II SA/Kr 732/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją nr [....] z 3 października 2008 r., znak: [....] na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 wzw. z art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, póz. 717 ze zm.) w zw. z art. 6 pkt 2. ustawy z 21.08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261, póz. 2306 ze zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku [....] Sp. z o.o., [....] z [....] 2008 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn."Budowa infrastruktury technicznej tj. stacji transformatorowych 15/0,4 kV z siecią energetyczną średniego i niskiego napięcia oraz z siecią kanalizacji teletechnicznej dla potrzeb przyłączenia projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych w rej. ulicy [....],[....],[....], na działkach: nr nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] etc..... obr. [....] w [....] ." Załączniki: Nr 1 (warunki zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz Nr 2 (linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000 ) stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że cel publiczny inwestycji został ustalony w oparciu o art. 6 pkt. 2 w/w ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie, z którym celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a zatem przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Teren objęty we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec czego przeprowadzono postępowanie na l zasadach i w trybie art. 50 i n. ustawy z 27. 03. 2003 o planowaniu l zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż., arch. W.G. wpisanego na listę [....] Okręgowej Izby Architektów - nr ew. [....]. Odwołanie złożone przez [....] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w K. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 31 marca 2009 r. znak: [....] , działając na mocy art. 50, 53, 54 i 56 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ust. 2 ustawy z 21.08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, 77 i 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w świetle art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi zgodnie z art. 56 ustawy. W świetle art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wnioskowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Kolegium wskazało, że podziela pogląd doktryny, iż pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, a nie podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym lub ponad lokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (spółka z o.o., spółka akcyjna, osoba fizyczna także gdy działa jako przedsiębiorca). Inwestycja tego typu może być finansowana w całości ze środków prywatnych jak i publicznych o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. Przedmiotowe zamierzenie, które planuje realizować inwestor z punktu widzenia powyższej regulacji należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, 2 nawet jeśli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycje tego typu zaspakajają potrzeby jedynie części mieszkańców. W ocenie Kolegium organ l instancji w postępowaniu wyjaśniającym uczynił zadość przepisowi art. 53 ust. 3 cyt. u.p.z.p. i dokonał analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik postępowania znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji zgodnie z art. 54 u.p.z.p, w myśl którego decyzja o ustaleniu inwestycja powinna m.in. określać: 1. rodzaj inwestycji, 2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a. warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, 3. ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, b. obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, c. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, d. ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu architektów. Kolegium podniosło, że sporządzona w toku postępowania szeroka analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji w sposób oczywisty odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło, że podziela pogląd organu l instancji, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest niezgodne przepisami odrębnymi i nie narusza uprawnień osób trzecich. Decyzja nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ale stanowi pierwszy etap postępowania inwestycyjnego. Dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi dla inwestora podstawę do rozpoczęcia inwestycji, z tym że będzie musiał wylegitymować się tytułem do dysponowania nieruchomościami, objętymi inwestycją, na cele budowlane. Jeśli chodzi o zakres inwestycji to inwestor określił go we wniosku, a tak sformułowanym żądaniem związany jest organ administracji publicznej orzekający w niniejszej sprawie. Nie można jednak wykluczyć zmiany przez inwestora planowanej inwestycji - szczególnie gdy nie uzyska on tytułu do wszystkich nieruchomości. Niemniej okoliczność ta na etapie niniejszego postępowania pozostaje bez znaczenia. W ocenie organu II instancji trudno podzielić pogląd, że planowane zamierzenie, dotyczące elementów infrastruktury technicznej miałoby w jakikolwiek sposób uniemożliwić samodzielne zagospodarowanie nieruchomości stanowiącej własność strony odwołującej się tj. działki nr [....] i [....] . W związku z tym w ocenie Kolegium zarzuty strony odwołującej nie zasługują więc na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Kolegium nie podzieliło również twierdzeń odwołania w przedmiocie niewłaściwego skierowania zaskarżonej decyzji, uznając, że wskazanie w przedmiotowej decyzji siedziby Inwestora w W. , a nie we W. (ul.....) należy rozpatrywać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, a nie uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji. Skargę od powyższej decyzji złożyła [....] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w K. , wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono: naruszenie art. 53 ust. 4 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 54 w/w ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów art. 7, 11, 77 i 107 § 3 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz art. 79 kpa przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż jest właścicielem jednej nieruchomości objętej zakresem decyzji l i II instancji oznaczonej jako dz. ew. nr [....] obr. [....]. Zarzucono, że Kolegium wydało zaskarżona decyzję "w oderwaniu od wniesionego odwołania, a organ skupił się przede wszystkim na wyjaśnianiu pojęcia i charakteru inwestycji celu publicznego w niewielkim zakresie odnosząc się do odwołania". Zarzucono, że Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutu wydania decyzji l instancji bez uzgodnień wymaganych stosownie do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Podniesiono zarzut pominięcia w decyzji l instancji oznaczeń i nazewnictwa wymaganego przy sporządzaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, póz. 1589), wskazując na brak: określenia dostatecznych parametrów technicznych inwestycji, brak warunków w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków lub informacji o przyczynach odstąpienia od określenia tego warunku, oraz brak wymogów dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Strona skarżąca wyraziła wątpliwości czy organy dysponują wiedzą, że na terenie objętym decyzją znajduje się 40-sto arowy zbiornik wyrównawczy, który zbiera wody rzeki [....] , zapobiegając zalewaniu okolicznych nieruchomości. Poinformowała, że w ostatnim czasie zbiornik ten jest zasypywany, ale niewiadome czy działania te są legalne. Na koniec skarżąca wyraziła wątpliwości czy w sprawie przeprowadzona została wizja w terenie, która w jej ocenie jest niezbędna, wskazując, że o ile organ przeprowadził taką wizję to strona skarżąca nie była o tym poinformowana, a to stanowiłoby naruszenie przepisu art. 79 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty w niej przedstawione nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 p 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Już na wstępie należy wskazać, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, analogicznie jak decyzja o warunkach zabudowy, nie jest decyzją uznaniową i nie można odmówić jej wydania, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Oznacza to, że wnioskujący ma ją otrzymać jeśli tylko jest ona zgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, natomiast odmowa wydania decyzji wymaga wskazania przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma zatem charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny ponieważ źródłem zasad i warunków zagospodarowania terenu nie jest wola organu ale przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości - niekwestionowane przez stronę skarżącą - ustalenie organów l i II instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne realizuje , zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, cel publiczny. Również na wstępie należy podkreślić, że decyzje o ustaleniu inwestycji celu publicznego korzystają z większej trwałości w porównaniu z decyzjami o warunkach zabudowy. Przejawia się to nie tylko we wprowadzeniu ograniczeń czasowych w postępowaniach nadzwyczajnych ( art. 53 ust. 7 i 8 u.p.z.p.), ale dotyczy także kontroli instancyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 6 cyt. ustawy strona odwołująca się od decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego musi wskazać w odwołaniu konkretne zarzuty wobec decyzji, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, które w całej pełni podziela Sąd, zarzuty odnoszące się do decyzji powinny określać te elementy decyzji, z których odwołujący jest niezadowolony, wraz ze wskazaniem przepisów prawnych. "Odwołujący musi wskazać istotę swojego żądania, czyli jakich zmian odnośnie co do treści samej decyzji, albo przeprowadzonego ponownie postępowania, oczekuje. Wnoszący odwołanie jest także zobowiązany wskazać dowody uzasadniające jego żądanie" (Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck, W-wa 2006 , s. 431-432). Sąd podziela również w pełni pogląd doktryny, że sformalizowanie treści odwołania może zapobiec wykorzystywaniu tej instytucji wyłącznie do blokowania procesu inwestycyjnego ( por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, kom. do art. 53). 6 Mając powyższe na uwadze, należy przede wszystkim podnieść, że w ocenie Sądu strona skarżąca wnosząc odwołanie od decyzji organu l instancji nie uczyniła zadość wymogom wskazanych w dyspozycji art. 53 ust. 6 u.p.z.p. Należy podkreślić, że w skardze od decyzji drugoinstancyjnej, obok zarzutu wydania zaskarżonej decyzji w "oderwaniu od wniesionego odwołania" oraz zarzutu "skupienia się na wyjaśnieniu pojęcia i charakteru inwestycji celu publicznego" podniesiono te same zarzuty co w odwołaniu. Zatem w odwołaniu i skardze wątpliwości budzi w szczególności brak wskazania - w sposób wyraźny lub dorozumiany - jakich zmian w kwestionowanych decyzjach oczekuje [....] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w K. W odwołaniu i w skardze Spółka wskazała, że jest właścicielem działki ew. nr [....] objętej zakresem przedmiotowej inwestycji. Ponadto w odwołaniu wskazała, że ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego w kształcie przyjętym przez Prezydenta M. K. "uniemożliwi jej samodzielne zagospodarowanie nieruchomości". Skarżąca nie uzasadniła jednak swoich obaw w żaden sposób. Na marginesie można zaznaczyć, że w przedłożonych aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika skarżącej, radcy pr. G.K. , z [....] .2008 r. skierowane do inwestora, w którym powiadomiono go o zamiarze kwestionowania na drodze prawnej wszystkich przyszłych decyzji wydawanych w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji. Nadto [....] poinformowała, że "przygotowuje już stosowne wnioski i dokumenty" i zdecydowana jest je złożyć do 30 września 2008 r., natomiast do tego terminu gotowa jest do podjęcia negocjacji w sprawie sprzedaży działki nr [....] obr. [....] , [....] ." W aktach znajduje się także pismo pełnomocnika skarżącej z [....] . 2008 r. z informacją o warunkach i cenie za jaką skarżąca gotowa była sprzedać przedmiotową działkę przed wydaniem decyzji pierszoinstancyjnej. Wątpliwości budzi także zarzut odwołania powtórzony w skardze, dotyczący nie przeprowadzenia analizy faktycznej terenu wymaganej stosownie z treścią art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. oraz zarzut braku odniesienia organu do znajdującego się na obszarze planowanego przedsięwzięcia "zbiornika wyrównawczego o pow. ok. 40 arów, zbierającego wody rzeki [.....] celem zapobieżeniu zalewania okolicznych nieruchomości". Zarzut ten nie został poparty uzasadnieniem wskazującym chociażby na lokalizację "zbiornika" i pełnioną przez niego funkcję "ochrony przed zalewaniem okolicznych nieruchomości "oraz wskazaniem ograniczeń przy lokowaniu przedmiotowej inwestycji ze względu na ten "zbiornik". Ze zdjęć, przedłożonych w aktach wraz w/w pismami strony skarżącej, można jedynie stwierdzić, że w okolicy osiedla [....] znajdują się niezabudowane tereny. Zdjęcia przedstawiają także tereny podmokłe, z zagłębieniami wypełnionymi wodą. Ze względu na brak dokładnego opisu nie wiadomo czy dotyczą one obszaru inwestycji oraz co przedstawiają (rowy, rzekę czy zbiornik). Za równie bezzasadne i niczemu nie służące, poza przedłużaniem postępowania, należy uznać zarzuty podniesione przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 28.08. 2009 r. Dotyczyły one sporządzenia załącznika graficznego do decyzji l instancji na mapie w skali 1:1000 zamiast 1:2000 oraz braku opinii zarządcy drogi gminnej, jakkolwiek Prezydent M. K. jest organem l instancji. Należy zaznaczyć, że zarzut samowolnego zasypywania w/w zbiornika nie może stanowić przedmiotu rozpoznania w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym strona skarżąca została poinformowana w skarżonej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi trzeba wskazać, że decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlegają tak rygorystycznym ograniczeniom w zagospodarowaniu przestrzeni pozbawionej planu miejscowego jak decyzje o warunkach zabudowy. Wprost wynika to z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którego wymogi odnoszą się jedynie do decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest prostsze i nie wymaga zagwarantowania ładu przestrzennego w związku z planowaną inwestycją w stopniu wskazanym w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przez organy i i II instancji dyspozycji z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którą organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ przed wydaniem decyzji był zatem zobowiązany stwierdzić zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Wymagało to zbadania obowiązującego administracyjnego prawa materialnego ( ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaw szczególnych oraz aktów prawa pod ustawowego) celem ustalenia warunków i zasad dla obszaru objętego zakresem wnioskowanej inwestycji oraz charakteru samej inwestycji. 8 W przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się analiza obejmująca w/w ustalenia - w tym analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy - wynikające z przepisów odrębnych w tym: ustawy z 27.04. 