II SA/Kr 722/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec sprawozdawca WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2004 r sprawy ze skargi M. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 6 lutego 2002 r Nr: [...] w przedmiocie wydalenia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącego M. F. kwotę [...] zł, ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 6 lutego Nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie § 32 ust. 1 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4 z 1998 r., poz. 14) po rozpoznaniu sprawy w wyniku odwołania M. F. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] 2002 r. o uznaniu go winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby - utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Organ I instancji uznał M. F. winnym tego, że w dniu [...] 2001 r. ok. godziny 4.oo na ul. [...] w [...] kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwym (2 promile alkoholu we krwi) tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 kk i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W odwołaniu od tego orzeczenia M. F. podał, że równolegle toczy się postępowanie karne w Prokuraturze Rejonowej w [...], w czasie którego przedstawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa oraz przesłuchano w charakterze podejrzanego, w związku z czym, wydając decyzję organ I instancji pozbawił go prawa do obrony i naruszył zasadę domniemania niewinności. Podniósł, że postępowanie dyscyplinarne zawieszone było do czasu zakończenia postępowania karnego, co uniemożliwiało podjęcie postępowania dyscyplinarnego przed ukończeniem karnego. Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że sprawa została wszechstronnie wyjaśniona, a zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że obwiniony popełnił czyn określony w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Ustalenia zostały poczynione w oparciu o zeznania świadków i badanie krwi skarżącego. Dalej organ podnosi, że Prokuratura Rejonowa w [...] przedstawiła M. F. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. W związku z powyższym, stwierdził organ II instancji, zgodnie z § 21 powołanego rozporządzenia, w przypadku, gdy popełnienie przewinienia jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie, nie zawiesza się postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Nadto podniesiono, że zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarna niezależnie od karnej. Odpowiadając na podniesione w odwołaniu zarzuty organ odwoławczy stwierdził, że są one nieuzasadnione, gdyż obwiniony miał prawo zgłaszania wniosków dowodowych, z czego nie skorzystał. Stwierdza jednakże organ, że po zaznajomieniu M. F. z aktami postępowania wydano postanowienie o zamknięciu postępowania dowodowego bez zachowania terminu na zgłoszenie wniosku o ich uzupełnienie, jednakże to uchybienie nie miało wpływu na wydanie decyzji. Również pozostałe zarzuty odwołującego się organ uznał za nieuzasadnione. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. F.. Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4 z 1998 r., poz. 14) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czym skarżącego jest oczywisty i uniemożliwia pozostawienie go w służbie a w konsekwencji tego nie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy; § 9 ust. 1 rozporządzenia poprzez niezastosowanie zasady wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności zdarzenia, nie przeprowadzenie dowodów z urzędu i nieuwzględnienie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania w Prokuraturze Rejonowej; § 26 w zw. z § 27 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie okoliczności dotyczących wymiaru kary oraz nie podaniu przyczyn, dla jakich organ II instancji przyjął oczywistość czynu oraz konieczność zastosowania najsurowszej kary. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd stwierdził, że w toku postępowania przed organem I instancji zostały naruszone przepisy postępowania. W pierwszym rzędzie podnieść należy, iż w dniu [...] 2001 r. zostało wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego w oparciu o § 21 ust 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4 z 1998 r., poz. 14), jednakże z treści postanowienia wynika, iż zostało ono zawieszone nie tylko do czasu ustania długotrwałej przeszkody w postaci choroby skarżącego, lecz także doi czasu podjęcia merytorycznej decyzji przez Prokuratora Rejonowego. Podjęcie natomiast postępowania nastąpiło postanowieniem z dnia [...] 2002 r. tylko wobec ustania choroby skarżącego. Prokurator Rejonowy w tym czasie nie zakończył jeszcze postępowania. Podnoszone przez organy twierdzenie, iż zostały skarżącemu przedstawione zarzuty, a zatem została wydana decyzja merytoryczna, jest nieuprawnione, gdyż przedstawienie zarzutów nie jest decyzją merytoryczną, a tylko jednym z etapów postępowania przed Prokuraturą. Postępowanie zatem zostało podjęte przedwcześnie, gdyż nie ustały wszystkie przyczyny, dla których zostało ono zawieszone. Trafnym jest zarzut skarżącego, że uzasadnienie decyzja zarówno organu I jak i II instancji uchybia przepisowi § 26 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, gdyż nie zawiera wszystkich składników tam wymienionych, a w szczególności brak jest uzasadnienia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, jak też okoliczności, które były brane przy wymiarze kary. Należy tu podnieść, iż śledztwo przeciwko M. F. podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 kk zostało umorzone wobec stwierdzenia, iż podejrzany nie popełnił zarzuconego mu czynu, gdyż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Postanowienie to zapadło w dniu [...] 2002 r., a więc w niedługi czas po wydaniu zaskarżonych decyzji. Nie można, zatem uznać aby popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu przestępstwa było oczywiste, zwłaszcza, że Prokurator oparł swoje orzeczenie również na zeznaniach świadków przesłuchanych w toku postępowania dyscyplinarnego. Kolejnym naruszeniem przepisów postępowania jest naruszenie przepisu § 22 ust 1 rozporządzenia, gdyż skarżącemu uniemożliwiono zgłoszenie wniosku o uzupełnienie postępowania, skoro w tym samym dniu tj. [...] 2002 r. został zaznajomiony w aktami i zostało wydane postanowienie o zamknięciu postępowania. Uchybienie to, wbrew twierdzeniom organu II instancji, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, skoro stwierdzone naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające.