II SA/Kr 73/12

Kraków, dnia 10 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na decyzję Wojewody z dnia 18 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek H.W. o zwolnienie od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw. Podniosła, że jedyny uzyskiwany przez nią dochód to kwota w wymiarze 1200 zł, z czego większość przeznaczana jest na utrzymanie mieszkania, zaś pozostała cześć na zakup żywności. Podkreśliła, że w jej obecnych warunkach finansowych niemożliwe było czynienie oszczędności i przygotowanie się do procesu przed sądem administracyjnym. Zaznaczyła, że wszystkie ponoszone przez nią wydatki są w pełni uzasadnione i konieczne, a osiągane dochody już w stanie obecnym nie wystarczają na pełne pokrycie całości wydatków. Skarżąca zaznaczyła, że także możliwości finansowe najbliższej rodziny są ograniczone, warunkowane powszechnym wzrostem cen oraz faktem nie bycia osobami zamożnymi, a funkcjonującymi na przeciętnym poziomie życia. Odnośnie posiadanej nieruchomości przy ul. [...] podniosła, że samo jej posiadanie nie implikuje dochodów. Wynika to z okoliczności, iż cześć tej nieruchomości należy do innej osoby. Dysponowanie nieruchomością przez skarżącą jest więc ograniczone, a nawet wyłączone, albowiem brak jest porozumienia na obciążenie jej jakimkolwiek kredytem. Skarżąca podniosła ponadto, że jest osobą w podeszłym wieku i zamieszkiwanie osób postronnych w bezpośrednim sąsiedztwie byłoby co najmniej uciążliwe dla siedemdziesięcioletniej kobiety, cierpiącej na wiele schorzeń. Drugim aspektem uniemożliwiającym, a przynajmniej istotnie ograniczającym możliwość osiągania dochodu z posiadania takiej nieruchomości, jest odległość jej położenia od centrum K. oraz dostępność do publicznych środków transportu. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) dalej zwanej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do odrzucenia sprzeciwu, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w podlega rozpoznaniu przez sąd. Zgodnie z regulacją art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane, gdy osoba fizyczne wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić należy, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy także, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Z treści złożonego przez skarżącą wniosku wynika, że jest on osobą starszą i schorowaną. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Miesięczny dochód skarżącej stanowi emerytura w wysokości 1200 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że miesięczne wydatki na gaz wynoszą 100 zł, prąd 100 zł, zaś ogrzewanie w okresie grzewczym za 5 miesięcy 5000 zł. Kosz wyżywienia to 400 zł, natomiast zakupu lekarstw ok. 150 zł. Porównując niewielką kwotę miesięcznego dochodu skarżącej do wysokości ponoszonych przez nią niezbędnych wydatków stwierdzić należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.