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z 3.10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cechach oddziaływania na środowisko, ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody, ustawy z 23. 07. 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawy z 4. 02. 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, ustawy z 21. O8. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawy z 18.07. 2001 r. Prawo wodne, ustawy z 3.07. 2002 r. Prawo lotnicze, ustawy z 21.03. 1985 o drogach publicznych. Z dokonanych ustaleń wynika m. in., że teren inwestycji znajduje się poza obszarem objętym ochroną konserwatorską, ustanowionych terenów górniczych i poza obszarami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych, poza obszarem objętym ochroną uzdrowiskową, poza granicami [....] Krajobrazowych oraz jego otuliną, jest oddalony znacznie od lotniska [....] i nie leży w obszarze strefy nalotów, w bezpośrednim jego sąsiedztwie nie przechodzą trasy linii kolejowych. Na terenie inwestycji nie znajdują się grunty rolne i leśne podlegające ochronie na podstawie ustawy z 3.02. 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz nie znajduje się na niej ciek wodny i urządzenia melioracji, ale teren ten jest położony w obszarze zalewowym [....]. Powyższe ustalenia wyznaczają zakres opiniowania i uzgadniania projektu decyzji. Nadto z analizy wynika, że przedmiotowa inwestycja może być zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a teren inwestycji ma pośredni dostęp do dróg publicznych. W kontekście powyższych ustaleń, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że zarzut wydania decyzji l instancji z pominięciem wymaganych uzgodnień i opinii jest niezasadny. Jak wynika z notatki służbowej z dnia [....] . 3008 r. podpisanej przez podinspektor w Wydz. Architektury i Urbanistyki UMK – A.W. , organ l instancji w przedmiotowym postępowaniu wykorzystał opinie z równolegle prowadzonego postępowania dotyczącego budowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej (znak sprawy:......) dla obszaru objętego przedmiotowym wnioskiem. Kopie tych opinii zostały przedłożone w aktach. Analizując stan prawny terenu objętego wnioskiem wskazano, że teren inwestycji stanowi własność gminy K. w użytkowaniu wieczystym inwestora. 9 Ustalenie nie objęło działki strony skarżącej oznaczonej nr [....] obr. [....] w [....] , tym niemniej organ odwoławczy wskazał, że lokalizacja inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu, a inwestor przystępując do dalszego etapu procesu inwestycyjnego będzie musiał legitymować się tytułem prawnym do wszystkich nieruchomości w zakresie obszaru inwestycji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odstąpienia od ustalenia, wymaganych w art. 54 pkt 2 lit b ustawy, warunków w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej gdyż wyliczenie warunków i zasad zagospodarowania wymaganych w decyzji umieszczone w treści w/w przepisu jest przykładowe i może być, w zależności od ustaleń poczynionych przez organ na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy, poszerzone lub ograniczone. W szczególności warunki dotyczące dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury współczesnej nie dotyczą terenów przedmiotowej inwestycji, co wynika z przedłożonej w aktach sporawy analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu tej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w decyzji ł instancji oznaczeń i nazewnictwa wymaganego przy sporządzaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, póz. 1589), trzeba wskazać, że jest on niezrozumiały w kontekście przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, które w przeważającej części ma charakter liniowy. Co prawda obejmuje ono także inwestycję kubaturową tj. stacje transformatorowe, ale w tym zakresie organy l i II instancji uznały, za wystarczające ustalenie parametrów technicznych związanych z wysokością budynku stacji i geometrią dachu. Ustalono nadto dodatkowe warunki dla realizacji stacji transformatorowych w punkcie 1.2 załącznika nr 1 do decyzji l instancji. W załączniku nr 1 wskazano, że odstąpienie od ustalenia pozostałych parametrów jest celowe ze względu na oddalenie projektowanych stacji transformatorowych od ulic. Odnosząc się do zarzutu nie ustałenia w decyzji l instancji wymogów dotyczących ochrony interesów osób trzecich należy go uznać za chybiony, ponieważ w punkcie 6 załącznika nr 1 do decyzji l instancji ustalono szczegółowo, że: "realizacja przedmiotowej inwestycji nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, 10 dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt dla ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowaniem a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby". W tym kontekście za nietrafny należy uznać zarzut strony skarżącej, że organy l i II instancji uchybiły przepisom art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w sposób dający podstawę do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji l instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.