II SA/Kr 734/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia : NSA Krystyna Kutzner Sędziowie : NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca WSA Dorota Dąbek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2000 r, Nr: [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia 8 marca 2000 r., nr [...], poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 1997 r. oraz wyrok z dnia 23 listopada 1999 r., II SA/Kr 1143 jaki w niniejszej sprawie wydał Naczelny Sąd Administracyjny - wszystkie te rozstrzygnięcia podjęte zostały przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 27 maja 2002 r., K 20/2001, stwierdzającego, że "artykuł 9 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach jest niezgodny z art. 52 ust. l i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji". W konsekwencji, obecnie "jedyną i wystarczającą przesłanką do wymeldowania osoby z lokalu jest opuszczenie przez nią bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego". [wyrok NSA z dnia 13 września 2002 r., II SA/Ka 2577/2000 oraz z dnia 1 października 2002 r., V SA 3457/2001]. Dlatego skład orzekający w niniejszej sprawie pomija wszelkie ustalenia i zarzuty dotyczące sprawy uprawnień skarżącego J. G. do mieszkania [...] przy ul. [...] w [...] Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia 8 marca 2000 r., nr [...], jak i wydana w I instancji decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1997 r. uznały za udowodnione, że J. G. od wielu lat nie zamieszkuje w lokalu [...] przy [...] w [...]. W decyzji organu I instancji powołano się na pismo Komisariatu [...] Policji [...], L.dz. [...]z dnia [...] grudnia 1996 r., z którego wynika iż J.G. od 15 lat nie zamieszkuje w spornym lokalu. Nie był również obecny w czasie przeprowadzonych kontroli. W tej samej decyzji z dnia [...] marca 1997 r. podano dalej, iż mieszkańcy budynku przy [...] w [...] przesłuchani w sprawie zeznali, iż J. G. nie widywali i nie spotykali na terenie budynku. W decyzji powołano się również na wyjaśnienia samego J. G. w toku postępowania administracyjnego zawierające przyznanie, iż faktycznie w spornym mieszkaniu nie zamieszkuje, a ostatni raz w tym mieszkaniu był w październiku 1996 r. "J. G. podał, iż obecnie jego centrum życiowe znajduje się w R.. Zamieszkuje w różnych miejscach. Ponadto J. G. podał, iż nie korzystał z przysługujących mu środków prawnych celem umożliwienia korzystania z przedmiotowego mieszkania". Wyrokiem z dnia 23 listopada 1999 r., II SA/Kr 1143 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję wydaną w II instancji, gdyż stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art.7, 10 i 77 § 1 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za udowodnione, że J. G. zamieszkiwał w mieszkaniu [...] przy [...] w [...] co najmniej w okresie lat 1978 ...1982. Sąd przyjął za udowodniony również fakt, że około roku 1982 Skarżący J.G. opuścił wspomniane mieszkanie. Sąd zarzucił organowi odwoławczemu, że nie ustosunkował się do faktu wymeldowania J. G. i późniejszego ponownego zameldowania w tym samym lokalu, co pozostawało w związku z leczeniem szpitalnym w [...]. "Nie dokonał organ odwoławczy oceny zeznań A. S.-G. do protokołu z dnia [...] lutego 1997 r., która stwierdza, że J. G. po wyprowadzeniu się ze spornego mieszkania początkowo zamieszkał w R., a potem w G. i tam był zameldowany na pobyt stały". A. S.-G. nie została również zawiadomiona o dniu i miejscu przesłuchania J. G., przez co naruszone zostały jej prawa strony, o których mowa w art.10 Kpa. Po wydaniu przez NSA w dniu 23 listopada 1999 r., wyroku w sprawie o wymeldowanie J. G., Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 1999 r., [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 1999 r., [...]. Wyrok Sądu Apelacyjnego zaopatrzony w klauzulę prawomocności i wykonalności znajduje się w aktach. Sąd Okręgowy: (1) orzekł rozwiązanie przez rozwód małżeństwa zawartego między J. G. i A. S.-G. z winy J. G., (2) nakazał J. G., aby opróżnił z rzeczy jego prawa reprezentujących i opuścił mieszkanie położone w [...],[...]. W dniu [...] marca 2000 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] odbyło się przesłuchanie stron. J. G. potwierdził, że od roku 1996 r. nie mieszka w lokalu [...] przy ul. [...] w [...], ale jako wyłączną przyczynę podał uniemożliwienie tego zamieszkania przez byłą żonę, A. S.-G.. W czasie przesłuchania A. S.-G. potwierdziła, że J. G. nie zamieszkuje pod wspomnianym adresem od wielu lat i zaakcentowała treść wyroku rozwodowego. W zaskarżonej decyzji organ II instancji ograniczył się do stwierdzenia: "W sposób bezsporny ustalono, że Pan J. G. od wielu lat nie zamieszkuje w lokalu [...] przy [...]w [...] co potwierdziły obydwie strony". Powołano się również na prawomocne wyroki w sprawie o rozwiązanie małżeństwa zawartego między J. G. i A. S.