II SA/Kr 733/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2011 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu hal magazynowych z częścią biurowo-socjalną i portiernią, oraz stacji trafo na działkach nr nr [...] obręb [...] budowa drogi dojazdowej, zjazdu, dróg wewnętrznych, placów manewrowych, parkingów i infrastruktury wewnętrznej na działkach nr nr [...] obręb [...] oraz na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia obszernie opisano przebieg dotychczasowego postępowania oraz podano, że teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie, przewidziane w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji w dalszej części uzasadnienia przytoczył, przewidziane w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz wskazał, iż warunki te zostały spełnione, a w toku postępowania uzyskano stosowne opinie, zaś projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A.J. podnosząc, iż jako współwłaściciel działek nr nr [...] , graniczących bezpośrednio z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, sprzeciwia się budowie zjazdu w ramach planowanej inwestycji, tuż przy granicy z wymienionymi powyżej działkami. Odwołujący się wskazał, iż taka lokalizacja zjazdu może w przyszłości spowodować brak możliwości uzyskania zezwolenia na usytuowanie zjazdu z ul. [...] do działek nr nr [...] - ze względu na zagęszczenie już istniejących zjazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 24 lutego 2012r. znak: [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony oraz podpisany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów oraz, że zaskarżona decyzja w załączniku nr 1, określa między innymi rodzaj inwestycji stwierdzając, iż ma ona polegać zgodnie z terminologią ustaloną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) na zabudowie usługowej, drogach wewnętrznych oraz infrastrukturze technicznej i stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr nr [...] , położonych w obrębie [...] . Odnośnie zapisów załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. odnoszących się do rodzaju inwestycji, Kolegium wskazało jednak, że zaskarżona decyzja ustalająca warunki zabudowy, określiła zamierzenie inwestycyjne posługując się terminem: "zespół hal magazynowych z częścią biurowo - socjalną (...)", nie podała jednak konkretnej liczby planowanych do realizacji budynków magazynowych. W ocenie Kolegium, ilość budynków wchodzących w skład danego rodzaju przedsięwzięcia nie powinna budzić wątpliwości, takie stanowisko wynika z brzmienia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, ustalone decyzją warunki zabudowy winny być w swej istocie jasne i konkretne. Zdaniem Kolegium należało także zwrócić uwagę na niejasności w treści załączników graficznych do zaskarżonej decyzji, w zakresie działek przyjętych jak sąsiednie, ponieważ część tych działek np. cyt.: "nr nr [...] w ogóle nie została ujęta na mapie stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji, czyli części graficznej wyników analizy, która jednak tj. analiza, jako działki sąsiednie wymieniała jedynie działki nr nr [...] , zaś działka nr [...] w ogóle położona była poza granicami obszaru analizowanego. Dodatkowo brak było oznaczenia ulicy T.S. , przy której miał być usytuowany teren planowanej inwestycji oraz do której to drogi publicznej miał mieć pośredni dostęp. Zdaniem organu odwoławczego mapy te sugerowały natomiast, że ulicą, do której teren inwestycji przylegał była ulica C.B. , a nie ulica T.S. Kolegium zaznaczyło, że z urzędu znany mu był fakt, iż ta ostatnia ulica została zrealizowana w stosunkowo niedawnym czasie, to jednak materiał mapowy, na którym wykonano załączniki graficzne do decyzji o warunkach zabudowy, nie był aktualny. Wątpliwości co do faktycznego miejsca położenia terenu planowanej inwestycji (jej adresu), a tym samym, także dostępu do drogi publicznej, wynikały również w opinii organu II instancji z faktu, iż w toku postępowania, w szczególności jeszcze w postanowieniu z dnia 25 października 2011r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, posługiwano się adresem: ul. C.B. , podczas gdy w zaskarżonej decyzji adres ten został już zmieniony na ulicę T.S. . Dalej Kolegium wskazało, że w odniesieniu do poszczególnych parametrów i wskaźników, jakie należało określić dla planowanej inwestycji, to zasady postępowania w tym zakresie przewidywały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Organ odwoławczy stwierdził, że w szczególności w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu - analiza sporządzona w niniejszej sprawie podała, iż średni wskaźnik zabudowy wyniósł około 50,0%, przy czym w zaskarżonej decyzji wskaźnik ten ustalono w przedziale od 35% do 50 %, z powołaniem się na § 5 ust. 2 rozporządzenia, czyli na ustalenia analizy, z tym, że w ocenie Kolegium - analiza takich zapisów, czy wskazówek, nie zawierała. Ponadto organ odwoławczy dodał, że w załączniku nr 3 do decyzji wskazano, iż średni wskaźnik zabudowy wyniósł 35% , co także nie znajdowało odzwierciedlenia w analizie, którą w ogóle zdaniem organu II instancji ocenić należało jako lakoniczną i ogólnikową. Kolejną kwestią, którą zajęło się Kolegium była szerokość elewacji frontowej. Zdaniem organu odwoławczego w tym zakresie znajdujący się w aktach sprawy materiał (analiza) podawał wartości szerokości elewacji frontowej na kilku działkach, jednak nie określał wartości średniej z obszaru analizowanego. Stąd też niejasnym był w opinii organu II instancji zapis załącznika nr 3 do decyzji, iż średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym wynosiła 41 metrów, a parametr ten należało ustalić, na podstawie analizy (§ 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia), w przedziale od 41 metrów do 85 metrów. W ocenie organu odwoławczego w tym zakresie należało jednak podnieść analogiczne wątpliwości jak w przypadku sposobu ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Podobnie jak wyżej, zdaniem organu II instancji, przedstawiała się sytuacja w zakresie sposobu ustalenia dla planowanej inwestycji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Z opracowania sporządzonego w przedmiotowej sprawie wynikało w ocenie SKO tylko tyle, iż wysokość elewacji budynków w obszarze analizowanym wynosiła: od 6 metrów do 15 metrów (hale i magazyny) oraz do 20 metrów (obiekty o dużych kubaturach łączące funkcje biurowo-usługowe). Kwestionowana decyzja, powołując się na ustalenia analizy, z kolei określała wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji jako: od 8 do 12,5 metra, z dopuszczeniem zwiększenia wysokości do 20 metrów (do poziomu attyki) dla części biurowo socjalnej, jednak także w tym przypadku Kolegium powtórzyło, że analiza nie zawierała konkretnych sugestii co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO w K. podniosło kwestię dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Zaskarżona decyzja wskazywała w tym zakresie, iż teren planowanej inwestycji miał pośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowiła ulica T.S. poprzez zjazd na działkę nr [...] , a następnie układ dróg wewnętrznych pod warunkiem uzyskania odpowiedniej służebności drogowej. Zdaniem organu odwoławczego z zapisu tego nie wynikało jednak konkretnie po jakich działkach dojazd do terenu inwestycji miał przebiegać, a w konsekwencji, czy układ dróg wewnętrznych był objęty zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czy też przebiegać miał po jeszcze innych działkach, do korzystania z których wymagane było ustanowienie służebności drogowej. W końcowej części zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło nadto, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lutego 2012 r. znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w K. , ul. [...] , reprezentowany przez radcę prawnego H.P. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy: art. 52 ust.2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak wskazania liczby budynków planowanej inwestycji, mimo prawnego braku takiego wymogu; art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak wskazania liczby budynków planowanej inwestycji, mimo prawnego braku takiego wymogu; art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak wskazania po jakich działkach ma przebiegać droga wewnętrzna i ewentualnej w związku z tym konieczności wskazania służebności drogowej, mimo, iż działki po jakich ma przebiegać droga wewnętrzna zostały wskazane w decyzji, zaś w razie wskazania drogi wewnętrznej nie ma konieczności uzyskania służebności drogowej; § 5 w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na lakoniczność analizy wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, mimo iż w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy przepisy prawa wymagają tylko przedstawienia wyników analizy, a nie szczegółowego wywodu do tych wyników prowadzących; § 6 w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na lakoniczność analizy szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki oraz z uwagi na ustalenia co do ich parametrów, mimo iż w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy przepisy prawa wymagają tylko przedstawienia wyników analizy, a nie szczegółowego wywodu do tych wyników prowadzących oraz nie ma prawnego wymogu podania konkretnego, jednego wymiaru szerokości elewacji frontowej i wystarczy, aby był to wymiar od minimalnej do maksymalnej wysokości; § 7 w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na lakoniczność analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz z uwagi na ustalenia co do ich parametrów, mimo iż w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy przepisy prawa wymagają tylko przedstawienia wyników analizy, a nie szczegółowego wywodu do tych wyników prowadzących oraz nie ma prawnego wymogu podania konkretnego, jednego wymiaru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wystarczy, aby był to wymiar od minimalnej do maksymalnej wysokości; § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak wskazania liczby budynków planowanej inwestycji, mimo prawnego braku takiego wymogu; § 9 ust.2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak niektórych działek na części graficznej analizy, mimo iż część graficzna analizy nie jest częścią decyzji i nie jest to podstawa do jej uchylenia. II. przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] z uwagi na brak w jej treści pewnych elementów, mimo iż nie są wymagane przez przepisy prawa: - organ II instancji błędnie uznał, iż istnieje wymóg podania w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej liczby budynków planowanej inwestycji, organ II instancji błędnie uznał, iż istnieje wymóg podania w treści decyzji szczegółowego procesu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie tylko jego wyników, - organ II instancji błędnie uznał, iż istnieje wymóg podania konkretnego, jednego wymiaru szerokości elewacji frontowej, a nie wystarczy wymiar od minimalnej do maksymalnej wysokości, organ II instancji błędnie uznał, iż istnieje wymóg podania konkretnego, jednego wymiaru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a nie wystarczy wymiar od minimalnej do maksymalnej wysokości, 2. art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego skutkującego błędnym uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011 r. nr [...] : -organ II instancji błędnie uznał, że budzi wątpliwości faktyczne oznaczenie miejsca planowanej inwestycji, mimo, iż w sentencji decyzji inwestycja została oznaczona na konkretnych działkach, - organ II instancji błędnie uznał, że nie wiadomo po jakich działkach będą przebiegały drogi wewnętrzne mimo, iż w sentencji decyzji dokładnie określono przez jakie będzie przebiegać działki, 3. art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkującego błędnym uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. nr [...] : - organ II instancji błędnie uznał, że budzi wątpliwości faktyczne oznaczenie miejsca planowanej inwestycji, mimo, iż w sentencji decyzji inwestycja została oznaczona na konkretnych działkach, - organ II instancji błędnie uznał, że nie wiadomo po jakich działkach będą przebiegały drogi wewnętrzne mimo, iż w sentencji decyzji dokładnie określono przez jakie będzie przebiegać działki. 4. art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu skargi napisano, że organ II instancji w sposób błędny stwierdził, iż w decyzji o warunkach zabudowy musi być określona konkretna ilość planowanych obiektów budowlanych. Taki obowiązek zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z art. 6 kpa musi wynikać z konkretnego przepisu prawa. Jeśli natomiast przepisy prawa nie wymagają w decyzji określonych elementów, nie ma podstaw do jej uchylenia. Odnośnie wskazania konkretnej liczby budynków planowanej inwestycji żaden przepis prawa tego nie wymaga. Dalej strona skarżąca stwierdziła, że organ II instancji błędnie uznał, że istnieją niejasności w treści graficznej analizy załącznika do decyzji, z uwagi na brak pewnych działek oraz nieoznaczenie ulicy T.S. W ocenie strony skarżącej jednak nawet ewentualny brak na mapie określonych działek nie może być uznany za niejasność, skoro z części tekstowej wynika, jakie działki są traktowane jako sąsiednie oraz podano o jaką ulicę chodzi. Tak więc zdaniem strony skarżącej nie budziło wątpliwości jakie działki uznawane są za sąsiednie i koło jakiej ulicy jest inwestycja. Natomiast nawet brak określonych danych na mapie, nie może być uznany za poważne uchybienie i nie może być podstawą do uchylenia decyzji, gdyż graficzna część analizy nie jest treścią decyzji lecz tylko dodatkiem. Wynika to z § 9 ust. 2 powyższego Rozporządzenia, zgodnie z którym, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym jej braki nie mogą skutkować uchyleniem decyzji. Następnie podniesiono, że Kolegium nieprawidłowo uznało, iż budzi wątpliwości faktyczne oznaczenie miejsca planowanej inwestycji, albowiem w sentencji decyzji inwestycja została oznaczona na konkretnych działkach. Tym sam nie można było uznać, iż wątpliwości budzi gdzie znajduje się teren inwestycji, skoro działki te mają określone numery w dokładnie określonym obrębie. Natomiast fakt zmiany ulicy, wynikał zdaniem strony skarżącej po prostu z powstaniem nowej ulicy. W dalszej kolejności strona skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nieprawidłowo stwierdził, iż uchylona decyzja nie spełniła wymogów z § 5,6 i 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak szczegółowej analizy, gdyż powyższe przepisy odsyłają do § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W opinii strony skarżącej z treści powyższego przepisu wynika więc jasno, że w załącznikach decyzji umieszcza się tylko wynik analizy, a nie szczegółowy proces, który do tych wyników doprowadził. Tym samym w ocenie strony skarżącej organ II instancji, niezasadne zakwestionował lakoniczność analizy, gdyż przepisy wymagają jedynie wyników analizy, a nie przedstawiania samego procesu analizowania. Ponadto w skardze podniesiono, że organ II instancji błędnie poddał wątpliwości szerokości elewacji frontowej oraz górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, gdyż § 6 jak i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. nie wymaga, aby w decyzji podano konkretny, jeden wymiar, wartości średniej z obszaru analizowanego czy też górnej krawędzi elewacji frontowej. Zdaniem strony skarżącej wystarczy, aby był to wymiar od minimalnej do maksymalnej wysokości. Tak też było w niniejszej sprawie, gdzie w decyzji podano minimalne i maksymalne parametry odnośnie szerokości elewacji frontowej oraz górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Ostatni zarzut skargi dotyczył błędnego stwierdzenia przez SKO w K. , iż nie oznaczono na jakich działkach ma przebiegać droga wewnętrzna, gdy tymczasem zdaniem strony skarżącej z sentencji samej decyzji wynikało na jakich działkach znajdować się miały drogi wewnętrzne. Nadto organ II instancji przyjął błędne stanowisko, iż w przypadku gdy droga wewnętrzna przebiega poza terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, inwestor musi posiadać określony tytuł prawny do korzystania z dróg wewnętrznych. Definicja dostępu do drogi publicznej z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zdefiniowana w art. 2 pkt 14 tej ustawy. Tym samym w opinii strony skarżącej jeśli nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dostęp ten może być alternatywny, albo poprzez drogę wewnętrzną albo poprzez służebność drogową, a ponieważ jest to alternatywna rozłączna wystarczy spełnienie jednego z nich. Wobec tego skoro jest zapewniona droga wewnętrzna to nie ma wymogu ustanowienia służebności drogowej i na odwrót. Istnienie służebności drogowej powoduje, iż nie jest już wymagana droga wewnętrzna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Sąd rozpoznający sprawę nie orzeka i nie może orzekać merytorycznie w sprawie administracyjnej, nie może zmienić zaskarżonej decyzji (nie ma ku temu stosownych podstaw prawnych, a nadto wiązałoby się to z naruszeniem konstytucyjnej zasady trójpodziału władz), a jedynie uwzględniając skargę, Sąd uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. Zatem żądania zawarte w skardze odnośnie zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenia odmowy ustalenia warunków zabudowy są całkowicie bezpodstawne. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu. Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uchylającego decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. "budowa zespołu hal magazynowych z częścią biurowo-socjalną i portiernią, oraz stacji trafo na działkach nr nr [...] obręb [...] budowa drogi dojazdowej, zjazdu, dróg wewnętrznych, placów manewrowych, parkingów i infrastruktury wewnętrznej na działkach nr nr [...] obręb [...] oraz na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K". Przechodząc do oceny merytorycznej rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należy zauważyć, iż przeprowadził one w niniejszej sprawie staranne postępowanie rozpoznawcze, w sposób wystarczająco wnikliwy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, wydał trafną decyzję, którą wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. Wobec tego Sąd upoważniony jest do stwierdzenia, iż w wyniku kontroli nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto sąd nie dopatrzył się z urzędu w zaskarżonej decyzji niczego, co oznaczałoby naruszenie zasad bezstronności oraz obowiązku rozpatrzenia całości dowodów (bez naruszenia granic swobodnej oceny i w zgodzie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego). Decyzja zapadła zatem z poszanowaniem zasad przewidzianych w art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a. W związku z tym Sąd podzielił w pełni stanowisko organu odwoławczego odnośnie nieprawidłowości wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wskazać należy również, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwanego dalej rozporządzeniem, co też mam miejsce odnośnie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd, o czym już była mowa, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego podzielając stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Mając to na uwadze konieczne stało się odniesienie do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. Dla porządku wskazać trzeba, że słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w odniesieniu do zapisów zawartych w załączniku nr 1 do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie podano konkretnej liczby mających powstać budynków magazynowych, wskazując jedynie, że ma to być "zespół hal magazynowych z częścią biurowo-socjalną". Nie sposób zgodzić się przy tym ze stanowiskiem strony skarżącej, że podanie ilości danych budynków nie jest wymagane. Zważyć należy, że w kontekście art. 64 ust 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organów administracyjnych przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i z tego m. in. powodu ilość zamierzonych budynków powinna być skonkretyzowana. Nadto określając parametry planowanej inwestycji w odniesieniu do sposobu funkcji i cech zagospodarowania sąsiednich nieruchomości oraz mając na uwadze naczelną zasadę zachowania wymagań wynikających z ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; organ dokonujący ustalenia warunków zabudowy musi wiedzieć czy planowana inwestycja składać się będzie z jednego obiektu budowlanego czy też z kilku. Brak tej informacji nie tylko uniemożliwia prawidłowe określenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ale nadto uniemożliwia kontrolę prawidłowości ich ustalenia przez organ odwoławczy i sąd administracyjny. Kolejne uchybienia w decyzji ustalającej warunki zabudowy dotyczą załączników graficznych do w/w decyzji. Mianowicie część działek, tj.: nr nr [...] przyjętych w załączniku nr 3 do decyzji ustalającej warunki zabudowy jako sąsiednie w stosunku do przeznaczonych pod inwestycję, nie została ujęta na mapie stanowiącej załącznik nr 4 do tej samej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie sposób zatem stwierdzić, gdzie działki te są położone, a w konsekwencji czy działki te rzeczywiście są sąsiednimi w stosunku do nieruchomości, na której planowana jest inwestycji, ani nawet czy są one położone na obszarze objętym analizą urbanistyczną. W w/w załączniku nr 3 wymieniono m. in. działki o nr nr [...] . Co więcej odnośnie działki nr [...] - słusznie wskazało Kolegium, że położona jest ona poza granicami obszaru analizowanego. Trudno tu zatem mówić o jakimkolwiek sąsiedztwie nawet tak szeroko rozumianym, jak czyni się to w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na gruncie art.61 u.p.z.p. Sąd w tym miejscu zauważa na marginesie, że Kolegium wśród działek nieujętych na mapie stanowiącej załącznik nr 4 do decyzji, wskazało również działkę nr [...] , która w ogóle nie została wymieniona w załączniku nr 3 ani też w żadnym innym miejscu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Być może Kolegium chodziło o działkę nr [...] , której położenia na załączniku nr 4 do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie można ustalić, pomimo ze została ona wymieniona w załączniku nr 3. Nadto podnieść należy, że - wymienione w decyzji m. in. działki o nr [...] oraz [...] z przeznaczeniem pod budowę drogi dojazdowej, zjazdu, dróg, wewnętrznych, placów manewrowych, parkingów i infrastruktury wewnętrznej nie zostały ujęte w załączniku graficznym nr 4 w liniach rozgraniczających inwestycję. W konsekwencji linie rozgraniczające inwestycję wskazane na załączniku nr 1 i na załączniku nr 4 do decyzji ustalającej warunki zabudowy są inne (obejmują inne działki – a przez to inaczej wskazują teren inwestycji) - co w sposób oczywisty nie powinno mieć miejsca. Ponadto wskazać należy również na brak oznaczenia nowopowstałej ulicy T.S. , przy której znajduje się teren inwestycji, a także do której to drogi publicznej ma mieć dostęp planowana inwestycja. Zgodnie z mapami (załącznik nr 2 i nr 4) ulicą, do której inwestycja przylega jest ulica C.B. , a nie w/w ulica T.S. , jak to określono w decyzji. W związku z tym prawidłowo Kolegium podniosło, że mapy, na których wykonano załączniki do decyzji ustalającej warunki zabudowy są niekatulane i jako takie powinny zostać zaktualizowane w oparciu o aktualny stan ulic i ich nazewnictwo. Przechodząc do zarzutów dotyczących poszczególnych parametrów i wskaźników, które należało określić dla zamierzonej inwestycji, wskazać trzeba, że wytyczne w tym zakresie znajdują się we wspominanym już rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, iż wyznacza się go w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z tym, że dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 5 ust. 2). Z analizy sporządzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż średni wskaźnik zabudowy wynosi około 50%, przy czym w zaskarżonej decyzji wskaźnik ten ustalono w przedziale od 35% do 50 %, z powołaniem się na § 5 ust. 2 rozporządzenia, czyli na ustalenia analizy, podnieść należy jednak w tym miejscu, że analiza takich zapisów nie zawiera. Dodatkowo, w załączniku nr 3 do decyzji wskazano, iż średni wskaźnik zabudowy wynosi 35%, co również nie znajduje odzwierciedlenia w analizie. Sąd podziela w pełni zatem stanowisko organu odwoławczego, że jakkolwiek wskaźnik projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, co do samej zasady, został być może ustalony w sposób prawidłowy, to nie sposób tego zweryfikować, gdyż nie uzasadniono w sposób dostateczny przyjętych wartości w analizie urbanistyczno – architektonicznej. Następnie skład orzekający odniósł się do kwestii szerokości elewacji frontowej, którą ustala się także w odniesieniu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z 20% tolerancją § 6 ust 1 rozporządzenia, ewentualnie na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia), którą przyjęto w przedmiotowej sprawie jako podstawę do w/w parametru. Przede wszystkim z akt sprawy wynika, iż podano wartość szerokości elewacji frontowej na kilku działkach (tj.: nr....), nie wskazano jednak wartości średniej z obszaru analizowanego. Sąd przychylając się do stanowiska Kolegium w tej sprawie, stwierdził, że nie uzasadniono w sposób nie budzący wątpliwości zapisów w załączniku nr 3 do decyzji, że średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 41 m, a wskaźnik ten dla planowanej inwestycji należy ustalić, na podstawie analizy ( § 6 ust 2 rozporządzenia), w przedziale od 41 m do 85 m. W dalszej kolejności Sąd ustosunkował się do parametru określającego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, którą dla nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), z tym, że jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się wartość średnią występującą w obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszczalne jest także ustalenie innej wysokości, niż to wynika z podanych powyżej zasad, aczkolwiek musi to wynikać z przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Biorąc zatem pod uwagę opracowanie sporządzone w niniejszej sprawie zauważyć należy, iż wynika z niego wyłącznie to, że wysokość elewacji budynków w obszarze analizowanym wynosi od 6 m do 15 m (hale i magazyny) oraz do 20 m (obiekty o dużych kubaturach łączące funkcje biurowo-usługowe). Kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 grudnia 2011r. ustalająca warunki zabudowy, powołując się na ustalenia analizy, z kolei określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji od 8 do 12,5 m, z dopuszczeniem zwiększenia wysokości do 20 m (do poziomu attyki) dla części biurowo socjalnej. Kolejny raz zauważyć jednak trzeba, że przedstawiona analiza urbanistyczno-architektoniczna pozbawiona jest konkretów, w tym przypadku - co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji. W ocenie skład orzekającego wszystkie w/w wskaźniki i parametry wymagają, w toku ponownego rozpatrywania sprawy, skonkretyzowania oraz uzasadnienia niebudzącego wątpliwości – opartego na analizie stanu faktycznego (określonego, sprecyzowanego i odpowiednio skatalogowanego) oraz obowiązującym stanie prawnym). Zgadzając się z poglądem wyrażonym w skardze, że "w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy przepisy prawa wymagają tylko przedstawienia wyników analizy, a nie szczegółowego wywodu do tych wyników prowadzących", to wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy (a nie w decyzji, czy jej załączniku) musi znajdować się sama (pełna) analiza urbanistyczna w oparciu, o którą sporządzono wyniki analizy stanowiące załącznik do decyzji oraz zawierająca opracowanie i analizę dające uzasadnienie dla wniosków zamieszczonych we wnioskach analizy, które ze swej istoty są skrótowe. Tymczasem analiza urbanistyczna k.237 tom III akt administracyjnych w niniejszej sprawie przygotowana przez mgr inż. arch. A.P. jest skromniejsza (2 strony), niż same wyniki analizy (4 strony). Wnioski zawarte w wynikach analizy powinny znaleźć swoje uzasadnienie i podstawę w rozszerzonym opracowaniu merytorycznym jakim ma być właśnie analiza urbanistyczna. Stwierdzić należy, że rzadko się można spotkać z tak źle przygotowaną i sporządzoną analizą urbanistyczną jak w niniejszej sprawie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 28.07.2011r., sygn. akt II OSK 1955/10, że "przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) przyznaje zwiększoną moc sprawczą konkretnej analizie, co oznacza, że ustalenia zawarte w analizie mogą być odmienne niż ustalenia poczynione w myśl ust. 1. Wyznaczenie parametru w granicach tolerancji "od - do" jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie - na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego - konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego." A także w wyroku NSA z 25.02.2011r., sygn. akt II OSK 1607/09, iż " z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jej części tekstowej i graficznej, winno wynikać w sposób jednoznaczny i czytelny jaki dokładnie obszar został poddany analizie, jaki na tym obszarze jest zastany stan architektoniczno-urbanistyczny, w oparciu o który ustalone zostały podstawowe parametry dla planowanej inwestycji. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest podstawowym elementem postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w związku z tym należy z dużą rozwagą podchodzić do zakresu uzupełniania tej analizy w postępowaniu odwoławczym." W obu wyrokach jednoznacznie podkreślono istotna rolę jaka odgrywa prawidłowo sporządzona analiza urbanistyczna dla ustalenia warunków zabudowy w decyzji administracyjnej. Ostatni zarzut do jakiego odniósł się Sąd dotyczył kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Zgodnie z art. 2 pkt. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który przewiduje, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Prezydent Miasta K. w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazał natomiast, iż teren planowanej inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ulica T.S. poprzez zjazd na działkę nr [...] obr. [...] – wykonany w ramach przebudowy układu drogowego ulic: [...] [...] , a następnie układ dróg wewnętrznych pod warunkiem uzyskania odpowiedniej służebności drogowej. Zdaniem Sądu na podstawie przedstawionego zapisu nie jest możliwe ustalenie po jakich konkretnie działkach ma się odbywać dojazd do terenu inwestycji, a co za tym idzie, czy wymieniony przez organ "układ dróg wewnętrznych" jest objęty zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czy też może obejmuje on jeszcze inne działki. Kwestia ta niewątpliwie wymaga wyjaśnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, albowiem w przypadku gdy komunikacja będzie odbywała się po terenie działek nie objętych wnioskiem to inwestor winien najpóźniej w dniu wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy legitymować się tytułem prawnym do tych działek. W tym kontekście zwrócić także należy uwagę na prawidłowe określenie przez organy administracyjne adresata decyzji (podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy). W niniejszej sprawie jest nim osoba fizyczna – K.P. Fakt, że prowadzi on działalność gospodarcza pod nazwą "[...] nie ma znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy (podmiot taki – nie mógłby później uzyskać także pozwolenia na budowę), a także wprowadza pewne zamieszanie w ustaleniach faktycznych. Otóż przyjmując (a tego jak wskazano wyżej nie wiadomo z całą pewnością), iż dojazd do drogi publicznej odbywałby się po działkach nr nr [...] (które to dwie ostatnie działki nie są objęte liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na załączniku nr 4), to wskazać należy, iż wnioskodawca – adresat decyzji jest właścicielem tylko działek nr nr [...] . Natomiast właścicielem działek nr nr [...] jest [...] Spółka Akcyjna - co wynika z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów. Niezależnie od ewentualnych powiązań osobowych (między K.P. a [...] Spółka Akcyjna) jest to jednak inny podmiot – osoba prawna – odrębny od wnioskodawcy. Tym samym jeżeli dojazd do drogi publicznej miałby się odbywać po działkach nr nr [...] , to inwestor zgodnie z art.2 pkt. 14 w związku z art.61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p., to wnioskodawca przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy musi się wykazać ustanowieniem na tych działkach odpowiedniej służebności drogowej. W aktach sprawy brak stosownych dokumentów na powyższą okoliczność. Podsumowując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało prawidłowo decyzję kasacyjną, gdyż w istocie decyzja I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania (art.7, 77 i 107 k.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i uzupełnienia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Mając powyższe na uwadze skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.