzekający w trybie art. 179a p.p.s.a. skład Sądu I instancji stwierdził bowiem, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, o czym będzie mowa odpowiednio poniżej. Sąd obecnie orzekający stwierdza, że zaskarżony wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. , sygn. akt II SA/Kr 721/18 został wydany z pominięciem, że kontrolowany przez Sąd organ naruszył art. 7, art. 7a § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sytuacji, w której pojawiły się wątpliwości co do treści normy prawnej i sposobu jej interpretacji (albowiem brak jest wyraźnego wskazania, czy do wyliczenia opłaty stałej należy posiłkować się wskaźnikiem stawki godzinowej (w m3/h), czy wskaźnikiem stawki rocznej (m3/rok), zaś zastosowanie wskaźnika stawki godzinowej powoduje naliczenie opłaty stałej w rozmiarze wielokrotnie przekraczającym wartość maksymalnego rocznego zrzutu wody (m3/rok) wyrażoną w pozwoleniu wodnoprawnym, zaniechał ich rozstrzygnięcia na korzyść Spółki podczas gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron. Obecnie orzekający Sąd w trybie autokontroli stwierdza, że w poprzednim wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. dokonał wadliwej wykładni art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, w związku z czym niezasadnie utrzymał w mocy kontrolowana decyzję. Zgodnie z treścią art. 271 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne: "1. Wysokość opłaty stałej za: 1) pobór wód podziemnych, 2) pobór wód powierzchniowych, 3) odprowadzanie do wód: a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, b) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. 2. Wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. 3. Wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. 4. Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód: 1) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, 2) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. 5. Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. 6. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. 7. Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. 8. Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7, nie wstrzymuje jej wykonania". Jako podstawę prawną kontrolowanej decyzji organ wskazał art. 273 ust. 6, art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 roku, poz. 2502). Pierwszy z powołanych przepisów ma charakter proceduralny i przewiduje, że w razie nieuwzględnienia reklamacji od informacji rocznej o wysokości opłaty stałej wydaje się rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej określającej wysokość opłaty za usługi wodne. Sposób wyliczenia opłaty stałej reguluje natomiast art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Jednostkowa stawka opłaty została z kolei określona w § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia w następujący sposób: "Jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi". "Czas wyrażony w dniach" należy rozumieć potencjalnie jako ilość dni w roku. Przechodząc do zasadniczego "spornego" parametru determinującego wysokość opłaty należy przypomnieć, że w powołanym wyżej art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne mowa jest o maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Kluczowa jest zatem treść pozwolenia wodnoprawnego i określone tam limity roczne, na podstawie których wylicza się ilość wody w m3/s. W decyzji Marszałka Województwa [...] udzielono Firma A pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na zrzucie wody wykorzystanej do przeprowadzenia prób hydraulicznych do rzeki W. w km 760+300, tymczasowym wylotem jak w pkt III 1, w ilości – Qmax h = 300 m3/h, Qśr.d = 4 800 m3/d, Qmax.rok = 29 000 m3/rok. A zatem określono maksymalny limit godzinowy, średni limit dzienny oraz maksymalny roczny. Dla prawidłowego ustalenia wysokości przedmiotowego parametru należy ustalić w metrach sześciennych na sekundę maksymalną ilość wody powierzchniowej, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. W art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne nie jest wprost powiedziane, czy chodzi tutaj o maksymalną wartość roczną, czy też maksymalną wartość godzinową. Konieczne jest, zatem dokonanie wykładni tego przepisu, czego organ administracji nie uczynił ani w informacji rocznej, ani w zaskarżonej do WSA decyzji. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. także pominął te kwestie podczas kontroli zaskarżonej decyzji w związku z czym skarga kasacyjna jest zasadna Maksymalna roczna wartość zrzutu wody wynika wprost z pozwolenia wodnoprawnego i wynosi 29 000 m3. Gdyby jednak – jak uczyniono to w zaskarżonej decyzji i co pominął WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. – obliczyć tę wielkość (maksymalny roczny pobór wody) poprzez przemnożenie maksymalnego zrzutu godzinowego (300 m3) przez ilość godzin w ciągu doby (24) i ilość dni w roku (365), to otrzymamy wynik 2 628 000 m3. Taka ilość wody nie może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, bowiem wartość ta ponad osiemdziesięciokrotnie przekracza wynikający wprost z pozwolenia wodnoprawnego limit roczny. A zatem WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. pominął, że Dyrektor Zarządu Zlewni, nie wyjaśniając podstaw dla takiego ustalenia, przyjął niewłaściwy wskaźnik godzinowy, jako podstawę obliczenia omawianego parametru. W ten sposób Sąd zaaprobował fakt, że kontrolowany przez niego organ naruszył nie tylko art. 7 i 107 § 3 k.p.a., które wymagają dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, ale także przepis prawa materialnego - art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne, w bardzo znaczny sposób zawyżając należną opłatę za usługi wodne. Obecnie orzekający skład WSA w Krakowie w trybie autokontroli przychyla się do linii orzeczniczej sądów administracyjnych i podziela ich argumentacje, uznając ją za swoją, zgodnie z którą "Przepis art. 271 ust. 1 wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, że wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (...) ustalają Wody Polskie. Treść tego przepisu jest oczywista, ustanawia on zasadę, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi a nie za potencjalną możliwość takiego odprowadzania. Zasadę ustalania opłaty za korzystanie z zasobów środowiska (wód) o której mowa w art. 271 ust 1 należy odróżnić od zasady ustalania wysokości tej opłaty o której mowa w art. 271 ust 5 ustawy. Jest oczywistym, że wobec niemożliwości dokładnego pomiaru ilości ścieków odprowadzanych do wód przez posiadaczy pozwolenia wodnoprawnego, obliczenie opłaty stałej musi zakładać pewne założenia i uproszczenia. Zapewne z tego powodu ustawodawca posłużył się założeniem "możliwości" legalnego wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi tj. możliwości dokonania takiego wprowadzenia, które wynika z pozwolenia wodnoprawnego. Nie można jednak z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywodzić zasady samej wymagalności tego świadczenia, tj. z zasady ustalania wysokości opłaty kreować zasadę dotyczącą powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty. Zdaniem sądu z przepisów tych w żaden sposób nie wynika, że opłatę ustala się za fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego, a do tego sprowadza się stanowisko organu – bycie adresatem pozwolenia wodnoprawnego implikuje nałożenie opłaty, niezależnie od tego czy adresat tego pozwolenia faktycznie korzysta z wód poprzez wprowadzanie do nich ścieków. Z przepisów tych wynika, że opłatę ustala się za korzystanie z wód tj. pobór lub odprowadzanie na podstawie pozwolenia wodnoprawnego tj. dopiero korzystanie z wód implikuje obowiązek ponoszenia opłat, co do wysokości obliczanych na podstawie art. 271 ust 5 ustawy"( tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 841/18) .A zatem obecnie orzekający w trybie autokontroli Sąd I instancji podziela w związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej, że niezgodnie z prawem zaaprobował w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezastosowanie przepisów art. 145 § 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez nieuchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sytuacji naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku wyjaśnienia stanu faktycznego (w tym, czy Spółka rzeczywiście aktualnie korzysta z wydanego pozwolenia wodnoprawnego), podstawy prawnej decyzji z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, a nadto w sytuacji w której pojawiły się wątpliwości co do treści normy prawnej i sposobu jej interpretacji (albowiem brak jest wyraźnego wskazania, czy do wyliczenia opłaty stałej należy posiłkować się wskaźnikiem stawki godzinowej (w m3/h), czy wskaźnikiem stawki rocznej (m3/rok), zaś zastosowanie wskaźnika stawki godzinowej powoduje naliczenie opłaty stałej w rozmiarze wielokrotne przekraczającym wartość maksymalnego rocznego zrzutu wody (m3/rok) wyrażoną w pozwoleniu wodnoprawnym), zaniechał ich rozstrzygnięcia na korzyść Spółki podczas gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy Stron. W tym miejscu Sąd stwierdza, że uwzględnienie zarzutów skargi kasacyjnej determinuje zarazem uchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 29 marca 2018 r. z powodów wskazanych powyżej. Kontrolowany organ naruszył art. 7 w zw. z art. 77, art. 107 § 3 , art. 7a § 1 k.p.a. w związku z treścią art. 271 ust 5 ustawy Prawo wodne w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż nie rozważając wszechstronnie wszystkich okoliczności stanu faktycznego i normatywnej treści art. 271 ust 5 ustawy Prawo wodne ustalił opłatę za zrzut wody nie mieszczącą się z przyczyn powyżej wskazanych w ramach prawa. W związku z tym skarga okazała się skuteczna jednakże z uwagi na argumentację prawną zaprezentowaną powyżej. Kontrolowany organ pominął m.in, że zgodnie z treścią art. 7a. § 1 k.p.a. "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ" – powinien rozstrzygać wątpliwości interpretacyjne/wykładni prawa na korzyść strony. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących charakteru prawnego operatu wodnoprawnego i jego znaczenia dla kontrolowanej decyzji, Sąd stwierdza, że nie stanowi on załącznika do decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, a w związku z tym nie ma on charakteru prawnie wiążącego jak decyzja. Sąd zaznacza, że w treści pozwolenia wodnoprawnego wskazano wprawdzie, iż wnioskodawca do wniosku o wydanie decyzji dołączył operat wodnoprawny, powołano się również na wynikające z operatu stwierdzenie, że "planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na wody powierzchniowe i podziemne (...)", niemniej jednak zdaniem Sądu treść operatu należy traktować jako jeden z dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś jako integralną część tego pozwolenia, precyzującą czy nawet modyfikującą treść samej decyzji. Taka ocena znaczenia dowodowego operatu w sprawie jest kompatybilna ze stanowiskiem Sądu zaprezentowanym powyżej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ustalić stan faktyczny zgodnie z zasadami zawartymi w ocenie Sądu a także odpowiednio uwzględnić powyższą wykładnię art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne w przedmiocie obliczania wartości omawianego parametru przyjmując jako podstawę wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego maksymalną wartość roczną a nie godzinową. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji aktualizuje się potrzeba rozpoznania reklamacji wniesionej przez skarżącego od informacji rocznej. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie 179a p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł odpowiednio jak w pkt I i II sentencji wyroku. O kosztach jak w pkt III sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. uwzględniając koszty postępowania sądowego związane z uchyleniem w trybie autokontroli wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. wskutek wniesienia skargi kasacyjnej, a także koszty postępowania sądowego poniesione przez stronę skarżącą w związku z uchyleniem kontrolowanej decyzji w wyniku rozpatrzenia skargi. Na koszty postępowania sądowego związanego z uchyleniem decyzji składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 1800 zł. obliczony na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., 265 t.j.), kwota 17 zł. stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu, oraz kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 305 zł. (łącznie 2.122 zł.). Na koszty postępowania sądowego związane z uchyleniem wyroku WSA w Krakowie składa się uiszczona kwota 100 zł. za sporządzenie uzasadnienia wyroku, kwota uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 153 zł , koszt zastępstwa procesowego w wysokości 1350 zł (tj. 75% od kwoty 1.800 zł., obliczony podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r., 265 t.j.), łącznie 1.603 zł. Obie te ww. kwoty: w wysokości 2.122 zł. i w wysokości 1.603 zł., w sumie dają zasądzoną kwotę 3.725 zł. (trzy tysiące siedemset dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.