-G. oraz o nakazanie J. G., aby opróżnił z rzeczy jego prawa reprezentujących i opuścił mieszkanie położone w [...],[...]. W skardze do sądu administracyjnego i dodatkowych pismach przygotowawczych J. G. znaczną uwagę poświęca zaprzeczaniu twierdzeniom, jakoby utracił uprawnienia do spornego lokalu. Ponieważ jednak w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/2001 okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie Sąd pomija tą część wyjaśnień i zarzutów Skarżącego. Sąd pomija również te okoliczności powołane przez Skarżącego, które dotyczą okresu po wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący kwestionuje prawidłowość uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym nie odwołano się do dokumentacji zgromadzonej w sprawie, przez co naruszono art.77 § 1 Kpa. Jego zdaniem niedopuszczalne jest stawianie znaku równości między jego nieobecnością od wielu lat w spornym mieszkaniu - z jednej strony i opuszczeniem tego lokalu, uzasadniającym jego wymeldowanie — z drugiej. Cały czas chciał z tego mieszkania korzystać, ale uniemożliwia mu to jego była żona, a tej okoliczności organ administracyjny zupełnie nie wyjaśnił, mimo żądania strony, czym naruszono art.78 Kpa. Skarżący J. G. domaga się uchylenie zarówno decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi, pisanej przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 27 maja 2002 r., K 20/2001 zaakcentowano, że zaskarżona decyzja w całej pełni odpowiada wymogom ustalonym w art.15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem organu administracyjnego zostało udowodnione, że J. G. opuścił lokal. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji przez art.107 § 3 Kpa. Poza końcowymi wnioskami, nie ma w tej decyzji żadnych innych wymaganych elementów. Przede wszystkim nie ustosunkowano się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Konsekwentnie kwestionowane przez Skarżącego ustalenie, że opuścił on mieszkanie [...] przy [...] w [...] organ administracyjny II instancji kwituje lakonicznie: obie strony potwierdziły tą okoliczność. W tym zakresie, w jakim ów brak uzasadnienia decyzji podnosi Skarżący, Sąd w całej pełni podziela stanowisko Skarżącego. Jednakże art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) przewiduje, że w takiej sytuacji skarga może być uwzględniona tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy podkreślić trwałość orzecznictwa w zakresie charakteru prawnego i skutków dokonania czynności zameldowania, a co za tym idzie — również wymeldowania. : Zameldowanie jest jedynie czynnością rejestracyjną mającą na celu zebranie informacji o tym, kto i gdzie zamieszkuje. Nie jest natomiast w żadnej mierze czynnikiem rodzącym uprawnienia do zamieszkiwania w danym lokalu. Jest wręcz odwrotnie, gdyż zameldowanie jest wyłącznie skutkiem zamieszkiwania w lokalu. (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2002 r., II SA/Ka 250/2001; podobnie wyrok NSA z dnia 28 listopada 2002 r., V SA 1492/2002, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2002 r., SA/Rz 1914/2000). W konsekwencji przyjmuje się w orzecznictwie, że obowiązek meldunkowy służy rejestracji faktów, zaś utrzymywanie stanu zameldowania osób faktycznie nie zamieszkałych w danym lokalu prowadzi do fikcji meldunkowej i obejścia celu ustawy. (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2002 r., SA/Rz 1914/2000). Dlatego też nie ma powodu wymagać od organu administracyjnego, aby w niniejszej sprawie przeprowadzał zbyt szerokie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie bowiem z art.7 i art.77 Kpa ustaleniu podlegają jedynie te okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla sprawy. Sam fakt pominięcia niektórych wniosków J. G. w toku postępowania administracyjnego nie skutkuje automatycznie wadliwością zaskarżonej decyzji. Wydając zaskarżoną decyzję organ administracyjny dysponował dwoma ustaleniami, należycie udokumentowanymi: (1) J. G. od 1996 r. nie mieszka w lokalu [...] przy [...] w [...], (2) prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 1999 r., [...] Sąd Okręgowy w [...] nakazał J. G., aby opróżnił z rzeczy jego prawa reprezentujących i opuścił mieszkanie położone w [...],[...]. W tej sytuacji organ administracyjny prawidłowo ustalił, że J. G. w sposób trwały opuścił mieszkanie [...] przy [...]w [...]. Dlatego w świetle art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych prawidłowo działał organ II instancji utrzymując w mocy decyzję podjętą przez Prezydenta Miasta [...], działającego jako organ I instancji. Tym samym naruszenie przez organ II instancji art.107 § 3 Kpa nie miało wpływu na prawidłowość załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Ponieważ J. G. został już wymeldowany z mieszkania nr [...] przy ul. [...] w K., dlatego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi