II SA/Kr 726/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 29 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; (...). Uzasadnienie Decyzją z dnia 29 lutego 2000 r. (...) Wojewoda Ś. na mocy art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołań Heleny D. i Janiny K. od decyzji Starosty B. (...) z dnia 12 stycznia 2000 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Małgorzacie L. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr 373 w B.-Z. przy ul. S. nr 4 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania, po uzupełnieniu przez inwestorkę dokumentacji projektowej, organ I instancji wydał w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego. W odwołaniach od tej decyzji Helena D. i Janina K. nie godząc się z zawartym w niej rozstrzygnięciem wniosły zastrzeżenia do opinii technicznej dotyczącej linii elektrycznej przebiegającej w pobliżu planowanej budowę. Helena D. podniosła także, że planowana nadbudowa zaciemni należący do niej budynek mieszkalny. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja jest merytorycznie słuszna i formalnie poprawna. Stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie zostało wydane w zgodności z decyzją (...) Burmistrza Miasta i Gminy B.-Z. z dnia 17 sierpnia 1998 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja nie jest też sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B.-Z. i wsi W., Z., S. zatwierdzonego Uchwałą (...) Rady Miejskiej w B.-Z. z dnia 31 marca 1992 r. oraz ustaleniami planu szczegółowego "N.". Inwestorka przedłożyła dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny. Została również przedłożona opinia techniczna napowietrznego przyłącza elektrycznego, w której autor stwierdził, że przyłącze spełnia wymagania norm, nie zagraża bezpieczeństwu mienia i życia ludzkiego i nie koliduje z planowaną nadbudową. Z przedłożonej tzw. "linijki słońca" wynika, że projektowana nadbudowa nie utrudni dostępu naturalnego światła do pomieszczeń budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, gdyż spełnione są wymogi określone w par. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Helena D. Skarżąca podniosła, że wydana decyzja jest dla niej krzywdząca i pozbawia ją praw. W toku postępowania była wzywana o wyrażenie zgody na taką lokalizację obiektu, a później okazało się, że nie potrzeba jej zgody. Urzędy, w ocenie skarżącej, utrudniają jej normalne życie przez przedłużanie sprawy i nie branie pod uwagę jej zarzutów i wniosków. Nadto podniosła, że opinia odnośnie linii energetycznej i zacienienia jej posesji nie są zgodne ze stanem faktycznym, a urzędy odmówiły przeprowadzenia wizji w terenie, co wyjaśniłoby sprawę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę sprawdza zgodność z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B.-Z. (...) z dnia 17 sierpnia 1998 r. (...) w punkcie 21 w warunkach wynikających z przepisów szczególnych ustalono m.in., iż zachować należy również odległości oraz warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Bezspornym w sprawie jest, iż budynek, który ma być nadbudowywany usytuowany jest w odległości ok. 40 cm od granicy z działką sąsiednią, a zatem stosownie do par. 12 ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia do takiego usytuowania nadbudowy konieczna jest zgoda właściciela działki sąsiedniej. Stanowisko zajęte przez organ odwoławczy, iż taka zgoda w przypadku nadbudowy nie jest konieczna, nie znajduje potwierdzenia w obecnym stanie prawnym. posadowienie budynku w granicy bez zgody właściciela działki sąsiedniej wpływa na jego prawo własności. Odnosi się to również do nadbudowy już istniejącego budynku. Możliwość zabudowy w granicy może wynikać z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby w obowiązującym planie taki zapis odnośnie przedmiotowego terenu istniał. Zaskarżona decyzja zatem oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane niezgodnie z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, co musiało skutkować ich uchyleniem. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.